Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik werd zelfstandig en volwassen zonder steun van mijn ouders #Een band met de geredde honden en nieuwe contacten #Tevredenheid, trots en genegenheid voor Tokushima
Ik herinner me hoe de zwerfhonden die ik uitliet eruitzagen en wat voor karakter ze hadden, maar ik vind het jammer dat ik me de namen van de honden niet meer kan herinneren nu ik dit schrijf. ㅠㅠ Eenvoudig dagelijks wildleven: vrijwilligerswerk met verwaarloosde dieren in Tokushima, Japan Eunhee Kim, deelnemer aan een tussenjaar (22, universiteitsstudent) / tussenjaar van 3 weken |
# Ik hoorde voor het eerst over een tussenjaar via een ouderejaars van dezelfde universiteit.
Hallo — ik hoorde voor het eerst over een tussenjaar via een ouderejaars van mijn universiteit. Zo ontdekte ik het vrijwilligersprogramma voor verwaarloosde dieren in Tokushima. Ik meldde me samen met mijn neef/nicht en twee ouderejaars aan. Na een gesprek werd ik uiteindelijk aangenomen en begon ik me in juni voor te bereiden op het vrijwilligerswerk.
Ik had drie weken vrijwilligerswerk en één week reizen gepland. Ik zou dus 28 dagen in Japan blijven en maakte me behoorlijk zorgen. Het project waaraan ik meedeed verzorgde geen maaltijden. Daarom namen we met onze groep veel ramen, kimchi, ham en kant-en-klaarmaaltijden mee om de voedselkosten in Japan te drukken.Voor vertrek kregen we uitleg over praktische zaken zoals het vrijwilligerswerk en de accommodatie, dus ik vertrok goed voorbereid.
* Voor Eunhee Kim, die op zoek was naar nieuwe uitdagingen en ervaringen, werd een persoonlijk dagelijks één-op-één-programma met opdrachten voor zelfreflectie en nieuwe ervaringen en uitdagingen samengesteld. Ook kreeg ze een tussenjaarnotitieboek om na te denken en plannen te maken.
# Ik vind het jammer dat ik me de namen van de honden niet meer kan herinneren nu ik dit schrijf ㅠㅠ
Als het vrijwilligerswerk begint, gaan we eerst naar de bovenste verdieping om de honden eten te geven. De honden die klaar zijn met eten, gaan twintig minuten wandelen. Terwijl zij buiten zijn, maken de medewerkers de hondenverblijven schoon. Iedereen laat ongeveer vijftien honden per dag uit. De meer ervaren vrijwilligers maakten ook de hondenverblijven schoon. Nadat we de bovenste verdieping hadden afgerond — de vierde verdieping van het centrum op de berg — gingen we naar de derde verdieping. Na de derde verdieping lunchten we. Er was geen vaste lunchtijd: zodra iedereen klaar was met eten, gingen we weer aan het werk. Nadat we de tweede en de tussenverdieping (2,5) hadden afgerond, wachtten we tot een medewerker ons met de auto kwam ophalen om terug te gaan naar de accommodatie.
Naarmate ik het vrijwilligerswerk dag na dag deed, leerde ik handige dingen en kon ik pauzes nemen en mijn tijd energieker besteden.Ook vielen de zwerfhonden me, anders dan op de eerste dag, steeds meer op en praatte ik met ze tijdens het uitlaten. Het centrum had ongeveer 130 zwerfhonden. Omdat het zwerfhonden waren, waren de meeste eerder groot dan klein.
Sommige honden waren vriendelijk tegen mensen, maar andere waren erg bang en schuw.Elke hond had een ander karakter: rustig, levendig of timide. Omdat ik thuis zelf honden heb, had ik erg met ze te doen. Het brak mijn hart om te bedenken hoe zulke mooie en lieve honden in een dierenasiel terecht waren gekomen.
Op de vierde verdieping was er een hond die altijd kwijlde en opgewonden met zijn staart kwispelde, op de derde verdieping was er Billy, die echt enorm groot was, en op de tweede verdieping waren er twee kleine honden die op Jindo's leken,en ik herinner me nog veel meer honden.De lokale coördinator vertelde dat één hond oud was en niet van lange wandelingen hield. Eerst wilde hij zelfs geen tien meter lopen, maar op sommige dagen maakte hij lange wandelingen.
