Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfstandigheid, veranderingen in mijn persoonlijkheid, betere communicatie met mensen uit het buitenland #Kunststudies; dierbare herinneringen #Ik nam de tijd om over mezelf na te denken
‘Zou zoiets mij ook overkomen?’ ‘Zal ik gelukkig zijn nadat ik dit project heb gedaan?’ Het is niet te laat om zulke gedachten te hebben nadat je het project hebt afgerond.EnNu ik het project heb afgerond, zijn er dingen gebeurd die ik me nooit had kunnen voorstellen, en ik kan zeggen dat ik gelukkiger ben geworden nadat ik eraan had meegedaan.
-Ik laat buitenlandse vrienden kennismaken met mijn eigen Seoul Gap Year Stay Seoul / Jang Sohyun Gap-Year Tribe-deelnemer / Gap year van 8 weken |
#Hoe lang kan ik nog op mijn ouders blijven rekenen?
Eigenlijk was de reden waarom ik aan het gapyearproject meedeed dezelfde als de reden waarom ik een studiepauze nam. Ik nam vrijaf om afstand te nemen van mijn hoofdstudie en de ‘kunststudie’ te doen die ik altijd al had willen volgen. Het project ‘Seoul Gap Year Stay’ koos ik als middel om die ‘kunststudie’ te kunnen doen.
Omdat de provincie waar ik woonde zo’n kleine stad was, was het moeilijk om te genieten van culturele activiteiten die je artistieke gevoel ontwikkelen, zoals theater, musea en tentoonstellingen. Ik dacht dat kunst leren in Hongdae — dat in ons land bekendstaat om kunst — veel effectiever zou zijn dan studeren in mijn geboorteplaats.
Ten tweede wilde ik een ‘uitdaging’ aangaan. Mijn school was maar twintig minuten met de bus van huis, dus ik was als een kasplantje dat was opgegroeid in een warm thuis en mijn hele leven de maaltijden van mijn moeder had gegeten. Maar toen schoot me ineens een gedachte te binnen:‘Hoe lang kan ik nog op mijn ouders blijven rekenen?’Dat was het.
Natuurlijk was het eng en spannend om in mijn eentje naar Seoul te verhuizen, maar ik wist zeker dat ik die stap ooit zou zetten. Daarom wilde ik deze ‘uitdaging’ aangaan voor mijn leven.
Omdat ik een duidelijke reden had om naar Seoul te gaan, werden mijn doelen ook duidelijker. Omdat de eerste reden om naar Seoul te verhuizen was dat ik kunst wilde studeren en mijn artistieke gevoel wilde ontwikkelen, was mijn eerste doel: mijn artistieke gevoel ontwikkelen!
Het tweede doel was materiële onafhankelijkheid en het derde was mentaal zelfstandig worden! Om financieel onafhankelijk te worden, besloot ik de maandelijkse toelage van mijn ouders niet meer aan te nemen en mijn zakgeld helemaal zelf te verdienen met bijbaantjes.In plaats van emotioneel afhankelijk te zijn, vond ik dat ik verantwoordelijkheid moest nemen voor de beslissingen die ik nam.
En omdat ik toen erg angstig van aard was, maakte ik me druk om mijn karakter. Voordat ik mijn studiepauze nam, kreeg ik op school zelfs begeleiding vanwege mijn persoonlijkheid. DusTijdens dit gap year wilde ik die eigenschap veranderen, zodat ik mezelf niet meer zo gestrest zou maken!Dat dacht ik.
Door mijn angstige aard maakte ik me, zelfs als ik iets wilde doen, vooraf al zorgen met gedachten als ‘Wat als dit gebeurt?’ en vertrouwde ik op de beslissingen van anderen. Ik wilde dus heel graag loskomen van die afhankelijkheid en mentaal zelfstandig worden.
Twee maanden later wist ik zeker dat kunst mijn pad was, had ik twee maanden zonder toelage van mijn bijbaantjes geleefd en zeiden vrienden en zelfs mijn begeleider dat mijn uitstraling en gezichtsuitdrukking waren veranderd — dus ik kan gerust zeggen dat ik alle drie mijn doelen had bereikt.
#Maar hoe langer ik er verbleef, hoe dankbaarder ik was dat ik in een ‘guesthouse’ woonde.
Toen ik me voor het project aanmeldde, sprak de stad ‘Seoul’ me het meest aan. Ik had mijn hele leven in de provincie gewoond, dus alleen al de stad Seoul was reden genoeg om me aan te melden. Ik meldde me aan vanwege ‘Seoul’ en dacht niet na over het woord ‘guesthouse’.
Maar hoe langer ik er verbleef, hoe dankbaarder ik was dat ik in een ‘guesthouse’ woonde.De eigenaar zei eens dat ik ervan uit moest gaan dat ik in het guesthouse alle buitenlanders zou ontmoeten die ik in mijn leven nog zou tegenkomen. En zo was het ook echt. Elke dag kwamen er zonder uitzondering nieuwe gasten aan.
