Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Een proces om mezelf beter te leren kennen #Betere Engelse taalvaardigheid en diepere relaties #Enthousiasme, enige spijt en een geweldige ervaring
Mijn Japanse zus werd vroeg wakker, omhelsde me stevig en zwaaide me uit. Soms was het tumultueus en soms heerlijk. Zo kwam er een einde aan mijn reis van twee maanden op Malta. Waar voor je geld! Leer veilig Engels op Malta, in de Middellandse Zee, Europa! Heo Ga-young, deelnemer aan een tussenjaar (30, kantoormedewerker) / 8 weken tussenjaar |
# Mezelf leren kennen terwijl ik tussen mensen woon die mij niet kennen
Na vier jaar werken werd ik dertig volgens de Koreaanse leeftijdsrekening en, omdat ik geen betekenis meer kon vinden in ‘werken’, besloot ik ontslag te nemen. Omdat ik niet verder wilde in het kantoorleven, vroeg ik me af hoe ik het best aan de werkelijkheid kon ontsnappen. Plotseling kwam het idee van een tussenjaar in me op.
Ik vroeg eerst advies aan en kreeg twee opties. Na twee dagen nadenken koos ik voor ‘Engels leren op Malta’. Tijdens mijn werk had ik de praktische behoefte aan Engels gevoeld, dus ik had altijd gehoopt op de kans om in het buitenland Engels te studeren. Twee maanden om Engels te leren kunnen lang of kort lijken, maar ik was enthousiast bij de gedachte dat het twee werkelijk geweldige maanden in mijn leven konden worden.
Soms werd ik overmand door angst als ik me voorstelde dat ik onbekende culturen zou tegenkomen. Mijn oppervlakkige doel was ‘Engels leren op Malta’, maarmijn uiteindelijke doel was om ‘mezelf te leren kennen’ terwijl ik tussen mensen woonde die mij niet kenden.Ik hoopte te ontdekken hoe ik zou zijn in het gezelschap van mensen die waren opgegroeid met andere talen, culturen en in andere omgevingen, en die niets over mij wisten. Ook wilde ik mezelf in een betere richting ontwikkelen.
* Voor Heo Ga-young, die sterk de behoefte voelde om zichzelf te veranderen, werden dagelijkse, persoonlijke één-op-éénopdrachten aangeboden rond zelfreflectie, zelfvertrouwen en haar carrière na het tussenjaar. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om na te denken en plannen te maken.
# Dit was echt het begin van mijn leven op Malta.
Toen het grote plan eenmaal vaststond, begon ik met het zoeken naar vliegtickets. Omdat er geen rechtstreekse vluchten naar Malta waren, was het niet eenvoudig om allerlei vluchten te bekijken, gunstigere tussenstops te kiezen en prijzen te vergelijken. Ik ging naar de plaatselijke bibliotheek om reisboeken over Malta te zoeken, maar vond er slechts twee. Omdat het land in Korea zo weinig bekend is, vroeg ik me even af of ik wel de juiste keuze had gemaakt.
Ik maakte een lijst van spullen die ik ter plaatse nodig zou hebben en wat ik vooraf moest inpakken, en bereidde me geleidelijk voor op mijn vertrek. Voor ik het wist, was er een maand verstreken sinds ik ontslag had genomen en was de dag van vertrek aangebroken. Toen ik alleen aan boord ging, werd ik overspoeld door allerlei emoties en greep de angst me aan. Maar dat ging snel voorbij: nadat ik in het vliegtuig drie films had gekeken, muziekvideo’s van BTS had gezien en zelfs spelletjes had gespeeld, voelde ik me een stuk rustiger. Tijdens de nachtelijke tussenstop in Parijs was ik duizelig. De volgende ochtend, terwijl ik op het broodje tonijn kauwde dat Air Malta serveerde, was ik voor ik het wist op Malta aangekomen.
Ik herinner me dat het weer op Malta die dag vreemd genoeg geel leek. Achteraf vraag ik me af of het de met stof beladen wind was die uit Afrika was overgewaaid. Na een hele tijd rondgekeken te hebben, ontmoette ik een vriendelijke chauffeur die me kwam ophalen en een bordje met mijn naam vasthield. Tijdens de rit van de luchthaven naar de accommodatie deed Malta, gezien door het raam, me denken aan het Koreaanse platteland. Bij de plek waar ik aankwam na een rit over kronkelige wegen, stond mijn volledige naam in het Engels op mijn deur.Dit was echt het begin van mijn leven op Malta.
# Toen mijn vrienden zagen hoe zenuwachtig ik was, stelden ze me gerust: ik hoefde me geen zorgen te maken, want zij studeerden ook.
Nadat ik mijn spullen had uitgepakt en rustig de accommodatie had verkend, ontmoette ik voor het eerst een Zwitserse en een Colombiaanse huisgenoot. Op dat moment functioneerde mijn hoofd nauwelijks meer na de lange vlucht, en ook mijn toch al beperkte spreekvaardigheid haperde flink.Toen mijn vrienden zagen hoe zenuwachtig ik was, stelden ze me gerust: ik hoefde me geen zorgen te maken, want zij studeerden ook.