Ik herinner me hoe de zwerfhonden die ik uitliet eruitzagen en wat voor karakter ze hadden, maar ik vind het jammer dat ik me hun namen niet meer kan herinneren nu ik dit schrijf. ㅠㅠ
# Mijn hart maakte een sprongetje toen ik dat zag.
Op mijn vrije dagen — vrijdag, zaterdag en zondag — kon ik volop van mijn vrije tijd genieten. De accommodatie waar ik verbleef was voor vrijwilligers die bloemen water geven en heette 'Hanaroad', dus ik kreeg geen fiets toegewezen,maar een Turkse vrijwilliger met wie ik bevriend was geraakt, repareerde een ongebruikte fiets voor me. Daardoor kon ik die op mijn vrije dagen gebruiken.
Zo kon ik van allerlei dingen genieten: het Yoshinogawa-festival, sushirestaurants met lopende band, Komatsu Beach, het Awa Odori-museum, de kabelbaan van Bizan, Tokushima-ramen, een boottocht en het Awa Odori-festival.
Wat me het meest is bijgebleven, is dat ik een repetitie voor het Awa Odori-festival ontdekte. Op doordeweekse avonden na het vrijwilligerswerk liep ik door de stad Tokushima en ging ik op zoek naar de plek waar het zingen vandaan kwam dat ik hoorde.De dorpsbewoners die aan het festival deelnamen en op de muziek dansten, zagen er zo cool uit. Toen ik naar ze keek, maakte mijn hart een sprongetje.
# Ik was trots op mezelf en voelde me echt voldaan omdat ik me zonder de hulp van mijn ouders goed had aangepast.
Omdat ik nog nooit zo lang in het buitenland was geweest, voelde Tokushima nieuw voor me. De vieze, erg warme accommodatie en het vrijwilligerswerk onder de brandende zon zorgden ervoor dat de hitte-uitslag zich dag na dag over mijn lichaam verspreidde, maar ik heb het doorstaan.Ik was trots op mezelf en erg blij dat ik me zonder de hulp van mijn ouders had aangepast en het goed had gered.
Het was de eerste keer dat ik zo veel ontberingen en hitte meemaakte, maar terwijl ik me dag na dag aanpaste en Tokushima op een nieuwe manier ontdekte, vlogen de drie weken waarvan ik me afvroeg wanneer ze eindelijk voorbij zouden zijn voorbij. Ook waren de medewerkers van de lokale organisatie enkele van de mensen die ik heb ontmoet die echt van dieren houden en zich voor hen inzetten. Zelfs na een hele dag werken waren ze altijd vrolijk en attent.
# Ik was verbaasd dat ik verdrietig werd toen ik afscheid nam van de reddingshonden die ik twaalf dagen had gezien.
Ik was verbaasd dat ik verdrietig werd toen ik afscheid nam van de reddingshonden met wie ik twaalf dagen had doorgebracht,en vond het erg jammer om Tokushima te verlaten, waar ik in de loop van die drie weken gehecht aan was geraakt.
Dit vrijwilligerswerk met verwaarloosde dieren in Tokushima, dat drie weken duurde, was voor mij een nieuwe uitdaging en een nieuwe ervaring.Ook zette het samenleven met buitenlanders me aan het denken over mijn Engels, en nam ik me voor om hard te studeren. T_T Mijn collega's en ik voelden ons trots en voldaan omdat we het programma met succes hadden afgerond.Als ik later de kans krijg, wil ik zeker nog eens naar Tokushima.
# Mijn tips voor een tussenjaar
- Taal
Je hoeft niet vloeiend Engels te spreken. Als het nodig is, kun je Papago gebruiken. Met basiskennis Engels, lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen kon ik de sfeer aanvoelen en communiceren. Ook als je niet goed kunt spreken, kun je anderen tot op zekere hoogte begrijpen als je goed kunt luisteren. De lokale medewerkers leggen dingen bovendien meerdere keren duidelijk uit.
- Accommodatie
De oorspronkelijke accommodatie heeft airconditioning, maar de extra accommodatie die wordt gebruikt als er veel vrijwilligers zijn, niet. Verwacht in de zomer dus geen verkoeling en in de winter geen verwarming. Toen ik eerst aan de extra accommodatie werd toegewezen, stelde ik mezelf gerust met de gedachte dat die ondanks het ontbreken van airconditioning dicht bij de stad lag. Maar nadat ik er eenmaal had verbleven, wilde ik echt naar de oorspronkelijke accommodatie verhuizen. Het was ontzettend warm, maar ik zag het als onderdeel van de vrijwilligerservaring.
