Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Bevrijd van de dwang om alles te moeten #Alles kunnen doen wat ik wilde in Parijs #Een gevoel van voldoening; verschillende manieren van leven gezien
Maar als het gaat om plekken die je ’gezien moet hebben’ en het opsporen van beroemde restaurants, dacht ik: ’Moet ik echt overal van genieten? Wat is er mis mee als ik een paar dingen oversla?’ Dat is de instelling die ik heb ontwikkeld.
Zelfs als je steeds hetzelfde uitzicht ziet, is het weer elke keer anders, zijn de mensen met wie je het bekijkt anders en weegt de opeenstapeling van herinneringen anders — dus als ik ervoor kies om de hele dag aan de Seine voor me uit te staren, wie heeft daar dan iets over te zeggen? Bonjour! Een maand wonen in Parijs, Frankrijk Jeong Ji-young, deelnemer aan een tussenjaar (gapper) (26, kantoorbediende) / tussenjaar van 4 weken |
# Ik moet naar Parijs. Ik neem ontslag.
Ontslag nemen. Wat een groots woord. Komt het doordat ’jongeren tegenwoordig’ geen doorzettingsvermogen hebben? Steeds meer mensen dienen zonder aarzelen hun ontslag in en besluiten ergens een maand te gaan wonen.Ik denk dat de (nog niet helemaal) trend om ergens een maand te wonen verband kan houden met het vroege ontslag van jongeren.
Hoewel ik het woord ’ontslag’ gebruikte, was er strikt genomen sprake van het ’aflopen van mijn contract’. Ontslag nemen als uitzendkracht is niet bepaald glamoureus. Zelfs de ’contractverlenging’ na een jaar was eerst verlengd van vijf naar drie maanden, daarna naar twee maanden, vervolgens naar één maand en nog eens met een maand. Ik was het contract spuugzat en wilde er een einde aan maken. Waarom bleef ik het dan verlengen? Omdat ik zo’n trouwe ’werknemer’ was — met andere woorden, een doetje.
Uitgeput door de herhaalde cyclus van hopen dat het voorbij zou zijn en telkens weer teleurgesteld raken, besloot ik met de laatste contractverlenging naar Parijs te gaan.’Ik heb al besloten om te vertrekken, dus er komt geen nieuwe contractverlenging.’ Ik maakte het duidelijk. De beslissing om naar Parijs te gaan was onmiddellijk genomen. Op de Facebook-pagina Korea Gap Year zag ik’Bonjour, een maand wonen in Parijs, Frankrijk!’— die woorden.
* Voor Ji-young, die haar rust wilde hervinden, werden dagelijks persoonlijke missies op maat aangeboden voor zelfreflectie en gemoedsrust. Ook kreeg ze een tussenjaarnotitieboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Telkens als ik me uitgeput voelde en weg wilde, bleef ik de website van Gap Year bezoeken.
Drie jaar geleden kwam ik tijdens een reis door Europa onverwacht een vriendin tegen op een straat in Rome. Ze vertelde dat ze via een tussenjaarproject twee maanden in Frankrijk zou wonen. Ze kon haar vliegtickets zelf boeken en zou daarom eerst naar andere landen reizen voordat ze naar Parijs ging.
Dat was de eerste keer dat ik over Korea Gap Year hoorde.Sindsdien bleef ik de website van Gap Year bezoeken telkens als ik moe was en weg wilde.Een demi-pair in Canada, taallessen op Malta, een Italiaanse meubelacademie... Er waren zoveel aantrekkelijke programma’s. Maar ik had geen geld. Nadat ik al mijn spaargeld aan de reis door Europa had uitgegeven, zakte mijn banksaldo vaak tot nul. Studente Ji-young had zich daarbij neergelegd.
Ik kreeg een tijdelijk contract bij een bedrijf dat ik leuk vond, op een plek die ik fijn vond. Voor mij, die als werkzoekende een bijbaan had, was het een mooie kans om werkervaring op te doen. Maar door de contractperiode zou ik het seizoen van de open sollicitaties missen, dus was ik van plan om met het geld dat ik in vijf maanden verdiende door Zuidoost-Azië te reizen. Daarom dacht ik dat mijn mogelijkheden om mijn bucketlistwens ’met mijn moeder reizen’ te vervullen beperkt waren tot Azië.
Ik wist dat mijn moeders wens, omdat ze bijna nooit naar het buitenland was geweest, was om het Paleis van Versailles te bezoeken. Mijn moeder, die nog altijd droomt van die plek die ze als meisje bewonderde toen ze de tekenfilm ’De roos van Versailles’ keek, is diep vanbinnen net een meisje. Ze liet haar dochter vrijuit op studiereis naar de VS gaan en met vrienden door Europa reizen, maar zelf was ze nog nooit ergens geweest. Ik wilde met mijn moeder op reis.
