Ik, die mezelf vroeger in extreme mate haatte en verachtte, ben mezelf gaan waarderen. Vroeger kwelde en verweet ik mezelf het als dingen niet gingen zoals ik verwachtte. Maar nu vind ik mezelf gewoon leuk en ben ik gelukkig. Ik hou van dit gevoel van bevrijding.
- Engels studeren zonder stress en ervan genieten — dat is alles! Minji Lee — gemeenschap voor tussenjaarreizigers / tussenjaar van 12 weken |
# Het voelde alsof ik van een klif werd geduwd, en ik was enorm gestrest omdat ik geen uitweg kon vinden.
Ik wilde als een mens leven en wilde echt leven, dus meldde ik me aan voor advies over een tussenjaar.
Het adviesgesprek was leuk. Nee, eigenlijk ergerde ik me eraan. Iemand die ik niet echt kende of vertrouwde, bleef me vragen om over mezelf te praten. Maar die persoon sloot als eerste aan bij mijn manier van praten en kon het gesprek afronden, zelfs wanneer ik mijn eigen gang ging. Daardoor vond ik het later toch leuk (al voelde het ook vervelend).
Toen ik voor het eerst over het plan hoorde, was ik niet erg enthousiast. Toen besefte ik het.Dat ik, zelfs als ik het gevoel had dat ik nu zou sterven, banger was om buiten mijn eigen kader te treden. Sterker nog, na anderhalf jaar wilde ik het imago dat ik in bijna tien, of liever gezegd vijftien jaar zorgvuldig had opgebouwd — mijn onjuiste overtuigingen — niet afbreken en mezelf onder ogen zien.
Na het adviesgesprek gaf de adviseur me huiswerk. Op dat moment voelde het alsof ik van een klif werd geduwd en geen uitweg kon vinden, dus was ik enorm gestrest.
# Ik was zo moe en overweldigd door de omgeving, maar door die uitstapjes voelde ik me levend.
Zelfs tijdens de voorbereiding had ik voortdurend mentale inzinkingen. Ik was nog nooit in het buitenland geweest en had ook nooit Engels gestudeerd.Bovendien had ik alleen ooit kort Engels gesproken toen ik iemand verving bij een baan in een buurtwinkel en een paar simpele Engelse zinnen uitwisselde met een ouder buitenlands echtpaar.
In die periode dacht ik meerdere keren per dag: "Kan ik dit wel?", "Wat als ik daarheen ga en ze mijn organen stelen..?" en "Waarom heb ik dit gedaan..." Destijds was ik zo bang voor de blikken van anderen en voor mensen in het algemeen dat ik op drukke plekken verdwaasd rondliep en mezelf niet bij elkaar kon rapen.
Ik moest overal goed in zijn en overal succesvol zijn, wat het alleen maar erger maakte. Daarom was de eerste stap altijd moeilijk. Ik kon er niet eens van dromen mijn eigen weg te banen. Mijn idealen waren altijd hoog en de werkelijkheid was altijd anders, en telkens als dat gebeurde, kwelde ik mezelf.
Maar wat me nog meer aan het wankelen bracht, was mijn toenmalige vriend. Toen ik besloot te gaan en dat vertelde, werd hij mijn blok aan het been en twijfelde ik nog meer: "Is dit echt zo belangrijk dat ik mijn omgeving ervoor achterlaat?" Het antwoord was altijd: "Ik weet het niet."
Na het adviesgesprek besefte ik dat mensen instinctief "Ik weet het niet" zeggen wanneer ze de conclusie eigenlijk al kennen, maar die niet prettig vinden. Ik kende de conclusie van die relatie ook al, maar wilde die gewoon niet onder ogen zien omdat ik haar niet fijn vond.
Destijds was ik gewoon doodsbang. Uit onwetendheid ben ik erg angstig, en ik hield altijd rekening met anderen en zorgde voor hen. Natuurlijk was er in dat proces geen "ik". Ik werd volledig buitengesloten. Er wordt toch vaak gezegd dat je de hoofdpersoon van je eigen leven bent? In mijn leven was ik altijd een figurant — geen bijrolspeler en ook niet de hoofdrolspeler.
Als ik erop terugkijk, lijkt het een domme gedachte, maar destijds was het mijn beste en meest voor de hand liggende keuze. En in die toestand kwam ik toch naar de Filipijnen. Ik wist helemaal niets. Ik was alleen en mijn telefoon werkte niet; volgens mij vervloekte ik alles en iedereen.
