Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
나답게, 단단하게, 즐겁게
Dit projectis een programma waarin studenten samen met een mentor een kamp plannen en eraan deelnemen in het vakgebied waarin ze aan de slag willen. Voordat ze aan het kamp deelnemen, worden de interesses van de student in kaart gebracht en vinden er persoonlijke gesprekken en begeleiding plaats.
Zo worden het carrièrepad en de dromen van de student in kaart gebracht. Samen met de toegewezen mentor bespreken ze welke activiteiten het meest nuttig zouden zijn en plannen ze het kamp.
* Deelnemers van Inuri kregen een speciale opdracht.
De opdracht luidde: ‘Leg tijdens een reis naar Japan 10 emoties vast.’ De emoties die onder elke foto staan, zijn ingestuurd door de deelnemers van Inuri.
# Japan was ontzettend schoon en stond bol van kleine attente gebaren.
De gedachte die tijdens mijn reis in Japan het vaakst bij me opkwam, was dat het er ontzettend schoon was en dat er veel kleine, attente gebaren waren.
Daardoor voelde de reis nog aangenamer en comfortabeler.
Tijdens de reis zag ik veel heel kleine en smalle dingen. De huizen stonden allemaal tegen elkaar aan, de auto's waren klein en de parkeerplaatsen waren smal. Vreemd genoeg voelde het nooit benauwd en was het gebruik van de ruimte niet onhandig. Integendeel, de kleine restaurants en winkels voelden knus aan en zagen er mooier uit.
Ook hebben in ons land gebouwen en torens die dicht op elkaar staan vaak zo'n uitgesproken karakter dat het geheel wat rommelig kan lijken. Bovendien is het eigenlijk moeilijk om een gebouw te vinden dat eruit springt, waardoor het een chaotische indruk maakt. Japanse gebouwen hebben daarentegen allemaal verschillende vormen. Zelfs als er af en toe een ongewoon gebouw tussen staat, oogt het geheel helemaal niet chaotisch. Ik weet niet hoe ze die gebouwen zo goed op elkaar laten aansluiten, maar het uitzicht in de verte voelde beslist anders dan in ons land.
Wat ik het fijnst vond aan Japan was niet alleen de netheid, maar ook dat zelfs restaurants die niet beroemd waren allemaal heerlijk eten serveerden. Misschien is het gewoon mijn smaak, maar afgezien van het feit dat het een beetje zout was, was het echt lekker.
# Ik denk dat je, als je in Japan woont, vanzelf de regels gaat volgen zonder dat je het doorhebt.
Naast deze dingen waren er nog veel andere aspecten van Japan waar ik jaloers op was.Een daarvan was het sterke gevoel voor burgerzin.
Vergeleken met ons land waren er minder prullenbakken en toiletten, maar de straten waren schoon en er lag geen afval. Daar was ik echt jaloers op. Ook gaan Japanners op de roltrap vanzelf links staan, waar ze ook zijn.
Zo maken ze ruimte voor mensen die sneller willen gaan, zodat die rechts kunnen lopen. Vergeleken met ons land, waar mensen zonder enige orde op de roltrap staan, was dat heel prettig om te zien. Jammer dat het bij ons lijkt te ontbreken aan zo'n sterk gevoel voor burgerzin.
Ik denk dat je, als je in Japan woont, vanzelf de regels gaat volgen zonder dat je het doorhebt.Mensen hielden zich strikt aan de regels, alsof het wetten waren, waardoor je je gemakkelijk kon verplaatsen. Ik zou willen dat mensen in ons land zich ook aan zulke efficiënte regels hielden.
# Op de een of andere manier denk ik dat het goed was om Japan te kiezen als mijn eerste buitenlandse reisbestemming.
Japan lijkt enorm veel moeite te hebben gedaan om het toerisme te ontwikkelen. Hoewel ik er een week was, heb ik nog niet eens de helft van Tokio gezien. Dat laat zien hoeveel bezienswaardigheden er zijn en hoe enorm groot de stad is. Vanaf een observatiedek kun je bij het uitzicht op de stad bij nacht vaak de horizon tussen de gebouwen zien. Misschien waren daarom de treinlijnen zo ingewikkeld en talrijk.