In het begin voelde Engels spreken tijdens mijn werk erg ongemakkelijk en was ik bang om het te gebruiken, omdat ik misschien fouten zou maken. Telkens als ik de ervaren medewerkers in het Engels zag praten, dacht ik: ‘O, zo doe je dat dus’, en leerde ik veel. Langzaam verdween mijn angst. Op een keer kwamen er drie Australische meisjes als gast.
We hadden plannen om ’s avonds met die vriendinnen uit te gaan. De Australische meisjes waren zo levendig dat ze bijna alle gasten uit de meisjeskamer meekregen. Ik herinner me dat we toen met ongeveer elf vriendinnen naar een club gingen.
Bovendien verbleven de meesten er langere tijd, dus gingen we de volgende dag en de dag daarna weer feesten — we trokken echt veel met elkaar op,Het voelde toen echt alsof ik in een studentenhuis van een buitenlandse school woonde.Eerlijk gezegd waren die dingen helemaal niet gepland en had ik ze me ook niet kunnen voorstellen.Dat kan alleen in een guesthouse gebeuren.Als ik in Seoul in een studio of appartement had gewoond, was dit nooit gebeurd.
#Het was een dierbare herinnering die ik zonder het guesthouse nooit had opgedaan.
# De jjimjilbang-commotie
Toen ik in september in Seoul aankwam, was het soms warm genoeg om korte mouwen te dragen, maar in november werd het zo koud dat je een gewatteerde jas nodig had. Om op te warmen en mijn buitenlandse gastvrienden kennis te laten maken met de Koreaanse cultuur, gingen we als tweede uitstapje naar een jjimjilbang.
Patrick, Sean, Kimi, medewerker Minyoung en ik gingen samen. Er gebeurde van alles grappigs in de jjimjilbang. Eerst namen we de metro naar station Yongsan, waar de jjimjilbang zou zijn. Maar toen we hem met Naver Maps probeerden te vinden, bleef de app aangeven dat onze huidige locatie de jjimjilbang was.
Maar om ons heen zagen we alleen wegen met auto’s, dus bleven we rondlopen. We vroegen het aan voorbijgangers, maar die wisten het ook niet. Terwijl we ons afvroegen wat we moesten doen, draaide ik achteloos mijn hoofd naar rechts en daar stond hij, met een enorm bord. Iedereen barstte in lachen uit en we gingen de jjimjilbang binnen.
Eerlijk gezegd verwachtte ik vanaf dat moment heel wat obstakels. Toen we aankwamen en naar binnen wilden, liepen mijn vrienden met hun schoenen nog aan de ruimte in waar je je schoenen moet uittrekken. Dus zeiden we: ‘Nee, nee, nee, nee, schoenen uit!’ Ze zeiden ‘O, sorry’ en gingen naar binnen. Maar toen we de schoenen in de schoenenkastjes wilden zetten, bleken die van onze Amerikaanse vriend zo groot dat ze niet in het kastje pasten.
Ik herinner me dat we allemaal samen probeerden de schoenen in het kastje te proppen. Nadat we eindelijk onze jjimjilbangkleding en handdoeken hadden gekregen en op het punt stonden uiteen te gaan naar de baden, bleef onze Duitse vriend ernstig vragen of iedereen daar al zijn kleren zou uittrekken. We zeiden: ‘Ja, naakt’, en legden uit dat de jjimjilbang een ruimte is voor zowel mannen als vrouwen.
Ze keken geschokt. Wij begrepen niet wat er aan de hand was en keken neutraal, maar uiteindelijk bleek dat ze dachten dat iedereen samen naakt zou zijn. Dus zeiden we: ‘Nee, nee, nee, nee, apart!’ Daarna kleedden we ons veilig om en ontmoetten we elkaar weer in de jjimjilbang.
Nadat we eieren hadden gekocht, wilden we op de vloer van de jjimjilbang gaan zitten om ze op te eten. Maar mijn vrienden berispten ons: ‘Er staan daar toch genoeg tafels? Waarom gaan jullie op de grond zitten eten?’ Omdat het lastig was om het met ons beperkte Engels uit te leggen, zeiden we: ‘Koreaanse traditie.’ Iedereen knikte instemmend en ging op de grond zitten om de eieren te pellen en op te eten.
Het bleek dat mijn buitenlandse vrienden niet gewend waren om op de grond te zitten en zich ongemakkelijk voelden. Nadat we de eieren op hadden, begonnen we echt aan onze rondleiding door de jjimjilbang. Eerst gingen we de dichtstbijzijnde zoutkamer in. Daar vouwde ik een handdoek in de vorm van een schapenkop en zette die op mijn hoofd. De andere vrienden leken er jaloers naar te kijken.