De extra accommodatie heeft alleen op de eerste verdieping airconditioning en beschikt over basiskeukengerei. Of er serviesgoed op de kamer is, verschilt per kamer. Gelukkig had de accommodatie waar ik verbleef een inductiekookplaat, vier paar eetstokjes en een paar borden, dus afgezien van rijst kon ik het op mijn kamer wel redden. In de extra accommodatie zijn geen shampoo, conditioner, wasmiddel of afwasmiddel aanwezig. Hoewel ik er midden in de zomer verbleef, lag er een heel dik winterdekbed.
- Maaltijden
Omdat mijn groep en ik zelf voor onze maaltijden moesten zorgen, namen we om geld te besparen tijdens ons verblijf in Japan vanuit Koreaallemaal veel eten mee: ramen, een beetje rijst, bijgerechten, ham, kimchi, kant-en-klaarmaaltijden enzovoort — zoveel dat we extra moesten betalen voor overbagage. Daardoor konden we flink besparen op onze voedselkosten.
Ook ligt er vlak bij de extra accommodatie een supermarkt die Kyoei heet. Na 21.30 uur worden bento's en brood afgeprijsd, dus dan kun je er goed lunch voor de volgende dag kopen.
- Wat je moet meenemen
Omdat je misschien in de extra accommodatie verblijft, is het handig om zelf basisbenodigdheden mee te nemen, zoals shampoo, conditioner, douchegel en wasmiddel.
In de zomer is het erg warm en is er weinig schaduw. Een hoed, een handdoek om om je nek te hangen en zweet mee af te vegen, en een waterfles zijn dus onmisbaar. Het centrum heeft handschoenen, maar het is handig om je eigen handschoenen mee te nemen.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★☆
Het was zwaar en moeilijk, maar een ervaring die je alleen in deze periode kunt opdoen.
Leren★★★☆☆
Omgeving★☆☆☆☆
Ik verwachtte dat de omgeving niet geweldig zou zijn, maar het was erger dan ik had gedacht.
Veiligheid★★★☆☆
Het vrijwilligerscentrum ligt in de bergen en de geredde honden zijn allemaal volwassen en sterk. Op rotsachtige hellingen en aflopende paden bestaat daarom het risico dat je valt of je enkel verzwikt. Verder zijn er geen problemen.
Vrije tijd★★★★☆
Omdat vrijdag, zaterdag en zondag vrije dagen zijn, kan ik zoveel ontspannen als ik wil.
Ik herinner me hoe de zwerfhonden die ik uitliet eruitzagen en wat voor karakter ze hadden, maar ik vind het jammer dat ik me de namen van de honden niet meer kan herinneren nu ik dit schrijf. ㅠㅠ Eenvoudig dagelijks wildleven: vrijwilligerswerk met verwaarloosde dieren in Tokushima, Japan Eunhee Kim, deelnemer aan een tussenjaar (22, universiteitsstudent) / tussenjaar van 3 weken |
# Ik hoorde voor het eerst over een tussenjaar via een ouderejaars van dezelfde universiteit.
Hallo — ik hoorde voor het eerst over een tussenjaar via een ouderejaars van mijn universiteit. Zo ontdekte ik het vrijwilligersprogramma voor verwaarloosde dieren in Tokushima. Ik meldde me samen met mijn neef/nicht en twee ouderejaars aan. Na een gesprek werd ik uiteindelijk aangenomen en begon ik me in juni voor te bereiden op het vrijwilligerswerk.
Ik had drie weken vrijwilligerswerk en één week reizen gepland. Ik zou dus 28 dagen in Japan blijven en maakte me behoorlijk zorgen. Het project waaraan ik meedeed verzorgde geen maaltijden. Daarom namen we met onze groep veel ramen, kimchi, ham en kant-en-klaarmaaltijden mee om de voedselkosten in Japan te drukken.Voor vertrek kregen we uitleg over praktische zaken zoals het vrijwilligerswerk en de accommodatie, dus ik vertrok goed voorbereid.
* Voor Eunhee Kim, die op zoek was naar nieuwe uitdagingen en ervaringen, werd een persoonlijk dagelijks één-op-één-programma met opdrachten voor zelfreflectie en nieuwe ervaringen en uitdagingen samengesteld. Ook kreeg ze een tussenjaarnotitieboek om na te denken en plannen te maken.