Gelukkig was de dag na mijn aankomst een feestdag, zodat ik rustig kon slapen. De volgende ochtend namen mijn Zwitserse en Colombiaanse huisgenoot me mee naar een supermarkt op ongeveer dertien minuten lopen. De blijdschap dat ik zelf iets te eten kon maken, duurde maar kort; al snel begon mijn hoofd te tollen.
In die enorme supermarkt waren drie grote kaasafdelingen, en de onbekende soorten brood en pasta joegen me schrik aan. Ik moet er meerdere rondjes hebben gelopen. Uiteindelijk kocht ik ontbijtgranen en melk voor het ontbijt, sap, gesneden brood, water, eieren en een of ander onbekend soepzakje. Ik dacht dat ik, ‘als ik in Rome ben’, allerlei nieuwe dingen zou kunnen maken om te eten, maar ik wist veel minder van de plaatselijke keuken dan ik had verwacht. Het werd een angstige eerste dag, die begon met eten.
Op de tweede dag nam ik eindelijk de bus en kwam ik aan bij de academie in Valletta, de hoofdstad van Malta. Na een niveautest werd ik aan een klas toegewezen en, zoals verwacht, begon iedereen zich voor te stellen. Ik wist toen nog niet hoe vaak ik mezelf de komende twee maanden zou moeten voorstellen.Ik had me niet voorgesteld hoe zenuwslopend het zou zijn als mensen van allerlei leeftijden en nationaliteiten me allemaal aanstaarden en aandachtig luisterden naar wat ik zei. Daardoor raakte ik telkens weer van mijn stuk.
Bovendien had ik enige tijd moeite om me aan te passen aan een aanpak die totaal anders was dan het Koreaanse openbare en particuliere onderwijs. In Korea leggen ze meestal het onderwerp van de dag uit en gaan ze meteen ter zake, maar hier gebruikten ze verschillende methoden om een onderwerp grondig uit te diepen. In ons land was het onderwijs gericht op het juiste antwoord; hier liet men je een mindmap maken die je naar het antwoord leidde. Na het etenwas dit het tweede moment waarop ik echt voelde dat ik in het buitenland woonde.
# ‘Even een momentje’
De lessen aan de academie beginnen om negen uur en zijn meestal om half één of één uur ’s middags afgelopen. Daarna beslissen vrienden waar ze willen rondhangen of vertrekken ze naar vooraf afgesproken bestemmingen. Op dagen waarop ik privéles had, wachtten mijn vrienden altijd op me tot drie uur. Ik denk dat ik op Malta vaak met vrienden rondzwierf, zowel doordeweeks als in het weekend.
Voordat ik naar Malta kwam, maakte ik me als iemand die geen gevoel voor richting heeft zorgen over wanneer ik al die toeristische plekken ooit zou bezoeken. Gelukkig stelden vrienden voor om er eerst samen op uit te gaan, en dankzij hen kon ik de meeste bezienswaardigheden veilig bezoeken. Op sommige dagen ging ik met mijn huisgenoten op pad, op andere met klasgenoten en soms in kleine groepjes met Koreaanse vrienden met wie ik veel gemeen had.
Mijn huisgenoten wilden hun Engels graag verbeteren, dus thuis én buitenshuis was er altijd wel een ‘even een momentje’.Als er tijdens een gesprek een onbekend woord langskwam, riep iemand ‘Even een momentje’, zocht het meteen op in een woordenboek en namen we uitgebreid de tijd om samen de betekenis te delen en te leren.Ook deelden we de bijzondere uitdrukkingen die we die dag hadden geleerd en de correcties die we hadden gekregen. Zo verbeterde ik, op een informelere manier dan ik had verwacht,dag na dag mijn spreekvaardigheid dankzij mijn vrienden.
# Op Malta leer je Brits Engels.
Op Malta leer je Brits Engels.Vrienden uit Latijns-Amerika of Azië die gewend waren aan Amerikaans Engels, raakten daardoor soms in de war. Het verschil tussen de uitspraak van de R en de L en de onbekende Britse accenten tijdens het luisteren brachten mijn hoofd op hol.
Eens lazen we in de les een zin met het woord ‘work’. De docent zei dat we de ‘r’ niet moesten uitspreken zoals in het Amerikaans-Engels, dus vroeg ik wat het verschil was tussen ‘work’ en ‘walk’. Ze zeiden dat ‘work’ klinkt als ‘wo-erk’ en ‘walk’ als ‘(u)welk’. Die dag voelde ik alsof mijn tong verdoofd was.
