Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer gemoedsrust en een avontuurlijkere, proactievere houding #Inzicht in relaties en betere communicatievaardigheden #De warmte van oprechte relaties
-Zonder stress Engels leren en ervan genieten — dat is alles! Yoon Sua, tussenjaarstudent — een tussenjaar van 12 weken
|
# Omdat ik er veel moeite mee had, denk ik dat ik me ook na mijn besluit nog zorgen maakte.
Hallo. Terwijl ik twijfelde of ik van baan zou veranderen of een korte pauze van mijn werk zou nemen, kwam ik toevallig een bericht over tussenjaren tegen.
Daarna had ik een persoonlijk gesprek en koos ik voor dit project, omdat ik wat tijd nodig had om afstand te nemen van de situatie en na te denken.
Destijds dacht ik eraan van baan te veranderen en was ik niet van plan om langer dan drie maanden vrij te nemen, dusToen ik de tijd van de voorbereidingsperiode tot mijn terugkeer en het zoeken naar een baan meerekende, bleek dat heel anders dan mijn eerdere plan. Daarom twijfelde ik.
Ik maakte me ook veel zorgen over de vraag of die periode echt was wat ik nodig had, dus volgens mij bleef ik me zelfs na mijn beslissing zorgen maken.
Hoewel ik niet zo lang weg zou blijven, maakte ik me toch zorgen over de financiële kant en of het een nadeel zou zijn als ik later weer een baan zou zoeken.
In die tijd had ik niet zozeer een specifiek doel dat ik wilde bereiken. Ik denk dat ik vooral even weg wilde uit de situatie waarin ik me bevond. Ik had veel problemen met relaties en vroeg me vaak af of ik het leven leidde dat ik me had voorgesteld en of dit wel het werk was dat ik echt wilde doen.
Daarom besloot ik even afstand te nemen en de tijd te nemen voordat ik het land verliet. Er ontstond niet al vóór de voorbereiding een doel; dat gebeurde pas nadat ik er ongeveer een week was geweest, enHet doel was om daar zo veel mogelijk mee te maken en erachter te komen wat ik na mijn terugkeer echt wilde doen.
# Dagelijkse routine in de Filipijnen
De routine op doordeweekse dagen was simpelwegIk sta ’s ochtends op en heb tot vijf uur ’s middags les. De lessen duurden 50 minuten, met pauzes van vijf minuten, en tussendoor was er een lunchpauze.
Om zes uur eet ik avondeten. Daarna breng ik tijd door met mijn kamergenoot of groepsgenoten, studeer ik of maak ik opdrachten, en daarna ga ik slapen. Meestal gaan we op vrijdagavond uit eten met vrienden die vertrekken, en op zaterdag of zondag nemen we afscheid van hen bij de academie of op het vliegveld.
In het weekend ga ik meestal op pad, bijvoorbeeld naar een nabijgelegen winkelcentrum om cadeaus of benodigdheden te kopen, of plan ik doordeweekseen dagtrip of een uitstapje met één overnachting. Meestal ben ik buiten met anderen of werk ik mijn opdrachten of studie bij.
# Ik merkte dat oprechte relaties heel warm zijn.
Ik praatte veel met een docent van de taalschool. Ze zei zelfs dat ze me aanvankelijk stijf en afstandelijk vond. Nadat we veel hadden gepraat, zei ze dat het een misverstand was geweest: eerst dacht ze dat ik niet eens kon glimlachen, maar later raakte ze op me gesteld en veranderde dat.
Als ik erover nadenk,besefte ik dat de meeste Filipino’s, zowel binnen als buiten het instituut, glimlachten. Dat vond ik heel verrassend. Er zijn veel momenten waarop je je gelukkig kunt voelen, en het is belangrijk om dat te uiten. Ik vroeg me af of ik mijn emoties tot dan toe bewust had verborgen.
Ook probeerde ik daarvoor vaak rekening te houden met anderen en me aan te passen om het prettig te houden, maar in die periode leerde ik veel over communiceren en gesprekken voeren. In het begin voelde ik me ongemakkelijk en had ik weinig zin om met anderen om te gaan. Ik kon niemand vinden om mee op te trekken, maar ik raakte bevriend met mijn kamergenote, een Taiwanese vrouw. Dankzij haar kon ik voor het eerst deel uitmaken van de groep daar.