Dus zei ik: ‘Schaap, schaap’, en zette ik mijn handdoekhoed bij hen op het hoofd. Mijn Duitse vriend vond hem zo leuk dat die hem de hele tijd in de jjimjilbang ophield. De zoutkamer was zo heet dat ze naar de ijskamer wilden, dus zeiden we: ‘IJs, ijs’, en gingen daarheen.
Toen we de ijskamer binnenkwamen, was het ijskoud. Daarom besloten we een spelletje te doen. Wie steen-papier-schaar verloor, moest het gezicht vijf seconden tegen het ijs drukken. Ik ben heel slecht in steen-papier-schaar, dus ik maakte me zorgen. En ja hoor: ik verloor en moest mijn gezicht vijf seconden tegen het ijs drukken.
We waren van plan in de jjimjilbang te eten, maar het eten was erg duur. Daarom gingen we weg, aten we ramen en gingen we naar huis. Toen we terugkwamen, waren we niet minder moe van de jjimjilbang, maar juist uitgeputter, en Minyoung viel meteen in slaap. Het was ook een van de meest recente dingen.Hierdoor werden we hechter met onze vrienden, dus gingen we de volgende dag ook weer op stap om plezier te maken,Het was een dierbare herinnering die ik zonder het guesthouse nooit had opgedaan.
#Mijn favoriete plekken in Seoul
Omdat het de eerste keer was dat ik in Seoel woonde, voelde elke hoek nieuw en bijzonder. Voor wie niet ver wil reizen, raad ik deze plekken in de buurt van Hongdae aan: het Gyeongui Line Forest Park, de speelplaats van Hongdae, Sinchon, de wijk Ewha, Itaewon, Times Square in Yeongdeungpo, de Han-rivier, Samcheong-dong, DDP, Naksan Park en Insadong.
Zelf vond ik het fijn om ’s avonds naar Itaewon, de Han-rivier en het Gyeongui Line Forest Park te gaan. Vooral Itaewon heeft ’s avonds een heel andere sfeer dan Hongdae. Voor mensen die in Seoel wonen is het misschien heel gewoon, maar voor mij zijn zelfs deze kleine picknicks, als ik erop terugkijk,allemaal dierbare herinneringen geworden. Dus geniet er volop van en koester ze!
Samcheong-dong en Insadong hebben een vergelijkbare sfeer, maar zijn toch heel verschillend. Toen ik voor het eerst naar Samcheong-dong ging, dacht ik dat het op het Hanokdorp van Jeonju leek. Maar hoe meer ik de wijk verkende, hoe meer de unieke charme van Samcheong-dong zich liet zien.
Voordat ik naar Seoel verhuisde, had ik me voorgenomen om culturele activiteiten te ondernemen die ik in mijn woonplaats niet kon doen. Daarom probeerde ik tijdens mijn verblijf in Seoel zo veel mogelijk musea en tentoonstellingen te bezoeken. Zelfs in Hongdae zijn er heel veel musea verscholen in de steegjes. Dus als je van musea houdt, wandel dan door de straatjes en bekijk ook de gratis tentoonstellingen.
Ik heb in mijn eentje bijna elk museum en elke galerie in Hongdae bezocht, en er zijn er echt heel veel, dus ga er zeker eens heen. Wil je nog meer van kunst genieten, bezoek dan zeker ook het Seoul Arts Center! De entree is duur, maar veel tentoonstellingen zijn meer dan hun geld waard.
#Mijn tips voor een tussenjaar
(Advies voor medewerkers)
Op een dag vroeg de eigenaar me: "Als je toch ’s avonds uitgaat, zou je dan een gast die laat in de avond aankomt kunnen ophalen en wegwijs maken?" Het was niet echt een moeilijk verzoek, maar mijn werktijd zat er al op en ik stond op het punt om met vrienden uit te gaan. Daarom vroeg ik mijn vrienden om begrip en ging ik alsnog.
En ik ben een keer door de eigenaar berispt omdat ik tijdens mijn werktijd ging douchen. Die zei dat ik me aan de werktijden moest houden.Werktijden zijn een gevoelig onderwerp voor zowel de eigenaar als de deelnemers aan het tussenjaar, dus houd rekening met elkaar en probeer je eraan te houden!
(Taal)
Je hoeft je helemaal geen zorgen te maken over de taal (Engels).Op school had ik alleen Engelse grammatica uit mijn hoofd geleerd. Zelfs voordat ik aan het project meedeed, kon ik geen enkele zin uit een gewoon gesprek uitspreken.Ik deed mee en wist op de een of andere manier de Engelse woorden die ik kende eruit te persen. Met gebaren en al hield ik gesprekken met buitenlandse vrienden gaande, en vanzelf verbeterde mijn alledaagse Engels.
