Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Geleerd om alleen te wonen; zelfverzekerder geworden #Mijn Engelse gespreksvaardigheid verbeterd; buitenlandse vrienden #Mijn houding tegenover buitenlanders is positiever geworden
Ik, die vroeger karig was met complimenten, leerde zelfs wat onhandige complimentjes te geven terwijl ik naar de verhalen van de gasten luisterde. En bovenal veranderde mijn Engelse spreekvaardigheid enorm: ik kan nu redelijk goed communiceren met iedereen die ik hier heb ontmoet.
Er liggen nog veel dagen en dingen voor me, maar nu heb ik het gevoel dat ik zelfverzekerder kan leven dan voorheen, zelfs als ik uiteindelijk ergens spijt van krijg.
-Laat me mijn eigen Seoul voorstellen aan buitenlandse vrienden — Gap Year Stay Seoul! / Lee Hye-min, gapper bij een gezinsproject / gap year van 8 weken |
# Met dit project wilde ik vooral mezelf veranderen.
Op 1 januari 2017, terwijl ik met mijn beste vriendin praatte en terugblikte op het afgelopen jaar, besefte ik dat er niets meer voor me over was. Omdat ik deze realiteit pas laat onder ogen zag, wilde ik alleen maar vaagweg aan de situatie ontsnappen. Overhaast vertelde ik mijn ouders dat ik een tussenjaar wilde nemen. Ik wist eigenlijk niet wat ik moest of kon doen als ik een tussenjaar nam. Misschien was ik zelfs bang om überhaupt iets te doen.
Dagenlang, twee dagen, een week, een maand lang deed ik maar wat, zonder ergens bij stil te staan. Ik besloot dat ik zo niet verder kon en zocht, omdat ik ergens heen wilde waar niemand me kende, naar allerlei programma's: vrijwilligerswerk in het buitenland of een reis naar het buitenland.
Toen hoorde ik over Korean Gap Year, dat vrijwilligersprojecten in het buitenland aanbood, en ontdekte ik dat er allerlei projecten waren. Maar omdat ik druk was geweest met geld uitgeven aan leuke dingen, had ik niet genoeg geld om naar het buitenland te gaan. Daarom zocht ik naar een andere mogelijkheid en ontdekte ik dit project: Seoul Gap Year Stay.
Toen ik de inhoud van dit project voor het eerst zag, dacht ik alleen maar: ‘O, het zou leuk zijn om in Seoul te wonen. Dat lijkt me leuk. Zal ik het proberen?’ — zulke simpele gedachten.Misschien waren het juist deze simpele gedachten die het voor mij mogelijk maakten om aan dit project te beginnen.
Ik begon me te richten op dingen die te maken hadden met wat ik leuk vond. Ik hield van reizen en mensen, dus had ik toerisme als hoofdvak gestudeerd. Mijn aandacht ging weer uit naar Seoul Gap Year Stay en ik verdiepte me geïnteresseerd in de details.
Ik vond het fijn om tijdens het reizen mensen te ontmoeten.Van alle onderdelen van dit project spraken de uitstapjes door Seoul met gasten me eigenlijk het meest aan.Op een gegeven moment voelde ik dat het nu moest, anders nooit. Toen schreef ik me impulsief in. Dit was mijn grootste beslissing en uitdaging sinds ik een tussenjaar had genomen. Zo begon mijn eigen Seoul Gap Year Stay-project.
Met dit project wilde ik vooral mezelf veranderen. Twintig jaar lang was ik steeds lui geweest, had ik geen doorzettingsvermogen en vertrouwde ik altijd op anderen. Ik was mezelf zo zat dat ik wilde veranderen.
Bijvoorbeeld een zelfverzekerdere uitstraling, Ik had geen concrete doelen, zoals hard studeren om certificaten te halen, maar ik wilde zo veranderen dat ik tevreden kon zijn met mezelf. Als dit gap year voorbij was, wilde ik een andere instelling hebben dan toen ik me aanmeldde.Het enige doel dat ik voor dit gap year had, was mezelf.
