Ik nam afgelopen december ontslag, ging in januari twee maanden vrijwilligerswerk doen in Cambodja en daarna twee maanden naar India om yoga te leren. Ik was het bedrijfsleven beu en houd van reizen, dus besloot ik te stoppen en een tussenjaar te nemen.
Ik kreeg begeleiding van een andere organisatie en mijn begeleider raadde me een tussenjaar aan, dus besloot ik ervoor te gaan. Tijdens een gesprek raadde de directeur me aan vrijwilligerswerk met kinderen in Cambodja te doen. Ik koos voor India omdat ik daar graag naartoe wilde.
In plaats van in het bedrijfsleven te blijven, wilde ik yogadocent en pilatesinstructeur worden. Daarom ging ik naar India.
De reden dat ik dit project koos, isYoga leren in India leek me geweldig. Vooral omdat ik overwoog yogadocent te worden, sprak het me aan om naar India, de bakermat van yoga, te gaan en daar twee maanden te trainen.
In eerste instantie ging ik de uitdaging aan met die gedachte, maar naarmate de tijd verstreek, merkte ik dat reizen combineren met zelfreflectie betekenisvoller was dan een carrière nastreven. Dankzij die instelling kon ik me meer richten op mijn innerlijke ontwikkeling dan op de fysieke kant van yoga. Ik koos hiervoor om mezelf zowel uiterlijk als innerlijk te disciplineren, maar wilde ook wat heling vinden.
Bovenal wilde ik gewoon genieten... om iets goed te maken van mijn vroegere leven in het bedrijfsleven, om tot rust te komen, te reizen, enzovoort.
Ik maakte me helemaal geen zorgen over een langer verblijf in het buitenland. Ik had dat al vaak gedaan en dacht dat je ongeveer twee maanden nodig hebt om enig inzicht te krijgen. Ik verwachtte niet dat het bijzonder moeilijk zou zijn.
Mijn ouders maakten zich niet bepaald zorgen, maar toen mijn vrienden hoorden dat ik naar India ging, waren ze behoorlijk bezorgd en probeerden ze me ervan te weerhouden. Toch...Rishikesh geldt als een van de veiligere plekken in India, dus maakte ik me niet al te veel zorgen.
Voordat ik naar India vertrok, regelde ik in januari mijn visum en vlucht. Omdat ik vóór mijn vertrek naar India druk was met vrijwilligerswerk in Cambodja, had ik eigenlijk nauwelijks tijd om me voor te bereiden. Ik bereidde me vooral mentaal voor.
Na aankomst paste ik me aan en leerde ik al doende, door allerlei situaties mee te maken. Wat mijn conditie betreft: voordat ik naar Cambodja ging, had ik twee maanden yoga en pilates gedaan, dus ik kende de yogahoudingen al enigszins.
Het dagelijkse programma van het project begint met de eerste les om 6.30–7.00 uur.We mediteren en doen ongeveer anderhalf uur yoga voordat we eten. Na het ontbijt en een korte pauze volgen allerlei theorielessen.
Na de lunch rusten we ongeveer twee à drie uur uit,volgen we theorielessen en doen we voor het avondeten opnieuw ongeveer anderhalf uur yoga. Na het avondeten is er op maandag, woensdag en vrijdag mantrazangen meditatie. We zingen en mediteren allemaal samen. Daarna gaat iedereen naar zijn of haar kamer om te douchen, voor examens te studeren of wat tijd voor zichzelf te nemen.
Bovenal waren er tijdens het project een paar vrienden die me bijzonder zijn bijgebleven.Het waren dierbare vrienden met wie ik me echt verbonden voelde, geen oppervlakkige contacten.
Op een dag maakte ik een puinhoop van het yoga-examen en huilde ik heel erg. Mijn gevoelens zijn altijd van mijn gezicht af te lezen, dus die persoon had waarschijnlijk meteen na het examen door hoe ik me voelde. Zodra het examen voorbij was, rende ik het lokaal uit, maar die avond kwam diegene rustig naar me toe en zei: ‘Je hebt het daarnet heel goed gedaan.’ Toen begon ik echt te huilen. Het is een vriend met wie ik 500 uur heb doorgebracht; ook al hoef ik niet iedereen terug te zien, deze persoon wil ik steeds opnieuw ontmoeten. Ik kan niet alle gesprekken en dingen opsommen die we hebben gedeeld, maar ik heb veel van diegene geleerd en ben dankbaar.
Mijn tweede kamergenote, Jasmine, was ook erg aardig en is me goed bijgebleven. Ook kon ik het heel goed vinden met de andere Koreaanse deelnemer aan het tussenjaar.
# Momenten waarop ik me op mezelf richtte en echt probeerde mijn energie naar binnen te richten
Wat ik fijn vond aan deelname aan het project, was dat India in vergelijking met ons land zo weinig welvarend is. Daardoor groeide mijn dankbaarheid dat ik in Korea ben geboren en opgegroeid. Ik kwam terug als een echte patriot. Ik moest veel dingen opgeven en compromissen sluiten, waardoor ik meer geduld ontwikkelde en beslist minder gevoelig werd.
In plaats van te proberen met anderen om te gaan, richtte ik me op mezelf en deed ik mijn best om mijn energie naar binnen te richten. Dankzij de vele mensen die ik ontmoette en ervaringen die ik opdeed, besefte ik waarop ik me uiteindelijk moest richten.Dat was het.