Na aankomst bij de academie kreeg ik opnieuw een inzinking. Ik dacht echt dat ik ergens was verkocht. Pas toen schoten de woorden van de adviseur me te binnen: "Ga gewoon. Denk niet na, ga gewoon." ... hahaha... pfoe... de inzinking was nog maar het begin. Nadat ik de kamer binnenkwam, kreeg ik weer een inzinking. Mijn pupillen werden groot bij het zien van de vreselijk aftandse voorzieningen, en nadat ik mijn tas had geopend, stortte ik opnieuw in. (Ik was ook nog eens alleen op de kamer.)
Omdat ik boven de limiet van 500 gram uitkwam, had ik shampoo en conditioner overgegoten in mijn handbagage, maar de shampoo was opengegaan. Ik gooide wat spullen uit mijn tas weg en terwijl ik de tas schoonmaakte, was ik zo van streek dat ik ongemerkt begon te snikken. Op dat moment haatte ik de adviseur zo erg. De volgende dag keek ik overal rond, maar zag geen enkele Koreaan, en overdag kwam er een kamergenote bij. Ze was een Taiwanese vrouw van 39. Ik begreep wat ze zei, maar kon niet antwoorden, wat erg frustrerend was.
En die avond hoorde ik voor het eerst Koreaans. Twee mannen scholden mijn kamergenote uit, en toen dacht ik: "Nou, ik ben nog altijd beter dan die mensen. Waarom schelden ze achter haar rug om?"... Ik had toen nog niet kunnen bedenken hoeveel geluk ik had met mijn eerste kamergenote en wat voor inzinking de nieuwe kamergenote me zou bezorgen.
Drie weken lang was ik een wrak. Ik kon niet eten, slapen of praten en kreeg geen contact met Koreanen. Mijn lichaam deed pijn, het internet was traag en door dingen als de douche en de geuren dacht ik dat ik gek werd.Na een maand begon ik te leren dingen los te laten en afstand te nemen. Na twee maanden was ik volledig aan de Filipijnen gewend en verlengde ik mijn verblijf met nog een maand.
Destijds reageerden mensen heel verbaasd, meestal met: "Jij?" Inderdaad. Twee maanden lang had ik driftbuien. MaarTwee maanden lang reisde ik van hot naar her — telkens als ik iets nieuws probeerde, hoorde ik de barsten ontstaan in het kader in mezelf, en dat was zo leuk.
Ik was zo moe en overweldigd door de omgeving, maar door die uitstapjes voelde ik me levend. Dat besefte ik al na twee maanden.
# Twee maanden lang heb ik mezelf ertoe aangezet.
Zelfs het beeld van mezelf dat ik in Korea kende en zag, was vermengd met illusies die ik zelf had gecreëerd. Mijn oorspronkelijke zelf, dat ik in het buitenland ontmoette, was veel erger — nee, onvergelijkbaar veel erger — een verschrikkelijk verwend kind. Ze had alle eigenschappen die ik haatte, en als ik terugdenk, is dat misschien waarom ik mensen die op mij leken zo walgelijk vond en toch voor hen zorgde.
Hoe dan ook, ik was kinderachtiger dan ik had gedacht. (Ach, één ding klopte wel: telkens als ik mijn innerlijke zelf onder ogen zag, zag ik mezelf als negenjarige ineengedoken zitten, met mijn rug naar me toe, opgesloten in de duisternis.) Ik klaagde over alles, was slordig, wilde iets niet eens aanraken als het er niet een beetje schoon uitzag en was ontzettend preuts.
Pas toen besefte ik hoe netjes en comfortabel de omgeving was waarin ik had geleefd. Ook vroeger, wanneer ik bij mijn tante in Seoel of op andere plekken weg van huis verbleef, zei ik tegen mijn moeder: “Mam... ik zou niet op zo'n plek kunnen wonen. Weet je wel hoe comfortabel en fijn mijn omgeving is?” Maar dit was van een heel ander niveau.
Het land dat de Filipijnen heet. Natuurlijk lopen er nu mieren over mijn hoofd en vind ik het geen probleem om mijn leefruimte met hagedissen te delen. Iets wat de adviseur tegen me zei was: “Ook te midden van ongemak leven ze op hun eigen manier gelukkig. Kijk goed om je heen.” Destijds antwoordde ik: “Als ze het hier ruim genoeg hadden, zouden ze hetzelfde zijn als wij.”