# Ik heb hier zoveel liefde gekregen van zoveel mensen.
Er zijn zoveel mensen die me zijn bijgebleven, ook nadat het project was afgelopen.Allereerst zou dit programma zonder het guesthouse niet hebben bestaan. Dus om te beginnen CEO Daniel, Hye-in unnie, die op dezelfde dag als ik aan haar eerste gap year begon, Seung-kwon oppa, die later aansloot en het zwaar had tussen twee vrouwelijke medewerkers, en Myeong-sik oppa, die ondanks zijn vermoeidheid altijd tot diep in de nacht met me bleef praten.
Ik ben iedereen zó ontzettend dankbaar. Omdat ik de jongste was, hadden ze veel begrip voor me, waren ze coulant en zorgden ze voor me, waardoor ik me altijd geliefd voelde. En dan mijn eerste buitenlandse vrienden met wie ik bevriend raakte: Micca uit de Filipijnen, Mami unnie en Akane uit Japan! Aan het einde van deze maand zijn Hye-in unnie en ik van plan naar Japan te gaan om deze twee vriendinnen te ontmoeten. En ook onze vrienden van Hye-in unnie en mij: Bill oppa en Tom oppa uit Engeland!Ze deden hun best tijdens de Koreaanse lessen in Sinchon.
Ze vonden ‘gonggi’ spelen erg leuk, dus speelden we altijd samen. Maar de twee oppa's hebben nooit van mij gewonnen; ik was vroeger de ‘gonggi’-kampioen. En ook Jacob oppa, een Koreaans-Amerikaan uit New York! Telkens wanneer we vastliepen met het Engels, dook hij op om voor ons te tolken — elke keer weer bedankt >___< Hee-bong oppa, die helemaal uit Hongkong kwam om schoenen te kopen!Hij antwoordde overal op met K-pop, wat me in verlegenheid bracht. Als ik zei: ‘Ah, ik word gek~’, zong hij ‘Mijyeosseo’ van Son Dam-bi... Of als ik tegen een andere buitenlander ‘sorry’ zei, zong hij ‘Sorry, Sorry’ van Super Junior... Dat soort dingen...
Ook Dawn unnie uit Taiwan; Ian oppa uit Maleisië, die zei dat hij chef-kok was maar Shin Ramyun klaarmaakte; Reito unnie, die zo veel van Korea hield dat ze al voor de derde keer in Seoul was; Kira unnie met haar opvallende blauwe haar; Michael oppa uit Frankrijk, die de smaak van Korea wilde leren kennen maar in plaats daarvan de smaak van clubs ontdekte; en mijn Australische kleine broer Asher, van wie ik dacht dat hij uit '88 kwam, maar die uit '98 bleek te zijn en mijn beste vriend werd.
Onze langetermijngasten van het guesthouse, zoals Salome en anderenEr waren veel gasten die alleen een warme en vrolijke indruk achterlieten, maar het zijn er te veel om allemaal op te noemen. Ik heb hier zoveel liefde gekregen van zoveel mensen.
#Mijn tips voor een gap year
(Taal)
Ik volgde geen studiegroep of TOEIC-cursus en had geen bijbaan, dus was ik vaak in het guesthouse, ook op dagen waarop ik niet hoefde te werken.
Daardoor had ik meer gasten om buiten werktijd te ontmoeten en mee te praten,en omdat ik alleen Engels sprak, verbeterde mijn dagelijkse spreekvaardigheid vanzelf,De Engelse grammatica die ik kende maar niet gebruikte en de woordenschat die ik aan het vergeten was, kwamen één voor één weer terug. Als je geen professionele gespreksvaardigheid wilt leren, lijkt apart studeren niet nodig.
(Accommodatie)
Soms deel je misschien een kamer met gasten van een ander geslacht. Je kunt dat het beste gewoon accepteren en het zien als een van de bijzondere ervaringen.