Als ik daarentegen naar Seoel in ons land kijk, lijkt het eerlijk gezegd niet veel toeristische trekpleisters te hebben. Een buitenlander zou Seoel waarschijnlijk in een week helemaal kunnen bekijken, maar voor heel Tokio heb je al gauw een maand nodig.
Ik denk dat het goed was om Japan te kiezen als mijn eerste buitenlandse reisbestemming. Om te beginnen zeiden de mensen om me heen dat Japan een goede bestemming is, en bovendien is de cultuur vergelijkbaar met die van ons land en ligt het dichtbij. Misschien raakte ik daardoor snel gewend aan mijn eerste buitenlandse reis en kon ik er met een gerust hart op uit. Ook lijkt het eten op dat van ons, dus hoefde ik niet aan mijn smaak te wennen en voelde ik me minder bezwaard.
Tijdens het plannen en voorbereiden van de reis maakte ik me veel zorgen, omdat het mijn eerste buitenlandse reis was en ik nog niet veel wist. Maar zodra ik er eenmaal was, verdwenen al mijn zorgen en had ik alleen maar plezier.
Ik denk dat ik me het meest zorgen maakte over de taal toen ik eraan dacht naar het buitenland te gaan. Ik spreek geen Japans en had gehoord dat Japanners niet goed Engels spreken, dus vroeg ik me af hoe ik dingen zou vragen en met mensen zou communiceren.
Maar misschien lag het aan de plekken die ik bezocht: er waren behoorlijk wat Japanners die een beetje Engels kenden en iedereen was ontzettend aardig. Soms wezen ze uit zichzelf de weg en zelfs als de communicatie niet soepel verliep, deden ze hun best om zoveel mogelijk te helpen.
Japanners leken bijzonder vriendelijk te zijn tegen toeristen.Ik denk ook dat het toerisme zich misschien zo goed heeft kunnen ontwikkelen omdat Japanners toeristen vriendelijk behandelen.
# Ik bezocht drie observatiedekken, elke dag één, en ze verveelden me geen moment. Elk van de drie had een heel eigen sfeer.
Ik ben ooit naar de Universiteit van Tokio geweest en die was ontzettend uitgestrekt. Zelfs al zijn de huizen klein gebouwd, het universiteitsterrein was enorm. Het leek vakantie te zijn, want er waren geen mensen. Ik zag ongeveer twee sportvelden en ruim dertien gebouwen. Ik kwam binnen via een zijpoort en probeerde via de hoofdingang weer naar buiten te gaan. Terwijl ik langs de rand van de campus liep, dacht ik dat ik de hele campus had gezien.
Maar de plekken die ik tot dan toe had gezien, besloegen slechts ongeveer een derde van de universiteit. Het was echt enorm. En in Japan waren zelfs op de campus de fietsenstallingen en wegen heel goed georganiseerd.
Ik bezocht drie observatiedekken, elke dag één, en ze verveelden me geen moment. Elk van de drie had een heel eigen sfeer.Ik vond de sfeer bij de Tokyo Tower erg mooi. Er was een café en vlakbij speelde een band — het was echt prachtig.
Ook bij Mori Tower was er veel te zien. Er waren tentoonstellingen en op de achtergrond was de Tokyo Tower te zien, wat het nog indrukwekkender maakte. Bij de Skytree waren de ramen groot en kon je het nachtelijke stadsgezicht goed bekijken. Er werd zelfs een korte film vertoond. Bovendien voelde het daar net even anders, omdat het de hoogste toren was.
De Sensō-ji zat vol toeristen. Er waren ook veel Koreaanse toeristen en het was fijn om na lange tijd weer Koreaans te horen. Het was er zo druk dat er nauwelijks ruimte was om te staan. Misschien heb ik het daardoor niet goed kunnen bekijken, wat wel een beetje jammer is.
# Disney was enorm. Het voelde bijna zo groot als een hele stad.
Nadat ik een bezoek aan DisneySea had gepland, maakte ik me een beetje zorgen. Om te beginnen houd ik niet zo van attracties en vroeg ik me af hoe ik een hele dag op één plek zou doorbrengen. Maar zoals verwacht was Disney — een van de slechts vijf parken ter wereld — heel bijzonder.
