Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Positieve energie en een regelmatiger levensstijl #Waardevolle contacten, troostrijk eten en betere Engelse taalvaardigheden #De tijd genomen voor zelfreflectie
- Stage bij een Vietnamese ngo om me te ontwikkelen tot expert in onderwijsontwikkeling Kim Soyeon, deelnemer aan een tussenjaar — tussenjaar van 4 weken
|
# Wat ik heel fijn vind, is dat je doordeweeks hard werkt en in het weekend volop kunt uitrusten.
Ik ben meestal heel actief en ontmoet graag nieuwe mensen, dus ik vind het echt verschrikkelijk om me elke dag te vervelen. Maar,Na mijn afstuderen haalde ik niet de cijfers die ik wilde en besloot ik opnieuw toelating te doen tot de universiteit. Uiteindelijk bracht ik mijn dagen door met uitrusten en studeren, zonder duidelijke doelen of motivatie.
Toen ontdekte ik Korean Gap Year. Eerst dacht ik eraan om vrijwilligerswerk te doen. Een periode van meer dan een maand leek me erg lang, en vrijwilligerswerk leek minder verplichtend en vrijer dan een stage.
Na een gesprek met de directeur en veel eigen nadenken koos ik toch voor de stage bij de ngo. Daar kon ik het Engels gebruiken dat ik tijdens mijn studie in het Verenigd Koninkrijk had opgebouwd, en het was een project waarmee ik iets kon betekenen in het onderwijs, het vakgebied dat ik later wil studeren.
En Vietnam — Hanoi! Ik ben met mijn familie in meer dan tien landen geweest, maar nog nooit in Vietnam. Mijn vader gaat bovendien vaak voor zijn werk naar Vietnam, dus ik was nieuwsgierig naar het land en voelde me er om allerlei redenen sterk toe aangetrokken... Ik had geen vastberaden besluit genomen, maar met enige twijfel besloot ik naar Vietnam te gaan, toen er nog maar een maand restte tot de week met de kerstvakantie.
In Vietnam vond ik fijne mensen — waardevolle contacten, dierbare herinneringen, troostrijk eten, leuke momenten, kansen om allerlei ervaringen op te doen en, met een beetje inzet, de mogelijkheid om mijn Engels te verbeteren. Ik leerde naar mensen te luisteren en mee te leven wanneer ze iets vertelden. Ook vond ik het fijn dat ik een regelmatiger leven ging leiden. Wat ik vooral fijn vond, was dat je doordeweeks hard werkt en in het weekend genoeg kunt uitrusten. Bovendien was het eten zo lekker dat ik er blij van werd.
# Ik voelde me echt goed, alsof ik helemaal was opgenomen in de lokale organisatie.
Op het moment dat ik voor het eerst voet aan de grond zette in Hanoi, dacht ik maar aan één ding: mijn visum ophalen, mijn bagage pakken, naar buiten gaan en snel de taxichauffeur ontmoeten.
Omdat ik tijdens mijn studie in het buitenland chauffeurs herhaaldelijk had laten wachten (…), zei ik tegen mezelf dat ik deze keer beslist op tijd naar buiten zou gaan. Ik wachtte bij de visumbalie tot mijn naam werd omgeroepen, maar dat gebeurde een uur lang niet. Uiteindelijk was ik de allerlaatste, met een rood bonnetjeachtig visum in mijn hand, en kwam ik met de taxi een uur te laat aan bij de accommodatie.
Het eerste wat ik zag, was een vrouw die net de accommodatie binnenkwam. Ik dacht dat iedereen al zou slapen omdat het laat op de avond was, maar ik vroeg me af wie ze was... En jawel, ze was Koreaans.We begroetten elkaar toen wat ongemakkelijk en spraken een tijdje formeel met elkaar, maar ze bleek even oud te zijn als ik.