(Maaltijden)
Van de medewerkers met wie ik werkte, was ik bijna de enige die kon koken (een andere medewerkster kookte zelden), dus lunch en avondeten bereiden waarvoor gekookt moest worden, was behoorlijk zwaar. Maar de medewerkers die niet kookten, ruimden op en deden de afwas, dus als je elkaar helpt, moet het lukken. Toch is het handig als je op zijn minst iets kunt maken, zoals roergebakken viskoekjes.
(Wat je moet meenemen)
Je hebt zeker slippers nodig om binnen in het guesthouse te dragen. Ga vóór je komt even langs bij Daiso. Maar stoffen slippers kunnen het speelgoed worden van Yeongsim (de hond van het guesthouse), dus koop rubberen slippers.
Er is geen wasverzachter, dus als je wilt dat je kleren lekker ruiken nadat je ze hebt gewassen, koop die dan zelf en neem hem mee. Ookis een haardroger en een strijkijzer erg handig. Dames, vergeet niet een stijltang mee te nemen als je die gebruikt.
Als je nog andere vragen hebt, bel dan het telefoonnummer van het guesthouse en stel ze gerust — ze helpen je vriendelijk, dus vraag maar raak. Dingen kopen nadat je bent aangekomen kan ongemerkt veel tijd en geld kosten.
(Voor toekomstige deelnemers)
Stap zelf als eerste op iedereen af, waar diegene ook vandaan komt. Iedereen zal je met een glimlach tegemoetkomen.Doe ook veel huishoudelijk werk voordat je komt. Probeer bijvoorbeeld thuis eens een badkamer schoon te maken.
Oefen veel met koken voordat je komt. Je krijgt volop gelegenheid om te koken, vooral als je alle drie de maaltijden eet.Er zijn genoeg kleerhangers, dus je hoeft er zelf geen mee te nemen.hier komen plannen zelfs als je maakt het maakt niet uit maar een beetje Meer op een betekenisvolle manier besteden als je wilt voldoende plan nadenken over komen.Twee maanden zijn tekort
Soms gaat er iets mis met reserveringen en moet je van kamer wisselen. Je moet dan ook alle bagage verplaatsen die je hebt meegenomen om twee maanden te blijven, maar accepteer dat met gratie. Het gebeurt maar af en toe.
#Mijn eigen favoriete plekken in Seoul
Als ik zonder nadenken alleen wil wandelen, raad ik de Mapobrug aan. Op een gegeven moment begon ik te voelen dat tijd te kostbaar was, en er was een periode waarin ik haastig plekken opzocht om in Seoul te bezoeken.
Toen wilde ik plotseling niets meer doen of ergens over nadenken. Daarom dacht ik aan een plek waar ik alleen kon wandelen om een frisse neus te halen, en ging ik naar de ‘Brug van het Leven’ op de Mapobrug.
#Zo ben ik behoorlijk veranderd ten opzichte van twee maanden geleden.
Door dit project,ik ben ik begonnen te leren hoe ik alleen kan wonen. Er was een tijd dat ik dacht: ‘Hoe kunnen mensen alleen eten, alleen films kijken, alleen drinken, enzovoort?’ Maar nu wandel ik alleen door de straten van Hongdae, eet ik alleen in populaire restaurants in Hongdae, maak ik zelf geplande uitstapjes in Seoul, ga ik naar speciale karaokekamers voor solo-bezoekers en ga ik daar twee uur lang helemaal los... Ik heb geleerd hoe ik plezier kan maken, ook als ik alleen ben.
Ook mijn houding tegenover buitenlanders is veranderd. In het begin durfde ik niet eens gedag te zeggen en was ik bang om taalfouten te maken. Daardoor was ik overal bang voor en voelde ik geen enkele interesse.
