Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik begon problemen positiever op te lossen #De kracht om op eigen benen te staan #Geluk is een kwestie van perspectief
Het was een periode waarin ik een stap dichter bij mijn doel kon komen. Nu ik een werkelijk betekenisvol tussenjaar van twee maanden in mijn leven heb afgerond, denk ik dat ik mijn versnipperde en verwarde gevoelens op een rijtje heb kunnen zetten.
Ik wil iemand worden die voortbouwt op de gedachten die ik op een rijtje heb gezet en de waarden die ik heb ontdekt verder ontwikkelt.
Een eenvoudig, alledaags leven in de natuur — vrijwilligerswerk voor de verzorging van achtergelaten dieren in Tokushima, Japan / Yoo Hyowon, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 8 weken. |
Lees eerst deel 1 van Yoo Hyowons verslag over haar tussenjaar.< Klik
# Als er kleine problemen opdoken, merkte ik dat ik ze positiever en op andere manieren oploste dan voorheen.
De gedachte dat ik geen Japans sprak en niemand had die me begreep, voelde leeg. Ik wilde ook snel terug naar Korea, waar mensen me zouden begrijpen. Maar ik besloot de ongeveer twee maanden rust te zien als een cadeau aan mezelf — na 23 jaar haastig te hebben geleefd zonder te weten wat ik wilde — en nam me voor van deze tijd te genieten.
In het begin waren de sporen van een prestatie- en resultaatgerichte samenleving duidelijk terug te zien in mijn persoonlijkheid. Ik voelde druk: omdat ik tijd en geld had geïnvesteerd om hierheen te komen, moest ik iets tastbaars meenemen.Daarom maakte ik me in het begin veel zorgen over wat ik hier kon leren. Ook kreeg ik soms last van somberheid wanneer ik het gevoel had dat ik helemaal niet veranderde en niets bereikte.Maar ik besefte dat dat een dwaze gedachte was. Achteraf gezien was ik elk moment een beetje gegroeid en sterker geworden.
Als er allerlei kleine problemen opdoken, merkte ik dat ik ze positiever en op andere manieren oploste dan voorheen.Vroeger was ik bang om alleen in een leeg huis te slapen, maar nu sliep ik zonder problemen; zonder navigatie kon ik mijn weg niet vinden, maar nu vond ik die zelf; vroeger luchtte ik mijn hart bij iemand en leunde ik op die persoon om mijn zware gevoelens te verlichten, maar ik leerde ze zelf te overwinnen en te verwerken. Ook leerde ik hoe ik aan eindeloze somberheid kon ontsnappen, besefte ik dat ik moest doen waar ik van hield, ontwikkelde ik doorzettingsvermogen en groeide mijn moed om uitdagingen aan te gaan.
Korea en Japan hebben vergelijkbare sociale gebruiken en culturen, veel woorden hebben dezelfde uitspraak en betekenis en de gelaatstrekken lijken op elkaar. Soms voelde ik daarom dat er, afgezien van de taal, niet veel verschil was. Ik wilde graag afstand nemen van het idee in Korea dat je ouderen altijd moet gehoorzamen, of ze nu gelijk hebben of niet, en van de werkcultuur waarin je voortdurend op je hoede moet zijn. Maar in Japan waren al die dingen net zo aanwezig.
Toen ik dat merkte, dacht ik dat ik voor mijn tussenjaar beter naar een ander land had kunnen gaan. Toch besloot ik mijn spijt opzij te zetten, want ik moet iemand worden die die cultuur kan accepteren en er verstandig mee om kan gaan. Een van de mensen die daar werkte, kwam uit Canada. Misschien ontmoette ik daarom mensen die deze gebruiken op een positieve manier veranderden of andere werkwijzen toepasten. Dat ik manieren leerde om ermee om te gaan, maakte de ervaring betekenisvoller.
