Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#De richting in het leven verduidelijkt; het zelfvertrouwen vergroot #Veelzijdige ervaringen opgedaan; mijn Chinees verbeterd #Ik nam de tijd om over mezelf na te denken
Niet alles wat ik doe is misschien juist, maar ik voelde dat er in het leven niet één juist antwoord is.Het was een tussenjaar waarin ik ontzettend veel mooie ervaringen heb opgedaan.Ik zal leven zonder de voornemens te vergeten die ik op dit moment heb gemaakt.
- Tijd om bij mezelf stil te staan terwijl ik naar de zee kijk — Tussenjaarverblijf in Busan / Gonaeun, familielid van een tussenjaarganger / tussenjaar van 8 weken |
# Ik wilde bepalen welke richting ik mijn leven op wilde sturen.
Het leek alsof ik in mijn 23 levensjaren nog nooit had gedaan wat ik zelf wilde. Ik wilde iets doen uit eigen wil—of het nu reizen of studeren was! DusIk deed mee omdat ik tijdens een tussenjaar veel mensen wilde ontmoeten en veel ervaringen wilde opdoen.
Door dit tussenjaar kon ik niet definitief bepalen wat voor werk ik later ga doen, maar ik wilde wel vaststellen welke richting ik mijn leven op wil sturen.
# Het tussenjaar bood zulke uiteenlopende en belangrijke ervaringen dat het geen overdrijving is om het een keerpunt in mijn leven te noemen.
Voordat ik aan een tussenjaar begon, verliep mijn leven altijd soepel. Ik studeerde gewoon, ging op basis van mijn cijfers naar een gewone universiteit, haalde middelmatige resultaten en bereidde me voor op ambtenarenexamens.
Maar op een dag,begon ik me af te vragen: is dit echt wat ik wil doen? Ik ging nadenken over wat ik werkelijk wil en wat voor leven ik echt verlang.Ik was nog nooit in het buitenland geweest en had ook nooit ergens anders dan bij mijn ouders gewoond. Daarom wilde ik naar het buitenland of naar een andere regio gaan om te ontdekken wat ik wilde doen.
Maar ik was ook bang om naar het buitenland te gaan. Busan is echter de stad waar ik me het meest toe aangetrokken voel, dus meldde ik me aan voor een tussenjaar in Busan, om veel te reizen en veel mensen te ontmoeten.
Hoewel ergens anders wonen voor anderen misschien makkelijk en eenvoudig lijkt, was het voor mij zo'n grote stap dat het even duurde voordat ik mijn ouders had overtuigd.
Dus kwam ik naar Busan. Op het moment dat ik de lucht van Busan inademde, bonsde mijn hart. Ik was zo benieuwd naar wat me te wachten stond. Of het nu fijn, zwaar of verdrietig zou zijn, ik was klaar om alles mee te maken.
# Het was geweldig dat er zelfs van mensen die ik slechts vluchtig tegenkwam zoveel te leren en te voelen viel.
De reden dat ik naar Haeundae in Busan kwam, was dat ik heel graag buitenlandse vrienden maak. Ik wist dat er veel buitenlanders in Haeundae, Busan, zijn, dus koos ik voor Haeundae, en
De tweede reden is dat ik dol ben op de zee, en het voelde als een groot voordeel dat het pension op vijf minuten van de zee lag. In die twee maanden was de zee vlakbij wanneer ik maar wilde, dus ik denk dat ik ongeveer om de dag een wandeling maakte of aan zee ging sporten.
Naast het schoonmaken van het pension werkte ik ook drie keer per week in een café en volgde ik elke doordeweekse ochtend Chinese les. Ik wilde al lange tijd Chinees leren, dus heb ik in die twee maanden geen enkele les gemist.
Daardoor leerde ik mezelf in het Chinees voor te stellen en eenvoudige gesprekken te voeren met Chinese vrienden, en ik ben van plan verder te studeren. Ook heb ik veel over koffie geleerd tijdens mijn werk in het café.Zois een tussenjaarIk vind het echt geweldig dat je je vrije tijd goed kunt benutten.
Tijdens het tussenjaarproject waren er veel fijne momenten, maar ook veel moeilijke en verdrietige momenten. Om naar de Chinese taalschool in Seomyeon te gaan, moest ik elke ochtend om zeven uur opstaan en me klaarmaken — een kwelling voor iemand die zo van slapen houdt. Maar omdat ik het doe omdat ik het leuk vind, heb ik nooit overwogen ermee op te houden.
Soms checkten gasten echter laat uit terwijl ik als schoonmaker werkte, waardoor ik later aan het schoonmaken kon beginnen en er problemen ontstonden. Afgezien daarvan waren er niet veel moeilijke kanten aan het werk als schoonmaker.