Maar naarmate ik hier langer verbleef, begon ik gasten die voor het eerst incheckten te begroeten en te vragen uit welk land ze kwamen en waarom ze naar Korea waren gekomen. Zo kreeg ik geleidelijk meer zelfvertrouwen en leerde ik hoe ik gesprekken kon beginnen als ik mensen voor het eerst ontmoette.Geleidelijk ontdekte ik het plezier van het ontmoeten en leren kennen van allerlei mensen, en ontwikkelde ik de gewoonte om in alles zorgvuldig op mijn woorden te letten.
Ik kreeg vertrouwen in mezelf. Ik probeerde van alles en maakte dingen mee die ik tijdens mijn studietijd niet kon doen. Soms had ik een beetje spijt en vroeg ik me af waarom ik dit niet eerder had gedaan. Maar zelfs die spijt was een gelukkige vorm van spijt, omdat die voortkwam uit het feit dat ik nu gelukkig was en tevreden met mezelf. Daardoor voelde zelfs die spijt prettig.
Ik besefte dat ik in een harde wereld had geleefd en zelf ook hard was geworden. De meeste mensen die ik ken zijn individualisten. Ze lijken om anderen te geven, maar uiteindelijk denken ze vooral aan zichzelf. Dat was de werkelijkheid die ik kende en waarin ik leefde.
Maar hier kwamen [ze] uit landen waarvan ik de namen nog nooit had gehoord ofIk ontmoette gasten uit landen die ik tot dan toe alleen op internet had gezien, en mijn waarden veranderden ingrijpend.Er waren mensen die oprecht dankbaar waren voor kleine dingen en zich zelfs voor de kleinste foutjes diep verontschuldigden, mensen die altijd glimlachten, mensen die zielsveel van Korea hielden en mensen die zelfs één vriendelijk woord op prijs stelden en hun dankbaarheid voor een kleine hulpbetoon lieten blijken met een briefje of berichtje. De twee maanden die ik hier met hen doorbracht, brachten me ertoe terug te kijken op en na te denken over de eerste twintig jaar van mijn leven, en
Ik begon al mijn handelingen en woorden te veranderen. Ik was vroeger verlegen en groette zelfs de gasten die ik op de gang tegenkwam niet, maar nu begon ik als eerste te vragen: ‘Hoi, hoe gaat het?’ Ook besefte ik hoeveel mijn familieleden voor me betekenden, terwijl ik ze vroeger elke dag zag, en dacht ik dat ik mijn ouders vaker moest bellen, al was het maar kort.
Ik was vroeger zuinig met complimenten, maar leerde zelfs een beetje ongemakkelijke complimenten te geven terwijl ik naar de verhalen van gasten luisterde. En bovenal verbeterde mijn Engelse spreekvaardigheid aanzienlijk, zodat ik redelijk goed kon communiceren met iedereen die ik hier ontmoette.
Er liggen nog veel dagen voor me en er zijn veel dingen te doen, maar nu heb ik het gevoel dat ik, wat ik ook betreur, zelfverzekerder kan leven dan voorheen. Dus als er iets is wat ik wil doen, zal ik niet bang zijn en de uitdaging aangaan. Ik hoop dat die uitdaging opnieuw zo’n verandering teweegbrengt als dit tussenjaar heeft gedaan.
Zo ben ik behoorlijk veranderd ten opzichte van twee maanden geleden.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Omdat het een ervaring is die anderen niet zomaar kunnen opdoen.
Leren★★★★☆
Zoals ik hierboven al zei, omdat ik veel heb geleerd.
Omgeving★★★★☆
Het was er best comfortabel om te wonen. Het bed was comfortabel, de wifi werkte goed en het was schoon en prettig.
Veiligheid★★★★☆
Ik maakte me echt zorgen omdat het Hongdae is, maar zolang je niet midden in de nacht naar buiten gaat, is het er heel veilig.