# Ik heb het gevoel dat ik een stap dichterbij ben gekomen om iemand te worden die volledig op eigen benen kan staan.
Na acht weken kon ik de veranderde versie van mezelf onder ogen zien. Vroeger voelde ik me altijd ongerust wanneer ik gelukkig was. Ik dacht altijd dat ik een ongelukkig kind was en geloofde daarom dat er tegenslag zou komen naarmate ik meer geluk ervoer. Nu vind ik dat zo'n dwaze gedachte. Ik leef vandaag; mijn jeugd is te kort om het geluk van vandaag te missen vanwege de onbekende tegenslagen van morgen.Vroeger dacht ik dat geluk een gevoel is dat je ervaart wanneer je met anderen bent.
'Deze persoon maakt me gelukkig. Ik ben gelukkig als ik bij deze persoon ben.' Ik was sterk afhankelijk van die gedachte en had weinig zelfstandigheid. Maar door dit programma besefte ik dat geluk van mijzelf afhangt en dat de gelukkige gevoelens die ik ervaar wanneer ik alleen ben...voortkomen uit de dingen waar ik echt van houd. Zo heb ik het gevoel dat ik...een stap dichterbij ben gekomen om zelfstandig overeind te kunnen blijven.
Dit tussenjaar was zo fijn omdat ik, hoewel ik veel kon leren van het vrijwilligerswerk,vooral veel voelde en ervoer tijdens de tijd die ik alleen doorbracht.Om de opdrachten uit te voeren, had ik altijd tijd nodig om zelf na te denken.In die tijd kon ik met mezelf praten en allerlei gedachten op een rijtje zetten. Ik heb het gevoel dat ik daardoor sterker ben geworden en ben gegroeid.Het knusste plekje in mijn kamer— als ik bij de kotatsu zat en de gordijnen helemaal opendeed, stroomde het warme zonlicht naar binnen. Het was bijna niet te geloven dat het in Korea sneeuwde.
SneeuwIk kon de verblindende, zorgwekkende zon en uv-straling even vergeten, net als de sproeten die misschien overal op mijn wangen zouden verschijnen, en...ik kon genieten van een vredig moment.'Hoe zien anderen mij?' stond niet langer centraal — 'Hoe voel ik me nu?' werd voor mij de belangrijkste vraag.Door veel mensen te ontmoeten, dacht ik: "Er bestaan dus zulke mensen! Je kunt er ook zo over denken!" Toen ik tijd alleen doorbracht, ontdekte ik dat ik deze kant in me had en dat ik van deze dingen houd.
Het was ook een periode waarin ik een stap dichter bij mijn doel kon komen. Nu ik een werkelijk betekenisvol tussenjaar van twee maanden heb afgerond, heb ik het gevoel dat ik mijn versnipperde, verwarde gevoelens op een rijtje heb kunnen zetten.
Ik wil iemand worden die voortbouwt op deze geordende gedachten en de waarden die ik heb ontdekt verder blijft ontwikkelen.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
De twee coördinatoren spraken zowel Japans als Engels, dus communiceren in het Engels was geen probleem. De andere medewerkers en lokale vrijwilligers spraken echter helemaal geen Engels, waardoor communiceren lastig was. Dat stond het vrijwilligerswerk niet in de weg, maar het was jammer dat we niet meer met elkaar konden praten. Daarom raad ik andere deelnemers aan om, indien mogelijk, vóór hun komst alledaags Japans te oefenen.
(Accommodatie)
Mannen en vrouwen delen de badkamer, het toilet en de keuken, die gemeenschappelijke ruimtes zijn, dus dat kan enigszins ongemakkelijk zijn. Omdat de accommodatie bovendien door het laboratorium wordt aangeboden, kun je bij een laboratoriumvergadering of ander evenement zomaar de keuken binnenlopen en daar veel mensen in vergadering aantreffen. Dat kan gênant zijn. Het huis is echter ruim en schoon, dus als je het netjes houdt, kun je er zonder grote problemen verblijven.
(Maaltijden)
Ik kan helemaal niet koken, dus ik was verbaasd dat ik alle drie de maaltijden zelf moest bereiden. Ook kon ik geen Koreaanse smaakmakers zoals gochujang of kimchi gebruiken, waardoor mijn kookmogelijkheden beperkt waren. Als je ingrediënten zoals gochujang, kimchi of conserven meeneemt, wordt het klaarmaken van maaltijden een stuk makkelijker!
