Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Zelfvertrouwen en zelfliefde hervonden #Een helende ervaring met geredde dieren; vrijwilligerswerk #Ik voelde hoe mooi het is om te doen waar ik van hou
|
‘Waarom zorgt niemand voor deze kinderen? Ik dacht dat het mooi zou zijn als iemand ze in huis kon nemen en voor ze kon zorgen, maar toen besefte ik dat ik die iemand kon zijn. Daarom besloot ik een centrum op te richten om precies dat te doen.’ Het is een kleine verandering van perspectief, maar het moet een moeilijke beslissing zijn geweest. Ik had diep respect voor hen en vond het fijn om met zulke mensen samen te werken.
Dieren in het wild in het dagelijks leven: vrijwilligerswerk met zwerfdieren in Tokushima, Japan / Yoo Hyowon Gap Year / 8 weken gap year |
Afgelopen mei, tijdens een uitzonderlijk lange Golden Week, kwam ik in een periode terecht die vaak een ‘crisisperiode’ wordt genoemd. Volgens mijn oorspronkelijke plannen had ik door Europa moeten reizen, met verlof moeten zijn of op zijn minst soepel de voorbereidingen moeten treffen voor een stage die ik graag wilde doen. Maar op dat moment had ik mijn reis naar Europa opgegeven, ging ik doelloos naar een opleiding die ik niet wilde volgen en had ik het gevoel dat ik niets bereikte.
Kwam het doordat ik in mei, een periode waarin ik me normaal gesproken druk bezighield met mijn studie, wat meer tijd voor mezelf had?
‘Mam, kun je me 300.000 won lenen? Hé, kun jij me 100.000 won lenen?’ Met hun hulp besloot ik te vertrekken. Ik zat drie uur op het vliegveld en ging daarna naar Seoel. Zo begon mijn allereerste spontane soloreis.
Toen ik in Seoel aankwam, was gapyearbegeleiding het eerste waar ik aan dacht. Met een stem die trilde alsof ik elk moment in tranen kon uitbarsten, vroeg ik of ik zo snel mogelijk een gesprek kon inplannen. Daarmee begon mijn gapyearreis. Een vierpersoonskamer helemaal voor mezelf, het biertje dat ik die avond dronk, smaakte ongewoon sterk en hield me tot de ochtend wakker. Ik bracht de dag door met alleen eten en mijn tijd doorbrengen op een onbekende plek. Eindelijk stapte ik met een zenuwachtig gevoel het metrostation Sadang uit via uitgang 4. Twee uur lang stond ik stil bij de wonden die ik had proberen te vermijden, en terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, beloofde ik mezelf tijd vrij te maken die helemaal voor mij was.
Daarna schreef ik me vol enthousiasme in voor het project ‘21 Happy Days Finding Myself in Jeju’, dankzij Korea Gap Year en het provinciebestuur van Jeju. In die 21 dagen nam ik deel aan nog drie gesprekken. Ik nam veel tijd om over mezelf na te denken. Toen ik kanten van mezelf ontdekte die ik niet kende en besefte hoe hard ik voor mezelf was, voelde ik me schuldig en overweldigd. Zonder enige twijfel besloot ik na afloop van het project een gap year te nemen. Zoals tijdens het gesprek was aanbevolen, maakte ik voor dit semester twee gapyearplannen: Engels studeren op de Filipijnen en vrijwilligerswerk doen met zwerfdieren in Japan.
# Mijn zelfvertrouwen was laag omdat ik niet van mezelf kon houden. Ik maakte me zo druk om wat anderen van me dachten dat ik niet wist wat ik zelf echt leuk vond.
Mijn belangrijkste doel tijdens mijn gap year was ontdekken wat ik echt leuk vond en mijn lage zelfvertrouwen herstellen. Door gapyearbegeleiding besefte ik dat ik altijd probeerde aardig voor anderen te zijn, maar niet aardig was voor mezelf. Mijn zelfvertrouwen was laag omdat ik niet van mezelf kon houden. Ik maakte me zo druk om wat anderen van me dachten dat ik niet wist wat ik zelf echt leuk vond. Ik was ongelukkig met die versie van mezelf en wilde veranderen. Daarom besloot ik mee te doen.
Een ander doel was mijn vermoeide zelf troost bieden en mezelf tijd geven om uit te rusten. Ik wilde ontsnappen aan de druk om altijd maar druk te zijn en mezelf laten bijkomen van de mentale uitputting door met mensen om te gaan.
