Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer gemoedsrust en zelfstandigheid #Nieuwe culinaire ervaringen #Tevredenheid en spijt gevoeld
- Dompel je onder in de groene charme! Een tussenjaar op een boerderij in Hokkaido, Japan Kim Youngshin, reiziger tijdens een tussenjaar / tussenjaar van 4 weken
|
# In eerste instantie begon het simpelweg met de wens om eens iets alleen te doen.
In eerste instantie begon het simpelweg met de wens om eens iets alleen te doen. Met mijn eigen tussenjaarwilde ik mijn eentonige, luie levensstijl veranderen. Het doel van dit tussenjaar was om mijn afhankelijke instelling af te leggen.
Op de eerste dag kreeg ik op het vliegveld veel hulp en beleefde ik allerlei ups en downs voordat ik aankwam op station Shirataki. Meteen na aankomst ontmoette ik Akito-san en reden we met de auto naar het huis. Het was laat toen we thuiskwamen, dus iedereen leek al te slapen. Na een korte uitleg over het huis ging ik naar mijn kamer. Omdat de kamers op de tweede verdieping vol waren, verbleef ik voorlopig in de tatamikamer op de begane grond. De onbekende omgeving maakte me die eerste nacht opgewonden en ergens ook bang.
# Als ik eenmaal aan het werk gewend ben, zal de tijd hier kort lijken en zal ik spijt hebben dat ik wegga.
De volgende ochtend at ik hier mijn eerste maaltijd. De andere gerechten waren lekker en de tomatenstoofpot was echt heerlijk. Na het ontbijt ging ik met Jaesung, die hier een maand eerder was komen wonen, naar de velden. ’s Ochtends plantten we dode suikerbieten opnieuw.
Na de lunch plantten we ’s middags aardappelen op het aardappelveld. Terwijl de aardappelpootmachine reed, vulden we de lege plekken op met aardappelen. Ik dacht dat de aardappelen die we die dag in die paar uur hadden geplant met meer waren dan alle aardappelen die ik in mijn leven had gegeten.
Ook ging ik voor het eerst in mijn leven naar een warmwaterbron. Mijn lichaam was moe van het onbekende werk, maar na het bad voelde ik me een stuk lichter. Het veld, dat de eerste keer heel ver weg leek, voelde steeds dichterbij naarmate ik eraan gewend raakte.Het voelde als een dag die een week duurde, maar naarmate de tijd verstrijkt en ik aan het werk gewend raak, zal de tijd hier kort lijken en zal ik met spijt achterblijven.
# Sinds ik hier ben, probeer ik allerlei nieuwe gerechten.
Op de derde dag regende het, dus hadden we een vrije dag. Terwijl ik op mijn kamer uitrustte, maakten Yoko-san, Ashley uit Singapore en ik samen de tuin netjes. Daarna gingen we naar het veld om asperges te oogsten. Ik zag hier ook bijvoet, die ik nooit had verwacht tegen te komen. We groeven bijvoet op, plukten mooie bloemen en oogstten citroenmelisse. Voor het huis dronken we thee. Daarna gingen we naar de aardappelopslag en haalden we wat aardappelen. Er waren paarse en grijze aardappelen, aardappelen die ik kende en verschillende soorten die op zoete aardappelen leken.
Toen ik thuiskwam en me waste, waren de kleuren prachtig. Voor de lunch maakte Yoko-san spaghetti met olijven en tonijn en kookte ze aardappelen. Het eten is hier echt heerlijk. Als dessert aten we aardappelijs, mochi gemaakt van de bijvoet die we eerder hadden opgegraven en een mix van mandarijn en ananas — een combinatie die ik nog nooit had geprobeerd, maar die gezond en lekker was.
Sinds ik hier ben, probeer ik allerlei nieuwe gerechten. Vóór het avondeten maakte ik met Nonoka een wandeling rond het huis. Door het werk slaap ik goed, alle maaltijden zijn lekker en mijn spijsvertering is prima, dus mijn lichaam voelt licht en gezond aan.
# Ik was ontzettend dankbaar en blij dat ik Nonoka’s vijfde verjaardag mocht meevieren.
Zaterdag was Nonoka jarig. Daaromspreek ik geen Japans, maar met behulp van een vertaalprogramma schreef ik een brief aan Nonoka.Yoko-san maakte een taart van aardappelen, bereidde Nonoka’s lievelingsgerechten en we gingen allemaal samen aan tafel. We staken kaarsjes in de taart die Nonoka had gemaakt, zongen en vierden feest.
Ik was ontzettend dankbaar en blij dat ik Nonoka’s vijfde verjaardag mocht meevieren.