Sommige mensen reizen naar het buitenland alleen om naar Disney te gaan. Toen ik eenmaal binnen was en rondliep, begreep ik waarom ze zo ver zouden reizen. Gelukkig was het mooi weer, waardoor alles er nog mooier uitzag.
Disney was enorm — bijna zo groot als een kleine stad. Zelfs ik, die normaal gesproken nooit moeite heb om de weg te vinden, raakte er de weg kwijt.De gebouwen in Europese stijl en de verschillende themagebieden van Disney waren tot in de kleinste details uitgewerkt en van hoge kwaliteit. Vooral in het kleine kanaal dat was aangelegd als een stukje Italië kon je een gondeltocht maken. Onderweg werd er zelfs gezongen — dat was leuk.
Ze leken zelfs in deze enorme omgeving aandacht te hebben besteed aan de allerkleinste details. Hoewel ik bijna nergens in ging en vooral rondkeek, was het al bijna sluitingstijd. De show rond acht uur 's avonds was echt spectaculair en trok grote menigten.Ik was nog verbaasder toen ik hoorde dat er naar hun zeggen niet eens zoveel mensen waren, terwijl het er zo druk was. Ik ben blij dat we op een doordeweekse dag zijn gegaan.
# Het landschap was erg mooi. Vanaf het observatiedek kon ik de open zee en in de verte de Fuji zien — het was prachtig.
Enoshima, dat ik op de laatste dag bezocht, was echt een plek om tot rust te komen.De huizen langs het pad van het station naar het eiland Enoshima waren heel mooi en hadden een fijne sfeer. Als je uit een smal steegje komt, ligt de uitgestrekte zee ineens recht voor je. Het was mooi weer, dus in de verte was de Fuji te zien.
De brug naar het eiland liep kaarsrecht door en leek me perfect om overheen te fietsen. Er fietsten inderdaad veel mensen.Toen ik op het eiland aankwam, liep er een pad naar het heiligdom, met aan weerszijden souvenirwinkels en restaurants. Onderweg proefde ik mochi — die was heerlijk kleverig en lekker.
Na de klim en het heiligdom te zijn gepasseerd, kwam ik bij een observatiedek vanwaar je de Fuji duidelijk kon zien.Onderweg naar het observatiedek stonden bloemen in bloei. Het voelde echt als lente. Het landschap was prachtig, en vanaf het dek kon je de open zee en de Fuji in de verte zien — geweldig.
De Fuji was anders dan de bergen in ons land. De bergen thuis zijn allemaal ruig en oneffen, maar de Fuji rijst op in een perfecte driehoekige vorm. Dat vond ik fascinerend.
Ik nam ook even een kijkje in het aquarium in de buurt. Toen ik weer naar buiten kwam, ging de zon langzaam onder. Het was zo’n tafereel waarbij je stil gaat zitten en voor je uit staart.
# Zelfs nu, lang nadat ik naar Korea ben teruggekeerd, meen ik nog steeds het geluid van Japanse treinen te horen.
Tijdens mijn reis naar Japan heb ik zeker veel dingen ervaren die ik in Korea niet zou hebben meegemaakt. Het waren heel nieuwe ervaringen, en ik had het gevoel dat ons land heel wat van Japan zou kunnen leren.Wat ik het meest benijdde, was dat mensen niet gehaast waren en dat het zelfs in drukke situaties niet benauwend aanvoelde.
Misschien omdat ik geïnteresseerd ben in fietsen, waren er veel dingen aan Japan die ik benijdde. Fietswinkels waren gespecialiseerder dan in mijn land, de wegen waren goed onderhouden en de fietsenstallingen waren erg goed aangelegd.Toen ik Japan voor het eerst binnenkwam en onderweg was naar mijn verblijfplaats, was het links rijden erg verwarrend en waren de treinen zo ingewikkeld en talrijk. Maar na ongeveer twee dagen raakte ik eraan gewend en werd het eigenlijk wel handig.