# Ik vind het jammer dat ik me de namen van de honden niet meer kan herinneren nu ik dit schrijf ㅠㅠ
Als het vrijwilligerswerk begint, gaan we eerst naar de bovenste verdieping om de honden eten te geven. De honden die klaar zijn met eten, gaan twintig minuten wandelen. Terwijl zij buiten zijn, maken de medewerkers de hondenverblijven schoon. Iedereen laat ongeveer vijftien honden per dag uit. De meer ervaren vrijwilligers maakten ook de hondenverblijven schoon. Nadat we de bovenste verdieping hadden afgerond — de vierde verdieping van het centrum op de berg — gingen we naar de derde verdieping. Na de derde verdieping lunchten we. Er was geen vaste lunchtijd: zodra iedereen klaar was met eten, gingen we weer aan het werk. Nadat we de tweede en de tussenverdieping (2,5) hadden afgerond, wachtten we tot een medewerker ons met de auto kwam ophalen om terug te gaan naar de accommodatie.
Naarmate ik het vrijwilligerswerk dag na dag deed, leerde ik handige dingen en kon ik pauzes nemen en mijn tijd energieker besteden.Ook vielen de zwerfhonden me, anders dan op de eerste dag, steeds meer op en praatte ik met ze tijdens het uitlaten. Het centrum had ongeveer 130 zwerfhonden. Omdat het zwerfhonden waren, waren de meeste eerder groot dan klein.
Sommige honden waren vriendelijk tegen mensen, maar andere waren erg bang en schuw.Elke hond had een ander karakter: rustig, levendig of timide. Omdat ik thuis zelf honden heb, had ik erg met ze te doen. Het brak mijn hart om te bedenken hoe zulke mooie en lieve honden in een dierenasiel terecht waren gekomen.
Op de vierde verdieping was er een hond die altijd kwijlde en opgewonden met zijn staart kwispelde, op de derde verdieping was er Billy, die echt enorm groot was, en op de tweede verdieping waren er twee kleine honden die op Jindo's leken,en ik herinner me nog veel meer honden.De lokale coördinator vertelde dat één hond oud was en niet van lange wandelingen hield. Eerst wilde hij zelfs geen tien meter lopen, maar op sommige dagen maakte hij lange wandelingen.
Ik herinner me hoe de zwerfhonden die ik uitliet eruitzagen en wat voor karakter ze hadden, maar ik vind het jammer dat ik me hun namen niet meer kan herinneren nu ik dit schrijf. ㅠㅠ
# Mijn hart maakte een sprongetje toen ik dat zag.
Op mijn vrije dagen — vrijdag, zaterdag en zondag — kon ik volop van mijn vrije tijd genieten. De accommodatie waar ik verbleef was voor vrijwilligers die bloemen water geven en heette 'Hanaroad', dus ik kreeg geen fiets toegewezen,maar een Turkse vrijwilliger met wie ik bevriend was geraakt, repareerde een ongebruikte fiets voor me. Daardoor kon ik die op mijn vrije dagen gebruiken.
Zo kon ik van allerlei dingen genieten: het Yoshinogawa-festival, sushirestaurants met lopende band, Komatsu Beach, het Awa Odori-museum, de kabelbaan van Bizan, Tokushima-ramen, een boottocht en het Awa Odori-festival.
Wat me het meest is bijgebleven, is dat ik een repetitie voor het Awa Odori-festival ontdekte. Op doordeweekse avonden na het vrijwilligerswerk liep ik door de stad Tokushima en ging ik op zoek naar de plek waar het zingen vandaan kwam dat ik hoorde.De dorpsbewoners die aan het festival deelnamen en op de muziek dansten, zagen er zo cool uit. Toen ik naar ze keek, maakte mijn hart een sprongetje.
# Ik was trots op mezelf en voelde me echt voldaan omdat ik me zonder de hulp van mijn ouders goed had aangepast.
Omdat ik nog nooit zo lang in het buitenland was geweest, voelde Tokushima nieuw voor me. De vieze, erg warme accommodatie en het vrijwilligerswerk onder de brandende zon zorgden ervoor dat de hitte-uitslag zich dag na dag over mijn lichaam verspreidde, maar ik heb het doorstaan.Ik was trots op mezelf en erg blij dat ik me zonder de hulp van mijn ouders had aangepast en het goed had gered.
Het was de eerste keer dat ik zo veel ontberingen en hitte meemaakte, maar terwijl ik me dag na dag aanpaste en Tokushima op een nieuwe manier ontdekte, vlogen de drie weken waarvan ik me afvroeg wanneer ze eindelijk voorbij zouden zijn voorbij. Ook waren de medewerkers van de lokale organisatie enkele van de mensen die ik heb ontmoet die echt van dieren houden en zich voor hen inzetten. Zelfs na een hele dag werken waren ze altijd vrolijk en attent.