De meesten waren Taiwanese vrienden, met een paar Japanse vrienden. Er waren twee Koreanen, onder wie ik. Misschien waren we in het begin formeler omdat we Koreaans waren, waardoor het tijd kostte om bevriend te raken. Aanvankelijk voelde ik me ongemakkelijk en gestrest in de groep.
In die tijd gingen we samen op reis naar Bohol. We boekten niet via een reisbureau; we reserveerden zelf de veerboot en regelden daar een busje met chauffeur. Daardoor werd het onbedoeld een heel zware reis. Toen we terugkwamen, waren we opgelucht dat we levend terug waren. Het was zwaar, maar daarna raakte ik bevriend met mijn groepsgenoten en werd het een verhaal dat tijdens mijn verblijf in de Filipijnen vaak werd opgehaald.
Niet alleen tijdens die reis, maar ook in het dagelijks leven was het dankzij hun attentheid mogelijk om met hen op te trekken. In zekere zin was ik een buitenstaander in die groep, omdat de meesten Taiwanees waren. Maar dankzij hun attentheid en de manier waarop we met elkaar communiceerden, kon ik van mijn tijd genieten. Later kon ik ook veel praten met een Japanse vriendin die in een vergelijkbare situatie zat als ik.
Hoewel het maar een korte periode was, besefte ik na die ervaringen opnieuw dat communicatie niet eenzijdig is, maar iets wat je deelt. Ik voelde dat oprechte relaties heel warm zijn.
Omdat ik in het dagelijks leven wel Engels moest gebruiken, heb ik taalkundig veel geleerd, maar nog meer dan datwas het een kans om veel na te denken over relaties met anderen en veel te leren.Dat denk ik.
# Ik denk dat ik in korte tijd heel fijne mensen heb ontmoet en veel met hen heb gedeeld.
Dit was de groep met wie we het meest optrokken en van wie we het moeilijk vonden om afscheid te nemen. De vrienden die de groep in het begin vormden, bleken uiteindelijk degenen met wie ik het langst optrok, terwijl de samenstelling steeds veranderde.
Er waren vrienden die ongeveer elke week vertrokken en nieuwe vrienden met wie ik bevriend raakte. Sommigen van ons trokken meer dan een maand samen op, anderen maar een week.
De vrienden die me het meest zijn bijgebleven, zijn de kamergenoten met wie ik een kamer deelde en de vrienden in de kamer ernaast. Ik was altijd bij hen en heb nog steeds contact met ze.
Van Gemma, die als eerste contact met me legde, tot Kanako, die later in een vergelijkbare situatie terechtkwam en op wie ik veel steunde: in korte tijd brachten velen van ons heel veel tijd met elkaar door.
Het was leuk om met hen veel bezienswaardigheden te bezoeken, maar wat ik me het meest herinner ishoe we praatten met de mensen die ik daar ontmoette, elkaar steunden en nieuwe dingen leerden. Mijn Engels was slecht, dus ik sprak aarzelend, maar gelukkig ontmoette ik heel fijne mensen en deelde ik in korte tijd veel met hen.
De enige nare ervaring was dat ze bij toeristische plekken exorbitante bedragen voor vervoer vroegen, wat voor een gespannen sfeer zorgde. – Er was geen speciale manier om dat op te lossen; we betaalden gewoon en lieten het daarbij.
# Mijn persoonlijke bestemmingen in de Filipijnen
* Met een huurauto naar Oslob; een walvishaaientour; eten in een restaurant in de buurt; de Aguinid-watervallen; terug naar de accommodatie.
* Naar Mactan; een dagje naar een resort op Mactan (lunch–diner); Crown Regency Hotel: eten en de Sky Walk; terug naar de accommodatie.
* Eilandhoppen bij Bohol, Mactan en Camotes.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
Het is verstandig om vóór deelname aan het project op zijn minst een beetje Engels te studeren.Zelfs nadat ik had gestudeerd, stamelde ik nog en kon ik niet vloeiend spreken. Als je zonder enige voorbereiding gaat, ben je in het begin misschien zelfs bang om naar de supermarkt te gaan.
Ik had me niet bijzonder goed voorbereid, dus ik heb geen speciale tips. Maar afgaand op de mensen met wie ik tijd doorbracht, lijkt het erop dat mensen je vriendelijker behandelen als je eenvoudige zinnetjes in het Tagalog oefent (bijvoorbeeld ‘dank u wel’ zeggen wanneer je iets bestelt).