# Ze vertelden me dat ik misschien het gevoel zou krijgen dat de dieren mij genezen, in plaats van dat ik hen help genezen.
Tijdens mijn eerste week in Tokushima vroeg ik me af: ‘Wat moet ik hier eigenlijk voelen?’ Het enige wat ik kon doen, was met de honden wandelen. Ik bleef me afvragen: ‘Wat kan ik nu leren van steeds dezelfde ervaring, elke dag dezelfde route lopen met dezelfde honden?’
Toen de begeleiders deze activiteit aanraadden, vertelden ze me dat je bij vrijwilligerswerk met zwerfdieren het gevoel krijgt dat je niet alleen de dieren helpt, maar via hen ook jezelf geneest. Na verloop van tijd begreep ik wat ze daarmee bedoelden. In het begin raakte ik gefrustreerd wanneer de honden tijdens het wandelen aan hun riem trokken. Ik besefte dat dit kwam door hun territoriale instinct. Maar toen de schuwe honden hun waakzaamheid langzaam lieten varen en hun hart openstelden, voelde ik me oprecht dankbaar.
Omdat ik niet met ze kon communiceren, kon ik alleen maar liefdevol naar ze kijken en voor ze zorgen. Toch raakte het me steeds wanneer de honden me herkenden, op mijn stem reageerden en me enthousiast begroetten. Naarmate de tijd verstreek, begon ik de gezichten van de honden te onthouden en zelfs de namen van sommigen. Ook als ik hun namen niet meer wist, kon ik me hun persoonlijkheden herinneren en geleidelijk raakte ik aan ieder van hen gehecht. De wandelingen, die me eerst saai leken, werden steeds leuker.
Elke hond heeft een eigen persoonlijkheid. Soms doen ze ontzettend gek en hun humeur verschilt van dag tot dag. Ik beloofde mezelf dat ik, zodra ik later een vast inkomen heb, geld aan deze honden zal doneren en er een zal adopteren.
De twee maanden die ik hier doorbracht, bewezen dat tijd helemaal niet kort is. Tijdens mijn vrijwilligerswerk gebeurde er van alles. Op een gegeven moment liep een van de honden weg en raakte vermist. Ik zag ook hoe een hond voor het centrum werd achtergelaten. Ik vond de hond terug die ik kwijt was en was zelfs getuige van de adoptie van een hond. Ik heb het gevoel dat ik alles heb meegemaakt wat hier kon gebeuren. Het was een periode die me eraan herinnerde hoe kostbaar het leven is en welke verantwoordelijkheid we ervoor dragen.
# Ik besefte dat mensen die doen waar ze van houden prachtig zijn.
Wat me tijdens het vrijwilligerswerk opviel, was dat het werk zwaarder was dan ik had verwacht. Zelf heb ik meer uithoudingsvermogen dan ik dacht, dus meestal kan ik een zwaar schema goed aan. Maar op de eerste dag van het vrijwilligerswerk had ik overal spierpijn. De medewerkers en organisatoren daar namen zelden een vrije dag of hadden maar één vrije dag per week. Toch glimlachten ze altijd en deden ze in stilte het zwaardere werk. Ik dacht dat ik hun voorbeeld wilde volgen.
Toen ik naar hen keek, besefte ik dat mensen die doen waar ze van houden prachtig zijn. Ik houd echt van honden, maar ik zou er geen beroep van willen maken. Toen ik de organisatoren daar zag, merkte ik dat ze de dieren behandelden met een liefde die diep uit hun hart kwam. Op dat moment wist ik dat ik iets wilde doen waar ik echt van houd.
Ik had ooit een video gezien waarin werd uitgelegd waarom de beheerders van dit centrum besloten het op te richten. Toen ik de reden hoorde, voelde het alsof ik een klap met een hamer op mijn hoofd kreeg. Ze vertelden dat ze dachten: ‘Waarom zorgt niemand voor deze dieren? Ik wou dat iemand ze in huis nam en voor ze zorgde.’ Toen besloten ze het centrum op te richten, met de gedachte: ‘Een van die mensen moet ik zijn; ik moet degene zijn die voor ze zorgt.’