Tijdens deze reis naar Japan heb ik veel met de trein gereisd. De weg vinden was zeker wat makkelijker door gewoon de kleuren te volgen, maar de treinen waren veel rumoeriger dan onze metro. Aan de andere kant rijdt onze metro alleen ondergronds, dus er is niets te zien en is het overal donker. Vanuit Japanse treinen kun je juist de lichte gebouwen en wegen buiten zien, waardoor het soms voelde alsof ik in een trein zat. Ze waren in werkelijkheid smaller dan onze metro, maar voelden ruimer aan.
Zelfs nu, geruime tijd nadat ik naar Korea ben teruggekeerd, heb ik het gevoel dat ik het geluid van Japanse treinen nog steeds kan horen. Zo vaak heb ik ermee gereisd; de lijnen in Tokio hebben zo veel stations en zijn zo ingewikkeld dat je met de trein vlak bij je bestemming kunt uitstappen.
#De steegjes die in de regen nog mooier worden, staan me nog steeds bij.
Nog iets wat ik fijn vond aan Japan, waren de verkeerslichten. Bijna allemaal maken ze geluid voor mensen met een visuele beperking, en bij veel lichten wordt de wachttijd of resterende tijd aangegeven. Ons land heeft er ook wel een paar, maar het lijkt nog niet voldoende.
Een vriend die vóór mij naar Osaka was geweest, vertelde dat het geluid van de busbel interessant was en zei dat ik erop moest drukken. Misschien klinkt hij in Tokio dus anders. Het was niet bijzonder — er klonk gewoon een gewone dingdong. Hoe dan ook, de Japanse bussen leken beter dan die van ons. Ze waren breder en de volgende haltes werden duidelijk weergegeven op een scherm voorin, wat handig was.
Tijdens mijn reis dacht ik steeds dat ik de straten en steegjes van Japan erg mooi vond. Ze hadden een zekere weemoedige sfeer, en de steegjes die in de regen nog mooier worden, staan me nog steeds bij.
Ik denk dat ik gedurende de hele week nauwelijks twee keer hetzelfde type auto heb gezien. De meeste auto's kende ik, maar er waren veel merken die ik nog nooit eerder had gezien. Op een bepaald busje na dat op een nationale auto leek (?), waren bijna alle auto's van verschillende modellen. Er was geen enkele overlap.
Dit projectis een programma waarin studenten samen met een mentor een kamp plannen en eraan deelnemen in het vakgebied waarin ze aan de slag willen. Voordat ze aan het kamp deelnemen, worden de interesses van de student in kaart gebracht en vinden er persoonlijke gesprekken en begeleiding plaats.
Zo worden het carrièrepad en de dromen van de student in kaart gebracht. Samen met de toegewezen mentor bespreken ze welke activiteiten het meest nuttig zouden zijn en plannen ze het kamp.
* Deelnemers van Inuri kregen een speciale opdracht.
De opdracht luidde: ‘Leg tijdens een reis naar Japan 10 emoties vast.’ De emoties die onder elke foto staan, zijn ingestuurd door de deelnemers van Inuri.
# Japan was ontzettend schoon en stond bol van kleine attente gebaren.
De gedachte die tijdens mijn reis in Japan het vaakst bij me opkwam, was dat het er ontzettend schoon was en dat er veel kleine, attente gebaren waren.
Daardoor voelde de reis nog aangenamer en comfortabeler.
Tijdens de reis zag ik veel heel kleine en smalle dingen. De huizen stonden allemaal tegen elkaar aan, de auto's waren klein en de parkeerplaatsen waren smal. Vreemd genoeg voelde het nooit benauwd en was het gebruik van de ruimte niet onhandig. Integendeel, de kleine restaurants en winkels voelden knus aan en zagen er mooier uit.
Ook hebben in ons land gebouwen en torens die dicht op elkaar staan vaak zo'n uitgesproken karakter dat het geheel wat rommelig kan lijken. Bovendien is het eigenlijk moeilijk om een gebouw te vinden dat eruit springt, waardoor het een chaotische indruk maakt. Japanse gebouwen hebben daarentegen allemaal verschillende vormen. Zelfs als er af en toe een ongewoon gebouw tussen staat, oogt het geheel helemaal niet chaotisch. Ik weet niet hoe ze die gebouwen zo goed op elkaar laten aansluiten, maar het uitzicht in de verte voelde beslist anders dan in ons land.