(Dingen om mee te nemen)
Mijn laptop was een goede vriend om verveling tegen te gaan. En een internationaal rijbewijs is zo belangrijk dat ik me afvraag hoe ik het zonder had gered. Het huis ligt afgelegen en het kan met de auto 30 minuten of langer duren om het centrum, de supermarkt of de stad te bereiken. Als je kunt rijden, is het dus handig om je te verplaatsen. Er rijden bussen, maar een retourtje naar station Tokushima kost ongeveer 15.000 won, wat behoorlijk duur is. Ik raad daarom aan dit van tevoren te regelen.
# Voor toekomstige deelnemers
Ik dacht dat vrijwilligerswerk met honden niet zo zwaar kon zijn. Maar het werk was zwaarder dan ik had verwacht en vond plaats in een natuurlijkere omgeving dan ik me had voorgesteld.Neem daarom kleding mee die vies mag worden, comfortabele kleding en warme kleding, afhankelijk van het seizoen. Ook kun je je vrije tijd nuttiger besteden door boeken om te lezen of Japans lesmateriaal mee te nemen.
# Voor toekomstige deelnemers
Al mijn vrienden wonen in Yokohama, dus ik ben twee keer naar Tokio geweest. Maar ik zou dat niet bepaald aanraden. Je moet een nachtbus nemen die er 10 uur over doet, en drie dagen vrij is eigenlijk wat kort. Kobe of Osaka kun je met de bus in drie uur bereiken. Bovendien heeft Tokushima, op Shikoku, meer plekken om te bezoeken en is het eigenlijk een geschiktere plaats om het echte Japan te ervaren. Als je een beetje beter Japans spreekt, raad ik je zeker aan omop reis te gaannaar Shikoku!
Er is ook een ramenrestaurant op 2 minuten lopen van station Tokushima. Ze serveren een speciale ramen die op een unieke manier wordt bereid in de regio Tokushima, dus ik raad je ten zeerste aan om deze minstens één keer te proberen!
Het was een periode waarin ik een stap dichter bij mijn doel kon komen. Nu ik een werkelijk betekenisvol tussenjaar van twee maanden in mijn leven heb afgerond, denk ik dat ik mijn versnipperde en verwarde gevoelens op een rijtje heb kunnen zetten.
Ik wil iemand worden die voortbouwt op de gedachten die ik op een rijtje heb gezet en de waarden die ik heb ontdekt verder ontwikkelt.
Een eenvoudig, alledaags leven in de natuur — vrijwilligerswerk voor de verzorging van achtergelaten dieren in Tokushima, Japan / Yoo Hyowon, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 8 weken. |
Lees eerst deel 1 van Yoo Hyowons verslag over haar tussenjaar.< Klik
# Als er kleine problemen opdoken, merkte ik dat ik ze positiever en op andere manieren oploste dan voorheen.
De gedachte dat ik geen Japans sprak en niemand had die me begreep, voelde leeg. Ik wilde ook snel terug naar Korea, waar mensen me zouden begrijpen. Maar ik besloot de ongeveer twee maanden rust te zien als een cadeau aan mezelf — na 23 jaar haastig te hebben geleefd zonder te weten wat ik wilde — en nam me voor van deze tijd te genieten.
In het begin waren de sporen van een prestatie- en resultaatgerichte samenleving duidelijk terug te zien in mijn persoonlijkheid. Ik voelde druk: omdat ik tijd en geld had geïnvesteerd om hierheen te komen, moest ik iets tastbaars meenemen.Daarom maakte ik me in het begin veel zorgen over wat ik hier kon leren. Ook kreeg ik soms last van somberheid wanneer ik het gevoel had dat ik helemaal niet veranderde en niets bereikte.Maar ik besefte dat dat een dwaze gedachte was. Achteraf gezien was ik elk moment een beetje gegroeid en sterker geworden.