Ik leerde ook heel wat scheldwoorden... zoals ‘holy shit’. Ik weet nog dat ik die uitdrukking een keer gebruikte en de buitenlandse vrienden naast me verbaasd waren. Ze vertelden me dat het een grove betekenis heeft en dat ik het nooit moest gebruiken, haha. Ook wist ik bij het ontvangen en wegwijs maken van gasten niet hoe ik in het Engels moest zeggen: ‘Wilt u nu betalen?’, dus zei ik steeds: ‘betalen..?’. De eigenaar zag dat en zei dat ik beter kon zeggen: ‘Could you pay now?’
En als ik gefrustreerd raakte omdat mijn Engels niet goed was en tegen buitenlandse vrienden klaagde dat ik graag goed Engels wilde spreken, moedigden ze me aan en zeiden ze dat ik het al goed deed! Maak je dus geen zorgen — de mensen om je heen zullen je helpen! (Ik maakte me vóór mijn vertrek ook veel zorgen over mijn Engels, maar dat bleek nergens voor nodig!)
Natuurlijk helpt het als je de basis van een gesprek leert. Ik had de uitdrukking ‘Have you ever~?’ opgepikt en wist wat die betekende. Ik kon die heel goed gebruiken in gesprekken met vrienden.
(Accommodatie)
De accommodatie was helemaal niet oncomfortabel om in te wonen; het voelde echt als thuis.Shampoo, conditioner, föhn, stijltang enzovoort. Bijna alle dagelijkse benodigdheden waren aanwezig, dus ik hoefde minder mee te nemen. En het was handig dat ik ze niet elke keer hoefde mee te slepen als ik mijn haar waste. (O ja! Er was geen tandpasta of gezichtsreiniger ㅠㅠ)
De bedden waren ook zo fijn dat alle medewerksters ze de hemel in prezen. Ik wilde het dekbed mee naar huis nemen... Zodra je gaat liggen, lig je zo lekker dat je meteen in slaap valt..! Mijn advies... neem gewoon tandpasta en gezichtsreiniger mee!
#Ik heb echt ontelbaar veel onvergetelijke en leuke ervaringen opgedaan.
Ik heb echt ontelbaar veel onvergetelijke ervaringen opgedaan: eropuit gaan met de medewerksters, samen op pad gaan met buitenlandse gasten en nog veel meer. De meest recente was toen ik als gids meeging met gasten op een ‘rondleiding door de Jogyesa-tempel en een jjimjilbang (Koreaanse sauna)’. Ik raakte bevriend met de mensen die meegingen en we sturen elkaar nog steeds berichtjes.
Voordat ik vertrok, was ik eigenlijk zo bang voor het alleen wonen dat ik me niet echt zorgen maakte over het werken in het guesthouse. Bij het schoonmaken dacht ik alleen maar dat ik zou vegen en afnemen, en zo vertrok ik naar Seoel. De eerste drie dagen van mijn deelname waren dus eerlijk gezegd zwaar.
In die tijd was ik erg bang om bevriend te raken met buitenlandse gasten en Engels te spreken. De medewerksters moesten naar hun werk of naar school, dus ik stond alleen in het lege guesthouse de doucheruimte schoon te maken en in de was te zetten, tot de avond. Ik wilde echt heel graag naar huis. Vanaf de derde dag begon ik me natuurlijk snel aan te passen en kreeg ik er plezier in.
In het begin kan het werk veel zwaarder zijn dan je had verwacht. Maar als ik toen naar huis was gegaan, had ik nooit al die dingen meegemaakt die ik in die twee maanden heb beleefd.
Je verwacht misschien dat het werk zwaar zal zijn, maar als je een doel of een reden hebt, ga de uitdaging dan aan! Kijk nooit achterom.Nadat ik me had aangemeld, begon ik een week voordat ik naar Seoel zou gaan spijt te krijgen. ‘Waarom heb ik zoiets roekeloos gedaan?’, ‘Hoe moet ik in mijn eentje leven?’, ‘Wat als ik me niet kan aanpassen?’ enzovoort. Vooral de dag ervoor en de dag van vertrek was alle opwinding verdwenen en voelde ik alleen maar spijt.
Mijn hoofd zat vol met de gedachte: ‘Ik wil naar huis.’ Maar laat je niet misleiden door die gedachte. Tijdens mijn verblijf van twee maanden in het guesthouse in Seoel veranderde die in: ‘Ik wil niet naar huis.’
Voordat ik aan het project meedeed, las ik de ervaringen van anderen en vroeg ik me vaak af: ‘Zal mij dat ook overkomen?’ en ‘Zal ik echt gelukkiger worden als ik dit project doe?’
Ik ken een oudere vrouw die veel door Europa had gereisd. Omdat reizen door Europa iets was waar ik alleen maar van kon dromen, vroeg ik haar ooit of je leven echt verandert door te reizen. Haar antwoord was:‘Het verschil is zo dun als een vel papier. Als je terugkomt, wordt je leven weer zoals het was, maar je manier van denken verandert, net als de twee kanten van een vel papier. En daardoor verandert ook de manier waarop je leeft.’