Als ik met vrienden uit verschillende landen praatte, spraken ze soms alsof het hun moedertaal was, wat verwarrend kon zijn. Italiaanse vrienden spraken met een golvende intonatie, waardoor ik nooit wist waar de klemtoon zou vallen en voortdurend moest opletten. Het Engels van Franstalige vrienden leek veel ‘h’-klanken te bevatten, waardoor hun uitspraak ademend klonk. Duitstalige vrienden gebruikten vaak opvallende ‘ch’- en ‘sh’-klanken. Vrienden uit Latijns-Amerika voegden vaak ‘e’ of ‘de’ midden in zinnen in, dus moest ik die in mijn hoofd weglaten om te begrijpen wat er werd gezegd. Tijdens de les leek al mijn aandacht op mijn oren gericht te zijn.
Daarnaast konden Japanse vrienden soms de ‘f’ niet uitspreken en had het Engels van Chinese vrienden een toonaccent. Mijn Engels had waarschijnlijk nergens klemtoon, net als Koreaans, en klonk misschien als rappen. Uiteindelijk waren we allemaal ongeveer even goed.
# Malta is een prachtig eilandland.
Eerlijk gezegd dacht ik dat er niet veel te doen zou zijn op een plek die maar een zesde zo groot is als het eiland Jeju. Ik rekende daarom alleen op Gozo, Comino en af en toe een festival. Maar het tegendeel bleek waar. Als je even naar buiten gaat, vind je prachtige zeeën en een frisse bries, en het landschap veranderde elke dag een beetje.
De bruisende stadssfeer vol activiteiten was heerlijk, maar het was ook een perfecte kans om de ouderwetse sfeer van Europa en een gevoel van religieuze devotie te ervaren. En zelfs met de bus waren er zoveel bezienswaardigheden te ontdekken. Elke dag luidden op vaste tijden de kerkklokken en genoten veel mensen van de zon.
Heerlijk eten, zoete desserts, zalige ontspanningDe levensstijl was heel anders dan in Korea, en soms schoot ik vol als ik aan mijn leven daar terugdacht.Tegelijkertijd raakte ik verstrikt in de gedachte dat ik, zelfs als ik naar Korea terugkeerde, niet zo zou kunnen leven. Waarom is het in Korea onmogelijk om werk en privéleven in balans te brengen…
Alles aan dit prachtige eilandland was geweldig, maar als ik één favoriet moet kiezen, is het de route ‘Marsaxlokk -> St. Peter’s Pool -> St. Thomas Bay -> Marsaxlokk’. Een plaatselijke bewoner raadde me aan om op zondagochtend vroeg te gaan, wanneer de markt opengaat, zodat ik meer kraampjes zou zien. Daarom vertrokken mijn Zwitserse vriend en ik op een zondag vroeg van huis. Maar het weer was erg slecht: het regende en het was zelfs koud. Er stonden maar weinig kraampjes en ik wist niet zeker of de Japanse vriendin die met ons mee zou gaan, wel zou komen... Ik overwoog gewoon naar huis terug te gaan.
Maar die zorgen waren snel voorbij. Terwijl we in een café met een warme kop thee wachtten tot de donkere wolken zouden overtrekken, klaarde het weer op wonderbaarlijke wijze op. We slenterden over de markt en kochten souvenirs. Als we langs dessertwinkels liepen, boden de eigenaars ons soms met een tangetje kleine hapjes van hun desserts aan.
Daarna gingen we op pad met een Japanse vriendin die zei dat het nabijgelegen St. Peter’s Pool prachtig was. We liepen maar door. Omdat we vroeg in de ochtend waren vertrokken, was er geen mens te bekennen. Toen ik naar het water keek, voelde ik me helemaal kalm. Soms zeiden we niets en staarden we gewoon naar de zee; we maakten ook foto’s van elkaar.
Omdat we toch al in Marsaxlokk waren, genoten we van een heerlijke vislunch en namen we daarna de bus naar het nabijgelegen St. Thomas Bay. Het was een heel klein strand, maar het zeewater was kristalhelder. Aan de overkant strekte zich onder de warme zon een prachtige bloementuin uit. We bleven maar ‘wauw!’ roepen en, helemaal in beslag genomen door de natuur, liepen we door tot we weer in Marsaxlokk waren.Mijn benen deden flink pijn van al dat wandelen, maar ik kan de schoonheid van die dag nog steeds niet vergeten.
# Een turbulente en soms prachtige reis van twee maanden op Malta
Ik weet niet hoe het zit met taalscholen in andere landen, maar op Malta volgen Europeanen vanwege de regionale kenmerken soms korte cursussen Engels van één of twee weken. Daardoor ontmoet je elke week nieuwe vrienden, stel je jezelf voor en neem je wekelijks afscheid. Gelukkig bleven de vrienden in mijn accommodatie meestal langer dan zes weken, dus dat stelde me gerust. Maar de tijd verstreek onverbiddelijk en onvermijdelijk brak het moment van afscheid aan.
We gingen samen op stap, kookten maaltijden, gingen uit eten, keken films… Plotseling besefte ik dat de gedachte dat ik op Malta herinneringen had gemaakt die net zo diep waren als die met oude vrienden, een groot deel van mijn gevoelens in beslag nam. Ik had gedacht dat ik gewoon nieuwe buitenlandse vrienden zou maken en via sociale media losjes contact zou houden, maar het was veel meer dan dat.