Vrije tijd★★★★★
Misschien kon ik, omdat ik maar twee dagen per week werk, de overige vijf dagen besteden aan mijn eigen vrije tijd. Dat vond ik erg fijn.
Ik, die vroeger karig was met complimenten, leerde zelfs wat onhandige complimentjes te geven terwijl ik naar de verhalen van de gasten luisterde. En bovenal veranderde mijn Engelse spreekvaardigheid enorm: ik kan nu redelijk goed communiceren met iedereen die ik hier heb ontmoet.
Er liggen nog veel dagen en dingen voor me, maar nu heb ik het gevoel dat ik zelfverzekerder kan leven dan voorheen, zelfs als ik uiteindelijk ergens spijt van krijg.
-Laat me mijn eigen Seoul voorstellen aan buitenlandse vrienden — Gap Year Stay Seoul! / Lee Hye-min, gapper bij een gezinsproject / gap year van 8 weken |
# Met dit project wilde ik vooral mezelf veranderen.
Op 1 januari 2017, terwijl ik met mijn beste vriendin praatte en terugblikte op het afgelopen jaar, besefte ik dat er niets meer voor me over was. Omdat ik deze realiteit pas laat onder ogen zag, wilde ik alleen maar vaagweg aan de situatie ontsnappen. Overhaast vertelde ik mijn ouders dat ik een tussenjaar wilde nemen. Ik wist eigenlijk niet wat ik moest of kon doen als ik een tussenjaar nam. Misschien was ik zelfs bang om überhaupt iets te doen.
Dagenlang, twee dagen, een week, een maand lang deed ik maar wat, zonder ergens bij stil te staan. Ik besloot dat ik zo niet verder kon en zocht, omdat ik ergens heen wilde waar niemand me kende, naar allerlei programma's: vrijwilligerswerk in het buitenland of een reis naar het buitenland.
Toen hoorde ik over Korean Gap Year, dat vrijwilligersprojecten in het buitenland aanbood, en ontdekte ik dat er allerlei projecten waren. Maar omdat ik druk was geweest met geld uitgeven aan leuke dingen, had ik niet genoeg geld om naar het buitenland te gaan. Daarom zocht ik naar een andere mogelijkheid en ontdekte ik dit project: Seoul Gap Year Stay.
Toen ik de inhoud van dit project voor het eerst zag, dacht ik alleen maar: ‘O, het zou leuk zijn om in Seoul te wonen. Dat lijkt me leuk. Zal ik het proberen?’ — zulke simpele gedachten.Misschien waren het juist deze simpele gedachten die het voor mij mogelijk maakten om aan dit project te beginnen.
Ik begon me te richten op dingen die te maken hadden met wat ik leuk vond. Ik hield van reizen en mensen, dus had ik toerisme als hoofdvak gestudeerd. Mijn aandacht ging weer uit naar Seoul Gap Year Stay en ik verdiepte me geïnteresseerd in de details.
Ik vond het fijn om tijdens het reizen mensen te ontmoeten.Van alle onderdelen van dit project spraken de uitstapjes door Seoul met gasten me eigenlijk het meest aan.Op een gegeven moment voelde ik dat het nu moest, anders nooit. Toen schreef ik me impulsief in. Dit was mijn grootste beslissing en uitdaging sinds ik een tussenjaar had genomen. Zo begon mijn eigen Seoul Gap Year Stay-project.
Met dit project wilde ik vooral mezelf veranderen. Twintig jaar lang was ik steeds lui geweest, had ik geen doorzettingsvermogen en vertrouwde ik altijd op anderen. Ik was mezelf zo zat dat ik wilde veranderen.
Bijvoorbeeld een zelfverzekerdere uitstraling, Ik had geen concrete doelen, zoals hard studeren om certificaten te halen, maar ik wilde zo veranderen dat ik tevreden kon zijn met mezelf. Als dit gap year voorbij was, wilde ik een andere instelling hebben dan toen ik me aanmeldde.Het enige doel dat ik voor dit gap year had, was mezelf.
