Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Het verlangen naar bezit overwonnen en de waarde van delen in de praktijk gebracht #Leven in een Keniaanse gemeenschap; eenvoudig geluk ontdekken #Vreugde, trots, zingeving
De meest onvergetelijke ervaring is dat de meeste Kenianen vriendelijk zijn. Soms zijn ze echter wel erg vriendelijk. Hun onbevangenheid en gemeenschapszin deden me goed. Wat ik na het project het sterkst voelde, wasdat mijn dagelijkse leven, dat ik als vanzelfsprekend beschouw, voor anderen onvoorstelbaar is, en ik besefte dat niets vanzelfsprekend is. Ik kon geluk halen uit kleine dingen. Vrijwilligerswerk in een gemeenschap in een Keniaans dorp in Afrika Kim Mirim, deelnemer aan een tussenjaar (gap year) (23 jaar, universiteitsstudent) / tussenjaar van 4 weken |
Samenleven met Keniaanse buurtbewoners
Ik ben een 23-jarige studente. Wat mij een beetje anders maakt dan een gewone student, is mijn nieuwsgierigheid: ik wil naar veel plekken in het buitenland reizen. Ik ben op het platteland opgegroeid, maar wil meer dan wie ook de wereld zien en ervaren.
Ik hoorde voor het eerst over Korea Gap Year via een aanbeveling van een studiegenoot en raakte daarna geïnteresseerd.De doorslaggevende reden waarom ik voor mijn tussenjaar koos voor vrijwilligerswerk in een gemeenschap in een Keniaans dorp, washet ‘samenleven met Keniaanse buurtbewoners’ — iets wat ik nog niet eerder had meegemaakt.Ik dacht dat samenleven en een hechte band opbouwen de makkelijkste manier was om Kenia te leren kennen en begrijpen.
* Voor wie haar carrière en nieuwe ervaringen wilde verkennenVoor Kim Mirim werd een persoonlijk dagelijks programma met individuele opdrachten aangeboden, gericht op zelfreflectie, loopbaanverkenning en bijzondere uitdagingen en ideeën. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Dankzij de vriendelijke mensen waren er tijdens mijn verblijf geen problemen.
Ik had ervaring met langdurige verblijven in het buitenland, dus ik maakte me geen zorgen over het buitenland zelf. Wel zag ik op tegen het continent Afrika, omdat ik er nog nooit was geweest. In landen met een andere cultuur en levenswijze moet je immers overal voorzichtig mee zijn. Reisverslagen over Afrika maakten me bezorgd over de veiligheid, maardankzij de mensen, die vriendelijker waren dan ik had verwacht, heb ik tijdens mijn verblijf geen grote problemen gehad.
Ter voorbereiding heb ik eerst veel reisverslagen over Afrika gelezen. Zo kon ik me goed voorbereiden op de voorzorgsmaatregelen en de spullen die ik nodig zou hebben. Ik bestudeerde de geografie van Kenia en maakte in gedachten een ruwe kaart van het land voordat ik erheen ging. Dat was erg handig toen ik me er eenmaal verplaatste en maakte het makkelijker om reiswebsites te raadplegen.
Het tussenjaarprogramma stuurde ook allerlei informatie over Kenia, wat nuttig was,en ik kreeg de tijd om me voor te stellen wat ik daar zou gaan doen. Daarna liet ik me vaccineren, kocht ik vliegtickets en begon ik me echt voor te bereiden op mijn vertrek naar Kenia.
# Ik was tevreden met wat het delen van mijn bezittingen opleverde en denk dat ik beetje bij beetje ben veranderd.
Ik dacht dat ik bezitterig was en niet goed was in het delen van mijn bezittingen of het geven aan anderen. Daaromging ik met het doel om tijdens dit tussenjaarproject zoveel mogelijk te oefenen met geven en delen.Ik dacht dat zo’n verandering zowel mijn lichaam als mijn geest lichter zou maken.
Zoals verwacht kon ik mijn plannen in Kenia uitvoeren, omdat het leven in een gemeenschap met veel mensen me volop kansen bood om toe te geven en te delen. Natuurlijk was dat in het begin niet makkelijk.Ik denk dat ik geleidelijk veranderde en tevreden was met wat het proces van delen me opleverde.