# Ik was verbaasd dat ik verdrietig werd toen ik afscheid nam van de reddingshonden die ik twaalf dagen had gezien.
Ik was verbaasd dat ik verdrietig werd toen ik afscheid nam van de reddingshonden met wie ik twaalf dagen had doorgebracht,en vond het erg jammer om Tokushima te verlaten, waar ik in de loop van die drie weken gehecht aan was geraakt.
Dit vrijwilligerswerk met verwaarloosde dieren in Tokushima, dat drie weken duurde, was voor mij een nieuwe uitdaging en een nieuwe ervaring.Ook zette het samenleven met buitenlanders me aan het denken over mijn Engels, en nam ik me voor om hard te studeren. T_T Mijn collega's en ik voelden ons trots en voldaan omdat we het programma met succes hadden afgerond.Als ik later de kans krijg, wil ik zeker nog eens naar Tokushima.
# Mijn tips voor een tussenjaar
- Taal
Je hoeft niet vloeiend Engels te spreken. Als het nodig is, kun je Papago gebruiken. Met basiskennis Engels, lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen kon ik de sfeer aanvoelen en communiceren. Ook als je niet goed kunt spreken, kun je anderen tot op zekere hoogte begrijpen als je goed kunt luisteren. De lokale medewerkers leggen dingen bovendien meerdere keren duidelijk uit.
- Accommodatie
De oorspronkelijke accommodatie heeft airconditioning, maar de extra accommodatie die wordt gebruikt als er veel vrijwilligers zijn, niet. Verwacht in de zomer dus geen verkoeling en in de winter geen verwarming. Toen ik eerst aan de extra accommodatie werd toegewezen, stelde ik mezelf gerust met de gedachte dat die ondanks het ontbreken van airconditioning dicht bij de stad lag. Maar nadat ik er eenmaal had verbleven, wilde ik echt naar de oorspronkelijke accommodatie verhuizen. Het was ontzettend warm, maar ik zag het als onderdeel van de vrijwilligerservaring.
De extra accommodatie heeft alleen op de eerste verdieping airconditioning en beschikt over basiskeukengerei. Of er serviesgoed op de kamer is, verschilt per kamer. Gelukkig had de accommodatie waar ik verbleef een inductiekookplaat, vier paar eetstokjes en een paar borden, dus afgezien van rijst kon ik het op mijn kamer wel redden. In de extra accommodatie zijn geen shampoo, conditioner, wasmiddel of afwasmiddel aanwezig. Hoewel ik er midden in de zomer verbleef, lag er een heel dik winterdekbed.
- Maaltijden
Omdat mijn groep en ik zelf voor onze maaltijden moesten zorgen, namen we om geld te besparen tijdens ons verblijf in Japan vanuit Koreaallemaal veel eten mee: ramen, een beetje rijst, bijgerechten, ham, kimchi, kant-en-klaarmaaltijden enzovoort — zoveel dat we extra moesten betalen voor overbagage. Daardoor konden we flink besparen op onze voedselkosten.
Ook ligt er vlak bij de extra accommodatie een supermarkt die Kyoei heet. Na 21.30 uur worden bento's en brood afgeprijsd, dus dan kun je er goed lunch voor de volgende dag kopen.
- Wat je moet meenemen
Omdat je misschien in de extra accommodatie verblijft, is het handig om zelf basisbenodigdheden mee te nemen, zoals shampoo, conditioner, douchegel en wasmiddel.
In de zomer is het erg warm en is er weinig schaduw. Een hoed, een handdoek om om je nek te hangen en zweet mee af te vegen, en een waterfles zijn dus onmisbaar. Het centrum heeft handschoenen, maar het is handig om je eigen handschoenen mee te nemen.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★☆
Het was zwaar en moeilijk, maar een ervaring die je alleen in deze periode kunt opdoen.
Leren★★★☆☆
Omgeving★☆☆☆☆
Ik verwachtte dat de omgeving niet geweldig zou zijn, maar het was erger dan ik had gedacht.
Veiligheid★★★☆☆
Het vrijwilligerscentrum ligt in de bergen en de geredde honden zijn allemaal volwassen en sterk. Op rotsachtige hellingen en aflopende paden bestaat daarom het risico dat je valt of je enkel verzwikt. Verder zijn er geen problemen.
Vrije tijd★★★★☆
Omdat vrijdag, zaterdag en zondag vrije dagen zijn, kan ik zoveel ontspannen als ik wil.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