# Ik heb hier zoveel liefde gekregen van zoveel mensen.
Er zijn zoveel mensen die me zijn bijgebleven, ook nadat het project was afgelopen.Allereerst zou dit programma zonder het guesthouse niet hebben bestaan. Dus om te beginnen CEO Daniel, Hye-in unnie, die op dezelfde dag als ik aan haar eerste gap year begon, Seung-kwon oppa, die later aansloot en het zwaar had tussen twee vrouwelijke medewerkers, en Myeong-sik oppa, die ondanks zijn vermoeidheid altijd tot diep in de nacht met me bleef praten.
Ik ben iedereen zó ontzettend dankbaar. Omdat ik de jongste was, hadden ze veel begrip voor me, waren ze coulant en zorgden ze voor me, waardoor ik me altijd geliefd voelde. En dan mijn eerste buitenlandse vrienden met wie ik bevriend raakte: Micca uit de Filipijnen, Mami unnie en Akane uit Japan! Aan het einde van deze maand zijn Hye-in unnie en ik van plan naar Japan te gaan om deze twee vriendinnen te ontmoeten. En ook onze vrienden van Hye-in unnie en mij: Bill oppa en Tom oppa uit Engeland!Ze deden hun best tijdens de Koreaanse lessen in Sinchon.
Ze vonden ‘gonggi’ spelen erg leuk, dus speelden we altijd samen. Maar de twee oppa's hebben nooit van mij gewonnen; ik was vroeger de ‘gonggi’-kampioen. En ook Jacob oppa, een Koreaans-Amerikaan uit New York! Telkens wanneer we vastliepen met het Engels, dook hij op om voor ons te tolken — elke keer weer bedankt >___< Hee-bong oppa, die helemaal uit Hongkong kwam om schoenen te kopen!Hij antwoordde overal op met K-pop, wat me in verlegenheid bracht. Als ik zei: ‘Ah, ik word gek~’, zong hij ‘Mijyeosseo’ van Son Dam-bi... Of als ik tegen een andere buitenlander ‘sorry’ zei, zong hij ‘Sorry, Sorry’ van Super Junior... Dat soort dingen...
Ook Dawn unnie uit Taiwan; Ian oppa uit Maleisië, die zei dat hij chef-kok was maar Shin Ramyun klaarmaakte; Reito unnie, die zo veel van Korea hield dat ze al voor de derde keer in Seoul was; Kira unnie met haar opvallende blauwe haar; Michael oppa uit Frankrijk, die de smaak van Korea wilde leren kennen maar in plaats daarvan de smaak van clubs ontdekte; en mijn Australische kleine broer Asher, van wie ik dacht dat hij uit '88 kwam, maar die uit '98 bleek te zijn en mijn beste vriend werd.
Onze langetermijngasten van het guesthouse, zoals Salome en anderenEr waren veel gasten die alleen een warme en vrolijke indruk achterlieten, maar het zijn er te veel om allemaal op te noemen. Ik heb hier zoveel liefde gekregen van zoveel mensen.
#Mijn tips voor een gap year
(Taal)
Ik volgde geen studiegroep of TOEIC-cursus en had geen bijbaan, dus was ik vaak in het guesthouse, ook op dagen waarop ik niet hoefde te werken.
Daardoor had ik meer gasten om buiten werktijd te ontmoeten en mee te praten,en omdat ik alleen Engels sprak, verbeterde mijn dagelijkse spreekvaardigheid vanzelf,De Engelse grammatica die ik kende maar niet gebruikte en de woordenschat die ik aan het vergeten was, kwamen één voor één weer terug. Als je geen professionele gespreksvaardigheid wilt leren, lijkt apart studeren niet nodig.
(Accommodatie)
Soms deel je misschien een kamer met gasten van een ander geslacht. Je kunt dat het beste gewoon accepteren en het zien als een van de bijzondere ervaringen.