Als er allerlei kleine problemen opdoken, merkte ik dat ik ze positiever en op andere manieren oploste dan voorheen.Vroeger was ik bang om alleen in een leeg huis te slapen, maar nu sliep ik zonder problemen; zonder navigatie kon ik mijn weg niet vinden, maar nu vond ik die zelf; vroeger luchtte ik mijn hart bij iemand en leunde ik op die persoon om mijn zware gevoelens te verlichten, maar ik leerde ze zelf te overwinnen en te verwerken. Ook leerde ik hoe ik aan eindeloze somberheid kon ontsnappen, besefte ik dat ik moest doen waar ik van hield, ontwikkelde ik doorzettingsvermogen en groeide mijn moed om uitdagingen aan te gaan.
Korea en Japan hebben vergelijkbare sociale gebruiken en culturen, veel woorden hebben dezelfde uitspraak en betekenis en de gelaatstrekken lijken op elkaar. Soms voelde ik daarom dat er, afgezien van de taal, niet veel verschil was. Ik wilde graag afstand nemen van het idee in Korea dat je ouderen altijd moet gehoorzamen, of ze nu gelijk hebben of niet, en van de werkcultuur waarin je voortdurend op je hoede moet zijn. Maar in Japan waren al die dingen net zo aanwezig.
Toen ik dat merkte, dacht ik dat ik voor mijn tussenjaar beter naar een ander land had kunnen gaan. Toch besloot ik mijn spijt opzij te zetten, want ik moet iemand worden die die cultuur kan accepteren en er verstandig mee om kan gaan. Een van de mensen die daar werkte, kwam uit Canada. Misschien ontmoette ik daarom mensen die deze gebruiken op een positieve manier veranderden of andere werkwijzen toepasten. Dat ik manieren leerde om ermee om te gaan, maakte de ervaring betekenisvoller.
# Ik heb het gevoel dat ik een stap dichterbij ben gekomen om iemand te worden die volledig op eigen benen kan staan.
Na acht weken kon ik de veranderde versie van mezelf onder ogen zien. Vroeger voelde ik me altijd ongerust wanneer ik gelukkig was. Ik dacht altijd dat ik een ongelukkig kind was en geloofde daarom dat er tegenslag zou komen naarmate ik meer geluk ervoer. Nu vind ik dat zo'n dwaze gedachte. Ik leef vandaag; mijn jeugd is te kort om het geluk van vandaag te missen vanwege de onbekende tegenslagen van morgen.Vroeger dacht ik dat geluk een gevoel is dat je ervaart wanneer je met anderen bent.
'Deze persoon maakt me gelukkig. Ik ben gelukkig als ik bij deze persoon ben.' Ik was sterk afhankelijk van die gedachte en had weinig zelfstandigheid. Maar door dit programma besefte ik dat geluk van mijzelf afhangt en dat de gelukkige gevoelens die ik ervaar wanneer ik alleen ben...voortkomen uit de dingen waar ik echt van houd. Zo heb ik het gevoel dat ik...een stap dichterbij ben gekomen om zelfstandig overeind te kunnen blijven.
Dit tussenjaar was zo fijn omdat ik, hoewel ik veel kon leren van het vrijwilligerswerk,vooral veel voelde en ervoer tijdens de tijd die ik alleen doorbracht.Om de opdrachten uit te voeren, had ik altijd tijd nodig om zelf na te denken.In die tijd kon ik met mezelf praten en allerlei gedachten op een rijtje zetten. Ik heb het gevoel dat ik daardoor sterker ben geworden en ben gegroeid.Het knusste plekje in mijn kamer— als ik bij de kotatsu zat en de gordijnen helemaal opendeed, stroomde het warme zonlicht naar binnen. Het was bijna niet te geloven dat het in Korea sneeuwde.
SneeuwIk kon de verblindende, zorgwekkende zon en uv-straling even vergeten, net als de sproeten die misschien overal op mijn wangen zouden verschijnen, en...ik kon genieten van een vredig moment.'Hoe zien anderen mij?' stond niet langer centraal — 'Hoe voel ik me nu?' werd voor mij de belangrijkste vraag.Door veel mensen te ontmoeten, dacht ik: "Er bestaan dus zulke mensen! Je kunt er ook zo over denken!" Toen ik tijd alleen doorbracht, ontdekte ik dat ik deze kant in me had en dat ik van deze dingen houd.