# Hun onbevangenheid en gemeenschapszin maakten me gelukkig.
Op een gewone dag stonden we vroeg op en aten we samen een eenvoudig ontbijt. Na het eten gingen we naar de school vlak bij het huis waar we vrijwilligerswerk deden en gaven we les volgens het rooster.
Rond lunchtijd gingen we naar huis en aten we samen. Daarna hadden we vrije tijd om uit te rusten of met de mensen in huis te praten. Als we iets nodig hadden, gingen we boodschappen doen op een nabijgelegen markt. We aten rond zeven of acht uur ’s avonds en dan was de dag voorbij.
De meest onvergetelijke ervaring is dat de meeste Kenianen vriendelijk zijn. Soms zijn ze echter wel erg vriendelijk, maarhun onbevangenheid en gemeenschapszin maakten me gelukkig.
Een andere onvergetelijke en geweldige ervaring was dat ik een les gaf aan leerlingen, iets wat ik nog nooit eerder had gedaan. Ik ging naar een middelbare school die wat verder weg lag, niet naar de school waar ik vrijwilligerswerk deed. Als medestudent moedigde ik de leerlingen daar aan en gaf ik een presentatie over de beurzenstelsels en studieprogramma’s van universiteiten in Korea. Ik hoorde ook dat veel meisjes in Kenia op jonge leeftijd trouwen, meteen nadat ze hun studie hebben afgerond. Daarom sprak ik als vrouw tot hen en vertelde ik wat ik kon om hen te helpen.
De leerlingen stelden meer vragen en toonden meer belangstelling dan ik had verwacht. Daardoor duurde de sessie langer dan gepland, maar ik was trots en vind dat dit het meest betekenisvolle moment was.
Een van de mensen met wie ik tijdens het project samenwerkte en die me te binnen schiet, is een Koreaanse oudere vriendin die ik in Kenia ontmoette. We ontmoetten elkaar voor het eerst in hetzelfde gastgezin en werden tijdens het samenwonen hechter dan met wie ook. Ze hielp me enorm bij de activiteiten en was iemand op wie ik in het buitenland kon vertrouwen.
De volgende is manager Ken, die het meest bij ons was. We konden hem het meest vertrouwen en op hem rekenen, omdat hij altijd eerst naar ons luisterde en probeerde rekening met ons te houden.Hij hielp ons goed aan een onbekende omgeving te wennen en is daarom de meest onvergetelijke persoon die ik dankzij het project heb ontmoet.
# Ik kon geluk vinden in kleine dingen.
Na allerlei onverwachte situaties te hebben meegemaakt en toen het project was afgelopen, voelde ik vooral sterkdat mijn dagelijkse leven, dat ik als vanzelfsprekend beschouw, iets is wat anderen zich niet eens kunnen voorstellen, en dat niets vanzelfsprekend is.Na verloop van tijd kon ik geluk vinden in kleine dingen, zoals een kop koffie drinken in een café dat ik eindelijk had gevonden, en dergelijke.Ik kon geluk vinden in kleine dingen.
# Mijn tip voor een tussenjaar
Bovenal is bereidheid om aan het project deel te nemen het belangrijkst. Ik raad je aan om na voldoende overweging en voorbereiding vastberaden aan het project te beginnen en je er mentaal op voor te bereiden. Zoals bij alles moet je goed voorbereid zijn, zodat je onverwachte situaties het hoofd kunt bieden.
- Taal
Eerlijk gezegd had ik me vooraf niet voorbereid, omdat ik dacht dat ik in Kenia geen andere taal dan Engels nodig zou hebben. Zoals verwacht spreken Kenianen vloeiend Engels. Maar doordat ik in een gemeenschap met de lokale bevolking woonde, kwam ik vanzelf in aanraking met eenvoudig Swahili en merkte ik dat ik meer wilde leren. Ik zag hoe blij Kenianen waren wanneer ik ze in mijn gebrekkige Swahili begroette en ontdekte dat mijn gewoonte om elke nieuwe Swahili-uitdrukking die ik leerde op te schrijven en te oefenen het makkelijker maakte om dichter bij hen te komen.