Op een dag had ik last van mijn maag en kon ik niet naar de les, dus vroeg ik mijn huisgenoot om mijn huiswerk bij mijn docent af te geven. Dat deed ze graag, en mijn Zwitserse vriend haalde het huiswerk van die dag en mijn verslag van vier weken op en leverde ze in.En toen, misschien omdat mijn vrienden van de accommodatie zich zorgen maakten, bleven ze me berichten sturen, en een andere Japanse vriendin die ik kende kwam bij mij thuis langs om te kijken hoe het met me ging.Ik voelde me verdrietig omdat ik ziek was, maar het was een van die dagen die ik toch positief kon afsluiten.
Op de dag dat mijn Zwitserse vriend vertrok, omhelsde ik hem stevig, zoals ik had gewild, en zwaaide ik uitbundig tot de taxi die hem kwam ophalen uit het zicht was verdwenen. Een paar weken later kwam mijn vertrek dichterbij en bleven mijn vrienden me onverwachte cadeaus geven. En iets waar ik me altijd onverschillig over had gevoeld De Japanse zus stond vroeg op om me een dikke knuffel te geven en me uit te zwaaien. Zo eindigde de reis van twee maanden op Malta, die soms turbulent en soms prachtig was.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
- Taal
Ik had een heel eenvoudig grammaticaboek uit Korea meegenomen. Dus als ik het gevoel had iets geleerd te hebben, maar niet wist hoe het in het Engels heette, gebruikte ik dat als naslagwerk. Als je vooraf de Engelse termen leert voor zaken als tagvragen, woordgroepen, bijzinnen, de aanvoegende wijs enzovoort, is het makkelijker om de lessen te begrijpen. Het helpt vooral als je van tevoren veel woordenschat leert.
- Accommodatie
Soms krijg je een accommodatie toegewezen zonder magnetron, dus kijk daar niet van op. Mensen dragen hier binnenshuis ook schoenen, dus het is handig om een paar makkelijke pantoffels mee te nemen. ’s Nachts kun je het zelfs onder de deken koud hebben, dus ook in de zomer zijn shirts met lange mouwen onmisbaar. Je kunt de school om een extra deken vragen om onder te slapen.
Ook is het wifisignaal op Malta vrij zwak, waardoor laptops het soms niet doen op je kamer. Vlak bij de router is de verbinding goed, dus ga naar de woonkamer om internet te gebruiken.
- Maaltijden
In Aziatische winkels verkopen ze kant-en-klare rijst (Hetbahn) (de Aziatische winkel in Gzira), maar die is duur, dus waarschijnlijk moet je gewone rijst kopen. Leer van tevoren hoe je rijst in een pan kookt, of vraag het aan Japanners in de buurt; die laten het je graag zien. Er zijn hier veel soorten pasta en sauzen, dus je kunt creatieve pastagerechten maken. Kaas, salami, olijven, brood enzovoort… De maaltijden zijn anders dan bij ons, dus ik denk dat het handig is om van tevoren een paar eenvoudige gerechten te leren klaarmaken.
- Wat je moet meenemen
Dit is de Middellandse Zee. Er staan hier niet overal hoge gebouwen zoals in ons land, dus neem zeker zonnebrandcrème mee; die is onmisbaar. En een zonnebril is hier niet alleen voor de sier, maar echt noodzakelijk. Het klimaat is droog, dus je moet vaak water drinken; een drinkfles is onmisbaar! (Studenten hebben hier meestal één of twee waterflessen bij zich.)
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★★
Ik denk dat het een kans is om allerlei Europeanen, Zuid-Amerikanen en Aziaten te ontmoeten en beter te leren kennen: mensen die vertrouwd en toch ver weg kunnen voelen.
Leren★★★★★
Je kunt een ontspannen manier van leven leren kennen en een houding ontwikkelen waarbij je dankbaar bent voor alles (vandaar de vele festivals).
Omgeving★★★★★
Na een korte wandeling ben je bij de zee, en met een korte busrit bereik je allerlei natuurgebieden. (Het voelt allemaal als het platteland bij ons.) Ze recyclen hier echter niet, dus zijn er veel vliegen. En hoewel veel mensen hun hond uitlaten, ruimen ze de poep vaak niet op, dus let op waar je loopt.
Veiligheid★★★★★
Ik vond het er veel veiliger dan in andere Europese landen. (Maar een Japanse vrouw die in dezelfde accommodatie verbleef, verloor haar portemonnee: op een drukke zaterdagavondbus knipte iemand de rits van haar tas open en stal die.) Veel Europeanen komen om allerlei redenen naar Malta om bezienswaardigheden te bekijken, alsof ze Jeju bezoeken, dus blijf altijd alert op je veiligheid.