Het was een eenvoudige verandering van denken, maar ik had veel respect voor hen omdat ik wist hoe moeilijk het moest zijn geweest om die beslissing te nemen. Ik vond het fijn dat ik met zulke mensen kon samenwerken.
|
‘Waarom zorgt niemand voor deze kinderen? Ik dacht dat het mooi zou zijn als iemand ze in huis kon nemen en voor ze kon zorgen, maar toen besefte ik dat ik die iemand kon zijn. Daarom besloot ik een centrum op te richten om precies dat te doen.’ Het is een kleine verandering van perspectief, maar het moet een moeilijke beslissing zijn geweest. Ik had diep respect voor hen en vond het fijn om met zulke mensen samen te werken.
Dieren in het wild in het dagelijks leven: vrijwilligerswerk met zwerfdieren in Tokushima, Japan / Yoo Hyowon Gap Year / 8 weken gap year |
Afgelopen mei, tijdens een uitzonderlijk lange Golden Week, kwam ik in een periode terecht die vaak een ‘crisisperiode’ wordt genoemd. Volgens mijn oorspronkelijke plannen had ik door Europa moeten reizen, met verlof moeten zijn of op zijn minst soepel de voorbereidingen moeten treffen voor een stage die ik graag wilde doen. Maar op dat moment had ik mijn reis naar Europa opgegeven, ging ik doelloos naar een opleiding die ik niet wilde volgen en had ik het gevoel dat ik niets bereikte.
Kwam het doordat ik in mei, een periode waarin ik me normaal gesproken druk bezighield met mijn studie, wat meer tijd voor mezelf had?
‘Mam, kun je me 300.000 won lenen? Hé, kun jij me 100.000 won lenen?’ Met hun hulp besloot ik te vertrekken. Ik zat drie uur op het vliegveld en ging daarna naar Seoel. Zo begon mijn allereerste spontane soloreis.
Toen ik in Seoel aankwam, was gapyearbegeleiding het eerste waar ik aan dacht. Met een stem die trilde alsof ik elk moment in tranen kon uitbarsten, vroeg ik of ik zo snel mogelijk een gesprek kon inplannen. Daarmee begon mijn gapyearreis. Een vierpersoonskamer helemaal voor mezelf, het biertje dat ik die avond dronk, smaakte ongewoon sterk en hield me tot de ochtend wakker. Ik bracht de dag door met alleen eten en mijn tijd doorbrengen op een onbekende plek. Eindelijk stapte ik met een zenuwachtig gevoel het metrostation Sadang uit via uitgang 4. Twee uur lang stond ik stil bij de wonden die ik had proberen te vermijden, en terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, beloofde ik mezelf tijd vrij te maken die helemaal voor mij was.
Daarna schreef ik me vol enthousiasme in voor het project ‘21 Happy Days Finding Myself in Jeju’, dankzij Korea Gap Year en het provinciebestuur van Jeju. In die 21 dagen nam ik deel aan nog drie gesprekken. Ik nam veel tijd om over mezelf na te denken. Toen ik kanten van mezelf ontdekte die ik niet kende en besefte hoe hard ik voor mezelf was, voelde ik me schuldig en overweldigd. Zonder enige twijfel besloot ik na afloop van het project een gap year te nemen. Zoals tijdens het gesprek was aanbevolen, maakte ik voor dit semester twee gapyearplannen: Engels studeren op de Filipijnen en vrijwilligerswerk doen met zwerfdieren in Japan.
# Mijn zelfvertrouwen was laag omdat ik niet van mezelf kon houden. Ik maakte me zo druk om wat anderen van me dachten dat ik niet wist wat ik zelf echt leuk vond.
Mijn belangrijkste doel tijdens mijn gap year was ontdekken wat ik echt leuk vond en mijn lage zelfvertrouwen herstellen. Door gapyearbegeleiding besefte ik dat ik altijd probeerde aardig voor anderen te zijn, maar niet aardig was voor mezelf. Mijn zelfvertrouwen was laag omdat ik niet van mezelf kon houden. Ik maakte me zo druk om wat anderen van me dachten dat ik niet wist wat ik zelf echt leuk vond. Ik was ongelukkig met die versie van mezelf en wilde veranderen. Daarom besloot ik mee te doen.
Een ander doel was mijn vermoeide zelf troost bieden en mezelf tijd geven om uit te rusten. Ik wilde ontsnappen aan de druk om altijd maar druk te zijn en mezelf laten bijkomen van de mentale uitputting door met mensen om te gaan.