- Accommodatie
Als je van plan bent je ondergoed zelf te wassen, raad ik je aan een eenvoudig waslijntje mee te nemen dat je in de kamer kunt ophangen. Ze zeggen dat je de was buiten moet ophangen, maar omdat er geen wasknijpers zijn, kan klein ondergoed door de wind worden weggeblazen en op de grond vallen. Ik deel deze tip omdat mijn eigen ondergoed ooit werd stukgebeten door een hond van het gastgezin nadat het was gevallen — het is een grappige herinnering, maar geen ervaring die je per se hoeft mee te maken ^^
- Wat je moet meenemen
In plaats van veel verschillende kledingstukken mee te nemen, kun je beter een paar soorten in verschillende stijlen inpakken. Denk bijvoorbeeld aan korte kleding, een warme jas, sportkleding en nette maar informele outfits. Hetzelfde geldt voor schoenen. Naast een rugzak heb je ook een kleine extra tas nodig die je voorop kunt dragen.
Vooral onmisbaar als je een rondleiding door Nairobi gaat doen
# Mijn reistip voor Kenia
Het handigste vervoermiddel dat ik tijdens mijn reizen gebruikte, was de ‘matatu’. Je kunt een matatu gebruiken als een bus, maar hij rijdt vaste routes en je kunt in- en uitstappen waar je wilt. Omdat veel locals ermee reizen, zijn ze handig en goedkoop. Ik gebruikte ze dan ook vaak, maar het nadeel is dat ze, omdat ze door locals worden gerund, zich niet altijd aan een strak schema houden.
Een andere manier om je te verplaatsen is de ‘boda boda’, een motortaxi. Die is veel goedkoper dan een matatu en op mooie dagen nam ik altijd een boda boda om in de buurt wat dingen te regelen. Je kunt er overal op stappen waar je er een ziet en over de prijs onderhandelen — ik raad boda boda’s aan!
Ik kan het niet echt mijn eigen reisroute noemen, maar de meest gedenkwaardige tocht was de safaritocht door de Maasai Mara. De rit met een matatu van het gastgezin naar de plek waar de chauffeur ons zou ophalen, was lang en zwaar. Toch raad ik de tour door de Maasai Mara aan, omdat de twee dagen die we daar rondtrokken zo leuk waren dat ik alle ontberingen vergat. Het was geweldig en leuk om dieren die ik alleen in dierentuinen had gezien vrij rond te zien lopen in een enorm nationaal park zo groot als het eiland Jeju.Het was ontzettend fascinerend. Ik raad je wel sterk aan om een tour van minstens twee dagen te nemen en een camera mee te nemen.
De meest onvergetelijke ervaring is dat de meeste Kenianen vriendelijk zijn. Soms zijn ze echter wel erg vriendelijk. Hun onbevangenheid en gemeenschapszin deden me goed. Wat ik na het project het sterkst voelde, wasdat mijn dagelijkse leven, dat ik als vanzelfsprekend beschouw, voor anderen onvoorstelbaar is, en ik besefte dat niets vanzelfsprekend is. Ik kon geluk halen uit kleine dingen. Vrijwilligerswerk in een gemeenschap in een Keniaans dorp in Afrika Kim Mirim, deelnemer aan een tussenjaar (gap year) (23 jaar, universiteitsstudent) / tussenjaar van 4 weken |
Samenleven met Keniaanse buurtbewoners
Ik ben een 23-jarige studente. Wat mij een beetje anders maakt dan een gewone student, is mijn nieuwsgierigheid: ik wil naar veel plekken in het buitenland reizen. Ik ben op het platteland opgegroeid, maar wil meer dan wie ook de wereld zien en ervaren.
Ik hoorde voor het eerst over Korea Gap Year via een aanbeveling van een studiegenoot en raakte daarna geïnteresseerd.De doorslaggevende reden waarom ik voor mijn tussenjaar koos voor vrijwilligerswerk in een gemeenschap in een Keniaans dorp, washet ‘samenleven met Keniaanse buurtbewoners’ — iets wat ik nog niet eerder had meegemaakt.Ik dacht dat samenleven en een hechte band opbouwen de makkelijkste manier was om Kenia te leren kennen en begrijpen.
* Voor wie haar carrière en nieuwe ervaringen wilde verkennenVoor Kim Mirim werd een persoonlijk dagelijks programma met individuele opdrachten aangeboden, gericht op zelfreflectie, loopbaanverkenning en bijzondere uitdagingen en ideeën. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Dankzij de vriendelijke mensen waren er tijdens mijn verblijf geen problemen.
