Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Mijn levensenergie hervonden en mijn enthousiasme voor nieuwe uitdagingen vernieuwd #Nieuwe inspiratie en ervaringen met de lokale cultuur #Tijd genomen voor zelfreflectie
Iedereen begon aan Gap Year met dezelfde zorgen en twijfels als ik, en uiteindelijkToen ik zag hoe mensen die dingen tijdens Gap Year zelf overwonnen en te boven kwamen, dacht ik dat ik het ook kon. -Geniet zowel van het plezier van reizen als van de ontroerende ervaring van vrijwilligerswerk! Genieten van een vrijwilligersreis naar Ho Chi Minhstad, Vietnam / Choi Da-young, deelnemer aan Gap Year (gapper) |
# Ik wilde de levenslust terugvinden.
Hallo! In mijn hart ben ik altijd twintig, maar in werkelijkheid ben ik een werkende vrouw van in de dertig.Tot mijn twintigste had ik veel dingen die ik wilde doen en ging ik steeds nieuwe uitdagingen aan,Maar toen ik een baan kreeg en ging werken, bleek dat ik niet alles kon doen zoals ik zelf wilde.
Doordat de saaie routine van werk en thuis zich bleef herhalen, raakte ik in een sleur en had ik steeds meer het gevoel dat ik mezelf kwijtraakte. Daaromwilde ik deze kans aangrijpen om een nieuwe uitdaging aan te gaan, de persoon die ik was vergeten opnieuw te ontdekken en mijn levenslust terug te krijgen.
Ik volgde de website van Korea Gap Year al een tijdje met belangstelling, las over projecten en ervaringen en genoot daar op afstand van. Deze keer kon ik dankzij de lange feestdagen wat langer vrij nemen, dus besloot ik deel te nemen aan een Gap Year-project.
Voor vertrek heb ik het oriëntatiemateriaal van Gap Year zorgvuldig gelezen! Ik bereidde me op de reis voor door het materiaal stap voor stap door te nemen, dus waren er geen noemenswaardige problemen.
Reizen terwijl je vrijwilligerswerk doet en niet alleen westerse vrienden, maar ook lokale vrienden ontmoet! Alleen al de gedachte eraan klonk zo leuk en deed mijn hart na lange tijd weer sneller kloppen!! Dus naar het buitenland gaanIk maakte me helemaal geen zorgen over het verblijf of de aanpassing, maar waar ik me het meest zorgen over maakte, was het samenleven met onbekende buitenlandse vrijwilligers op een onbekende plek.
Als ik goed Engels sprak, zou het minder spannend zijn geweest, maar omdat mijn Engels niet goed is, vroeg ik me af of ik erbij zou passen. Het is niet iets wat ik alleen kan doen — ik moet met anderen samenleven — dus vroeg ik me af of me dat zou lukken. Daar maakte ik me het meest zorgen over. Maar piekeren lost niets op, dus stelde ik mezelf gerust met de gedachte: ‘Gewoon erin springen!’ Ik downloadde apps met Engelse woordenboeken, apps voor alledaagse gesprekken en een app met Vietnamese zinnen. Ik dacht dat het met behulp van Google Translate wel goed zou komen als ik die maar goed gebruikte. ^^;
Bovenal dacht ik dat het hoe dan ook een waardevolle ervaring zou zijn, of het nu goed of slecht uitpakte.Ah! Het heeft me echt geholpen om de ervaringen steeds opnieuw te lezen. Iedereen begon aan Gap Year met dezelfde zorgen en twijfels als ik, en uiteindelijkToen ik zag hoe anderen tijdens Gap Year zelf dingen overwonnen en te boven kwamen, dacht ik dat ik het ook kon.
# Ik wilde me levend voelen.
Ik hoopte dat deze Gap Year me nieuwe ervaringen zou brengen, anders dan mijn gewone leven, diewat meer prikkeling en energie aan mijn leven zouden geven.
En ik hoopte dat deze ervaring een kans en een beginpunt zou zijn om verder te groeien. Terwijl ik mezelf wat rust en herstel gunde, weg van de dagelijkse sleur en het werk, wilde ik me levend voelen door te doen wat ik leuk vind en wat ik altijd al wilde doen!