‘Zou zoiets mij ook overkomen?’ ‘Zal ik gelukkig zijn nadat ik dit project heb gedaan?’ Het is niet te laat om zulke gedachten te hebben nadat je het project hebt afgerond.EnNu ik het project heb afgerond, zijn er dingen gebeurd die ik me nooit had kunnen voorstellen, en ik kan zeggen dat ik gelukkiger ben geworden nadat ik eraan had meegedaan.
-Ik laat buitenlandse vrienden kennismaken met mijn eigen Seoul Gap Year Stay Seoul / Jang Sohyun Gap-Year Tribe-deelnemer / Gap year van 8 weken |
#Hoe lang kan ik nog op mijn ouders blijven rekenen?
Eigenlijk was de reden waarom ik aan het gapyearproject meedeed dezelfde als de reden waarom ik een studiepauze nam. Ik nam vrijaf om afstand te nemen van mijn hoofdstudie en de ‘kunststudie’ te doen die ik altijd al had willen volgen. Het project ‘Seoul Gap Year Stay’ koos ik als middel om die ‘kunststudie’ te kunnen doen.
Omdat de provincie waar ik woonde zo’n kleine stad was, was het moeilijk om te genieten van culturele activiteiten die je artistieke gevoel ontwikkelen, zoals theater, musea en tentoonstellingen. Ik dacht dat kunst leren in Hongdae — dat in ons land bekendstaat om kunst — veel effectiever zou zijn dan studeren in mijn geboorteplaats.
Ten tweede wilde ik een ‘uitdaging’ aangaan. Mijn school was maar twintig minuten met de bus van huis, dus ik was als een kasplantje dat was opgegroeid in een warm thuis en mijn hele leven de maaltijden van mijn moeder had gegeten. Maar toen schoot me ineens een gedachte te binnen:‘Hoe lang kan ik nog op mijn ouders blijven rekenen?’Dat was het.
Natuurlijk was het eng en spannend om in mijn eentje naar Seoul te verhuizen, maar ik wist zeker dat ik die stap ooit zou zetten. Daarom wilde ik deze ‘uitdaging’ aangaan voor mijn leven.
Omdat ik een duidelijke reden had om naar Seoul te gaan, werden mijn doelen ook duidelijker. Omdat de eerste reden om naar Seoul te verhuizen was dat ik kunst wilde studeren en mijn artistieke gevoel wilde ontwikkelen, was mijn eerste doel: mijn artistieke gevoel ontwikkelen!
Het tweede doel was materiële onafhankelijkheid en het derde was mentaal zelfstandig worden! Om financieel onafhankelijk te worden, besloot ik de maandelijkse toelage van mijn ouders niet meer aan te nemen en mijn zakgeld helemaal zelf te verdienen met bijbaantjes.In plaats van emotioneel afhankelijk te zijn, vond ik dat ik verantwoordelijkheid moest nemen voor de beslissingen die ik nam.
En omdat ik toen erg angstig van aard was, maakte ik me druk om mijn karakter. Voordat ik mijn studiepauze nam, kreeg ik op school zelfs begeleiding vanwege mijn persoonlijkheid. DusTijdens dit gap year wilde ik die eigenschap veranderen, zodat ik mezelf niet meer zo gestrest zou maken!Dat dacht ik.
Door mijn angstige aard maakte ik me, zelfs als ik iets wilde doen, vooraf al zorgen met gedachten als ‘Wat als dit gebeurt?’ en vertrouwde ik op de beslissingen van anderen. Ik wilde dus heel graag loskomen van die afhankelijkheid en mentaal zelfstandig worden.
Twee maanden later wist ik zeker dat kunst mijn pad was, had ik twee maanden zonder toelage van mijn bijbaantjes geleefd en zeiden vrienden en zelfs mijn begeleider dat mijn uitstraling en gezichtsuitdrukking waren veranderd — dus ik kan gerust zeggen dat ik alle drie mijn doelen had bereikt.
#Maar hoe langer ik er verbleef, hoe dankbaarder ik was dat ik in een ‘guesthouse’ woonde.
Toen ik me voor het project aanmeldde, sprak de stad ‘Seoul’ me het meest aan. Ik had mijn hele leven in de provincie gewoond, dus alleen al de stad Seoul was reden genoeg om me aan te melden. Ik meldde me aan vanwege ‘Seoul’ en dacht niet na over het woord ‘guesthouse’.
Maar hoe langer ik er verbleef, hoe dankbaarder ik was dat ik in een ‘guesthouse’ woonde.De eigenaar zei eens dat ik ervan uit moest gaan dat ik in het guesthouse alle buitenlanders zou ontmoeten die ik in mijn leven nog zou tegenkomen. En zo was het ook echt. Elke dag kwamen er zonder uitzondering nieuwe gasten aan.