# Ze vertelden me dat ik misschien het gevoel zou krijgen dat de dieren mij genezen, in plaats van dat ik hen help genezen.
Tijdens mijn eerste week in Tokushima vroeg ik me af: ‘Wat moet ik hier eigenlijk voelen?’ Het enige wat ik kon doen, was met de honden wandelen. Ik bleef me afvragen: ‘Wat kan ik nu leren van steeds dezelfde ervaring, elke dag dezelfde route lopen met dezelfde honden?’
Toen de begeleiders deze activiteit aanraadden, vertelden ze me dat je bij vrijwilligerswerk met zwerfdieren het gevoel krijgt dat je niet alleen de dieren helpt, maar via hen ook jezelf geneest. Na verloop van tijd begreep ik wat ze daarmee bedoelden. In het begin raakte ik gefrustreerd wanneer de honden tijdens het wandelen aan hun riem trokken. Ik besefte dat dit kwam door hun territoriale instinct. Maar toen de schuwe honden hun waakzaamheid langzaam lieten varen en hun hart openstelden, voelde ik me oprecht dankbaar.
Omdat ik niet met ze kon communiceren, kon ik alleen maar liefdevol naar ze kijken en voor ze zorgen. Toch raakte het me steeds wanneer de honden me herkenden, op mijn stem reageerden en me enthousiast begroetten. Naarmate de tijd verstreek, begon ik de gezichten van de honden te onthouden en zelfs de namen van sommigen. Ook als ik hun namen niet meer wist, kon ik me hun persoonlijkheden herinneren en geleidelijk raakte ik aan ieder van hen gehecht. De wandelingen, die me eerst saai leken, werden steeds leuker.
Elke hond heeft een eigen persoonlijkheid. Soms doen ze ontzettend gek en hun humeur verschilt van dag tot dag. Ik beloofde mezelf dat ik, zodra ik later een vast inkomen heb, geld aan deze honden zal doneren en er een zal adopteren.
De twee maanden die ik hier doorbracht, bewezen dat tijd helemaal niet kort is. Tijdens mijn vrijwilligerswerk gebeurde er van alles. Op een gegeven moment liep een van de honden weg en raakte vermist. Ik zag ook hoe een hond voor het centrum werd achtergelaten. Ik vond de hond terug die ik kwijt was en was zelfs getuige van de adoptie van een hond. Ik heb het gevoel dat ik alles heb meegemaakt wat hier kon gebeuren. Het was een periode die me eraan herinnerde hoe kostbaar het leven is en welke verantwoordelijkheid we ervoor dragen.
# Ik besefte dat mensen die doen waar ze van houden prachtig zijn.
Wat me tijdens het vrijwilligerswerk opviel, was dat het werk zwaarder was dan ik had verwacht. Zelf heb ik meer uithoudingsvermogen dan ik dacht, dus meestal kan ik een zwaar schema goed aan. Maar op de eerste dag van het vrijwilligerswerk had ik overal spierpijn. De medewerkers en organisatoren daar namen zelden een vrije dag of hadden maar één vrije dag per week. Toch glimlachten ze altijd en deden ze in stilte het zwaardere werk. Ik dacht dat ik hun voorbeeld wilde volgen.
Toen ik naar hen keek, besefte ik dat mensen die doen waar ze van houden prachtig zijn. Ik houd echt van honden, maar ik zou er geen beroep van willen maken. Toen ik de organisatoren daar zag, merkte ik dat ze de dieren behandelden met een liefde die diep uit hun hart kwam. Op dat moment wist ik dat ik iets wilde doen waar ik echt van houd.
Ik had ooit een video gezien waarin werd uitgelegd waarom de beheerders van dit centrum besloten het op te richten. Toen ik de reden hoorde, voelde het alsof ik een klap met een hamer op mijn hoofd kreeg. Ze vertelden dat ze dachten: ‘Waarom zorgt niemand voor deze dieren? Ik wou dat iemand ze in huis nam en voor ze zorgde.’ Toen besloten ze het centrum op te richten, met de gedachte: ‘Een van die mensen moet ik zijn; ik moet degene zijn die voor ze zorgt.’
Het was een eenvoudige verandering van denken, maar ik had veel respect voor hen omdat ik wist hoe moeilijk het moest zijn geweest om die beslissing te nemen. Ik vond het fijn dat ik met zulke mensen kon samenwerken.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