Ik had ervaring met langdurige verblijven in het buitenland, dus ik maakte me geen zorgen over het buitenland zelf. Wel zag ik op tegen het continent Afrika, omdat ik er nog nooit was geweest. In landen met een andere cultuur en levenswijze moet je immers overal voorzichtig mee zijn. Reisverslagen over Afrika maakten me bezorgd over de veiligheid, maardankzij de mensen, die vriendelijker waren dan ik had verwacht, heb ik tijdens mijn verblijf geen grote problemen gehad.
Ter voorbereiding heb ik eerst veel reisverslagen over Afrika gelezen. Zo kon ik me goed voorbereiden op de voorzorgsmaatregelen en de spullen die ik nodig zou hebben. Ik bestudeerde de geografie van Kenia en maakte in gedachten een ruwe kaart van het land voordat ik erheen ging. Dat was erg handig toen ik me er eenmaal verplaatste en maakte het makkelijker om reiswebsites te raadplegen.
Het tussenjaarprogramma stuurde ook allerlei informatie over Kenia, wat nuttig was,en ik kreeg de tijd om me voor te stellen wat ik daar zou gaan doen. Daarna liet ik me vaccineren, kocht ik vliegtickets en begon ik me echt voor te bereiden op mijn vertrek naar Kenia.
# Ik was tevreden met wat het delen van mijn bezittingen opleverde en denk dat ik beetje bij beetje ben veranderd.
Ik dacht dat ik bezitterig was en niet goed was in het delen van mijn bezittingen of het geven aan anderen. Daaromging ik met het doel om tijdens dit tussenjaarproject zoveel mogelijk te oefenen met geven en delen.Ik dacht dat zo’n verandering zowel mijn lichaam als mijn geest lichter zou maken.
Zoals verwacht kon ik mijn plannen in Kenia uitvoeren, omdat het leven in een gemeenschap met veel mensen me volop kansen bood om toe te geven en te delen. Natuurlijk was dat in het begin niet makkelijk.Ik denk dat ik geleidelijk veranderde en tevreden was met wat het proces van delen me opleverde.
# Hun onbevangenheid en gemeenschapszin maakten me gelukkig.
Op een gewone dag stonden we vroeg op en aten we samen een eenvoudig ontbijt. Na het eten gingen we naar de school vlak bij het huis waar we vrijwilligerswerk deden en gaven we les volgens het rooster.
Rond lunchtijd gingen we naar huis en aten we samen. Daarna hadden we vrije tijd om uit te rusten of met de mensen in huis te praten. Als we iets nodig hadden, gingen we boodschappen doen op een nabijgelegen markt. We aten rond zeven of acht uur ’s avonds en dan was de dag voorbij.
De meest onvergetelijke ervaring is dat de meeste Kenianen vriendelijk zijn. Soms zijn ze echter wel erg vriendelijk, maarhun onbevangenheid en gemeenschapszin maakten me gelukkig.
Een andere onvergetelijke en geweldige ervaring was dat ik een les gaf aan leerlingen, iets wat ik nog nooit eerder had gedaan. Ik ging naar een middelbare school die wat verder weg lag, niet naar de school waar ik vrijwilligerswerk deed. Als medestudent moedigde ik de leerlingen daar aan en gaf ik een presentatie over de beurzenstelsels en studieprogramma’s van universiteiten in Korea. Ik hoorde ook dat veel meisjes in Kenia op jonge leeftijd trouwen, meteen nadat ze hun studie hebben afgerond. Daarom sprak ik als vrouw tot hen en vertelde ik wat ik kon om hen te helpen.
De leerlingen stelden meer vragen en toonden meer belangstelling dan ik had verwacht. Daardoor duurde de sessie langer dan gepland, maar ik was trots en vind dat dit het meest betekenisvolle moment was.
Een van de mensen met wie ik tijdens het project samenwerkte en die me te binnen schiet, is een Koreaanse oudere vriendin die ik in Kenia ontmoette. We ontmoetten elkaar voor het eerst in hetzelfde gastgezin en werden tijdens het samenwonen hechter dan met wie ook. Ze hielp me enorm bij de activiteiten en was iemand op wie ik in het buitenland kon vertrouwen.
De volgende is manager Ken, die het meest bij ons was. We konden hem het meest vertrouwen en op hem rekenen, omdat hij altijd eerst naar ons luisterde en probeerde rekening met ons te houden.Hij hielp ons goed aan een onbekende omgeving te wennen en is daarom de meest onvergetelijke persoon die ik dankzij het project heb ontmoet.