Wat ik het fijnst vond aan Japan was niet alleen de netheid, maar ook dat zelfs restaurants die niet beroemd waren allemaal heerlijk eten serveerden. Misschien is het gewoon mijn smaak, maar afgezien van het feit dat het een beetje zout was, was het echt lekker.
# Ik denk dat je, als je in Japan woont, vanzelf de regels gaat volgen zonder dat je het doorhebt.
Naast deze dingen waren er nog veel andere aspecten van Japan waar ik jaloers op was.Een daarvan was het sterke gevoel voor burgerzin.
Vergeleken met ons land waren er minder prullenbakken en toiletten, maar de straten waren schoon en er lag geen afval. Daar was ik echt jaloers op. Ook gaan Japanners op de roltrap vanzelf links staan, waar ze ook zijn.
Zo maken ze ruimte voor mensen die sneller willen gaan, zodat die rechts kunnen lopen. Vergeleken met ons land, waar mensen zonder enige orde op de roltrap staan, was dat heel prettig om te zien. Jammer dat het bij ons lijkt te ontbreken aan zo'n sterk gevoel voor burgerzin.
Ik denk dat je, als je in Japan woont, vanzelf de regels gaat volgen zonder dat je het doorhebt.Mensen hielden zich strikt aan de regels, alsof het wetten waren, waardoor je je gemakkelijk kon verplaatsen. Ik zou willen dat mensen in ons land zich ook aan zulke efficiënte regels hielden.
# Op de een of andere manier denk ik dat het goed was om Japan te kiezen als mijn eerste buitenlandse reisbestemming.
Japan lijkt enorm veel moeite te hebben gedaan om het toerisme te ontwikkelen. Hoewel ik er een week was, heb ik nog niet eens de helft van Tokio gezien. Dat laat zien hoeveel bezienswaardigheden er zijn en hoe enorm groot de stad is. Vanaf een observatiedek kun je bij het uitzicht op de stad bij nacht vaak de horizon tussen de gebouwen zien. Misschien waren daarom de treinlijnen zo ingewikkeld en talrijk.
Als ik daarentegen naar Seoel in ons land kijk, lijkt het eerlijk gezegd niet veel toeristische trekpleisters te hebben. Een buitenlander zou Seoel waarschijnlijk in een week helemaal kunnen bekijken, maar voor heel Tokio heb je al gauw een maand nodig.
Ik denk dat het goed was om Japan te kiezen als mijn eerste buitenlandse reisbestemming. Om te beginnen zeiden de mensen om me heen dat Japan een goede bestemming is, en bovendien is de cultuur vergelijkbaar met die van ons land en ligt het dichtbij. Misschien raakte ik daardoor snel gewend aan mijn eerste buitenlandse reis en kon ik er met een gerust hart op uit. Ook lijkt het eten op dat van ons, dus hoefde ik niet aan mijn smaak te wennen en voelde ik me minder bezwaard.
Tijdens het plannen en voorbereiden van de reis maakte ik me veel zorgen, omdat het mijn eerste buitenlandse reis was en ik nog niet veel wist. Maar zodra ik er eenmaal was, verdwenen al mijn zorgen en had ik alleen maar plezier.
Ik denk dat ik me het meest zorgen maakte over de taal toen ik eraan dacht naar het buitenland te gaan. Ik spreek geen Japans en had gehoord dat Japanners niet goed Engels spreken, dus vroeg ik me af hoe ik dingen zou vragen en met mensen zou communiceren.
Maar misschien lag het aan de plekken die ik bezocht: er waren behoorlijk wat Japanners die een beetje Engels kenden en iedereen was ontzettend aardig. Soms wezen ze uit zichzelf de weg en zelfs als de communicatie niet soepel verliep, deden ze hun best om zoveel mogelijk te helpen.
Japanners leken bijzonder vriendelijk te zijn tegen toeristen.Ik denk ook dat het toerisme zich misschien zo goed heeft kunnen ontwikkelen omdat Japanners toeristen vriendelijk behandelen.
# Ik bezocht drie observatiedekken, elke dag één, en ze verveelden me geen moment. Elk van de drie had een heel eigen sfeer.