De contractperiode werd verlengd van vijf maanden naar een jaar,en ik ondervond aan den lijve wat het betekent om werk te hebben en geld te verdienen, maar geen tijd te hebben om het uit te geven.Ik begon om zeven uur ’s ochtends met werken en draaide overuren alsof het dagelijkse kost was, terwijl ik geld spaarde. De laatste verlengde maand was een tranendal, bedoeld om mijn ontslagvergoeding veilig te stellen. De verlenging zou twaalf dagen voor het bereiken van het jaar aflopen, wat betekende dat ik de ontslagvergoeding op het nippertje zou mislopen. Ik had zo’n hekel aan mijn baan, maar ontslag nemen en die vergoeding mislopen vanwege die twaalf dagen kon ik mezelf niet vergeven. Dus hield ik vol en kreeg ik de ontslagvergoeding. Eindelijk was ik klaar om te vertrekken.
’Mam, kom naar Parijs.’
# Ik beloofde mezelf hier een maand te wonen, alles te doen wat ik wilde zonder me in te houden en daarna te vertrekken.
Als ik maar kort in Parijs op bezoek was geweest, zou ik Engels hebben gebruikt. De Fransen zeggen zelfs eenvoudige begroetingen als ’hallo’ en ’dank je wel’ niet in het Engels. Frankrijk is een trots land. Trots vanwege de revolutie? Trots als grootmacht? Het voelde alsof ze zeiden: ’Dit is Frankrijk, dus moet je Frans spreken.’
Op de eerste dag na mijn aankomst raakte ik zelfs in paniek in de supermarkt, omdat ik bij het afrekenen geen Frans begreep. Zodra ik terugkwam van de winkel, begon ik een Franse cursus op Si***. Les één, les twee. Na twee lessen klapte ik mijn laptop dicht. Nee — dit lukt me niet.
Naast de onbekende uitspraak was de Franse grammatica een heel ander verhaal. Om een zin ontkennend te maken, zet je woorden vóór en achter het werkwoord. Zodra ’ne ... pas’ opdook, gaf ik het op. Ik bleef alleen achter met wat weetjes, zoals dat de ’r’ als een h klinkt en de ’i’ als een a, en stopte met de les. Het was maar een proefperiode van vijf dagen, dus mijn Frans zou in die tijd toch niet drastisch verbeteren. Ik leerde slechts een paar zinnen uit mijn hoofd waarvan ik dacht dat ik ze vaak zou gebruiken.
Waar zijn de toiletten? (Où se trouve les toilettes?) Waar is het toilet?
Parijs is een stad waar je gewoon geen toiletten kunt vinden. Anders dan in ons land, waar je schone toiletten vindt zodra je een metrostation binnengaat, is het in Parijs moeilijk om een fatsoenlijke wc te vinden. Voor sommige toiletten in cafés moest je zelfs betalen. De openbare toiletcabines op straat hadden geen wc-bril en liepen soms over. Ik besloot dat ik beter kon betalen voor een toilet in een café dan gebruik te maken van de openbare toiletten.
Zelfs het onvriendelijke Parijs, waar de metro nauwelijks liften of zelfs roltrappen had, vond ik niet erg.Zelfs als de metro vol vuil zat, vond ik het geweldig dat het Parijs was. De stad van de romantiek, Parijs! Als je loopt, blijf je maar lopen — twintig- of dertigduizend stappen per dag. Het Parijs uit die architectuurles die ik op Google Earth had gevolgd, liep ik nu met mijn eigen twee voeten.Dat vond ik fijn.Ik beloofde mezelf dat ik tijdens mijn maand hier alles zou doen wat ik wilde, volop en voordat ik vertrok.
# Ik had ook zo’n reis gemaakt, maar deze keer wilde ik dat niet.
’Alleen Parijs, een hele maand? Is dat niet te lang?’
’Ik was niet zo onder de indruk van Parijs; volgens mij heb je vier dagen nodig om alles te zien.’
Toen ik mensen vertelde dat ik een maand naar Parijs ging, reageerden ze met ’Een hele maand?’ en ’Alleen Parijs?’ Veel mensen maken, met de typische Koreaanse instelling dat je zoveel mogelijk uit je vliegticket naar Europa moet halen, reizen waarbij ze bijna elke dag met hun koffer verdertrekken. Ik had ook zo’n reis gemaakt, maar deze keer wilde ik dat niet.
’Mijn gedachten op dag 3 in Parijs’
In plaats van een reis die alleen bedoeld is om één geposeerde foto te maken, kon ik op mijn gemak reizen: ontbijten, even gaan liggen, me afvragen ’Waar zal ik vandaag eens heen gaan?’ en dan pas beslissen. Zelfs al is het maar een maand, het is ’wonen’!
Het was zulk mooi weer dat ik niet meteen naar mijn accommodatie wilde. Ik stak een brug over en daar was de Notre-Dame; de steegjes waren mooi en tijdens het wandelen ontdekte ik boekhandel Shakespeare and Company — het dagelijks leven!
Je kunt van Parijs genieten zoals je in Seoel onderweg naar de bus na een afspraak met een vriend(in) toevallig een glimp opvangt van het Gyeongbokgungpaleis — wat is er mooier dan dat?Elke dag in Parijs maakte me gelukkig, omdat ik kon denken: ’Ik kom de volgende keer terug’, ’Ik kom met een vriend(in)’ en ’Ik kom met mijn moeder’ :)
Zie je hoe opgewonden ik was in mijn dagboek van dag 3 in Parijs? Ik had alle tijd van de wereld; het maakte me blij dat ik elke dag zonder plannen wakker werd.