Omdat er in pensions zelf veel reizigers verblijven, waren er bovendien niet veel kansen om een hechte band op te bouwen. Als ik dacht dat ik door feestjes of gesprekken een beetje close was geworden met iemand, moest diegene al snel weer vertrekken. Afscheid nemen gebeurde dus vaak, en ik heb nooit goed kunnen wennen aan afscheid.
Elke keer dacht ik dat ik me misschien zo gedroeg omdat ik nog jong ben. Maar hoe ik er ook over nadacht, volgens mij went niemand aan afscheid nemen. Zelfs als ik oma ben, zal afscheid altijd spijtig en verdrietig blijven — in ieder geval voor mij.
Toch vond ik het zo verrassend dat ik zelfs van mensen die maar kort in mijn leven waren zoveel kon leren en zoveel van hen kon voelen.
Hoewel we een verschillende leeftijd hadden, konden we naar elkaars zorgen luisteren vanuit ons eigen perspectief. En ondanks onze verschillende nationaliteiten bleken onze zorgen niet zo verschillend.
Voor mijn tussenjaar voelde ik me altijd vastzitten. Ik dacht dat het het beste was om stabiel, onverstoorbaar en gewoon te zijn. Maar...Nu wil ik, ook al ben ik een beetje wankel of niet stabiel, iets doen waar mijn hart van in vuur en vlam raakt.
De dierbaarste band die ik tijdens mijn tussenjaar heb opgebouwd, was die met de zus die het pension beheerde. Toen ik alleen van elders kwam, zorgde ze heel goed voor me. We konden het zo goed met elkaar vinden dat het erg verdrietig was toen we afscheid namen. Ook de baas van mijn bijbaan, mijn vrienden uit Myanmar en nog veel meer mensen.
Tijdens het reizen merkte ik dat de wereld veel groter is dan ik dacht en dat er zoveel dingen zijn die ik kan doen. Reizen is altijd nodig, en ik dacht dat reizen een van de belangrijke momenten in het leven is — zo belangrijk dat je zou kunnen zeggen: ‘het leven is een reis’.
Twee maanden — lang als het lang is, kort als het kort is — maar in die twee maanden kon ik mijn levensdoelen opnieuw overdenken, en bovenal...Door de dingen te proberen die ik wilde doen, groeiden mijn zelfrespect en zelfvertrouwen en kreeg ik veel positieve energie.
Ik weet niet wat de toekomst brengt. Of het echt wel goed is om te doen wat ik wil. Eerlijk gezegd ben ik een beetje bang. Toch...Ik denk dat het waar is dat ik iets moet doen waar mijn hart echt sneller van gaat kloppen.
Niet alles wat ik doe is misschien juist, maar ik voelde dat er in het leven niet één juist antwoord is.Het was een tussenjaar waarin ik ontzettend veel mooie ervaringen heb opgedaan.Ik zal leven zonder de voornemens te vergeten die ik op dit moment heb gemaakt.
- Tijd om bij mezelf stil te staan terwijl ik naar de zee kijk — Tussenjaarverblijf in Busan / Gonaeun, familielid van een tussenjaarganger / tussenjaar van 8 weken |
# Ik wilde bepalen welke richting ik mijn leven op wilde sturen.
Het leek alsof ik in mijn 23 levensjaren nog nooit had gedaan wat ik zelf wilde. Ik wilde iets doen uit eigen wil—of het nu reizen of studeren was! DusIk deed mee omdat ik tijdens een tussenjaar veel mensen wilde ontmoeten en veel ervaringen wilde opdoen.
Door dit tussenjaar kon ik niet definitief bepalen wat voor werk ik later ga doen, maar ik wilde wel vaststellen welke richting ik mijn leven op wil sturen.
# Het tussenjaar bood zulke uiteenlopende en belangrijke ervaringen dat het geen overdrijving is om het een keerpunt in mijn leven te noemen.
Voordat ik aan een tussenjaar begon, verliep mijn leven altijd soepel. Ik studeerde gewoon, ging op basis van mijn cijfers naar een gewone universiteit, haalde middelmatige resultaten en bereidde me voor op ambtenarenexamens.
Maar op een dag,begon ik me af te vragen: is dit echt wat ik wil doen? Ik ging nadenken over wat ik werkelijk wil en wat voor leven ik echt verlang.Ik was nog nooit in het buitenland geweest en had ook nooit ergens anders dan bij mijn ouders gewoond. Daarom wilde ik naar het buitenland of naar een andere regio gaan om te ontdekken wat ik wilde doen.
Maar ik was ook bang om naar het buitenland te gaan. Busan is echter de stad waar ik me het meest toe aangetrokken voel, dus meldde ik me aan voor een tussenjaar in Busan, om veel te reizen en veel mensen te ontmoeten.
Hoewel ergens anders wonen voor anderen misschien makkelijk en eenvoudig lijkt, was het voor mij zo'n grote stap dat het even duurde voordat ik mijn ouders had overtuigd.