In het begin voelde Engels spreken tijdens mijn werk erg ongemakkelijk en was ik bang om het te gebruiken, omdat ik misschien fouten zou maken. Telkens als ik de ervaren medewerkers in het Engels zag praten, dacht ik: ‘O, zo doe je dat dus’, en leerde ik veel. Langzaam verdween mijn angst. Op een keer kwamen er drie Australische meisjes als gast.
We hadden plannen om ’s avonds met die vriendinnen uit te gaan. De Australische meisjes waren zo levendig dat ze bijna alle gasten uit de meisjeskamer meekregen. Ik herinner me dat we toen met ongeveer elf vriendinnen naar een club gingen.
Bovendien verbleven de meesten er langere tijd, dus gingen we de volgende dag en de dag daarna weer feesten — we trokken echt veel met elkaar op,Het voelde toen echt alsof ik in een studentenhuis van een buitenlandse school woonde.Eerlijk gezegd waren die dingen helemaal niet gepland en had ik ze me ook niet kunnen voorstellen.Dat kan alleen in een guesthouse gebeuren.Als ik in Seoul in een studio of appartement had gewoond, was dit nooit gebeurd.
#Het was een dierbare herinnering die ik zonder het guesthouse nooit had opgedaan.
# De jjimjilbang-commotie
Toen ik in september in Seoul aankwam, was het soms warm genoeg om korte mouwen te dragen, maar in november werd het zo koud dat je een gewatteerde jas nodig had. Om op te warmen en mijn buitenlandse gastvrienden kennis te laten maken met de Koreaanse cultuur, gingen we als tweede uitstapje naar een jjimjilbang.
Patrick, Sean, Kimi, medewerker Minyoung en ik gingen samen. Er gebeurde van alles grappigs in de jjimjilbang. Eerst namen we de metro naar station Yongsan, waar de jjimjilbang zou zijn. Maar toen we hem met Naver Maps probeerden te vinden, bleef de app aangeven dat onze huidige locatie de jjimjilbang was.
Maar om ons heen zagen we alleen wegen met auto’s, dus bleven we rondlopen. We vroegen het aan voorbijgangers, maar die wisten het ook niet. Terwijl we ons afvroegen wat we moesten doen, draaide ik achteloos mijn hoofd naar rechts en daar stond hij, met een enorm bord. Iedereen barstte in lachen uit en we gingen de jjimjilbang binnen.
Eerlijk gezegd verwachtte ik vanaf dat moment heel wat obstakels. Toen we aankwamen en naar binnen wilden, liepen mijn vrienden met hun schoenen nog aan de ruimte in waar je je schoenen moet uittrekken. Dus zeiden we: ‘Nee, nee, nee, nee, schoenen uit!’ Ze zeiden ‘O, sorry’ en gingen naar binnen. Maar toen we de schoenen in de schoenenkastjes wilden zetten, bleken die van onze Amerikaanse vriend zo groot dat ze niet in het kastje pasten.
Ik herinner me dat we allemaal samen probeerden de schoenen in het kastje te proppen. Nadat we eindelijk onze jjimjilbangkleding en handdoeken hadden gekregen en op het punt stonden uiteen te gaan naar de baden, bleef onze Duitse vriend ernstig vragen of iedereen daar al zijn kleren zou uittrekken. We zeiden: ‘Ja, naakt’, en legden uit dat de jjimjilbang een ruimte is voor zowel mannen als vrouwen.
Ze keken geschokt. Wij begrepen niet wat er aan de hand was en keken neutraal, maar uiteindelijk bleek dat ze dachten dat iedereen samen naakt zou zijn. Dus zeiden we: ‘Nee, nee, nee, nee, apart!’ Daarna kleedden we ons veilig om en ontmoetten we elkaar weer in de jjimjilbang.
Nadat we eieren hadden gekocht, wilden we op de vloer van de jjimjilbang gaan zitten om ze op te eten. Maar mijn vrienden berispten ons: ‘Er staan daar toch genoeg tafels? Waarom gaan jullie op de grond zitten eten?’ Omdat het lastig was om het met ons beperkte Engels uit te leggen, zeiden we: ‘Koreaanse traditie.’ Iedereen knikte instemmend en ging op de grond zitten om de eieren te pellen en op te eten.
Het bleek dat mijn buitenlandse vrienden niet gewend waren om op de grond te zitten en zich ongemakkelijk voelden. Nadat we de eieren op hadden, begonnen we echt aan onze rondleiding door de jjimjilbang. Eerst gingen we de dichtstbijzijnde zoutkamer in. Daar vouwde ik een handdoek in de vorm van een schapenkop en zette die op mijn hoofd. De andere vrienden leken er jaloers naar te kijken.