’Mijn gedachten op dag 13 in Parijs’
Als je de kans had om een maand in Parijs te wonen, wat zou je dan willen doen?
Op het lijstje dat ik vóór mijn vertrek naar Parijs had gemaakt, stonden dingen als ’de hele dag rustig door een museum lopen’, ’de hele dag aan de Seine zitten en voor me uit staren’ en ’doelloos rondwandelen’. Ik denk dat ik me romantisch had voorgesteld hoe het zou zijn om volop van die tijd en ruimte te genieten, zonder tijdsdruk. Al met al lijkt het een verlangen om ’rust’ te ervaren zonder ergens aan te hoeven denken.
Kortom, ik heb het allemaal geprobeerd. Echt. Alles. In Parijs was het eigenlijk heel gewoon.
Toen ik op dag 13 in Parijs aan mijn blogpost schreef, dacht ik terug aan de dag waarop ik twee uur lang bij de Seine voor me uit zat te staren en daarover schreef.
Eigenlijk heb ik niet alle toeristische trekpleisters in Parijs bezocht.Maar ik begon te denken: ‘Moet ik overal van genieten? Nou en als ik iets mis?’ als het ging om het bezoeken van plekken die je gezien móét hebben en het opsporen van beroemde restaurants.
Zelfs als je steeds hetzelfde uitzicht ziet, is het weer elke keer anders, ben je met andere mensen en zijn de herinneringen die zich opstapelen anders van aard. Als ik ervoor kies een hele dag bij de Seine voor me uit te staren, wie kan daar dan iets op tegen hebben?
# Het is niet zomaar een reis, maar een tussenjaar, dus ik wilde me op mezelf richten.
Een vrouw alleen in Parijs, berucht om de slechte veiligheid. Veel mensen vroegen of ik me daar echt alleen veilig zou voelen en of ik me niet zou vervelen.Eigenlijk wilde ik wat tijd alleen om mezelf vragen te stellen en rustig na te denken. Het is niet zomaar een reis, maar een tussenjaar, dus ik wilde me op mezelf richten.
Misschien omdat ik nergens bang voor ben, maakte ik me helemaal geen zorgen over mijn veiligheid. Ik dacht dat het genoeg was om gewoon redelijk voorzichtig te zijn. (Natuurlijk kun je, hoe voorzichtig je ook bent, slachtoffer worden van Parijse zakkenrollers als ze het op je gemunt hebben.)
Op de eerste dag dat ik in Parijs aankwam, haalde ik mijn laptop tevoorschijn en begon ik te bloggen. Ik ging op het bankje op het balkon zitten, keek uit op de binnenplaats en begon te schrijven. Op dat moment kwamen de mensen uit het pension terug met ijs. Ze nodigden me uit om mee te eten.
Voordat ik naar Parijs kwam,Was ik emotioneel uitgeput. In Parijs wilde ik daarom helemaal geen prikkels en stond ik erg sceptisch tegenover relaties.Ik was mensen al helemaal beu en wilde geen energie steken in het leren kennen van nieuwe mensen.
Maar uiteindelijk raakte ik toch bevriend met mensen. Al na twee dagen.
Mensen die via een tussenjaarprogramma hadden geboekt om een maand in Frankrijk te wonen, verbleven in dezelfde accommodatie. Toen ik eind mei aankwam, waren er acht langverblijvers in ons pension. Deelnemers aan het maandprogramma, studenten die zich voorbereidden op een studie in het buitenland: iedereen had een andere reden om langere tijd in Parijs te blijven. Maar doordat mensen van ongeveer dezelfde leeftijd samenwoonden in een vreemd land en tijd met elkaar doorbrachten, kregen we al snel een band.
Het hielp ook dat de meesten van ons gemeen hadden dat ze hun baan hadden opgezegd of werkzoekend waren.Het happy hour (wijnfeestje) dat elke avond om negen uur begon, leek maar niet te eindigen.Behalve ik verbleven de meesten al sinds begin tot half mei in de accommodatie. Zodra ik aankwam, bereidden ze zich een voor een voor op hun terugkeer naar Korea, waardoor elke dag voelde als een afscheidsfeest. Ook ik feestte alsof er geen morgen was. Er was inderdaad geen morgen :)
We trokken tien dagen lang dag en nacht samen op. En zelfs nadat de tussenjaarreizigers waren vertrokken, bleven er vrienden die in het buitenland studeerden. We spraken eens per week af om de lichtshow bij de Eiffeltoren om één uur ’s nachts te bekijken en samen tteokbokki te maken. Ik bracht mijn dagen door met vrienden, net als in Korea—alleen was de plek Parijs.
Ik ontmoette in Parijs ook Koreaanse vrienden—die maand kwamen er drie langs. Ik deed alsof ik een local was, liet ze verschillende delen van Parijs zien en nam ze mee naar mijn favoriete restaurants. Voor hen was ik dus al een echte Parisienne.