(Maaltijden)
Van de medewerkers met wie ik werkte, was ik bijna de enige die kon koken (een andere medewerkster kookte zelden), dus lunch en avondeten bereiden waarvoor gekookt moest worden, was behoorlijk zwaar. Maar de medewerkers die niet kookten, ruimden op en deden de afwas, dus als je elkaar helpt, moet het lukken. Toch is het handig als je op zijn minst iets kunt maken, zoals roergebakken viskoekjes.
(Wat je moet meenemen)
Je hebt zeker slippers nodig om binnen in het guesthouse te dragen. Ga vóór je komt even langs bij Daiso. Maar stoffen slippers kunnen het speelgoed worden van Yeongsim (de hond van het guesthouse), dus koop rubberen slippers.
Er is geen wasverzachter, dus als je wilt dat je kleren lekker ruiken nadat je ze hebt gewassen, koop die dan zelf en neem hem mee. Ookis een haardroger en een strijkijzer erg handig. Dames, vergeet niet een stijltang mee te nemen als je die gebruikt.
Als je nog andere vragen hebt, bel dan het telefoonnummer van het guesthouse en stel ze gerust — ze helpen je vriendelijk, dus vraag maar raak. Dingen kopen nadat je bent aangekomen kan ongemerkt veel tijd en geld kosten.
(Voor toekomstige deelnemers)
Stap zelf als eerste op iedereen af, waar diegene ook vandaan komt. Iedereen zal je met een glimlach tegemoetkomen.Doe ook veel huishoudelijk werk voordat je komt. Probeer bijvoorbeeld thuis eens een badkamer schoon te maken.
Oefen veel met koken voordat je komt. Je krijgt volop gelegenheid om te koken, vooral als je alle drie de maaltijden eet.Er zijn genoeg kleerhangers, dus je hoeft er zelf geen mee te nemen.hier komen plannen zelfs als je maakt het maakt niet uit maar een beetje Meer op een betekenisvolle manier besteden als je wilt voldoende plan nadenken over komen.Twee maanden zijn tekort
Soms gaat er iets mis met reserveringen en moet je van kamer wisselen. Je moet dan ook alle bagage verplaatsen die je hebt meegenomen om twee maanden te blijven, maar accepteer dat met gratie. Het gebeurt maar af en toe.
#Mijn eigen favoriete plekken in Seoul
Als ik zonder nadenken alleen wil wandelen, raad ik de Mapobrug aan. Op een gegeven moment begon ik te voelen dat tijd te kostbaar was, en er was een periode waarin ik haastig plekken opzocht om in Seoul te bezoeken.
Toen wilde ik plotseling niets meer doen of ergens over nadenken. Daarom dacht ik aan een plek waar ik alleen kon wandelen om een frisse neus te halen, en ging ik naar de ‘Brug van het Leven’ op de Mapobrug.
#Zo ben ik behoorlijk veranderd ten opzichte van twee maanden geleden.
Door dit project,ik ben ik begonnen te leren hoe ik alleen kan wonen. Er was een tijd dat ik dacht: ‘Hoe kunnen mensen alleen eten, alleen films kijken, alleen drinken, enzovoort?’ Maar nu wandel ik alleen door de straten van Hongdae, eet ik alleen in populaire restaurants in Hongdae, maak ik zelf geplande uitstapjes in Seoul, ga ik naar speciale karaokekamers voor solo-bezoekers en ga ik daar twee uur lang helemaal los... Ik heb geleerd hoe ik plezier kan maken, ook als ik alleen ben.
Ook mijn houding tegenover buitenlanders is veranderd. In het begin durfde ik niet eens gedag te zeggen en was ik bang om taalfouten te maken. Daardoor was ik overal bang voor en voelde ik geen enkele interesse.