(Accommodatie)
Omdat je een ruimte deelt, moeten huisgenoten erover praten en meteen een oplossing zoeken als iemand zich ongemakkelijk voelt. Anders zullen de onderlinge relaties alleen maar afstandelijker worden. Omdat ik in een studentenhuis verbleef, waren er vrijwel geen voorzieningen waar ik me ongemakkelijk bij voelde (behalve misschien de wifi).
(Maaltijden)
De maaltijden in het studentenhuis waren meestal Koreaans, dus dat gaf geen grote problemen. Als je buiten de deur eet, krijg je echter veel barbecuegerechten of zoute gerechten. Als die niet in de smaak vallen, kun je in de supermarkt gerust Koreaanse producten inslaan; die zijn er volop te koop.
(Bagage)
Dit spreekt vanzelf, maar je hoeft geen dagelijkse benodigdheden uit Korea mee te nemen om geld te besparen. Je hoeft geen spullen in te pakken die je daar kunt kopen, maarhet is een goed idee om toiletartikelen mee te nemen die je na aankomst ongeveer één dag kunt gebruiken.
(Tip)
In mijn geval maakte ik me vóór mijn deelname veel zorgen en dacht ik veel na, maar nadat ik daar had gewoond, merkte ik dat die zorgen nergens voor nodig waren. Tochdenk ik dat je een betere tijd zult hebben en meer zult leren als je vóór je tussenjaar een duidelijk doel stelt en daar vervolgens naar handelt.
# Ook al ben ik teruggekeerd naar mijn gewone leven, ik voel me meer op mijn gemak.
Als ik terugkijk, beschouwde ik alles wat voor me lag als het allerbelangrijkste en worstelde ik om het koste wat kost te beschermen, zonder enige rust te kennen.Ik denk dat ik een leven leidde zonder enige ruimte om op adem te komen. Maar nadat ik had deelgenomen en naar mijn oude leven was teruggekeerd, merkte ik dat ik meer gemoedsrust had gekregen.
Ook vergeleken met vroeger,Vroeger probeerde ik binnen de grenzen te blijven die ik als veilig beschouwde; nu betrap ik mezelf erop dat ik denk dat ik misschien eens een uitdaging moet aangaan.
-Zonder stress Engels leren en ervan genieten — dat is alles! Yoon Sua, tussenjaarstudent — een tussenjaar van 12 weken
|
# Omdat ik er veel moeite mee had, denk ik dat ik me ook na mijn besluit nog zorgen maakte.
Hallo. Terwijl ik twijfelde of ik van baan zou veranderen of een korte pauze van mijn werk zou nemen, kwam ik toevallig een bericht over tussenjaren tegen.
Daarna had ik een persoonlijk gesprek en koos ik voor dit project, omdat ik wat tijd nodig had om afstand te nemen van de situatie en na te denken.
Destijds dacht ik eraan van baan te veranderen en was ik niet van plan om langer dan drie maanden vrij te nemen, dusToen ik de tijd van de voorbereidingsperiode tot mijn terugkeer en het zoeken naar een baan meerekende, bleek dat heel anders dan mijn eerdere plan. Daarom twijfelde ik.
Ik maakte me ook veel zorgen over de vraag of die periode echt was wat ik nodig had, dus volgens mij bleef ik me zelfs na mijn beslissing zorgen maken.
Hoewel ik niet zo lang weg zou blijven, maakte ik me toch zorgen over de financiële kant en of het een nadeel zou zijn als ik later weer een baan zou zoeken.
In die tijd had ik niet zozeer een specifiek doel dat ik wilde bereiken. Ik denk dat ik vooral even weg wilde uit de situatie waarin ik me bevond. Ik had veel problemen met relaties en vroeg me vaak af of ik het leven leidde dat ik me had voorgesteld en of dit wel het werk was dat ik echt wilde doen.
Daarom besloot ik even afstand te nemen en de tijd te nemen voordat ik het land verliet. Er ontstond niet al vóór de voorbereiding een doel; dat gebeurde pas nadat ik er ongeveer een week was geweest, enHet doel was om daar zo veel mogelijk mee te maken en erachter te komen wat ik na mijn terugkeer echt wilde doen.