Via onlinegemeenschappen ontmoette ik ook veel mensen. Soms zocht ik gewoon gezelschap om samen tijd mee door te brengen, maar vaker legde ik via die gemeenschappen contacten en hielpen we elkaar. Iemand met een baan die van fotografie hield, bood aan gratis foto’s te maken. Daarom gingen we foto’s maken bij het paleis van Fontainebleau. Ook leende ik mijn reserve-telefoon uit aan iemand van wie de telefoon in het Verenigd Koninkrijk door zakkenrollers was gestolen. (Ik had een reserve-telefoon meegenomen voor het geval ik de mijne zou kwijtraken.) Die mensen spreken nog steeds af wanneer we terug zijn in Korea om spullen aan elkaar door te geven. Daardoor voelen ze helemaal niet meer als vreemden.
Misschien denk je: ‘Je bent helemaal naar Parijs gegaan en hebt alleen Koreanen ontmoet—heb je geen buitenlandse vrienden gemaakt?’ Maar in werkelijkheid is het niet makkelijk om lokale vrienden te ontmoeten in programma’s waarin buitenlanders niet samen aan dezelfde activiteiten deelnemen, zoals taalscholen of vrijwilligersprogramma’s. Misschien ligt het ook aan mij, omdat ik uit angst voor zakkenrollers elk vriendelijk aanbod afsloeg. Maar wat maakt het uit of het buitenlanders of Koreanen zijn? Er zijn mensen die de herinneringen aan mijn tijd in Parijs met me delen.
# Ik stak trots mijn borst vooruit en zei dat ik onze hele reis had gepland.
Mijn moeder kwam naar Parijs. Het was tijd om haar het Parijs te laten zien waar ik een maand lang had rondgedwaald. We gingen ook naar haar wens: het paleis van Versailles!
Zou mijn moeder, die een lichte slaper is, goed kunnen slapen in de slaapzaal waar ik verbleef? Wat als het eten haar niet smaakte? Wat als ze teleurgesteld zou zijn en vond dat het niet zo mooi was als ze had verwacht?
Maar mijn moeder is en blijft mijn moeder. Ze had veel meer uithoudingsvermogen en wilskracht dan ik en klaagde geen moment. Ze vertrouwde mij, de reisplanner, volledig en was tevreden, wat er ook gebeurde.Mensen vroegen hoe we gereisd hadden. Trots haalde ik mijn schouders op en zei dat ik de hele reis had voorbereid.
# Ik blijf tenslotte mezelf en zal niet veranderen. In plaats daarvan vergroot ik alleen het aantal levens dat ik zie en ervaar.
Een maand wonen in Parijs, drie weken door Europa reizen. In totaal bracht ik 52 dagen in Europa door. Voor iemand die werk zoekt, zijn juni en juli gouden maanden om elke dag aan je cv te werken—een taal leren, certificaten halen, geschiktheidstests maken en bedrijven analyseren—ter voorbereiding op de werving in de tweede helft van het jaar. Voor die piepkleine kansen bij grote bedrijven moet je manieren vinden om jezelf, al is het maar een beetje, in de kijker te spelen.
Kwam het door de reisvermoeidheid? Ik had verwacht dat ik er niet snel overheen zou komen, maar de nasleep van de reis door Europa was aanzienlijk.
Het was niet zomaar een vaag verlangen van: ‘Wat was het geweldig~.’ Waarom moet ik juist nu solliciteren? Waarom wordt een 26-jarige in Korea beoordeeld als die niet probeert een vaste baan te krijgen? Zou ik op mijn dertigste zelf ontslag kunnen nemen, de wereld rondreizen en daar een boek over schrijven? Is het egoïstisch om alleen aan mezelf te denken en niet aan mijn maatschappelijke status? Ik houd van reizen, dingen vastleggen en mensen ontmoeten—moet ik echt een baan zoeken waarvoor ik elke dag naar kantoor moet?
Misschien wil ik gewoon niet solliciteren of studeren en probeer ik mezelf een excuus te geven. Ik deed allerlei buitenlandse ervaringen op en installeerde in twee maanden tijd een Europese-mindsetpatch, maar keerde terug naar Korea. De realiteit. Ik had me overgegeven aan plezier en riep ‘YOLO’, maar al snel moest ik een baan vinden om zowel het gat in mijn cv als dat op mijn bankrekening op te vullen.
Het zou een grote vergissing zijn te denken dat een tussenjaar me de antwoorden zou geven. Zelfs voordat ik vertrok, vroeg ik me bijna elke dag af wat voor werk ik moest doen en hoe ik moest leven. Als een tussenjaar van slechts één maand de antwoorden zou opleveren, had ik me niet zo veel zorgen gemaakt.Ik blijf tenslotte mezelf en verander niet. In plaats daarvan breid ik alleen de manieren uit waarop ik verschillende levens kan zien en ervaren.
En naast het ‘tussenjaarprogramma’ van één maand was ik van plan om van het hele jaar mijn tussenjaar te maken.Mijn tussenjaar is nog niet voorbij, dus ik mag nog wat langer ronddwalen!