Het was ook een periode waarin ik een stap dichter bij mijn doel kon komen. Nu ik een werkelijk betekenisvol tussenjaar van twee maanden heb afgerond, heb ik het gevoel dat ik mijn versnipperde, verwarde gevoelens op een rijtje heb kunnen zetten.
Ik wil iemand worden die voortbouwt op deze geordende gedachten en de waarden die ik heb ontdekt verder blijft ontwikkelen.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
De twee coördinatoren spraken zowel Japans als Engels, dus communiceren in het Engels was geen probleem. De andere medewerkers en lokale vrijwilligers spraken echter helemaal geen Engels, waardoor communiceren lastig was. Dat stond het vrijwilligerswerk niet in de weg, maar het was jammer dat we niet meer met elkaar konden praten. Daarom raad ik andere deelnemers aan om, indien mogelijk, vóór hun komst alledaags Japans te oefenen.
(Accommodatie)
Mannen en vrouwen delen de badkamer, het toilet en de keuken, die gemeenschappelijke ruimtes zijn, dus dat kan enigszins ongemakkelijk zijn. Omdat de accommodatie bovendien door het laboratorium wordt aangeboden, kun je bij een laboratoriumvergadering of ander evenement zomaar de keuken binnenlopen en daar veel mensen in vergadering aantreffen. Dat kan gênant zijn. Het huis is echter ruim en schoon, dus als je het netjes houdt, kun je er zonder grote problemen verblijven.
(Maaltijden)
Ik kan helemaal niet koken, dus ik was verbaasd dat ik alle drie de maaltijden zelf moest bereiden. Ook kon ik geen Koreaanse smaakmakers zoals gochujang of kimchi gebruiken, waardoor mijn kookmogelijkheden beperkt waren. Als je ingrediënten zoals gochujang, kimchi of conserven meeneemt, wordt het klaarmaken van maaltijden een stuk makkelijker!
(Dingen om mee te nemen)
Mijn laptop was een goede vriend om verveling tegen te gaan. En een internationaal rijbewijs is zo belangrijk dat ik me afvraag hoe ik het zonder had gered. Het huis ligt afgelegen en het kan met de auto 30 minuten of langer duren om het centrum, de supermarkt of de stad te bereiken. Als je kunt rijden, is het dus handig om je te verplaatsen. Er rijden bussen, maar een retourtje naar station Tokushima kost ongeveer 15.000 won, wat behoorlijk duur is. Ik raad daarom aan dit van tevoren te regelen.
# Voor toekomstige deelnemers
Ik dacht dat vrijwilligerswerk met honden niet zo zwaar kon zijn. Maar het werk was zwaarder dan ik had verwacht en vond plaats in een natuurlijkere omgeving dan ik me had voorgesteld.Neem daarom kleding mee die vies mag worden, comfortabele kleding en warme kleding, afhankelijk van het seizoen. Ook kun je je vrije tijd nuttiger besteden door boeken om te lezen of Japans lesmateriaal mee te nemen.
# Voor toekomstige deelnemers
Al mijn vrienden wonen in Yokohama, dus ik ben twee keer naar Tokio geweest. Maar ik zou dat niet bepaald aanraden. Je moet een nachtbus nemen die er 10 uur over doet, en drie dagen vrij is eigenlijk wat kort. Kobe of Osaka kun je met de bus in drie uur bereiken. Bovendien heeft Tokushima, op Shikoku, meer plekken om te bezoeken en is het eigenlijk een geschiktere plaats om het echte Japan te ervaren. Als je een beetje beter Japans spreekt, raad ik je zeker aan omop reis te gaannaar Shikoku!
Er is ook een ramenrestaurant op 2 minuten lopen van station Tokushima. Ze serveren een speciale ramen die op een unieke manier wordt bereid in de regio Tokushima, dus ik raad je ten zeerste aan om deze minstens één keer te proberen!
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