# Ik kon geluk vinden in kleine dingen.
Na allerlei onverwachte situaties te hebben meegemaakt en toen het project was afgelopen, voelde ik vooral sterkdat mijn dagelijkse leven, dat ik als vanzelfsprekend beschouw, iets is wat anderen zich niet eens kunnen voorstellen, en dat niets vanzelfsprekend is.Na verloop van tijd kon ik geluk vinden in kleine dingen, zoals een kop koffie drinken in een café dat ik eindelijk had gevonden, en dergelijke.Ik kon geluk vinden in kleine dingen.
# Mijn tip voor een tussenjaar
Bovenal is bereidheid om aan het project deel te nemen het belangrijkst. Ik raad je aan om na voldoende overweging en voorbereiding vastberaden aan het project te beginnen en je er mentaal op voor te bereiden. Zoals bij alles moet je goed voorbereid zijn, zodat je onverwachte situaties het hoofd kunt bieden.
- Taal
Eerlijk gezegd had ik me vooraf niet voorbereid, omdat ik dacht dat ik in Kenia geen andere taal dan Engels nodig zou hebben. Zoals verwacht spreken Kenianen vloeiend Engels. Maar doordat ik in een gemeenschap met de lokale bevolking woonde, kwam ik vanzelf in aanraking met eenvoudig Swahili en merkte ik dat ik meer wilde leren. Ik zag hoe blij Kenianen waren wanneer ik ze in mijn gebrekkige Swahili begroette en ontdekte dat mijn gewoonte om elke nieuwe Swahili-uitdrukking die ik leerde op te schrijven en te oefenen het makkelijker maakte om dichter bij hen te komen.
- Accommodatie
Als je van plan bent je ondergoed zelf te wassen, raad ik je aan een eenvoudig waslijntje mee te nemen dat je in de kamer kunt ophangen. Ze zeggen dat je de was buiten moet ophangen, maar omdat er geen wasknijpers zijn, kan klein ondergoed door de wind worden weggeblazen en op de grond vallen. Ik deel deze tip omdat mijn eigen ondergoed ooit werd stukgebeten door een hond van het gastgezin nadat het was gevallen — het is een grappige herinnering, maar geen ervaring die je per se hoeft mee te maken ^^
- Wat je moet meenemen
In plaats van veel verschillende kledingstukken mee te nemen, kun je beter een paar soorten in verschillende stijlen inpakken. Denk bijvoorbeeld aan korte kleding, een warme jas, sportkleding en nette maar informele outfits. Hetzelfde geldt voor schoenen. Naast een rugzak heb je ook een kleine extra tas nodig die je voorop kunt dragen.
Vooral onmisbaar als je een rondleiding door Nairobi gaat doen
# Mijn reistip voor Kenia
Het handigste vervoermiddel dat ik tijdens mijn reizen gebruikte, was de ‘matatu’. Je kunt een matatu gebruiken als een bus, maar hij rijdt vaste routes en je kunt in- en uitstappen waar je wilt. Omdat veel locals ermee reizen, zijn ze handig en goedkoop. Ik gebruikte ze dan ook vaak, maar het nadeel is dat ze, omdat ze door locals worden gerund, zich niet altijd aan een strak schema houden.
Een andere manier om je te verplaatsen is de ‘boda boda’, een motortaxi. Die is veel goedkoper dan een matatu en op mooie dagen nam ik altijd een boda boda om in de buurt wat dingen te regelen. Je kunt er overal op stappen waar je er een ziet en over de prijs onderhandelen — ik raad boda boda’s aan!
Ik kan het niet echt mijn eigen reisroute noemen, maar de meest gedenkwaardige tocht was de safaritocht door de Maasai Mara. De rit met een matatu van het gastgezin naar de plek waar de chauffeur ons zou ophalen, was lang en zwaar. Toch raad ik de tour door de Maasai Mara aan, omdat de twee dagen die we daar rondtrokken zo leuk waren dat ik alle ontberingen vergat. Het was geweldig en leuk om dieren die ik alleen in dierentuinen had gezien vrij rond te zien lopen in een enorm nationaal park zo groot als het eiland Jeju.Het was ontzettend fascinerend. Ik raad je wel sterk aan om een tour van minstens twee dagen te nemen en een camera mee te nemen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