Maar als het gaat om plekken die je ’gezien moet hebben’ en het opsporen van beroemde restaurants, dacht ik: ’Moet ik echt overal van genieten? Wat is er mis mee als ik een paar dingen oversla?’ Dat is de instelling die ik heb ontwikkeld.
Zelfs als je steeds hetzelfde uitzicht ziet, is het weer elke keer anders, zijn de mensen met wie je het bekijkt anders en weegt de opeenstapeling van herinneringen anders — dus als ik ervoor kies om de hele dag aan de Seine voor me uit te staren, wie heeft daar dan iets over te zeggen? Bonjour! Een maand wonen in Parijs, Frankrijk Jeong Ji-young, deelnemer aan een tussenjaar (gapper) (26, kantoorbediende) / tussenjaar van 4 weken |
# Ik moet naar Parijs. Ik neem ontslag.
Ontslag nemen. Wat een groots woord. Komt het doordat ’jongeren tegenwoordig’ geen doorzettingsvermogen hebben? Steeds meer mensen dienen zonder aarzelen hun ontslag in en besluiten ergens een maand te gaan wonen.Ik denk dat de (nog niet helemaal) trend om ergens een maand te wonen verband kan houden met het vroege ontslag van jongeren.
Hoewel ik het woord ’ontslag’ gebruikte, was er strikt genomen sprake van het ’aflopen van mijn contract’. Ontslag nemen als uitzendkracht is niet bepaald glamoureus. Zelfs de ’contractverlenging’ na een jaar was eerst verlengd van vijf naar drie maanden, daarna naar twee maanden, vervolgens naar één maand en nog eens met een maand. Ik was het contract spuugzat en wilde er een einde aan maken. Waarom bleef ik het dan verlengen? Omdat ik zo’n trouwe ’werknemer’ was — met andere woorden, een doetje.
Uitgeput door de herhaalde cyclus van hopen dat het voorbij zou zijn en telkens weer teleurgesteld raken, besloot ik met de laatste contractverlenging naar Parijs te gaan.’Ik heb al besloten om te vertrekken, dus er komt geen nieuwe contractverlenging.’ Ik maakte het duidelijk. De beslissing om naar Parijs te gaan was onmiddellijk genomen. Op de Facebook-pagina Korea Gap Year zag ik’Bonjour, een maand wonen in Parijs, Frankrijk!’— die woorden.
* Voor Ji-young, die haar rust wilde hervinden, werden dagelijks persoonlijke missies op maat aangeboden voor zelfreflectie en gemoedsrust. Ook kreeg ze een tussenjaarnotitieboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Telkens als ik me uitgeput voelde en weg wilde, bleef ik de website van Gap Year bezoeken.
Drie jaar geleden kwam ik tijdens een reis door Europa onverwacht een vriendin tegen op een straat in Rome. Ze vertelde dat ze via een tussenjaarproject twee maanden in Frankrijk zou wonen. Ze kon haar vliegtickets zelf boeken en zou daarom eerst naar andere landen reizen voordat ze naar Parijs ging.
Dat was de eerste keer dat ik over Korea Gap Year hoorde.Sindsdien bleef ik de website van Gap Year bezoeken telkens als ik moe was en weg wilde.Een demi-pair in Canada, taallessen op Malta, een Italiaanse meubelacademie... Er waren zoveel aantrekkelijke programma’s. Maar ik had geen geld. Nadat ik al mijn spaargeld aan de reis door Europa had uitgegeven, zakte mijn banksaldo vaak tot nul. Studente Ji-young had zich daarbij neergelegd.
Ik kreeg een tijdelijk contract bij een bedrijf dat ik leuk vond, op een plek die ik fijn vond. Voor mij, die als werkzoekende een bijbaan had, was het een mooie kans om werkervaring op te doen. Maar door de contractperiode zou ik het seizoen van de open sollicitaties missen, dus was ik van plan om met het geld dat ik in vijf maanden verdiende door Zuidoost-Azië te reizen. Daarom dacht ik dat mijn mogelijkheden om mijn bucketlistwens ’met mijn moeder reizen’ te vervullen beperkt waren tot Azië.
Ik wist dat mijn moeders wens, omdat ze bijna nooit naar het buitenland was geweest, was om het Paleis van Versailles te bezoeken. Mijn moeder, die nog altijd droomt van die plek die ze als meisje bewonderde toen ze de tekenfilm ’De roos van Versailles’ keek, is diep vanbinnen net een meisje. Ze liet haar dochter vrijuit op studiereis naar de VS gaan en met vrienden door Europa reizen, maar zelf was ze nog nooit ergens geweest. Ik wilde met mijn moeder op reis.