Maar naarmate ik hier langer verbleef, begon ik gasten die voor het eerst incheckten te begroeten en te vragen uit welk land ze kwamen en waarom ze naar Korea waren gekomen. Zo kreeg ik geleidelijk meer zelfvertrouwen en leerde ik hoe ik gesprekken kon beginnen als ik mensen voor het eerst ontmoette.Geleidelijk ontdekte ik het plezier van het ontmoeten en leren kennen van allerlei mensen, en ontwikkelde ik de gewoonte om in alles zorgvuldig op mijn woorden te letten.
Ik kreeg vertrouwen in mezelf. Ik probeerde van alles en maakte dingen mee die ik tijdens mijn studietijd niet kon doen. Soms had ik een beetje spijt en vroeg ik me af waarom ik dit niet eerder had gedaan. Maar zelfs die spijt was een gelukkige vorm van spijt, omdat die voortkwam uit het feit dat ik nu gelukkig was en tevreden met mezelf. Daardoor voelde zelfs die spijt prettig.
Ik besefte dat ik in een harde wereld had geleefd en zelf ook hard was geworden. De meeste mensen die ik ken zijn individualisten. Ze lijken om anderen te geven, maar uiteindelijk denken ze vooral aan zichzelf. Dat was de werkelijkheid die ik kende en waarin ik leefde.
Maar hier kwamen [ze] uit landen waarvan ik de namen nog nooit had gehoord ofIk ontmoette gasten uit landen die ik tot dan toe alleen op internet had gezien, en mijn waarden veranderden ingrijpend.Er waren mensen die oprecht dankbaar waren voor kleine dingen en zich zelfs voor de kleinste foutjes diep verontschuldigden, mensen die altijd glimlachten, mensen die zielsveel van Korea hielden en mensen die zelfs één vriendelijk woord op prijs stelden en hun dankbaarheid voor een kleine hulpbetoon lieten blijken met een briefje of berichtje. De twee maanden die ik hier met hen doorbracht, brachten me ertoe terug te kijken op en na te denken over de eerste twintig jaar van mijn leven, en
Ik begon al mijn handelingen en woorden te veranderen. Ik was vroeger verlegen en groette zelfs de gasten die ik op de gang tegenkwam niet, maar nu begon ik als eerste te vragen: ‘Hoi, hoe gaat het?’ Ook besefte ik hoeveel mijn familieleden voor me betekenden, terwijl ik ze vroeger elke dag zag, en dacht ik dat ik mijn ouders vaker moest bellen, al was het maar kort.
Ik was vroeger zuinig met complimenten, maar leerde zelfs een beetje ongemakkelijke complimenten te geven terwijl ik naar de verhalen van gasten luisterde. En bovenal verbeterde mijn Engelse spreekvaardigheid aanzienlijk, zodat ik redelijk goed kon communiceren met iedereen die ik hier ontmoette.
Er liggen nog veel dagen voor me en er zijn veel dingen te doen, maar nu heb ik het gevoel dat ik, wat ik ook betreur, zelfverzekerder kan leven dan voorheen. Dus als er iets is wat ik wil doen, zal ik niet bang zijn en de uitdaging aangaan. Ik hoop dat die uitdaging opnieuw zo’n verandering teweegbrengt als dit tussenjaar heeft gedaan.
Zo ben ik behoorlijk veranderd ten opzichte van twee maanden geleden.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Omdat het een ervaring is die anderen niet zomaar kunnen opdoen.
Leren★★★★☆
Zoals ik hierboven al zei, omdat ik veel heb geleerd.
Omgeving★★★★☆
Het was er best comfortabel om te wonen. Het bed was comfortabel, de wifi werkte goed en het was schoon en prettig.
Veiligheid★★★★☆
Ik maakte me echt zorgen omdat het Hongdae is, maar zolang je niet midden in de nacht naar buiten gaat, is het er heel veilig.
Vrije tijd★★★★★
Misschien kon ik, omdat ik maar twee dagen per week werk, de overige vijf dagen besteden aan mijn eigen vrije tijd. Dat vond ik erg fijn.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
