[Tussenjaar in Parijs] Ik kreeg het vertrouwen dat ik kan veranderen, ook al is er niets veranderd. | Ik kreeg het vertrouwen dat ik kan veranderen.

#Ik kreeg het vertrouwen dat ik kan veranderen. #Ik overwon mijn lusteloosheid en ontmoette nieuwe mensen. #Ik ontdekte geluk en dacht na over mezelf.

Auteur: Go Young-gyeong
Land / stad: Europa/Frankrijk/Parijs
Weergaven : 2940

Er is niets veranderd, maar misschien kan ik zeggen dat ik het vertrouwen heb gekregen dat ik kan veranderen.Concreet denk ik dat ik veel minder vaak kansen zal afslaan door mezelf voor te houden dat het toch al te laat is, nog voordat ik het probeer, of snel zal opgeven wat ik wil doen zodra ik de kans op mislukken heb ingeschat.Ik wil het voorbeeld volgen van reizigers die leeftijd of omstandigheden niet de schuld geven en vrijer mijn eigen mogelijkheden verkennen.

- Tussenjaarverblijf in Parijs / Go Young-gyeong, deelnemer aan het familietussenjaar / tussenjaar van 8 weken

# Gewoon thuis blijven was geen echte rust.

Op een gegeven moment, terwijl je door het leven raast, komt er een moment waarop je jezelf vragen gaat stellen.Het is het moment waarop je voor het eerst serieus gaat nadenken, nadat je zo druk achter anderen aan hebt gerend.Ook voor mij kwam dat moment, en ik voelde dat ik echt rust nodig had. Dus nam ik verlof...Gewoon thuis blijven was geen echte rust. Die manier van rusten dompelde me alleen maar onder in mentale lusteloosheid.

Maar wanneer ik iets nieuws probeerde aan te pakken, merkte ik dat ik praktische zaken afwoog en vervolgens, nog voordat ik het probeerde, telkens weer in lusteloosheid verviel. Het voelde alsof het deel van mij dat een interessant leven wilde leiden steeds saaier werd.Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie: denk er niet te veel over na — doe gewoon wat je wilt proberen.Ik denk dat ik alleen maar dacht aan mijn nieuwsgierigheid naar de stad Parijs en tijd voor mezelf. Ik had nog steeds de moed om iets nieuws aan te gaan.

Ik wilde veel tijd creëren waarin ik me volledig op mezelf kon richten.Zoals het gezegde luidt: "ontmoet jezelf op een onbekende plek"; soms maakt een onbekende omgeving het mogelijk om objectief op jezelf terug te kijken.Soms had ik zulke momenten proberen te creëren door te reizen, en ik dacht dat dat ook tijdens een tussenjaar mogelijk zou zijn.

Ontdekken waar ik goed in ben en waar niet lijkt eenvoudig, maar is eigenlijk moeilijk. Je hebt ook tijd nodig om op adem te komen en na te denken of de weg die je volgt echt de weg is die je wilt gaan. Omdat je in het leven minder tijd hebt om echt over jezelf na te denken dan je misschien verwacht, voelde deze kans heel belangrijk.

# Uiteindelijk kwam het ook doordat ik nieuwe mensen ontmoette dat ik zo'n besluit kon nemen.

Ik wist niet dat mensen ontmoeten die ik nog nooit eerder had ontmoet een bron van energie zou worden. Ik dacht dat ik een hekel had aan nieuwe mensen ontmoeten. In het dagelijks leven ontmoet je onvermijdelijk steeds dezelfde mensen, en zien, horen en praten herhalen zich allemaal binnen vergelijkbare patronen.

Omdat dat vertrouwd en comfortabel werd, voelde het op een gegeven moment ongemakkelijk om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar tijdens het tussenjaarverblijf ontmoette ik meer dan honderd mensen. Ik kwam allerlei uiteenlopende mensen tegen, ongeacht hun geslacht of leeftijd.

Er waren mensen met hun eigen verhalen: een vrouw die van plan was met een rugzak groter dan zijzelf de Camino de Santiago te lopen; een meisje dat gek was op Harry Potter en na goede cijfers met haar moeder op reis ging; een man die lange tijd alleen door Parijs zwierf; een man van middelbare leeftijd die, ver van zijn familie, vrijwilligerswerk deed in Afrika.

Wanneer ze met fonkelende ogen hun verhalen vertelden, voelde ik een soort "passie". Hun verhalen waren allemaal anders, maar passie was het enige wat ze gemeen hadden.Romantisch Parijs, en romantische mensen die daarbij pasten.