Binnen zag ik nog een Koreaanse man en iemand die eruitzag als een medewerker. Ze hielpen me allebei met mijn bagage. Op de eerste avond maakten wij drieën — allemaal Koreanen — kennis, praatten we over van alles en stelden we elkaar vragen om de ongemakkelijkheid te doorbreken.Daardoor werd het laat. Toen ik mijn spullen uitpakte, was ik dus een beetje gespannen en deed ik voorzichtig om mijn huisgenoten niet wakker te maken.
De volgende ochtend werd ik half slapend wakker van de drukte in de kamer. Eigenlijk had ik langer kunnen slapen, want het was mijn eerste dag, maar ik vond dat ik mijn huisgenoten op zijn minst even moest begroeten. Wat ik bedoelde met ‘even’...Uiteindelijk stelde ik mezelf voor en stelde ik allerlei vragen, waardoor ik goed wakker werd. Ik voelde me echt fijn omdat ik me met succes bij de lokale organisatie had aangesloten. Die dag rustte ik uit na de introductie door de lokale begeleider.
# Er hing op kantoor een familiesfeer, waardoor ik me volgens mij veel makkelijker kon aanpassen.
Op vrijdag bezocht ik het kantoor van de lokale organisatie waar ik zou gaan werken.Het programma op vrijdag was relatief vroeg afgelopen, maar de andere vrijwilligers waren nog aan het werk. Daarom deed ik in mijn eentje een dutje en belde ik mijn familie om te laten weten hoe het met me ging. Toen het avond werd, kwamen ze een voor een terug en bracht ik tijd door met de vrijwilligers, met wie ik een band opbouwde terwijl we buiten vlees aten.
Zaterdag was de dag van de stadstour.Inderdaad. Met de gidsen bezochten we de bezienswaardigheden van Hanoi die je gezien moet hebben. Vooral de eierkoffie van Café Giang en het Hoan Kiem-meer in de Oude Wijk zijn me bijgebleven.
Vanaf maandag begroette ik officieel het personeel van de lokale organisatie en kreeg ik werk toegewezen. Wat me echt verraste, was datiedereen zo aardig was en er op kantoor een familiesfeer hing. Daardoor kon ik me volgens mij veel makkelijker aanpassen.
Bij de lokale organisatie werkte een internationale vrijwilliger met wie ik vaak samen aan de slag ging. Die liep elke dag naar kantoor. Natuurlijk liep ik ook de reistijd van 35 tot 40 minuten van en naar mijn werk. Dat was niet alleen goede lichaamsbeweging, maar gaf me ook de kans om de veranderende straatbeelden van Hanoi stukje bij beetje te ontdekken. Ik liep dus enthousiast en zonder het als zwaar te ervaren.
Eind november kreeg ik de kans om met leerlingen van een school die door de lokale organisatie wordt ondersteund het Vietnam Museum of Fine Arts te bezoeken. Het is een van de belangrijkste musea van het land. Hoewel ons bezoek kort was, maakte het diepe indruk op me dat ik tijd kon doorbrengen met Vietnamese leerlingen.
In het begin aarzelden de leerlingen om met me te praten. Omdat ik niet goed Vietnamees sprak, durfde ik ook niet op hen af te stappen,maar toen ik zelf het initiatief nam, begonnen ze me enthousiast allerlei vragen te stellen en begroetten ze me in het Koreaans. Terwijl we praatten, merkte ik dat hun Engels behoorlijk goed was.
Later vroegen ze zelfs om mijn Facebook-account. Ik vertrok met nieuwe energie dankzij hun jeugdige enthousiasme. Die dag reed ik ook voor het eerst op een motor. Een medewerker die met ons meeging, bood vriendelijk aan me van mijn accommodatie naar de school te brengen. Hoewel de lucht in Hanoi vervuild was, voelde ik me de hele rit achterop de motor verfrist en vrij.
Natuurlijk is het dagelijks leven belangrijk, maar eten kan ik toch niet buiten beschouwing laten in een terugblik?Voor iemand die van koken en eten houdt, was Vietnam een verborgen paradijs dat ik me nauwelijks kon voorstellen. Ik proef die heerlijke umami nog steeds op mijn lippen.