Als ik vergelijk hoe ik me voor en na mijn tussenjaar voelde, is mijn ongeduld verdwenen en ben ik echt gaan beseffen hoe belangrijk mijn land en familie zijn. Ik werd minder gevoelig, geduldiger en ook wat... meer ontspannen. Enik ben meer van mezelf gaan houden. Als iemand me nu een compliment geeft, wuif ik het niet meer weg en zeg ik niet langer nee, maar kan ik antwoorden: ‘Ja, dank je wel.’
Een tip voor toekomstige deelnemers: ‘Kom zonder druk, maar wel goed voorbereid.’
Als je komt om tot rust te komen en te reizen, kom dan zonder druk, maar zorg wel dat je je voorbereidt. De maaltijden en de omgeving zijn namelijk erg pover.Dat is zo.
Dit is beslist een van de drie beste scholen in Rishikesh. De docenten zijn deskundig en het lesprogramma is goed. Maar het is echt overweldigend en het is heel moeilijk om de lessen bij te houden. Ik bereidde me specifiek voor op een carrière als yogadocent en koos voor de intensieve opleiding van 500 uur. Maar omdat mijn Engels niet perfect is, vond ik het erg moeilijk. Ik kon de yogahoudingen niet goed volgen en deed elke dag nauwelijks meer dan de persoon naast me nadoen. Als je yoga doet door stiekem opzij te kijken in plaats van de instructies van de docent te volgen, kun je geblesseerd raken...
Ook hadden we in de eerste maand een examen. Het was geen examen dat je leven bepaalt, maar niet alleen ik, iedereen was erg gestrest. Door het studeren voor het examen kwam niemand in het weekend echt aan uitrusten toe... niemand.
Maar ik ben trots op mezelf dat ik die periode heb doorstaan en het heb volgehouden. Dat kan ik nu zeggen, maar toen was het echt, echt zwaar.Als ik van tevoren wat meer had gelezen over yoga-anatomie, filosofie en de houdingen in het Engels, denk ik dat ik de lessen beter had kunnen volgen.
Mijn tip voor een tussenjaar
(Hoe kom je er?)
Geen problemen. De chauffeur die me kwam ophalen stond te wachten met een bordje met mijn naam erop. Let op: zodra je door de uitgang komt, staan er verschillende chauffeurs te wachten. Ik keek daar een tijdje rond, maar kon de mijne niet vinden. Toen ik nog een keer naar buiten ging, stond hij er wel en kon ik gewoon instappen en vertrekken.
(Taal)
Als je echt van plan bent yogadocent te worden en het vak goed wilt leren, zorg dan dat je je van tevoren voorbereidt en studeert. Natuurlijk in het Engels.
(Accommodatie)
Er waren aparte accommodaties voor mannen en vrouwen; die waren heel gewoon.
(Maaltijden)
Omdat je geen eigen keuken kunt gebruiken, moet je zeker zo veel mogelijk instantnoedels meenemen. Er is geen magnetron... De eerste maand kon ik me er op de een of andere manier mee redden, maar de tweede maand at ik voortdurend buiten de deur.
(Wat moet je meenemen)
Het schema was strakker dan ik had verwacht, dus ik had niet eens tijd om mijn laptop aan te raken. Het weer was droog en heet, dus ik had geen föhn nodig. Wasknijpers zijn handig. De yogamatten die de school aanbiedt zijn niet geweldig, dus je kunt er lokaal een kopen, maar het is geen slecht idee om er zelf een mee te nemen.
De meeste dingen zijn daar verkrijgbaar, dus je kunt ze ter plekke kopen. Voor vrouwen raad ik wel aan om voldoende maandverband uit Korea mee te nemen. En ook als je geen roepies kunt meenemen, zorg er dan in ieder geval voor dat je Amerikaanse dollars meeneemt... Misschien moet je meteen na aankomst bij de accommodatie allerlei spullen kopen (ik had bijvoorbeeld een tandenborstel en tandpasta nodig), maar geld opnemen bij een geldautomaat is moeilijker dan sterren van de hemel plukken. Je moet minstens 20 à 30 minuten lopen naar een geldautomaat, en zelfs dan is die vaak gesloten... In twee maanden tijd heb ik hem niet één keer open gezien. Zelfs als je naar de stad gaat om geld op te nemen, zijn er eigenlijk geen geldautomaten die werken. Daardoor betaal je misschien hoge kosten en ben je aangewezen op een juwelierszaak om met je kaart contant geld te kopen.
Gelukkig had ik Amerikaanse dollars bij me (om ze te wisselen moest je minstens 40 minuten lopen), en de yogaleraar wisselde geld uit eigen zak, waardoor ik het net redde... In het begin kon ik sowieso niet alleen naar de stad gaan...Je kunt het best vóór vertrek roepies wisselen, of er in ieder geval voor zorgen dat je Amerikaanse dollars meeneemt.
(Reizen)
Ik verbleef twee maanden lang alleen in Rishikesh. Liggen op het strand aan de rivier geeft een heerlijk gevoel. Als je naar het Royal Café gaat, kun je genieten van het echte India, met uitzicht op de Himalaya en de Ganges. Als je een stukje rijdt, kun je in de Himalaya gaan wandelen en watervallen bekijken.
Ik heb geen andere steden bezocht, maar de dichtstbijzijnde stad is Agra (waar de Taj Mahal staat). Het is echter erg moeilijk om daar met dit schema naartoe te reizen en het is lichamelijk zwaar.
Mijn tussenjaar was
een ervaring★★★★★
Leren ★★★★☆
Omgeving ★★☆☆☆
Veiligheid ★★☆☆☆
Vrije tijd ★★☆☆☆
Startpagina