Hoewel ik alleen maar voor hen zat te luisteren, voelde het alsof ik hun positieve energie deelde.Voordat ik hierheen kwam, had ik veel dagen waarop ik me zonder duidelijke reden lusteloos voelde. Maar terwijl ik naar uiteenlopende verhalen uit deze wijde wereld luisterde, vroeg ik me af of ik mezelf niet veel te veel kwelde met kleine zorgen.

Ik hoef niet elke dag vol passie te zijn, maar ik besloot in ieder geval mezelf niet op te sluiten binnen de grenzen die ik zelf had gecreëerd,en dus nam ik me ook voor me niet al bij voorbaat bang te laten maken voordat ik iets probeer. Uiteindelijk kwam het ook doordat ik nieuwe mensen ontmoette dat ik dit besluit kon nemen.

# Ik besefte opnieuw dat ik iemand was die zelfs in zulke kleine dingen geluk kon vinden.

Het tussenjaarverblijfproject heeft twee belangrijke aantrekkingskrachten. Ten eerste kun je langere tijd verblijven in de stad waar het tussenjaarverblijf plaatsvindt.

In tegenstelling tot toeristen die maar een paar dagen in een stad verblijven, kun je dankzij een langer verblijf een meer ontspannen reis maken. Eigenlijk hoeven reisplannen niet groots te zijn. In een park zitten om te mediteren of een dutje doen kan ook deel uitmaken van de reis.

Tijdens mijn tussenjaar genoot ik van veel vrije tijd. Ongeveer twee keer per week ging ik naar een café bij de Seine of in een drukke buurt. Ik bestelde een koffie, keek op mijn telefoon, plande uitstapjes en keek naar mensen — zo bracht ik mijn tijd door. Ik dacht nergens in het bijzonder aan.

Ik ging er eigenlijk heen omdat ik nergens aan wilde denken. Ik hoefde me geen zorgen te maken over wat anderen van me dachten. Het dagelijks leven in Parijs was zo alledaags, en juist dat bevrijdde me ook.Ik besefte opnieuw dat ik iemand was die zelfs in zulke kleine dingen geluk kon vinden.

# Omdat ik het niet als zomaar werk zag, maar als een kans, voelde elk moment waardevol.

Een andere aantrekkingskracht van het tussenjaarverblijf is het ontmoeten van mensen. Voordat ik hierheen kwam, dacht ik dat ik de gasten alleen op een formele manier hoefde te helpen. Maar om hier te werken, moest je een band met mensen opbouwen. In het begin vond ik dat moeilijk en stressvol,maar op een gegeven moment begon ik het niet meer als alleen een baan te zien, maar als een ‘kans’, en voelde elk moment waardevol.

Ik dacht: ‘Wanneer in mijn leven ontmoet ik nog zo'n verscheidenheid aan mensen?’ en begon mensen oprechter te benaderen dan voorheen. Toen zag ik dat mensen zich voor me begonnen open te stellen. Op een dag vertelde een mannelijke gast me dat hij het moeilijk vond om hier contact met mensen te maken en dat hij heel dankbaar was dat ik als eerste met hem had gepraat en naar hem had omgekeken.Ik leerde dat een vriendelijk woord en een beetje aandacht iemand diep kunnen raken.

Tijdens het tussenjaarverblijf ontmoette ik veel mensen voor wie ik dankbaar ben. Om te beginnen Hamin-unnie, Eunseong en Jangwon, die in dezelfde periode als ik in het team werkten. Bij het werk als medewerker zijn er momenten waarop het te veel wordt om alles alleen te doen.

Ik ben de medewerkers die in hun vrije tijd bijsprongen, ook wanneer ze geen dienst hadden, heel dankbaar. Iedereen was aardig en betrouwbaar, dus ik kon op hen leunen. Hamin-unnie, die daar zoveel voor elkaar kreeg; Eunseong, die heel goed is in begeleiden; en Jangwon, jong maar stevig in zijn schoenen — ik wil zeggen dat ik dankzij jullie twee maanden lang gelukkig was.

Enook was het fijn om Hyejin-unnie, Yujin, Yunhee en Minji te ontmoeten, die daarna als medewerkers kwamen, al was het maar kort. Ik ben dankbaar voor de eigenaar die me deze waardevolle kans gaf en me hielp wennen aan de nieuwe omgeving, voor de tante die elke dag heerlijk kookte en echt voor de medewerkers zorgde, en voor Seogil, die me op een ontspannen en leuke manier als een vriend behandelde — voor al deze relaties ben ik dankbaar.