Dus kwam ik naar Busan. Op het moment dat ik de lucht van Busan inademde, bonsde mijn hart. Ik was zo benieuwd naar wat me te wachten stond. Of het nu fijn, zwaar of verdrietig zou zijn, ik was klaar om alles mee te maken.
# Het was geweldig dat er zelfs van mensen die ik slechts vluchtig tegenkwam zoveel te leren en te voelen viel.
De reden dat ik naar Haeundae in Busan kwam, was dat ik heel graag buitenlandse vrienden maak. Ik wist dat er veel buitenlanders in Haeundae, Busan, zijn, dus koos ik voor Haeundae, en
De tweede reden is dat ik dol ben op de zee, en het voelde als een groot voordeel dat het pension op vijf minuten van de zee lag. In die twee maanden was de zee vlakbij wanneer ik maar wilde, dus ik denk dat ik ongeveer om de dag een wandeling maakte of aan zee ging sporten.
Naast het schoonmaken van het pension werkte ik ook drie keer per week in een café en volgde ik elke doordeweekse ochtend Chinese les. Ik wilde al lange tijd Chinees leren, dus heb ik in die twee maanden geen enkele les gemist.
Daardoor leerde ik mezelf in het Chinees voor te stellen en eenvoudige gesprekken te voeren met Chinese vrienden, en ik ben van plan verder te studeren. Ook heb ik veel over koffie geleerd tijdens mijn werk in het café.Zois een tussenjaarIk vind het echt geweldig dat je je vrije tijd goed kunt benutten.
Tijdens het tussenjaarproject waren er veel fijne momenten, maar ook veel moeilijke en verdrietige momenten. Om naar de Chinese taalschool in Seomyeon te gaan, moest ik elke ochtend om zeven uur opstaan en me klaarmaken — een kwelling voor iemand die zo van slapen houdt. Maar omdat ik het doe omdat ik het leuk vind, heb ik nooit overwogen ermee op te houden.
Soms checkten gasten echter laat uit terwijl ik als schoonmaker werkte, waardoor ik later aan het schoonmaken kon beginnen en er problemen ontstonden. Afgezien daarvan waren er niet veel moeilijke kanten aan het werk als schoonmaker.
Omdat er in pensions zelf veel reizigers verblijven, waren er bovendien niet veel kansen om een hechte band op te bouwen. Als ik dacht dat ik door feestjes of gesprekken een beetje close was geworden met iemand, moest diegene al snel weer vertrekken. Afscheid nemen gebeurde dus vaak, en ik heb nooit goed kunnen wennen aan afscheid.
Elke keer dacht ik dat ik me misschien zo gedroeg omdat ik nog jong ben. Maar hoe ik er ook over nadacht, volgens mij went niemand aan afscheid nemen. Zelfs als ik oma ben, zal afscheid altijd spijtig en verdrietig blijven — in ieder geval voor mij.
Toch vond ik het zo verrassend dat ik zelfs van mensen die maar kort in mijn leven waren zoveel kon leren en zoveel van hen kon voelen.
Hoewel we een verschillende leeftijd hadden, konden we naar elkaars zorgen luisteren vanuit ons eigen perspectief. En ondanks onze verschillende nationaliteiten bleken onze zorgen niet zo verschillend.
Voor mijn tussenjaar voelde ik me altijd vastzitten. Ik dacht dat het het beste was om stabiel, onverstoorbaar en gewoon te zijn. Maar...Nu wil ik, ook al ben ik een beetje wankel of niet stabiel, iets doen waar mijn hart van in vuur en vlam raakt.
De dierbaarste band die ik tijdens mijn tussenjaar heb opgebouwd, was die met de zus die het pension beheerde. Toen ik alleen van elders kwam, zorgde ze heel goed voor me. We konden het zo goed met elkaar vinden dat het erg verdrietig was toen we afscheid namen. Ook de baas van mijn bijbaan, mijn vrienden uit Myanmar en nog veel meer mensen.
Tijdens het reizen merkte ik dat de wereld veel groter is dan ik dacht en dat er zoveel dingen zijn die ik kan doen. Reizen is altijd nodig, en ik dacht dat reizen een van de belangrijke momenten in het leven is — zo belangrijk dat je zou kunnen zeggen: ‘het leven is een reis’.
Twee maanden — lang als het lang is, kort als het kort is — maar in die twee maanden kon ik mijn levensdoelen opnieuw overdenken, en bovenal...Door de dingen te proberen die ik wilde doen, groeiden mijn zelfrespect en zelfvertrouwen en kreeg ik veel positieve energie.
Ik weet niet wat de toekomst brengt. Of het echt wel goed is om te doen wat ik wil. Eerlijk gezegd ben ik een beetje bang. Toch...Ik denk dat het waar is dat ik iets moet doen waar mijn hart echt sneller van gaat kloppen.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