Dus zei ik: ‘Schaap, schaap’, en zette ik mijn handdoekhoed bij hen op het hoofd. Mijn Duitse vriend vond hem zo leuk dat die hem de hele tijd in de jjimjilbang ophield. De zoutkamer was zo heet dat ze naar de ijskamer wilden, dus zeiden we: ‘IJs, ijs’, en gingen daarheen.
Toen we de ijskamer binnenkwamen, was het ijskoud. Daarom besloten we een spelletje te doen. Wie steen-papier-schaar verloor, moest het gezicht vijf seconden tegen het ijs drukken. Ik ben heel slecht in steen-papier-schaar, dus ik maakte me zorgen. En ja hoor: ik verloor en moest mijn gezicht vijf seconden tegen het ijs drukken.
We waren van plan in de jjimjilbang te eten, maar het eten was erg duur. Daarom gingen we weg, aten we ramen en gingen we naar huis. Toen we terugkwamen, waren we niet minder moe van de jjimjilbang, maar juist uitgeputter, en Minyoung viel meteen in slaap. Het was ook een van de meest recente dingen.Hierdoor werden we hechter met onze vrienden, dus gingen we de volgende dag ook weer op stap om plezier te maken,Het was een dierbare herinnering die ik zonder het guesthouse nooit had opgedaan.
#Mijn favoriete plekken in Seoul
Omdat het de eerste keer was dat ik in Seoel woonde, voelde elke hoek nieuw en bijzonder. Voor wie niet ver wil reizen, raad ik deze plekken in de buurt van Hongdae aan: het Gyeongui Line Forest Park, de speelplaats van Hongdae, Sinchon, de wijk Ewha, Itaewon, Times Square in Yeongdeungpo, de Han-rivier, Samcheong-dong, DDP, Naksan Park en Insadong.
Zelf vond ik het fijn om ’s avonds naar Itaewon, de Han-rivier en het Gyeongui Line Forest Park te gaan. Vooral Itaewon heeft ’s avonds een heel andere sfeer dan Hongdae. Voor mensen die in Seoel wonen is het misschien heel gewoon, maar voor mij zijn zelfs deze kleine picknicks, als ik erop terugkijk,allemaal dierbare herinneringen geworden. Dus geniet er volop van en koester ze!
Samcheong-dong en Insadong hebben een vergelijkbare sfeer, maar zijn toch heel verschillend. Toen ik voor het eerst naar Samcheong-dong ging, dacht ik dat het op het Hanokdorp van Jeonju leek. Maar hoe meer ik de wijk verkende, hoe meer de unieke charme van Samcheong-dong zich liet zien.
Voordat ik naar Seoel verhuisde, had ik me voorgenomen om culturele activiteiten te ondernemen die ik in mijn woonplaats niet kon doen. Daarom probeerde ik tijdens mijn verblijf in Seoel zo veel mogelijk musea en tentoonstellingen te bezoeken. Zelfs in Hongdae zijn er heel veel musea verscholen in de steegjes. Dus als je van musea houdt, wandel dan door de straatjes en bekijk ook de gratis tentoonstellingen.
Ik heb in mijn eentje bijna elk museum en elke galerie in Hongdae bezocht, en er zijn er echt heel veel, dus ga er zeker eens heen. Wil je nog meer van kunst genieten, bezoek dan zeker ook het Seoul Arts Center! De entree is duur, maar veel tentoonstellingen zijn meer dan hun geld waard.
#Mijn tips voor een tussenjaar
(Advies voor medewerkers)
Op een dag vroeg de eigenaar me: "Als je toch ’s avonds uitgaat, zou je dan een gast die laat in de avond aankomt kunnen ophalen en wegwijs maken?" Het was niet echt een moeilijk verzoek, maar mijn werktijd zat er al op en ik stond op het punt om met vrienden uit te gaan. Daarom vroeg ik mijn vrienden om begrip en ging ik alsnog.
En ik ben een keer door de eigenaar berispt omdat ik tijdens mijn werktijd ging douchen. Die zei dat ik me aan de werktijden moest houden.Werktijden zijn een gevoelig onderwerp voor zowel de eigenaar als de deelnemers aan het tussenjaar, dus houd rekening met elkaar en probeer je eraan te houden!
(Taal)
Je hoeft je helemaal geen zorgen te maken over de taal (Engels).Op school had ik alleen Engelse grammatica uit mijn hoofd geleerd. Zelfs voordat ik aan het project meedeed, kon ik geen enkele zin uit een gewoon gesprek uitspreken.Ik deed mee en wist op de een of andere manier de Engelse woorden die ik kende eruit te persen. Met gebaren en al hield ik gesprekken met buitenlandse vrienden gaande, en vanzelf verbeterde mijn alledaagse Engels.