Ik wilde die pure, dromerige en avontuurlijke geest van vroeger weer tot leven wekken — voordat de maatschappij me had afgesleten of besmeurd.
Sinds mijn studententijd wilde ik al vrijwilligerswerk in het buitenland doen, maar destijds had ik niet genoeg moed en voelde ik me financieel onder druk gezet, dus durfde ik de uitdaging niet zomaar aan. Ik dacht dat ik het later zou doen, als ik meer geld had verdiend,
Maar nadat ik een baan had gevonden en aan het werk was gegaan, merkte ik dat ik wel geld had, maar geen tijd. Ik betreur het dat ik tijdens mijn studie niet meer bijbaantjes heb gehad, zodat ik had kunnen gaan ㅠㅠDus besloot ik deze keer mijn zuurverdiende vakantiedagen aan de lange feestdagen vast te plakken en vrijwilligerswerk in het buitenland te gaan doen. Ik had echt het gevoel dat ik deze kans misschien nooit meer zou krijgen als ik het nu niet deed.In deze periode vroeg ik me steeds af: is het wel goed om dit gewoon te willen doen? Er zijn zoveel dingen die ik moet doen. De meeste mensen twijfelen tussen wat ze moeten doen en wat ze willen doen. In mijn geval was het antwoord op die twijfel:Wat ik nu moet doen, is wat ik wil doen! Dat was het.
Toen ik me verdiepte in vrijwilligerswerk in het buitenland, zocht ik als werkende een project dat ik in ongeveer twee weken kon doen. Ik wilde vrijwilligerswerk waarbij ik het rustig aan kon doen en op een leuke manier tijd met kinderen kon doorbrengen. Maar Gap Year bood zoveel verschillende vrijwilligersactiviteiten aan dat ik zelf niet kon kiezen, dus vroeg ik Gap Year om advies.
De adviseur raadde projecten aan die bij mijn persoonlijkheid pasten en nuttig voor me zouden zijn. Uiteindelijk koos ik voor dit project in Ho Chi Minhstad, Vietnam, omdat er een stadstour en culturele lessen bij zaten, het programma niet te vol was en ik mijn vrije tijd zelf kon indelen om te reizen, en ik met kinderen kon werken.
Iedereen begon aan Gap Year met dezelfde zorgen en twijfels als ik, en uiteindelijkToen ik zag hoe mensen die dingen tijdens Gap Year zelf overwonnen en te boven kwamen, dacht ik dat ik het ook kon. -Geniet zowel van het plezier van reizen als van de ontroerende ervaring van vrijwilligerswerk! Genieten van een vrijwilligersreis naar Ho Chi Minhstad, Vietnam / Choi Da-young, deelnemer aan Gap Year (gapper) |
# Ik wilde de levenslust terugvinden.
Hallo! In mijn hart ben ik altijd twintig, maar in werkelijkheid ben ik een werkende vrouw van in de dertig.Tot mijn twintigste had ik veel dingen die ik wilde doen en ging ik steeds nieuwe uitdagingen aan,Maar toen ik een baan kreeg en ging werken, bleek dat ik niet alles kon doen zoals ik zelf wilde.
Doordat de saaie routine van werk en thuis zich bleef herhalen, raakte ik in een sleur en had ik steeds meer het gevoel dat ik mezelf kwijtraakte. Daaromwilde ik deze kans aangrijpen om een nieuwe uitdaging aan te gaan, de persoon die ik was vergeten opnieuw te ontdekken en mijn levenslust terug te krijgen.
Ik volgde de website van Korea Gap Year al een tijdje met belangstelling, las over projecten en ervaringen en genoot daar op afstand van. Deze keer kon ik dankzij de lange feestdagen wat langer vrij nemen, dus besloot ik deel te nemen aan een Gap Year-project.
Voor vertrek heb ik het oriëntatiemateriaal van Gap Year zorgvuldig gelezen! Ik bereidde me op de reis voor door het materiaal stap voor stap door te nemen, dus waren er geen noemenswaardige problemen.