Vrije tijd★★★★★
Na de les is het leuk om ergens met de bus naartoe te gaan (naar het strand, winkelcentra, beroemde kerken enzovoort). Of het nu een doordeweekse dag of weekend is, zelfs als je eropuit trekt en veel probeert te zien, blijven er nog genoeg plekken over die je niet hebt bezocht. ㅜ_ㅜ
Mijn Japanse zus werd vroeg wakker, omhelsde me stevig en zwaaide me uit. Soms was het tumultueus en soms heerlijk. Zo kwam er een einde aan mijn reis van twee maanden op Malta. Waar voor je geld! Leer veilig Engels op Malta, in de Middellandse Zee, Europa! Heo Ga-young, deelnemer aan een tussenjaar (30, kantoormedewerker) / 8 weken tussenjaar |
# Mezelf leren kennen terwijl ik tussen mensen woon die mij niet kennen
Na vier jaar werken werd ik dertig volgens de Koreaanse leeftijdsrekening en, omdat ik geen betekenis meer kon vinden in ‘werken’, besloot ik ontslag te nemen. Omdat ik niet verder wilde in het kantoorleven, vroeg ik me af hoe ik het best aan de werkelijkheid kon ontsnappen. Plotseling kwam het idee van een tussenjaar in me op.
Ik vroeg eerst advies aan en kreeg twee opties. Na twee dagen nadenken koos ik voor ‘Engels leren op Malta’. Tijdens mijn werk had ik de praktische behoefte aan Engels gevoeld, dus ik had altijd gehoopt op de kans om in het buitenland Engels te studeren. Twee maanden om Engels te leren kunnen lang of kort lijken, maar ik was enthousiast bij de gedachte dat het twee werkelijk geweldige maanden in mijn leven konden worden.
Soms werd ik overmand door angst als ik me voorstelde dat ik onbekende culturen zou tegenkomen. Mijn oppervlakkige doel was ‘Engels leren op Malta’, maarmijn uiteindelijke doel was om ‘mezelf te leren kennen’ terwijl ik tussen mensen woonde die mij niet kenden.Ik hoopte te ontdekken hoe ik zou zijn in het gezelschap van mensen die waren opgegroeid met andere talen, culturen en in andere omgevingen, en die niets over mij wisten. Ook wilde ik mezelf in een betere richting ontwikkelen.
* Voor Heo Ga-young, die sterk de behoefte voelde om zichzelf te veranderen, werden dagelijkse, persoonlijke één-op-éénopdrachten aangeboden rond zelfreflectie, zelfvertrouwen en haar carrière na het tussenjaar. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om na te denken en plannen te maken.
# Dit was echt het begin van mijn leven op Malta.
Toen het grote plan eenmaal vaststond, begon ik met het zoeken naar vliegtickets. Omdat er geen rechtstreekse vluchten naar Malta waren, was het niet eenvoudig om allerlei vluchten te bekijken, gunstigere tussenstops te kiezen en prijzen te vergelijken. Ik ging naar de plaatselijke bibliotheek om reisboeken over Malta te zoeken, maar vond er slechts twee. Omdat het land in Korea zo weinig bekend is, vroeg ik me even af of ik wel de juiste keuze had gemaakt.
Ik maakte een lijst van spullen die ik ter plaatse nodig zou hebben en wat ik vooraf moest inpakken, en bereidde me geleidelijk voor op mijn vertrek. Voor ik het wist, was er een maand verstreken sinds ik ontslag had genomen en was de dag van vertrek aangebroken. Toen ik alleen aan boord ging, werd ik overspoeld door allerlei emoties en greep de angst me aan. Maar dat ging snel voorbij: nadat ik in het vliegtuig drie films had gekeken, muziekvideo’s van BTS had gezien en zelfs spelletjes had gespeeld, voelde ik me een stuk rustiger. Tijdens de nachtelijke tussenstop in Parijs was ik duizelig. De volgende ochtend, terwijl ik op het broodje tonijn kauwde dat Air Malta serveerde, was ik voor ik het wist op Malta aangekomen.
Ik herinner me dat het weer op Malta die dag vreemd genoeg geel leek. Achteraf vraag ik me af of het de met stof beladen wind was die uit Afrika was overgewaaid. Na een hele tijd rondgekeken te hebben, ontmoette ik een vriendelijke chauffeur die me kwam ophalen en een bordje met mijn naam vasthield. Tijdens de rit van de luchthaven naar de accommodatie deed Malta, gezien door het raam, me denken aan het Koreaanse platteland. Bij de plek waar ik aankwam na een rit over kronkelige wegen, stond mijn volledige naam in het Engels op mijn deur.Dit was echt het begin van mijn leven op Malta.
# Toen mijn vrienden zagen hoe zenuwachtig ik was, stelden ze me gerust: ik hoefde me geen zorgen te maken, want zij studeerden ook.
Nadat ik mijn spullen had uitgepakt en rustig de accommodatie had verkend, ontmoette ik voor het eerst een Zwitserse en een Colombiaanse huisgenoot. Op dat moment functioneerde mijn hoofd nauwelijks meer na de lange vlucht, en ook mijn toch al beperkte spreekvaardigheid haperde flink.Toen mijn vrienden zagen hoe zenuwachtig ik was, stelden ze me gerust: ik hoefde me geen zorgen te maken, want zij studeerden ook.