#Mijn aanraders voor een bezoek aan Hanoi
- Hoan Kiem-meer (Oude Wijk) – Je kunt het vergelijken met het equivalent van Gangnam Station, Myeong-dong of de markt bij het Express Bus Terminal in Hanoi.
- IPH (Indochina Plaza Hanoi) – een winkelcentrum met restaurants, een bioscoop, cafés, winkels en een supermarkt... Het doet denken aan een kleine COEX. Ik ging er zo vaak heen dat het niet overdreven is om te zeggen dat ik twee derde van mijn tijd in Hanoi bij IPH doorbracht. Je kunt er dagelijkse benodigdheden kopen en er zijn ook een paar Koreaanse restaurants, wat geweldig is. De andere restaurants zijn trouwens ook erg lekker. Ach, wat mis ik het...
Lotte Centre (Lotte Department Store + Lotte Mart)
Royal City
Lekker eten – probeer streetfoodgerecht bun cha en mien luon (mie met paling). De banh xeo van het Vietnamese restaurant Quan An Ngon is ook echt heerlijk. Vietnamees eten is geweldig!!
#Mijn tips voor een tussenjaar
#In Hanoi krijg je heel veel positieve energie.
Nadat ik in juli mijn middelbare school had afgerond en besloot dit jaar niet naar de universiteit te gaan, had ik nergens motivatie voor. Zelf zat ik in een drievoudige dip: studeren, een onregelmatig ritme en ijzige kou.
In Hanoi krijg je heel veel positieve energie: fijne mensen—waardevolle contacten, kostbare herinneringen, troostrijk eten, leuke momenten, mogelijkheden om allerlei ervaringen op te doen, en met een beetje moeite kun je je Engels verbeteren.
Tot slot sluit ik af met foto's vol herinneringen aan dierbare mensen. Deze reis, die me hielp mijn gezonde instelling terug te vinden en me herinnerde aan het belang van relaties, bewaar ik in mijn herinneringen als dagen waar ik met weemoed aan zal terugdenken.
Ik ben Korea Gap Year, mijn familie en de lokale bevolking oprecht dankbaar dat zij deze kans mogelijk hebben gemaakt.
Doei~
- Stage bij een Vietnamese ngo om me te ontwikkelen tot expert in onderwijsontwikkeling Kim Soyeon, deelnemer aan een tussenjaar — tussenjaar van 4 weken
|
# Wat ik heel fijn vind, is dat je doordeweeks hard werkt en in het weekend volop kunt uitrusten.
Ik ben meestal heel actief en ontmoet graag nieuwe mensen, dus ik vind het echt verschrikkelijk om me elke dag te vervelen. Maar,Na mijn afstuderen haalde ik niet de cijfers die ik wilde en besloot ik opnieuw toelating te doen tot de universiteit. Uiteindelijk bracht ik mijn dagen door met uitrusten en studeren, zonder duidelijke doelen of motivatie.
Toen ontdekte ik Korean Gap Year. Eerst dacht ik eraan om vrijwilligerswerk te doen. Een periode van meer dan een maand leek me erg lang, en vrijwilligerswerk leek minder verplichtend en vrijer dan een stage.
Na een gesprek met de directeur en veel eigen nadenken koos ik toch voor de stage bij de ngo. Daar kon ik het Engels gebruiken dat ik tijdens mijn studie in het Verenigd Koninkrijk had opgebouwd, en het was een project waarmee ik iets kon betekenen in het onderwijs, het vakgebied dat ik later wil studeren.
En Vietnam — Hanoi! Ik ben met mijn familie in meer dan tien landen geweest, maar nog nooit in Vietnam. Mijn vader gaat bovendien vaak voor zijn werk naar Vietnam, dus ik was nieuwsgierig naar het land en voelde me er om allerlei redenen sterk toe aangetrokken... Ik had geen vastberaden besluit genomen, maar met enige twijfel besloot ik naar Vietnam te gaan, toen er nog maar een maand restte tot de week met de kerstvakantie.