Ik ben ooit naar de Universiteit van Tokio geweest en die was ontzettend uitgestrekt. Zelfs al zijn de huizen klein gebouwd, het universiteitsterrein was enorm. Het leek vakantie te zijn, want er waren geen mensen. Ik zag ongeveer twee sportvelden en ruim dertien gebouwen. Ik kwam binnen via een zijpoort en probeerde via de hoofdingang weer naar buiten te gaan. Terwijl ik langs de rand van de campus liep, dacht ik dat ik de hele campus had gezien.
Maar de plekken die ik tot dan toe had gezien, besloegen slechts ongeveer een derde van de universiteit. Het was echt enorm. En in Japan waren zelfs op de campus de fietsenstallingen en wegen heel goed georganiseerd.
Ik bezocht drie observatiedekken, elke dag één, en ze verveelden me geen moment. Elk van de drie had een heel eigen sfeer.Ik vond de sfeer bij de Tokyo Tower erg mooi. Er was een café en vlakbij speelde een band — het was echt prachtig.
Ook bij Mori Tower was er veel te zien. Er waren tentoonstellingen en op de achtergrond was de Tokyo Tower te zien, wat het nog indrukwekkender maakte. Bij de Skytree waren de ramen groot en kon je het nachtelijke stadsgezicht goed bekijken. Er werd zelfs een korte film vertoond. Bovendien voelde het daar net even anders, omdat het de hoogste toren was.
De Sensō-ji zat vol toeristen. Er waren ook veel Koreaanse toeristen en het was fijn om na lange tijd weer Koreaans te horen. Het was er zo druk dat er nauwelijks ruimte was om te staan. Misschien heb ik het daardoor niet goed kunnen bekijken, wat wel een beetje jammer is.
# Disney was enorm. Het voelde bijna zo groot als een hele stad.
Nadat ik een bezoek aan DisneySea had gepland, maakte ik me een beetje zorgen. Om te beginnen houd ik niet zo van attracties en vroeg ik me af hoe ik een hele dag op één plek zou doorbrengen. Maar zoals verwacht was Disney — een van de slechts vijf parken ter wereld — heel bijzonder.
Sommige mensen reizen naar het buitenland alleen om naar Disney te gaan. Toen ik eenmaal binnen was en rondliep, begreep ik waarom ze zo ver zouden reizen. Gelukkig was het mooi weer, waardoor alles er nog mooier uitzag.
Disney was enorm — bijna zo groot als een kleine stad. Zelfs ik, die normaal gesproken nooit moeite heb om de weg te vinden, raakte er de weg kwijt.De gebouwen in Europese stijl en de verschillende themagebieden van Disney waren tot in de kleinste details uitgewerkt en van hoge kwaliteit. Vooral in het kleine kanaal dat was aangelegd als een stukje Italië kon je een gondeltocht maken. Onderweg werd er zelfs gezongen — dat was leuk.
Ze leken zelfs in deze enorme omgeving aandacht te hebben besteed aan de allerkleinste details. Hoewel ik bijna nergens in ging en vooral rondkeek, was het al bijna sluitingstijd. De show rond acht uur 's avonds was echt spectaculair en trok grote menigten.Ik was nog verbaasder toen ik hoorde dat er naar hun zeggen niet eens zoveel mensen waren, terwijl het er zo druk was. Ik ben blij dat we op een doordeweekse dag zijn gegaan.
# Het landschap was erg mooi. Vanaf het observatiedek kon ik de open zee en in de verte de Fuji zien — het was prachtig.
Enoshima, dat ik op de laatste dag bezocht, was echt een plek om tot rust te komen.De huizen langs het pad van het station naar het eiland Enoshima waren heel mooi en hadden een fijne sfeer. Als je uit een smal steegje komt, ligt de uitgestrekte zee ineens recht voor je. Het was mooi weer, dus in de verte was de Fuji te zien.
De brug naar het eiland liep kaarsrecht door en leek me perfect om overheen te fietsen. Er fietsten inderdaad veel mensen.Toen ik op het eiland aankwam, liep er een pad naar het heiligdom, met aan weerszijden souvenirwinkels en restaurants. Onderweg proefde ik mochi — die was heerlijk kleverig en lekker.