Maar nu denk ik er vaak anders over. Voor hen is deze omgeving hun wereld, en daarin leven ze en genieten ze op hun eigen manier van geluk. Zelfs toen vond ik mijn docenten heel bijzonder. Als vrouwen werden ze soms genegeerd of oneerlijk behandeld, maar ze hielden vol en gingen door. In hun wereld en op hun eigen manier vonden ze zelfs in kleine dingen geluk.
Ook door een anekdote met een van de docentenbesefte ik: “O, iets wat voor mij vanzelfsprekend lijkt — ik had nooit gedacht dat het vreemd kon zijn — maar net zoals ik hier verbaasd was, kan hun kijk op onze cultuur of omgeving voor hen vreemd zijn.” Zelfs nadat ik hier was aangekomen, bleef ik sporen van Korea zoeken, hield ik afstand en zag ik mezelf als een vreemdeling op deze plek.
Met andere woorden: tijdens de twee maanden waarin ik me hier aanpaste, rustte ik niet — ik was aan het werk.
(Twee maanden lang heb ik mezelf ertoe aangezet. ‘Ik ben op tussenjaar, dus ik moet mezelf vinden!’ zei ik dan.)
Na die slopende twee maanden zei ik tegen de adviseur:
"Ik heb het gevoel dat ik de Filipijnen nu helemaal kan ervaren."
#De persoon die zichzelf vroeger zo intens haatte en verachtte, is zichzelf gaan waarderen.
Destijds was ik zo gelukkig en tevreden dat ik in de Filipijnen was en mezelf kon zijn.Tijdens het duiken voelde ik veel, vooral dat “ik alles kan” en dat er “een andere wereld onder mijn voeten ligt”. Ik zal de details overslaan, maar toen ik onder water naar het oppervlak keek, voelde ik me zo dankbaar en gelukkig dat ik leefde en een reiziger tijdens mijn tussenjaar was — dat moment denk ik nooit te kunnen vergeten.
Rond de tijd dat ik bijzonder close werd met een oudere Koreaanse vriend, kon ik mezelf makkelijker en vollediger onder ogen zien. Tegelijkertijd vertelde mijn ex-vriend dat hij het uit wilde maken. Vroeger zou ik de emotionele stress na een relatiebreuk niet hebben kunnen verdragen en meteen hebben gezegd dat ik terugging naar Korea. Maar hoewel ik op het moment van de breuk huilde en diepbedroefd was, ging het beter dan ik had verwacht.
Ik was verbazingwekkend kalm. En ik hoorde de innerlijke stem waar ik vroeger niet naar zou hebben geluisterd of om zou hebben gegeven: 'Het is oké. Je hebt je best gedaan; het is niet jouw schuld. Laat de zorg voor anderen los en wees vrij.' In relaties had ik altijd voor anderen gezorgd. Tegelijkertijd wilde ik die rol achter me laten, vrij zijn en door iemand anders verzorgd worden.
Nog één ding.De persoon die zichzelf vroeger zo intens haatte en verachtte, is zichzelf gaan waarderen. Vroeger kwelde en verweet ik mezelf het als dingen niet gingen zoals ik verwachtte. Maar nu vind ik mezelf gewoon leuk en ben ik gelukkig.
#Op dit moment ben ik ontzettend blij met dit gevoel van bevrijding.
Deze plek op de Filipijnen is het eerste land van mijn tussenjaar, mijn eerste keer in het buitenland en mijn eerste reis overzee. De vier maanden waren zo vol gebeurtenissen dat ik veel heb gehuild, maar ik was ook echt gelukkig. Na de presentatie van deze week en één weekend vertrek ik volgende vrijdag uit deze plek.
Ik ben erg veranderd. Ik ben niet langer iemand die doet alsof ze sterk is; ik ben sterker geworden, en het gekwetste negenjarige kind in mij is een vijftienjarige jonge vrouw geworden die me met een stralende glimlach begroet.
Ik kan de wereld nu met andere ogen zien en heb geleerd om tot op zekere hoogte om te gaan met de stress die ontstaat wanneer ik dingen probeer en mezelf uitdaag. Ik ben altijd behoorlijk gevoelig geweest, mijn zintuigen zijn goed ontwikkeld en ik druk mezelf uit via de ruimte.