In Vietnam vond ik fijne mensen — waardevolle contacten, dierbare herinneringen, troostrijk eten, leuke momenten, kansen om allerlei ervaringen op te doen en, met een beetje inzet, de mogelijkheid om mijn Engels te verbeteren. Ik leerde naar mensen te luisteren en mee te leven wanneer ze iets vertelden. Ook vond ik het fijn dat ik een regelmatiger leven ging leiden. Wat ik vooral fijn vond, was dat je doordeweeks hard werkt en in het weekend genoeg kunt uitrusten. Bovendien was het eten zo lekker dat ik er blij van werd.
# Ik voelde me echt goed, alsof ik helemaal was opgenomen in de lokale organisatie.
Op het moment dat ik voor het eerst voet aan de grond zette in Hanoi, dacht ik maar aan één ding: mijn visum ophalen, mijn bagage pakken, naar buiten gaan en snel de taxichauffeur ontmoeten.
Omdat ik tijdens mijn studie in het buitenland chauffeurs herhaaldelijk had laten wachten (…), zei ik tegen mezelf dat ik deze keer beslist op tijd naar buiten zou gaan. Ik wachtte bij de visumbalie tot mijn naam werd omgeroepen, maar dat gebeurde een uur lang niet. Uiteindelijk was ik de allerlaatste, met een rood bonnetjeachtig visum in mijn hand, en kwam ik met de taxi een uur te laat aan bij de accommodatie.
Het eerste wat ik zag, was een vrouw die net de accommodatie binnenkwam. Ik dacht dat iedereen al zou slapen omdat het laat op de avond was, maar ik vroeg me af wie ze was... En jawel, ze was Koreaans.We begroetten elkaar toen wat ongemakkelijk en spraken een tijdje formeel met elkaar, maar ze bleek even oud te zijn als ik.
Binnen zag ik nog een Koreaanse man en iemand die eruitzag als een medewerker. Ze hielpen me allebei met mijn bagage. Op de eerste avond maakten wij drieën — allemaal Koreanen — kennis, praatten we over van alles en stelden we elkaar vragen om de ongemakkelijkheid te doorbreken.Daardoor werd het laat. Toen ik mijn spullen uitpakte, was ik dus een beetje gespannen en deed ik voorzichtig om mijn huisgenoten niet wakker te maken.
De volgende ochtend werd ik half slapend wakker van de drukte in de kamer. Eigenlijk had ik langer kunnen slapen, want het was mijn eerste dag, maar ik vond dat ik mijn huisgenoten op zijn minst even moest begroeten. Wat ik bedoelde met ‘even’...Uiteindelijk stelde ik mezelf voor en stelde ik allerlei vragen, waardoor ik goed wakker werd. Ik voelde me echt fijn omdat ik me met succes bij de lokale organisatie had aangesloten. Die dag rustte ik uit na de introductie door de lokale begeleider.
# Er hing op kantoor een familiesfeer, waardoor ik me volgens mij veel makkelijker kon aanpassen.
Op vrijdag bezocht ik het kantoor van de lokale organisatie waar ik zou gaan werken.Het programma op vrijdag was relatief vroeg afgelopen, maar de andere vrijwilligers waren nog aan het werk. Daarom deed ik in mijn eentje een dutje en belde ik mijn familie om te laten weten hoe het met me ging. Toen het avond werd, kwamen ze een voor een terug en bracht ik tijd door met de vrijwilligers, met wie ik een band opbouwde terwijl we buiten vlees aten.
Zaterdag was de dag van de stadstour.Inderdaad. Met de gidsen bezochten we de bezienswaardigheden van Hanoi die je gezien moet hebben. Vooral de eierkoffie van Café Giang en het Hoan Kiem-meer in de Oude Wijk zijn me bijgebleven.
Vanaf maandag begroette ik officieel het personeel van de lokale organisatie en kreeg ik werk toegewezen. Wat me echt verraste, was datiedereen zo aardig was en er op kantoor een familiesfeer hing. Daardoor kon ik me volgens mij veel makkelijker aanpassen.