De contractperiode werd verlengd van vijf maanden naar een jaar,en ik ondervond aan den lijve wat het betekent om werk te hebben en geld te verdienen, maar geen tijd te hebben om het uit te geven.Ik begon om zeven uur ’s ochtends met werken en draaide overuren alsof het dagelijkse kost was, terwijl ik geld spaarde. De laatste verlengde maand was een tranendal, bedoeld om mijn ontslagvergoeding veilig te stellen. De verlenging zou twaalf dagen voor het bereiken van het jaar aflopen, wat betekende dat ik de ontslagvergoeding op het nippertje zou mislopen. Ik had zo’n hekel aan mijn baan, maar ontslag nemen en die vergoeding mislopen vanwege die twaalf dagen kon ik mezelf niet vergeven. Dus hield ik vol en kreeg ik de ontslagvergoeding. Eindelijk was ik klaar om te vertrekken.
’Mam, kom naar Parijs.’
# Ik beloofde mezelf hier een maand te wonen, alles te doen wat ik wilde zonder me in te houden en daarna te vertrekken.
Als ik maar kort in Parijs op bezoek was geweest, zou ik Engels hebben gebruikt. De Fransen zeggen zelfs eenvoudige begroetingen als ’hallo’ en ’dank je wel’ niet in het Engels. Frankrijk is een trots land. Trots vanwege de revolutie? Trots als grootmacht? Het voelde alsof ze zeiden: ’Dit is Frankrijk, dus moet je Frans spreken.’
Op de eerste dag na mijn aankomst raakte ik zelfs in paniek in de supermarkt, omdat ik bij het afrekenen geen Frans begreep. Zodra ik terugkwam van de winkel, begon ik een Franse cursus op Si***. Les één, les twee. Na twee lessen klapte ik mijn laptop dicht. Nee — dit lukt me niet.
Naast de onbekende uitspraak was de Franse grammatica een heel ander verhaal. Om een zin ontkennend te maken, zet je woorden vóór en achter het werkwoord. Zodra ’ne ... pas’ opdook, gaf ik het op. Ik bleef alleen achter met wat weetjes, zoals dat de ’r’ als een h klinkt en de ’i’ als een a, en stopte met de les. Het was maar een proefperiode van vijf dagen, dus mijn Frans zou in die tijd toch niet drastisch verbeteren. Ik leerde slechts een paar zinnen uit mijn hoofd waarvan ik dacht dat ik ze vaak zou gebruiken.
Waar zijn de toiletten? (Où se trouve les toilettes?) Waar is het toilet?
Parijs is een stad waar je gewoon geen toiletten kunt vinden. Anders dan in ons land, waar je schone toiletten vindt zodra je een metrostation binnengaat, is het in Parijs moeilijk om een fatsoenlijke wc te vinden. Voor sommige toiletten in cafés moest je zelfs betalen. De openbare toiletcabines op straat hadden geen wc-bril en liepen soms over. Ik besloot dat ik beter kon betalen voor een toilet in een café dan gebruik te maken van de openbare toiletten.
Zelfs het onvriendelijke Parijs, waar de metro nauwelijks liften of zelfs roltrappen had, vond ik niet erg.Zelfs als de metro vol vuil zat, vond ik het geweldig dat het Parijs was. De stad van de romantiek, Parijs! Als je loopt, blijf je maar lopen — twintig- of dertigduizend stappen per dag. Het Parijs uit die architectuurles die ik op Google Earth had gevolgd, liep ik nu met mijn eigen twee voeten.Dat vond ik fijn.Ik beloofde mezelf dat ik tijdens mijn maand hier alles zou doen wat ik wilde, volop en voordat ik vertrok.
# Ik had ook zo’n reis gemaakt, maar deze keer wilde ik dat niet.
’Alleen Parijs, een hele maand? Is dat niet te lang?’
’Ik was niet zo onder de indruk van Parijs; volgens mij heb je vier dagen nodig om alles te zien.’
Toen ik mensen vertelde dat ik een maand naar Parijs ging, reageerden ze met ’Een hele maand?’ en ’Alleen Parijs?’ Veel mensen maken, met de typische Koreaanse instelling dat je zoveel mogelijk uit je vliegticket naar Europa moet halen, reizen waarbij ze bijna elke dag met hun koffer verdertrekken. Ik had ook zo’n reis gemaakt, maar deze keer wilde ik dat niet.
’Mijn gedachten op dag 3 in Parijs’
In plaats van een reis die alleen bedoeld is om één geposeerde foto te maken, kon ik op mijn gemak reizen: ontbijten, even gaan liggen, me afvragen ’Waar zal ik vandaag eens heen gaan?’ en dan pas beslissen. Zelfs al is het maar een maand, het is ’wonen’!
Het was zulk mooi weer dat ik niet meteen naar mijn accommodatie wilde. Ik stak een brug over en daar was de Notre-Dame; de steegjes waren mooi en tijdens het wandelen ontdekte ik boekhandel Shakespeare and Company — het dagelijks leven!
Je kunt van Parijs genieten zoals je in Seoel onderweg naar de bus na een afspraak met een vriend(in) toevallig een glimp opvangt van het Gyeongbokgungpaleis — wat is er mooier dan dat?Elke dag in Parijs maakte me gelukkig, omdat ik kon denken: ’Ik kom de volgende keer terug’, ’Ik kom met een vriend(in)’ en ’Ik kom met mijn moeder’ :)
Zie je hoe opgewonden ik was in mijn dagboek van dag 3 in Parijs? Ik had alle tijd van de wereld; het maakte me blij dat ik elke dag zonder plannen wakker werd.