Vroeger bedroog en beperkte ik mezelf omdat ik anders was dan anderen, maar nu kan ik die gevoeligheid en manier van uitdrukken op een positieve manier gebruiken. Eerst dacht ik dat ik de ruimte door emoties ervoer; nu voel ik dat ik één word met de ruimte.
Op dit moment ben ik ontzettend blij met dit gevoel van bevrijding.
#Mijn persoonlijke reistips voor de Filipijnen
Bohol — 2 nachten, 3 dagen
We gingen zonder gids: op de eerste dag maakten we een vuurvliegjestour; op de tweede dag huurden we een auto met chauffeur voor een actieve dag met een zipline, een vrije val, een fietszipline en een ATV-rit; op de laatste dag maakten we op de terugweg twee duiken. Het was ontzettend leuk en de moeite waard, en ik heb er heel veel van kunnen genieten.
En duiken. De adviseur raadde het af, maar het maakte zo’n diepe indruk op me en bracht zoveel verandering teweeg dat ik het zeker wil aanraden. Ik ging vooral mee op onderwaterexcursies =)
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
Of je de woorden nu kent of niet, een Engels-Koreaans woordenboek raad ik niet aan. Woordenschat studeren is prima, maar je kunt het beter niet uit je hoofd leren zonder de context. Het is eigenlijk het beste om je docent aan de mouw te trekken, zodat je de woorden vanzelf gaat gebruiken.
De uitspraak die wij kennen, die van de docenten en het gebruik hebben allemaal verschillende accenten. Raad niet naar onbekende woorden; je kunt ze het beste meteen aan de docent vragen en vragen om voorbeeldzinnen.
(Maaltijden)
Het eten is over het algemeen sterk gekruid. Het eten in de kantine van de school is milder, maar wie gewend is aan flauw eten zal ervan opkijken. Over het algemeen is het zoet en zout. Het gefrituurde eten is in elk geval het lekkerst.
(Wat je moet meenemen)
Als je gevoelig bent, raad ik je sterk aan vochtige doekjes, toiletpapier, maandverband en een eigen deken mee te nemen.Dat raad ik aan. In het begin was ik verrast door de vieze geur van het toiletpapier hier. Ik wilde ook niet dat het beddengoed mijn huid raakte, dus de eerste nacht sliep ik opgekruld in een deken. Ook is het goed voor je mentale gezondheid om je vooraf vertrouwd te maken met de Filipijnen.
(Een woord voor deelnemers)
Verwacht niets. Koester geen bijzondere fantasieën en denk niet dat er iets zal veranderen als je Korea verlaat; stel je ook niet voor hoe het leven daarna zal zijn. Een berg is een berg en water is water.Ga gewoon met de stroom mee; dan leer je vanzelf je eigen veranderingen en jezelf kennen.
Mijn tussenjaar was
Ervaring ★★★★★
Omdat dit mijn eerste keer in het buitenland was, geef ik het puur vanwege de ervaring vijf sterren, of die nu goed of slecht was. Het was het land waar ik tot mijn eigen inzichten kwam.
Leren ★★★★☆
Ik heb hier geen Engels gestudeerd. Ik volg het algemene programma, maar heb alle lessen met grote groepen laten vallen en heb elke les met de docenten gepraat en tijd doorgebracht — net als bij IPS. Dit is het beste voor levenslessen, vooral over loslaten en aanvaarden.
Omgeving ★☆☆☆☆
Hier besefte ik voor het eerst hoe fijn en schoon de omgeving was waarin ik in Korea woonde, en hoe kieskeurig en moeilijk ik kan zijn. Het water bevat veel kalk. O, ik had nooit gedacht dat ik in mijn leven zulke enorme kakkerlakken zou tegenkomen.
Veiligheid ★★☆☆☆
Het is geen bijzonder veilig land. Het is er riskant. Gebruik je telefoon nooit op straat en gebruik je totebag (eco-tas) liever alleen in de school. Houd niets in je handen. Ik raad ook een tas met een slot aan, als dat mogelijk is.
Vrije tijd ★★★★☆
Het hangt ervan af wat je ervan maakt. Voor mij was, na de gewenningsperiode, de hele week mijn eigen tijd. Zelfs tijdens de lesuren kun je, als je de docenten weet over te halen je te helpen, daar zowel ontspanning als leermomenten van maken.
Startpagina