Reizen terwijl je vrijwilligerswerk doet en niet alleen westerse vrienden, maar ook lokale vrienden ontmoet! Alleen al de gedachte eraan klonk zo leuk en deed mijn hart na lange tijd weer sneller kloppen!! Dus naar het buitenland gaanIk maakte me helemaal geen zorgen over het verblijf of de aanpassing, maar waar ik me het meest zorgen over maakte, was het samenleven met onbekende buitenlandse vrijwilligers op een onbekende plek.
Als ik goed Engels sprak, zou het minder spannend zijn geweest, maar omdat mijn Engels niet goed is, vroeg ik me af of ik erbij zou passen. Het is niet iets wat ik alleen kan doen — ik moet met anderen samenleven — dus vroeg ik me af of me dat zou lukken. Daar maakte ik me het meest zorgen over. Maar piekeren lost niets op, dus stelde ik mezelf gerust met de gedachte: ‘Gewoon erin springen!’ Ik downloadde apps met Engelse woordenboeken, apps voor alledaagse gesprekken en een app met Vietnamese zinnen. Ik dacht dat het met behulp van Google Translate wel goed zou komen als ik die maar goed gebruikte. ^^;
Bovenal dacht ik dat het hoe dan ook een waardevolle ervaring zou zijn, of het nu goed of slecht uitpakte.Ah! Het heeft me echt geholpen om de ervaringen steeds opnieuw te lezen. Iedereen begon aan Gap Year met dezelfde zorgen en twijfels als ik, en uiteindelijkToen ik zag hoe anderen tijdens Gap Year zelf dingen overwonnen en te boven kwamen, dacht ik dat ik het ook kon.
# Ik wilde me levend voelen.
Ik hoopte dat deze Gap Year me nieuwe ervaringen zou brengen, anders dan mijn gewone leven, diewat meer prikkeling en energie aan mijn leven zouden geven.
En ik hoopte dat deze ervaring een kans en een beginpunt zou zijn om verder te groeien. Terwijl ik mezelf wat rust en herstel gunde, weg van de dagelijkse sleur en het werk, wilde ik me levend voelen door te doen wat ik leuk vind en wat ik altijd al wilde doen!
Ik wilde die pure, dromerige en avontuurlijke geest van vroeger weer tot leven wekken — voordat de maatschappij me had afgesleten of besmeurd.
Sinds mijn studententijd wilde ik al vrijwilligerswerk in het buitenland doen, maar destijds had ik niet genoeg moed en voelde ik me financieel onder druk gezet, dus durfde ik de uitdaging niet zomaar aan. Ik dacht dat ik het later zou doen, als ik meer geld had verdiend,
Maar nadat ik een baan had gevonden en aan het werk was gegaan, merkte ik dat ik wel geld had, maar geen tijd. Ik betreur het dat ik tijdens mijn studie niet meer bijbaantjes heb gehad, zodat ik had kunnen gaan ㅠㅠDus besloot ik deze keer mijn zuurverdiende vakantiedagen aan de lange feestdagen vast te plakken en vrijwilligerswerk in het buitenland te gaan doen. Ik had echt het gevoel dat ik deze kans misschien nooit meer zou krijgen als ik het nu niet deed.In deze periode vroeg ik me steeds af: is het wel goed om dit gewoon te willen doen? Er zijn zoveel dingen die ik moet doen. De meeste mensen twijfelen tussen wat ze moeten doen en wat ze willen doen. In mijn geval was het antwoord op die twijfel:Wat ik nu moet doen, is wat ik wil doen! Dat was het.
Toen ik me verdiepte in vrijwilligerswerk in het buitenland, zocht ik als werkende een project dat ik in ongeveer twee weken kon doen. Ik wilde vrijwilligerswerk waarbij ik het rustig aan kon doen en op een leuke manier tijd met kinderen kon doorbrengen. Maar Gap Year bood zoveel verschillende vrijwilligersactiviteiten aan dat ik zelf niet kon kiezen, dus vroeg ik Gap Year om advies.
De adviseur raadde projecten aan die bij mijn persoonlijkheid pasten en nuttig voor me zouden zijn. Uiteindelijk koos ik voor dit project in Ho Chi Minhstad, Vietnam, omdat er een stadstour en culturele lessen bij zaten, het programma niet te vol was en ik mijn vrije tijd zelf kon indelen om te reizen, en ik met kinderen kon werken.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