Bij de lokale organisatie werkte een internationale vrijwilliger met wie ik vaak samen aan de slag ging. Die liep elke dag naar kantoor. Natuurlijk liep ik ook de reistijd van 35 tot 40 minuten van en naar mijn werk. Dat was niet alleen goede lichaamsbeweging, maar gaf me ook de kans om de veranderende straatbeelden van Hanoi stukje bij beetje te ontdekken. Ik liep dus enthousiast en zonder het als zwaar te ervaren.
Eind november kreeg ik de kans om met leerlingen van een school die door de lokale organisatie wordt ondersteund het Vietnam Museum of Fine Arts te bezoeken. Het is een van de belangrijkste musea van het land. Hoewel ons bezoek kort was, maakte het diepe indruk op me dat ik tijd kon doorbrengen met Vietnamese leerlingen.
In het begin aarzelden de leerlingen om met me te praten. Omdat ik niet goed Vietnamees sprak, durfde ik ook niet op hen af te stappen,maar toen ik zelf het initiatief nam, begonnen ze me enthousiast allerlei vragen te stellen en begroetten ze me in het Koreaans. Terwijl we praatten, merkte ik dat hun Engels behoorlijk goed was.
Later vroegen ze zelfs om mijn Facebook-account. Ik vertrok met nieuwe energie dankzij hun jeugdige enthousiasme. Die dag reed ik ook voor het eerst op een motor. Een medewerker die met ons meeging, bood vriendelijk aan me van mijn accommodatie naar de school te brengen. Hoewel de lucht in Hanoi vervuild was, voelde ik me de hele rit achterop de motor verfrist en vrij.
Natuurlijk is het dagelijks leven belangrijk, maar eten kan ik toch niet buiten beschouwing laten in een terugblik?Voor iemand die van koken en eten houdt, was Vietnam een verborgen paradijs dat ik me nauwelijks kon voorstellen. Ik proef die heerlijke umami nog steeds op mijn lippen.
#Mijn aanraders voor een bezoek aan Hanoi
- Hoan Kiem-meer (Oude Wijk) – Je kunt het vergelijken met het equivalent van Gangnam Station, Myeong-dong of de markt bij het Express Bus Terminal in Hanoi.
- IPH (Indochina Plaza Hanoi) – een winkelcentrum met restaurants, een bioscoop, cafés, winkels en een supermarkt... Het doet denken aan een kleine COEX. Ik ging er zo vaak heen dat het niet overdreven is om te zeggen dat ik twee derde van mijn tijd in Hanoi bij IPH doorbracht. Je kunt er dagelijkse benodigdheden kopen en er zijn ook een paar Koreaanse restaurants, wat geweldig is. De andere restaurants zijn trouwens ook erg lekker. Ach, wat mis ik het...
Lotte Centre (Lotte Department Store + Lotte Mart)
Royal City
Lekker eten – probeer streetfoodgerecht bun cha en mien luon (mie met paling). De banh xeo van het Vietnamese restaurant Quan An Ngon is ook echt heerlijk. Vietnamees eten is geweldig!!
#Mijn tips voor een tussenjaar
#In Hanoi krijg je heel veel positieve energie.
Nadat ik in juli mijn middelbare school had afgerond en besloot dit jaar niet naar de universiteit te gaan, had ik nergens motivatie voor. Zelf zat ik in een drievoudige dip: studeren, een onregelmatig ritme en ijzige kou.
In Hanoi krijg je heel veel positieve energie: fijne mensen—waardevolle contacten, kostbare herinneringen, troostrijk eten, leuke momenten, mogelijkheden om allerlei ervaringen op te doen, en met een beetje moeite kun je je Engels verbeteren.
Tot slot sluit ik af met foto's vol herinneringen aan dierbare mensen. Deze reis, die me hielp mijn gezonde instelling terug te vinden en me herinnerde aan het belang van relaties, bewaar ik in mijn herinneringen als dagen waar ik met weemoed aan zal terugdenken.
Ik ben Korea Gap Year, mijn familie en de lokale bevolking oprecht dankbaar dat zij deze kans mogelijk hebben gemaakt.
Doei~
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