Na de klim en het heiligdom te zijn gepasseerd, kwam ik bij een observatiedek vanwaar je de Fuji duidelijk kon zien.Onderweg naar het observatiedek stonden bloemen in bloei. Het voelde echt als lente. Het landschap was prachtig, en vanaf het dek kon je de open zee en de Fuji in de verte zien — geweldig.
De Fuji was anders dan de bergen in ons land. De bergen thuis zijn allemaal ruig en oneffen, maar de Fuji rijst op in een perfecte driehoekige vorm. Dat vond ik fascinerend.
Ik nam ook even een kijkje in het aquarium in de buurt. Toen ik weer naar buiten kwam, ging de zon langzaam onder. Het was zo’n tafereel waarbij je stil gaat zitten en voor je uit staart.
# Zelfs nu, lang nadat ik naar Korea ben teruggekeerd, meen ik nog steeds het geluid van Japanse treinen te horen.
Tijdens mijn reis naar Japan heb ik zeker veel dingen ervaren die ik in Korea niet zou hebben meegemaakt. Het waren heel nieuwe ervaringen, en ik had het gevoel dat ons land heel wat van Japan zou kunnen leren.Wat ik het meest benijdde, was dat mensen niet gehaast waren en dat het zelfs in drukke situaties niet benauwend aanvoelde.
Misschien omdat ik geïnteresseerd ben in fietsen, waren er veel dingen aan Japan die ik benijdde. Fietswinkels waren gespecialiseerder dan in mijn land, de wegen waren goed onderhouden en de fietsenstallingen waren erg goed aangelegd.Toen ik Japan voor het eerst binnenkwam en onderweg was naar mijn verblijfplaats, was het links rijden erg verwarrend en waren de treinen zo ingewikkeld en talrijk. Maar na ongeveer twee dagen raakte ik eraan gewend en werd het eigenlijk wel handig.
Tijdens deze reis naar Japan heb ik veel met de trein gereisd. De weg vinden was zeker wat makkelijker door gewoon de kleuren te volgen, maar de treinen waren veel rumoeriger dan onze metro. Aan de andere kant rijdt onze metro alleen ondergronds, dus er is niets te zien en is het overal donker. Vanuit Japanse treinen kun je juist de lichte gebouwen en wegen buiten zien, waardoor het soms voelde alsof ik in een trein zat. Ze waren in werkelijkheid smaller dan onze metro, maar voelden ruimer aan.
Zelfs nu, geruime tijd nadat ik naar Korea ben teruggekeerd, heb ik het gevoel dat ik het geluid van Japanse treinen nog steeds kan horen. Zo vaak heb ik ermee gereisd; de lijnen in Tokio hebben zo veel stations en zijn zo ingewikkeld dat je met de trein vlak bij je bestemming kunt uitstappen.
#De steegjes die in de regen nog mooier worden, staan me nog steeds bij.
Nog iets wat ik fijn vond aan Japan, waren de verkeerslichten. Bijna allemaal maken ze geluid voor mensen met een visuele beperking, en bij veel lichten wordt de wachttijd of resterende tijd aangegeven. Ons land heeft er ook wel een paar, maar het lijkt nog niet voldoende.
Een vriend die vóór mij naar Osaka was geweest, vertelde dat het geluid van de busbel interessant was en zei dat ik erop moest drukken. Misschien klinkt hij in Tokio dus anders. Het was niet bijzonder — er klonk gewoon een gewone dingdong. Hoe dan ook, de Japanse bussen leken beter dan die van ons. Ze waren breder en de volgende haltes werden duidelijk weergegeven op een scherm voorin, wat handig was.
Tijdens mijn reis dacht ik steeds dat ik de straten en steegjes van Japan erg mooi vond. Ze hadden een zekere weemoedige sfeer, en de steegjes die in de regen nog mooier worden, staan me nog steeds bij.
Ik denk dat ik gedurende de hele week nauwelijks twee keer hetzelfde type auto heb gezien. De meeste auto's kende ik, maar er waren veel merken die ik nog nooit eerder had gezien. Op een bepaald busje na dat op een nationale auto leek (?), waren bijna alle auto's van verschillende modellen. Er was geen enkele overlap.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