Ik leerde ook heel wat scheldwoorden... zoals ‘holy shit’. Ik weet nog dat ik die uitdrukking een keer gebruikte en de buitenlandse vrienden naast me verbaasd waren. Ze vertelden me dat het een grove betekenis heeft en dat ik het nooit moest gebruiken, haha. Ook wist ik bij het ontvangen en wegwijs maken van gasten niet hoe ik in het Engels moest zeggen: ‘Wilt u nu betalen?’, dus zei ik steeds: ‘betalen..?’. De eigenaar zag dat en zei dat ik beter kon zeggen: ‘Could you pay now?’
En als ik gefrustreerd raakte omdat mijn Engels niet goed was en tegen buitenlandse vrienden klaagde dat ik graag goed Engels wilde spreken, moedigden ze me aan en zeiden ze dat ik het al goed deed! Maak je dus geen zorgen — de mensen om je heen zullen je helpen! (Ik maakte me vóór mijn vertrek ook veel zorgen over mijn Engels, maar dat bleek nergens voor nodig!)
Natuurlijk helpt het als je de basis van een gesprek leert. Ik had de uitdrukking ‘Have you ever~?’ opgepikt en wist wat die betekende. Ik kon die heel goed gebruiken in gesprekken met vrienden.
(Accommodatie)
De accommodatie was helemaal niet oncomfortabel om in te wonen; het voelde echt als thuis.Shampoo, conditioner, föhn, stijltang enzovoort. Bijna alle dagelijkse benodigdheden waren aanwezig, dus ik hoefde minder mee te nemen. En het was handig dat ik ze niet elke keer hoefde mee te slepen als ik mijn haar waste. (O ja! Er was geen tandpasta of gezichtsreiniger ㅠㅠ)
De bedden waren ook zo fijn dat alle medewerksters ze de hemel in prezen. Ik wilde het dekbed mee naar huis nemen... Zodra je gaat liggen, lig je zo lekker dat je meteen in slaap valt..! Mijn advies... neem gewoon tandpasta en gezichtsreiniger mee!
#Ik heb echt ontelbaar veel onvergetelijke en leuke ervaringen opgedaan.
Ik heb echt ontelbaar veel onvergetelijke ervaringen opgedaan: eropuit gaan met de medewerksters, samen op pad gaan met buitenlandse gasten en nog veel meer. De meest recente was toen ik als gids meeging met gasten op een ‘rondleiding door de Jogyesa-tempel en een jjimjilbang (Koreaanse sauna)’. Ik raakte bevriend met de mensen die meegingen en we sturen elkaar nog steeds berichtjes.
Voordat ik vertrok, was ik eigenlijk zo bang voor het alleen wonen dat ik me niet echt zorgen maakte over het werken in het guesthouse. Bij het schoonmaken dacht ik alleen maar dat ik zou vegen en afnemen, en zo vertrok ik naar Seoel. De eerste drie dagen van mijn deelname waren dus eerlijk gezegd zwaar.
In die tijd was ik erg bang om bevriend te raken met buitenlandse gasten en Engels te spreken. De medewerksters moesten naar hun werk of naar school, dus ik stond alleen in het lege guesthouse de doucheruimte schoon te maken en in de was te zetten, tot de avond. Ik wilde echt heel graag naar huis. Vanaf de derde dag begon ik me natuurlijk snel aan te passen en kreeg ik er plezier in.
In het begin kan het werk veel zwaarder zijn dan je had verwacht. Maar als ik toen naar huis was gegaan, had ik nooit al die dingen meegemaakt die ik in die twee maanden heb beleefd.
Je verwacht misschien dat het werk zwaar zal zijn, maar als je een doel of een reden hebt, ga de uitdaging dan aan! Kijk nooit achterom.Nadat ik me had aangemeld, begon ik een week voordat ik naar Seoel zou gaan spijt te krijgen. ‘Waarom heb ik zoiets roekeloos gedaan?’, ‘Hoe moet ik in mijn eentje leven?’, ‘Wat als ik me niet kan aanpassen?’ enzovoort. Vooral de dag ervoor en de dag van vertrek was alle opwinding verdwenen en voelde ik alleen maar spijt.
Mijn hoofd zat vol met de gedachte: ‘Ik wil naar huis.’ Maar laat je niet misleiden door die gedachte. Tijdens mijn verblijf van twee maanden in het guesthouse in Seoel veranderde die in: ‘Ik wil niet naar huis.’
Voordat ik aan het project meedeed, las ik de ervaringen van anderen en vroeg ik me vaak af: ‘Zal mij dat ook overkomen?’ en ‘Zal ik echt gelukkiger worden als ik dit project doe?’
Ik ken een oudere vrouw die veel door Europa had gereisd. Omdat reizen door Europa iets was waar ik alleen maar van kon dromen, vroeg ik haar ooit of je leven echt verandert door te reizen. Haar antwoord was:‘Het verschil is zo dun als een vel papier. Als je terugkomt, wordt je leven weer zoals het was, maar je manier van denken verandert, net als de twee kanten van een vel papier. En daardoor verandert ook de manier waarop je leeft.’
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