’Mijn gedachten op dag 13 in Parijs’
Als je de kans had om een maand in Parijs te wonen, wat zou je dan willen doen?
Op het lijstje dat ik vóór mijn vertrek naar Parijs had gemaakt, stonden dingen als ’de hele dag rustig door een museum lopen’, ’de hele dag aan de Seine zitten en voor me uit staren’ en ’doelloos rondwandelen’. Ik denk dat ik me romantisch had voorgesteld hoe het zou zijn om volop van die tijd en ruimte te genieten, zonder tijdsdruk. Al met al lijkt het een verlangen om ’rust’ te ervaren zonder ergens aan te hoeven denken.
Kortom, ik heb het allemaal geprobeerd. Echt. Alles. In Parijs was het eigenlijk heel gewoon.
Toen ik op dag 13 in Parijs aan mijn blogpost schreef, dacht ik terug aan de dag waarop ik twee uur lang bij de Seine voor me uit zat te staren en daarover schreef.
Eigenlijk heb ik niet alle toeristische trekpleisters in Parijs bezocht.Maar ik begon te denken: ‘Moet ik overal van genieten? Nou en als ik iets mis?’ als het ging om het bezoeken van plekken die je gezien móét hebben en het opsporen van beroemde restaurants.
Zelfs als je steeds hetzelfde uitzicht ziet, is het weer elke keer anders, ben je met andere mensen en zijn de herinneringen die zich opstapelen anders van aard. Als ik ervoor kies een hele dag bij de Seine voor me uit te staren, wie kan daar dan iets op tegen hebben?
# Het is niet zomaar een reis, maar een tussenjaar, dus ik wilde me op mezelf richten.
Een vrouw alleen in Parijs, berucht om de slechte veiligheid. Veel mensen vroegen of ik me daar echt alleen veilig zou voelen en of ik me niet zou vervelen.Eigenlijk wilde ik wat tijd alleen om mezelf vragen te stellen en rustig na te denken. Het is niet zomaar een reis, maar een tussenjaar, dus ik wilde me op mezelf richten.
Misschien omdat ik nergens bang voor ben, maakte ik me helemaal geen zorgen over mijn veiligheid. Ik dacht dat het genoeg was om gewoon redelijk voorzichtig te zijn. (Natuurlijk kun je, hoe voorzichtig je ook bent, slachtoffer worden van Parijse zakkenrollers als ze het op je gemunt hebben.)
Op de eerste dag dat ik in Parijs aankwam, haalde ik mijn laptop tevoorschijn en begon ik te bloggen. Ik ging op het bankje op het balkon zitten, keek uit op de binnenplaats en begon te schrijven. Op dat moment kwamen de mensen uit het pension terug met ijs. Ze nodigden me uit om mee te eten.
Voordat ik naar Parijs kwam,Was ik emotioneel uitgeput. In Parijs wilde ik daarom helemaal geen prikkels en stond ik erg sceptisch tegenover relaties.Ik was mensen al helemaal beu en wilde geen energie steken in het leren kennen van nieuwe mensen.
Maar uiteindelijk raakte ik toch bevriend met mensen. Al na twee dagen.
Mensen die via een tussenjaarprogramma hadden geboekt om een maand in Frankrijk te wonen, verbleven in dezelfde accommodatie. Toen ik eind mei aankwam, waren er acht langverblijvers in ons pension. Deelnemers aan het maandprogramma, studenten die zich voorbereidden op een studie in het buitenland: iedereen had een andere reden om langere tijd in Parijs te blijven. Maar doordat mensen van ongeveer dezelfde leeftijd samenwoonden in een vreemd land en tijd met elkaar doorbrachten, kregen we al snel een band.
Het hielp ook dat de meesten van ons gemeen hadden dat ze hun baan hadden opgezegd of werkzoekend waren.Het happy hour (wijnfeestje) dat elke avond om negen uur begon, leek maar niet te eindigen.Behalve ik verbleven de meesten al sinds begin tot half mei in de accommodatie. Zodra ik aankwam, bereidden ze zich een voor een voor op hun terugkeer naar Korea, waardoor elke dag voelde als een afscheidsfeest. Ook ik feestte alsof er geen morgen was. Er was inderdaad geen morgen :)
We trokken tien dagen lang dag en nacht samen op. En zelfs nadat de tussenjaarreizigers waren vertrokken, bleven er vrienden die in het buitenland studeerden. We spraken eens per week af om de lichtshow bij de Eiffeltoren om één uur ’s nachts te bekijken en samen tteokbokki te maken. Ik bracht mijn dagen door met vrienden, net als in Korea—alleen was de plek Parijs.
Ik ontmoette in Parijs ook Koreaanse vrienden—die maand kwamen er drie langs. Ik deed alsof ik een local was, liet ze verschillende delen van Parijs zien en nam ze mee naar mijn favoriete restaurants. Voor hen was ik dus al een echte Parisienne.