# Dagelijkse routine in de Filipijnen
De routine op doordeweekse dagen was simpelwegIk sta ’s ochtends op en heb tot vijf uur ’s middags les. De lessen duurden 50 minuten, met pauzes van vijf minuten, en tussendoor was er een lunchpauze.
Om zes uur eet ik avondeten. Daarna breng ik tijd door met mijn kamergenoot of groepsgenoten, studeer ik of maak ik opdrachten, en daarna ga ik slapen. Meestal gaan we op vrijdagavond uit eten met vrienden die vertrekken, en op zaterdag of zondag nemen we afscheid van hen bij de academie of op het vliegveld.
In het weekend ga ik meestal op pad, bijvoorbeeld naar een nabijgelegen winkelcentrum om cadeaus of benodigdheden te kopen, of plan ik doordeweekseen dagtrip of een uitstapje met één overnachting. Meestal ben ik buiten met anderen of werk ik mijn opdrachten of studie bij.
# Ik merkte dat oprechte relaties heel warm zijn.
Ik praatte veel met een docent van de taalschool. Ze zei zelfs dat ze me aanvankelijk stijf en afstandelijk vond. Nadat we veel hadden gepraat, zei ze dat het een misverstand was geweest: eerst dacht ze dat ik niet eens kon glimlachen, maar later raakte ze op me gesteld en veranderde dat.
Als ik erover nadenk,besefte ik dat de meeste Filipino’s, zowel binnen als buiten het instituut, glimlachten. Dat vond ik heel verrassend. Er zijn veel momenten waarop je je gelukkig kunt voelen, en het is belangrijk om dat te uiten. Ik vroeg me af of ik mijn emoties tot dan toe bewust had verborgen.
Ook probeerde ik daarvoor vaak rekening te houden met anderen en me aan te passen om het prettig te houden, maar in die periode leerde ik veel over communiceren en gesprekken voeren. In het begin voelde ik me ongemakkelijk en had ik weinig zin om met anderen om te gaan. Ik kon niemand vinden om mee op te trekken, maar ik raakte bevriend met mijn kamergenote, een Taiwanese vrouw. Dankzij haar kon ik voor het eerst deel uitmaken van de groep daar.
De meesten waren Taiwanese vrienden, met een paar Japanse vrienden. Er waren twee Koreanen, onder wie ik. Misschien waren we in het begin formeler omdat we Koreaans waren, waardoor het tijd kostte om bevriend te raken. Aanvankelijk voelde ik me ongemakkelijk en gestrest in de groep.
In die tijd gingen we samen op reis naar Bohol. We boekten niet via een reisbureau; we reserveerden zelf de veerboot en regelden daar een busje met chauffeur. Daardoor werd het onbedoeld een heel zware reis. Toen we terugkwamen, waren we opgelucht dat we levend terug waren. Het was zwaar, maar daarna raakte ik bevriend met mijn groepsgenoten en werd het een verhaal dat tijdens mijn verblijf in de Filipijnen vaak werd opgehaald.
Niet alleen tijdens die reis, maar ook in het dagelijks leven was het dankzij hun attentheid mogelijk om met hen op te trekken. In zekere zin was ik een buitenstaander in die groep, omdat de meesten Taiwanees waren. Maar dankzij hun attentheid en de manier waarop we met elkaar communiceerden, kon ik van mijn tijd genieten. Later kon ik ook veel praten met een Japanse vriendin die in een vergelijkbare situatie zat als ik.
Hoewel het maar een korte periode was, besefte ik na die ervaringen opnieuw dat communicatie niet eenzijdig is, maar iets wat je deelt. Ik voelde dat oprechte relaties heel warm zijn.
Omdat ik in het dagelijks leven wel Engels moest gebruiken, heb ik taalkundig veel geleerd, maar nog meer dan datwas het een kans om veel na te denken over relaties met anderen en veel te leren.Dat denk ik.
# Ik denk dat ik in korte tijd heel fijne mensen heb ontmoet en veel met hen heb gedeeld.
Dit was de groep met wie we het meest optrokken en van wie we het moeilijk vonden om afscheid te nemen. De vrienden die de groep in het begin vormden, bleken uiteindelijk degenen met wie ik het langst optrok, terwijl de samenstelling steeds veranderde.
Er waren vrienden die ongeveer elke week vertrokken en nieuwe vrienden met wie ik bevriend raakte. Sommigen van ons trokken meer dan een maand samen op, anderen maar een week.