Gelukkig was de dag na mijn aankomst een feestdag, zodat ik rustig kon slapen. De volgende ochtend namen mijn Zwitserse en Colombiaanse huisgenoot me mee naar een supermarkt op ongeveer dertien minuten lopen. De blijdschap dat ik zelf iets te eten kon maken, duurde maar kort; al snel begon mijn hoofd te tollen.
In die enorme supermarkt waren drie grote kaasafdelingen, en de onbekende soorten brood en pasta joegen me schrik aan. Ik moet er meerdere rondjes hebben gelopen. Uiteindelijk kocht ik ontbijtgranen en melk voor het ontbijt, sap, gesneden brood, water, eieren en een of ander onbekend soepzakje. Ik dacht dat ik, ‘als ik in Rome ben’, allerlei nieuwe dingen zou kunnen maken om te eten, maar ik wist veel minder van de plaatselijke keuken dan ik had verwacht. Het werd een angstige eerste dag, die begon met eten.
Op de tweede dag nam ik eindelijk de bus en kwam ik aan bij de academie in Valletta, de hoofdstad van Malta. Na een niveautest werd ik aan een klas toegewezen en, zoals verwacht, begon iedereen zich voor te stellen. Ik wist toen nog niet hoe vaak ik mezelf de komende twee maanden zou moeten voorstellen.Ik had me niet voorgesteld hoe zenuwslopend het zou zijn als mensen van allerlei leeftijden en nationaliteiten me allemaal aanstaarden en aandachtig luisterden naar wat ik zei. Daardoor raakte ik telkens weer van mijn stuk.
Bovendien had ik enige tijd moeite om me aan te passen aan een aanpak die totaal anders was dan het Koreaanse openbare en particuliere onderwijs. In Korea leggen ze meestal het onderwerp van de dag uit en gaan ze meteen ter zake, maar hier gebruikten ze verschillende methoden om een onderwerp grondig uit te diepen. In ons land was het onderwijs gericht op het juiste antwoord; hier liet men je een mindmap maken die je naar het antwoord leidde. Na het etenwas dit het tweede moment waarop ik echt voelde dat ik in het buitenland woonde.
# ‘Even een momentje’
De lessen aan de academie beginnen om negen uur en zijn meestal om half één of één uur ’s middags afgelopen. Daarna beslissen vrienden waar ze willen rondhangen of vertrekken ze naar vooraf afgesproken bestemmingen. Op dagen waarop ik privéles had, wachtten mijn vrienden altijd op me tot drie uur. Ik denk dat ik op Malta vaak met vrienden rondzwierf, zowel doordeweeks als in het weekend.
Voordat ik naar Malta kwam, maakte ik me als iemand die geen gevoel voor richting heeft zorgen over wanneer ik al die toeristische plekken ooit zou bezoeken. Gelukkig stelden vrienden voor om er eerst samen op uit te gaan, en dankzij hen kon ik de meeste bezienswaardigheden veilig bezoeken. Op sommige dagen ging ik met mijn huisgenoten op pad, op andere met klasgenoten en soms in kleine groepjes met Koreaanse vrienden met wie ik veel gemeen had.
Mijn huisgenoten wilden hun Engels graag verbeteren, dus thuis én buitenshuis was er altijd wel een ‘even een momentje’.Als er tijdens een gesprek een onbekend woord langskwam, riep iemand ‘Even een momentje’, zocht het meteen op in een woordenboek en namen we uitgebreid de tijd om samen de betekenis te delen en te leren.Ook deelden we de bijzondere uitdrukkingen die we die dag hadden geleerd en de correcties die we hadden gekregen. Zo verbeterde ik, op een informelere manier dan ik had verwacht,dag na dag mijn spreekvaardigheid dankzij mijn vrienden.
# Op Malta leer je Brits Engels.
Op Malta leer je Brits Engels.Vrienden uit Latijns-Amerika of Azië die gewend waren aan Amerikaans Engels, raakten daardoor soms in de war. Het verschil tussen de uitspraak van de R en de L en de onbekende Britse accenten tijdens het luisteren brachten mijn hoofd op hol.
Eens lazen we in de les een zin met het woord ‘work’. De docent zei dat we de ‘r’ niet moesten uitspreken zoals in het Amerikaans-Engels, dus vroeg ik wat het verschil was tussen ‘work’ en ‘walk’. Ze zeiden dat ‘work’ klinkt als ‘wo-erk’ en ‘walk’ als ‘(u)welk’. Die dag voelde ik alsof mijn tong verdoofd was.
Als ik met vrienden uit verschillende landen praatte, spraken ze soms alsof het hun moedertaal was, wat verwarrend kon zijn. Italiaanse vrienden spraken met een golvende intonatie, waardoor ik nooit wist waar de klemtoon zou vallen en voortdurend moest opletten. Het Engels van Franstalige vrienden leek veel ‘h’-klanken te bevatten, waardoor hun uitspraak ademend klonk. Duitstalige vrienden gebruikten vaak opvallende ‘ch’- en ‘sh’-klanken. Vrienden uit Latijns-Amerika voegden vaak ‘e’ of ‘de’ midden in zinnen in, dus moest ik die in mijn hoofd weglaten om te begrijpen wat er werd gezegd. Tijdens de les leek al mijn aandacht op mijn oren gericht te zijn.