Via onlinegemeenschappen ontmoette ik ook veel mensen. Soms zocht ik gewoon gezelschap om samen tijd mee door te brengen, maar vaker legde ik via die gemeenschappen contacten en hielpen we elkaar. Iemand met een baan die van fotografie hield, bood aan gratis foto’s te maken. Daarom gingen we foto’s maken bij het paleis van Fontainebleau. Ook leende ik mijn reserve-telefoon uit aan iemand van wie de telefoon in het Verenigd Koninkrijk door zakkenrollers was gestolen. (Ik had een reserve-telefoon meegenomen voor het geval ik de mijne zou kwijtraken.) Die mensen spreken nog steeds af wanneer we terug zijn in Korea om spullen aan elkaar door te geven. Daardoor voelen ze helemaal niet meer als vreemden.
Misschien denk je: ‘Je bent helemaal naar Parijs gegaan en hebt alleen Koreanen ontmoet—heb je geen buitenlandse vrienden gemaakt?’ Maar in werkelijkheid is het niet makkelijk om lokale vrienden te ontmoeten in programma’s waarin buitenlanders niet samen aan dezelfde activiteiten deelnemen, zoals taalscholen of vrijwilligersprogramma’s. Misschien ligt het ook aan mij, omdat ik uit angst voor zakkenrollers elk vriendelijk aanbod afsloeg. Maar wat maakt het uit of het buitenlanders of Koreanen zijn? Er zijn mensen die de herinneringen aan mijn tijd in Parijs met me delen.
# Ik stak trots mijn borst vooruit en zei dat ik onze hele reis had gepland.
Mijn moeder kwam naar Parijs. Het was tijd om haar het Parijs te laten zien waar ik een maand lang had rondgedwaald. We gingen ook naar haar wens: het paleis van Versailles!
Zou mijn moeder, die een lichte slaper is, goed kunnen slapen in de slaapzaal waar ik verbleef? Wat als het eten haar niet smaakte? Wat als ze teleurgesteld zou zijn en vond dat het niet zo mooi was als ze had verwacht?
Maar mijn moeder is en blijft mijn moeder. Ze had veel meer uithoudingsvermogen en wilskracht dan ik en klaagde geen moment. Ze vertrouwde mij, de reisplanner, volledig en was tevreden, wat er ook gebeurde.Mensen vroegen hoe we gereisd hadden. Trots haalde ik mijn schouders op en zei dat ik de hele reis had voorbereid.
# Ik blijf tenslotte mezelf en zal niet veranderen. In plaats daarvan vergroot ik alleen het aantal levens dat ik zie en ervaar.
Een maand wonen in Parijs, drie weken door Europa reizen. In totaal bracht ik 52 dagen in Europa door. Voor iemand die werk zoekt, zijn juni en juli gouden maanden om elke dag aan je cv te werken—een taal leren, certificaten halen, geschiktheidstests maken en bedrijven analyseren—ter voorbereiding op de werving in de tweede helft van het jaar. Voor die piepkleine kansen bij grote bedrijven moet je manieren vinden om jezelf, al is het maar een beetje, in de kijker te spelen.
Kwam het door de reisvermoeidheid? Ik had verwacht dat ik er niet snel overheen zou komen, maar de nasleep van de reis door Europa was aanzienlijk.
Het was niet zomaar een vaag verlangen van: ‘Wat was het geweldig~.’ Waarom moet ik juist nu solliciteren? Waarom wordt een 26-jarige in Korea beoordeeld als die niet probeert een vaste baan te krijgen? Zou ik op mijn dertigste zelf ontslag kunnen nemen, de wereld rondreizen en daar een boek over schrijven? Is het egoïstisch om alleen aan mezelf te denken en niet aan mijn maatschappelijke status? Ik houd van reizen, dingen vastleggen en mensen ontmoeten—moet ik echt een baan zoeken waarvoor ik elke dag naar kantoor moet?
Misschien wil ik gewoon niet solliciteren of studeren en probeer ik mezelf een excuus te geven. Ik deed allerlei buitenlandse ervaringen op en installeerde in twee maanden tijd een Europese-mindsetpatch, maar keerde terug naar Korea. De realiteit. Ik had me overgegeven aan plezier en riep ‘YOLO’, maar al snel moest ik een baan vinden om zowel het gat in mijn cv als dat op mijn bankrekening op te vullen.
Het zou een grote vergissing zijn te denken dat een tussenjaar me de antwoorden zou geven. Zelfs voordat ik vertrok, vroeg ik me bijna elke dag af wat voor werk ik moest doen en hoe ik moest leven. Als een tussenjaar van slechts één maand de antwoorden zou opleveren, had ik me niet zo veel zorgen gemaakt.Ik blijf tenslotte mezelf en verander niet. In plaats daarvan breid ik alleen de manieren uit waarop ik verschillende levens kan zien en ervaren.
En naast het ‘tussenjaarprogramma’ van één maand was ik van plan om van het hele jaar mijn tussenjaar te maken.Mijn tussenjaar is nog niet voorbij, dus ik mag nog wat langer ronddwalen!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