De vrienden die me het meest zijn bijgebleven, zijn de kamergenoten met wie ik een kamer deelde en de vrienden in de kamer ernaast. Ik was altijd bij hen en heb nog steeds contact met ze.
Van Gemma, die als eerste contact met me legde, tot Kanako, die later in een vergelijkbare situatie terechtkwam en op wie ik veel steunde: in korte tijd brachten velen van ons heel veel tijd met elkaar door.
Het was leuk om met hen veel bezienswaardigheden te bezoeken, maar wat ik me het meest herinner ishoe we praatten met de mensen die ik daar ontmoette, elkaar steunden en nieuwe dingen leerden. Mijn Engels was slecht, dus ik sprak aarzelend, maar gelukkig ontmoette ik heel fijne mensen en deelde ik in korte tijd veel met hen.
De enige nare ervaring was dat ze bij toeristische plekken exorbitante bedragen voor vervoer vroegen, wat voor een gespannen sfeer zorgde. – Er was geen speciale manier om dat op te lossen; we betaalden gewoon en lieten het daarbij.
# Mijn persoonlijke bestemmingen in de Filipijnen
* Met een huurauto naar Oslob; een walvishaaientour; eten in een restaurant in de buurt; de Aguinid-watervallen; terug naar de accommodatie.
* Naar Mactan; een dagje naar een resort op Mactan (lunch–diner); Crown Regency Hotel: eten en de Sky Walk; terug naar de accommodatie.
* Eilandhoppen bij Bohol, Mactan en Camotes.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
Het is verstandig om vóór deelname aan het project op zijn minst een beetje Engels te studeren.Zelfs nadat ik had gestudeerd, stamelde ik nog en kon ik niet vloeiend spreken. Als je zonder enige voorbereiding gaat, ben je in het begin misschien zelfs bang om naar de supermarkt te gaan.
Ik had me niet bijzonder goed voorbereid, dus ik heb geen speciale tips. Maar afgaand op de mensen met wie ik tijd doorbracht, lijkt het erop dat mensen je vriendelijker behandelen als je eenvoudige zinnetjes in het Tagalog oefent (bijvoorbeeld ‘dank u wel’ zeggen wanneer je iets bestelt).
(Accommodatie)
Omdat je een ruimte deelt, moeten huisgenoten erover praten en meteen een oplossing zoeken als iemand zich ongemakkelijk voelt. Anders zullen de onderlinge relaties alleen maar afstandelijker worden. Omdat ik in een studentenhuis verbleef, waren er vrijwel geen voorzieningen waar ik me ongemakkelijk bij voelde (behalve misschien de wifi).
(Maaltijden)
De maaltijden in het studentenhuis waren meestal Koreaans, dus dat gaf geen grote problemen. Als je buiten de deur eet, krijg je echter veel barbecuegerechten of zoute gerechten. Als die niet in de smaak vallen, kun je in de supermarkt gerust Koreaanse producten inslaan; die zijn er volop te koop.
(Bagage)
Dit spreekt vanzelf, maar je hoeft geen dagelijkse benodigdheden uit Korea mee te nemen om geld te besparen. Je hoeft geen spullen in te pakken die je daar kunt kopen, maarhet is een goed idee om toiletartikelen mee te nemen die je na aankomst ongeveer één dag kunt gebruiken.
(Tip)
In mijn geval maakte ik me vóór mijn deelname veel zorgen en dacht ik veel na, maar nadat ik daar had gewoond, merkte ik dat die zorgen nergens voor nodig waren. Tochdenk ik dat je een betere tijd zult hebben en meer zult leren als je vóór je tussenjaar een duidelijk doel stelt en daar vervolgens naar handelt.
# Ook al ben ik teruggekeerd naar mijn gewone leven, ik voel me meer op mijn gemak.
Als ik terugkijk, beschouwde ik alles wat voor me lag als het allerbelangrijkste en worstelde ik om het koste wat kost te beschermen, zonder enige rust te kennen.Ik denk dat ik een leven leidde zonder enige ruimte om op adem te komen. Maar nadat ik had deelgenomen en naar mijn oude leven was teruggekeerd, merkte ik dat ik meer gemoedsrust had gekregen.
Ook vergeleken met vroeger,Vroeger probeerde ik binnen de grenzen te blijven die ik als veilig beschouwde; nu betrap ik mezelf erop dat ik denk dat ik misschien eens een uitdaging moet aangaan.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