Daarnaast konden Japanse vrienden soms de ‘f’ niet uitspreken en had het Engels van Chinese vrienden een toonaccent. Mijn Engels had waarschijnlijk nergens klemtoon, net als Koreaans, en klonk misschien als rappen. Uiteindelijk waren we allemaal ongeveer even goed.
# Malta is een prachtig eilandland.
Eerlijk gezegd dacht ik dat er niet veel te doen zou zijn op een plek die maar een zesde zo groot is als het eiland Jeju. Ik rekende daarom alleen op Gozo, Comino en af en toe een festival. Maar het tegendeel bleek waar. Als je even naar buiten gaat, vind je prachtige zeeën en een frisse bries, en het landschap veranderde elke dag een beetje.
De bruisende stadssfeer vol activiteiten was heerlijk, maar het was ook een perfecte kans om de ouderwetse sfeer van Europa en een gevoel van religieuze devotie te ervaren. En zelfs met de bus waren er zoveel bezienswaardigheden te ontdekken. Elke dag luidden op vaste tijden de kerkklokken en genoten veel mensen van de zon.
Heerlijk eten, zoete desserts, zalige ontspanningDe levensstijl was heel anders dan in Korea, en soms schoot ik vol als ik aan mijn leven daar terugdacht.Tegelijkertijd raakte ik verstrikt in de gedachte dat ik, zelfs als ik naar Korea terugkeerde, niet zo zou kunnen leven. Waarom is het in Korea onmogelijk om werk en privéleven in balans te brengen…
Alles aan dit prachtige eilandland was geweldig, maar als ik één favoriet moet kiezen, is het de route ‘Marsaxlokk -> St. Peter’s Pool -> St. Thomas Bay -> Marsaxlokk’. Een plaatselijke bewoner raadde me aan om op zondagochtend vroeg te gaan, wanneer de markt opengaat, zodat ik meer kraampjes zou zien. Daarom vertrokken mijn Zwitserse vriend en ik op een zondag vroeg van huis. Maar het weer was erg slecht: het regende en het was zelfs koud. Er stonden maar weinig kraampjes en ik wist niet zeker of de Japanse vriendin die met ons mee zou gaan, wel zou komen... Ik overwoog gewoon naar huis terug te gaan.
Maar die zorgen waren snel voorbij. Terwijl we in een café met een warme kop thee wachtten tot de donkere wolken zouden overtrekken, klaarde het weer op wonderbaarlijke wijze op. We slenterden over de markt en kochten souvenirs. Als we langs dessertwinkels liepen, boden de eigenaars ons soms met een tangetje kleine hapjes van hun desserts aan.
Daarna gingen we op pad met een Japanse vriendin die zei dat het nabijgelegen St. Peter’s Pool prachtig was. We liepen maar door. Omdat we vroeg in de ochtend waren vertrokken, was er geen mens te bekennen. Toen ik naar het water keek, voelde ik me helemaal kalm. Soms zeiden we niets en staarden we gewoon naar de zee; we maakten ook foto’s van elkaar.
Omdat we toch al in Marsaxlokk waren, genoten we van een heerlijke vislunch en namen we daarna de bus naar het nabijgelegen St. Thomas Bay. Het was een heel klein strand, maar het zeewater was kristalhelder. Aan de overkant strekte zich onder de warme zon een prachtige bloementuin uit. We bleven maar ‘wauw!’ roepen en, helemaal in beslag genomen door de natuur, liepen we door tot we weer in Marsaxlokk waren.Mijn benen deden flink pijn van al dat wandelen, maar ik kan de schoonheid van die dag nog steeds niet vergeten.
# Een turbulente en soms prachtige reis van twee maanden op Malta
Ik weet niet hoe het zit met taalscholen in andere landen, maar op Malta volgen Europeanen vanwege de regionale kenmerken soms korte cursussen Engels van één of twee weken. Daardoor ontmoet je elke week nieuwe vrienden, stel je jezelf voor en neem je wekelijks afscheid. Gelukkig bleven de vrienden in mijn accommodatie meestal langer dan zes weken, dus dat stelde me gerust. Maar de tijd verstreek onverbiddelijk en onvermijdelijk brak het moment van afscheid aan.
We gingen samen op stap, kookten maaltijden, gingen uit eten, keken films… Plotseling besefte ik dat de gedachte dat ik op Malta herinneringen had gemaakt die net zo diep waren als die met oude vrienden, een groot deel van mijn gevoelens in beslag nam. Ik had gedacht dat ik gewoon nieuwe buitenlandse vrienden zou maken en via sociale media losjes contact zou houden, maar het was veel meer dan dat.