Een tussenjaarverblijf is echter niet elke dag leuk. Werken als medewerker kan hoofdpijn opleveren door problemen met anderen. Je kunt harde woorden te horen krijgen, simpelweg omdat je medewerker bent, en soms kan iemand je niet mogen. Soms moet je als medewerker vanzelfsprekend bepaalde dingen een halt toeroepen, maar dat kan lastig zijn omdat je je zorgen maakt over de reacties van anderen.

Op een dag met tientallen mensen omgaan kan je geleidelijk uitputten. Maar je moet weten dat de wonden die mensen veroorzaken ook door anderen kunnen worden geheeld.Als er mensen zijn die harde woorden spreken, zijn er ook mensen die je vriendelijke woorden geven en zich oprecht zorgen om je maken. Laat je niet kwetsen door kleine dingen; zorg in plaats daarvan goed voor de mensen die van je houden en jou waardevol vinden, en koester hen.

# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar

(Accommodatie)
Als je vindt dat bepaalde aspecten van de leefomgeving van het personeel verbeterd kunnen worden, kun je dit het beste in overleg met de eigenaar bespreken. Dat is volgens mij voor iedereen het beste.

(Maaltijden)
Op TripAdvisor vind je goede restauranttips. Met apps zoals TheFork kun je bovendien korting krijgen bij uitstekende restaurants in Parijs, dus kijk daar zeker eens op.

Uit eten gaan met de gasten van het pension kan ook een geweldige ervaring zijn. Achteraf gezien heb ik er een beetje spijt van dat ik, omdat de prijzen laag waren, niet wat boodschappen heb gedaan voor de lunch en zelf eenvoudige maaltijden heb gemaakt.

(Wat je moet meenemen)
Tegenwoordig kun je veel met een smartphone, dus waarschijnlijk hoef je geen laptop mee te nemen. Tijdens mijn reis alleen, na het tussenjaarprogramma, werd die een zware last. Shampoo, conditioner en douchegel kun je hier kopen, maar ik raad je aan kleine benodigdheden zoals wattenstaafjes, haarelastiekjes en schuifspeldjes alvast mee te nemen.

(Voor toekomstige deelnemers)
Het zou niet waar zijn om te zeggen dat elk moment alleen maar leuk was. In het begin voelde ik enige druk om me snel aan de nieuwe omgeving aan te passen, omdat ik de mensen om me heen niet tot last wilde zijn. Dat was een klein probleem, maar het grootste waar ik gedurende de negen weken last van had, was mijn uithoudingsvermogen.

Ik had nooit gedacht dat mijn conditie slecht was, maar de vermoeidheid leek zich op te stapelen. Hier is uithoudingsvermogen belangrijker dan wat ook. Alleen dan kun je van je werk genieten en je vrije tijd goed benutten. Als de vermoeidheid zich eenmaal heeft opgebouwd, raak je die niet snel kwijt. Het is dus het beste om goed op je lichamelijke conditie te letten.

Soms kwetsen mensen je. Door allerlei verschillende mensen te ontmoeten, leer je dat je niet met iedereen een klik zult hebben. Later moet je leren jezelf te troosten door te zeggen: "Tja, er zijn nu eenmaal allerlei soorten mensen", en dat maakt het werken makkelijker.

# Wat zeker is, is dat ik voel dat ik nu anders ben dan vroeger.

Ik heb veel meegemaakt in Europa, maar negen weken waren niet genoeg om veel te veranderen.Maar wat zeker is, is dat ik voel dat ik nu enigszins 'anders' ben dan vroeger.

Er is niets veranderd, maar misschien heb ik het 'vertrouwen gekregen dat ik kan veranderen'.Om het concreet te maken: ik denk dat ik veel minder snel kansen laat schieten omdat ik denk dat het toch al te laat is, nog voordat ik iets probeer. Ook zal ik minder snel opgeven nadat ik de kans op mislukken opnieuw heb ingeschat, wanneer ik iets wil doen.Ik wil me laten inspireren door reizigers die hun leeftijd of omstandigheden niet de schuld geven en hun mogelijkheden vrijer verkennen.

Mijn tussenjaar is

Ervaring ★★★★★
Je kunt veel meemaken en door de aard van een verblijf tijdens een tussenjaar kun je veel ervaringen opdoen die met 'mensen' te maken hebben.

Leren ★★★★★
Er valt veel te beleven, dus ook veel te leren.

Omgeving ★★★★☆
Het is er tijdens mijn verblijf flink op vooruitgegaan. Maar er is nog steeds ruimte voor verbetering.

Veiligheid ★★★★☆
In Parijs moet je altijd oppassen voor zakkenrollers.

Vrije tijd ★★★★☆
Ik heb tijdens die negen weken echt een geweldige tijd gehad. Als je goed plant, kun je je vrije tijd nog beter benutten.