Op een dag had ik last van mijn maag en kon ik niet naar de les, dus vroeg ik mijn huisgenoot om mijn huiswerk bij mijn docent af te geven. Dat deed ze graag, en mijn Zwitserse vriend haalde het huiswerk van die dag en mijn verslag van vier weken op en leverde ze in.En toen, misschien omdat mijn vrienden van de accommodatie zich zorgen maakten, bleven ze me berichten sturen, en een andere Japanse vriendin die ik kende kwam bij mij thuis langs om te kijken hoe het met me ging.Ik voelde me verdrietig omdat ik ziek was, maar het was een van die dagen die ik toch positief kon afsluiten.
Op de dag dat mijn Zwitserse vriend vertrok, omhelsde ik hem stevig, zoals ik had gewild, en zwaaide ik uitbundig tot de taxi die hem kwam ophalen uit het zicht was verdwenen. Een paar weken later kwam mijn vertrek dichterbij en bleven mijn vrienden me onverwachte cadeaus geven. En iets waar ik me altijd onverschillig over had gevoeld De Japanse zus stond vroeg op om me een dikke knuffel te geven en me uit te zwaaien. Zo eindigde de reis van twee maanden op Malta, die soms turbulent en soms prachtig was.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
- Taal
Ik had een heel eenvoudig grammaticaboek uit Korea meegenomen. Dus als ik het gevoel had iets geleerd te hebben, maar niet wist hoe het in het Engels heette, gebruikte ik dat als naslagwerk. Als je vooraf de Engelse termen leert voor zaken als tagvragen, woordgroepen, bijzinnen, de aanvoegende wijs enzovoort, is het makkelijker om de lessen te begrijpen. Het helpt vooral als je van tevoren veel woordenschat leert.
- Accommodatie
Soms krijg je een accommodatie toegewezen zonder magnetron, dus kijk daar niet van op. Mensen dragen hier binnenshuis ook schoenen, dus het is handig om een paar makkelijke pantoffels mee te nemen. ’s Nachts kun je het zelfs onder de deken koud hebben, dus ook in de zomer zijn shirts met lange mouwen onmisbaar. Je kunt de school om een extra deken vragen om onder te slapen.
Ook is het wifisignaal op Malta vrij zwak, waardoor laptops het soms niet doen op je kamer. Vlak bij de router is de verbinding goed, dus ga naar de woonkamer om internet te gebruiken.
- Maaltijden
In Aziatische winkels verkopen ze kant-en-klare rijst (Hetbahn) (de Aziatische winkel in Gzira), maar die is duur, dus waarschijnlijk moet je gewone rijst kopen. Leer van tevoren hoe je rijst in een pan kookt, of vraag het aan Japanners in de buurt; die laten het je graag zien. Er zijn hier veel soorten pasta en sauzen, dus je kunt creatieve pastagerechten maken. Kaas, salami, olijven, brood enzovoort… De maaltijden zijn anders dan bij ons, dus ik denk dat het handig is om van tevoren een paar eenvoudige gerechten te leren klaarmaken.
- Wat je moet meenemen
Dit is de Middellandse Zee. Er staan hier niet overal hoge gebouwen zoals in ons land, dus neem zeker zonnebrandcrème mee; die is onmisbaar. En een zonnebril is hier niet alleen voor de sier, maar echt noodzakelijk. Het klimaat is droog, dus je moet vaak water drinken; een drinkfles is onmisbaar! (Studenten hebben hier meestal één of twee waterflessen bij zich.)
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★★
Ik denk dat het een kans is om allerlei Europeanen, Zuid-Amerikanen en Aziaten te ontmoeten en beter te leren kennen: mensen die vertrouwd en toch ver weg kunnen voelen.
Leren★★★★★
Je kunt een ontspannen manier van leven leren kennen en een houding ontwikkelen waarbij je dankbaar bent voor alles (vandaar de vele festivals).
Omgeving★★★★★
Na een korte wandeling ben je bij de zee, en met een korte busrit bereik je allerlei natuurgebieden. (Het voelt allemaal als het platteland bij ons.) Ze recyclen hier echter niet, dus zijn er veel vliegen. En hoewel veel mensen hun hond uitlaten, ruimen ze de poep vaak niet op, dus let op waar je loopt.
Veiligheid★★★★★
Ik vond het er veel veiliger dan in andere Europese landen. (Maar een Japanse vrouw die in dezelfde accommodatie verbleef, verloor haar portemonnee: op een drukke zaterdagavondbus knipte iemand de rits van haar tas open en stal die.) Veel Europeanen komen om allerlei redenen naar Malta om bezienswaardigheden te bekijken, alsof ze Jeju bezoeken, dus blijf altijd alert op je veiligheid.
Vrije tijd★★★★★
Na de les is het leuk om ergens met de bus naartoe te gaan (naar het strand, winkelcentra, beroemde kerken enzovoort). Of het nu een doordeweekse dag of weekend is, zelfs als je eropuit trekt en veel probeert te zien, blijven er nog genoeg plekken over die je niet hebt bezocht. ㅜ_ㅜ
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