# Het was een sterrennacht die ik me nog lang zal herinneren.
Maandag regende het, dus gingen de familie van Ezra, Jaeseong en ik samen naar Asahikawa. De familie van Ezra ging met Nonoka naar haar speelkamer, terwijl Jaeseong en ik de omgeving verkenden. We wandelden door de straten, kochten taart en aten donuts. Daarna spraken we weer af met de familie van Ezra en gingen we sushi eten. We aten veel en zaten helemaal vol. Ik dacht dat ik hier zeker nog eens naartoe wilde als ik opnieuw op reis zou komen.
Daarna gingen we rondkijken in een grote supermarkt in de buurt en kochten we allerlei dingen die we nodig hadden. Ik denk dat ik die dag een product met de naam ‘Hyujokjigan’ kocht — het lijkt een heel goede aankoop. Het kwam goed van pas. Daarna gingen we naar een warmwaterbron. Het was een oudere plek dan waar we eerder waren geweest, maar warmwaterbronnen zijn overal heerlijk. Na het bad gingen we de tonkatsu eten die ik al had willen proberen.
Ze zeiden dat er een menu was dat alleen vrouwen konden bestellen, dus bestelde ik dat. Er zaten gefrituurde aubergine en allerlei groenten bij, dus ik dacht dat ze het daarom de ‘vrouwenset’ noemden. Het was knapperig en echt heerlijk.
Pas ’s avonds kwamen we thuis. Ik stapte slaperig uit de auto enzag voor het eerst in mijn leven zo’n uitzicht. Het leek alsof de sterren uit de lucht vielen. Nee — ik zag een nachtelijke hemel waarin talloze sterren leken neer te storten.Ik leende een camera van Akito, maakte samen met Jaeseong foto’s van de sterrenhemel, fotografeerde elkaar, installeerde een sterrenapp om te ontdekken welke sterren we zagen en keek heel lang naar de sterren — zo lang dat onze nekken de volgende dag pijn deden.
Het was een sterrennacht die ik me nog lang zal herinneren.
#Omdat je veel kunt voelen zonder alles in woorden te hoeven uitdrukken.
Ongeveer een week later zetten we die ochtend een hek neer en maakten we het oogsten van de maïs af. Voor de lunch aten we shioramen. Er zat boter in de ramen, wat de smaak versterkte, en de bouillon was licht en erg lekker. ’s Middags gingen we naar het suikerbietenveld om langs de randen mest te strooien en verplaatsten we de grote stenen die de groei van de suikerbieten konden belemmeren.
Het verplaatsen van de stenen was voor mij behoorlijk zwaar werk. Mijn polsen, enkels, middel en schouders deden allemaal pijn, maar ik voelde me trots en blij. Rond vier uur waren we klaar met werken en gingen we samen winkelen. Sinds mijn aankomst ging ik voor het eerst naar de winkelstraat bij station Shirataki. Alle gebouwen waren zo mooi en de kleuren voelden heel warm aan.
’s Avonds kochten we veel rundvlees, lamsvlees en varkensvlees voor een barbecue. We stopten bij de supermarkt om alcohol en snacks te kopen, brachten Nonoka terug naar het huis en maakten alles klaar voor de barbecue. We zaten allemaal samen, grilden en aten vlees en praatten,Ik begreep nauwelijks Japans, dus kon ik niet meepraten of meeleven, maar ik genoot nog steeds van de sfeer. Je kunt veel voelen zonder alles in woorden te hoeven uitdrukken..
Na de barbecue ruimden we op, gingen we in de woonkamer zitten en praatte iedereen met elkaar. Terwijl ik luisterde, dacht ik: ‘Ik wou dat mijn Japans veel beter werd.’ ‘Ook als ik weer terug ben in Korea wil ik Japans blijven studeren, zodat ik het niet vergeet en de volgende keer dat ik hier kom meer met Yoko-san, Akito-san en Nonoka kan praten.’
#Er kwamen gasten uit Kyoto.
Ongeveer twee weken na mijn aankomst kwamen er gasten uit Kyoto. Voor het avondeten maakte ik Koreaanse kimchi-ribstoofpot volgens een recept dat ik van mijn moeder had geleerd, en Jaeseong maakte Huahua. Yoko-san maakte aardappelsalade, aardappelpizza en nog andere gerechten. Ze bakten ook bamboescheuten die ze uit Kyoto hadden meegebracht; die waren echt heerlijk.
De volgende dag werkten de gasten ook met ons mee. Tijdens de ochtendpauze aten we matcha- en aardbeienmochi die de gasten uit Kyoto hadden meegebracht, en de garnalenchips die ik had meegenomen. Ik dacht dat ik ooit Kyoto zou willen bezoeken, al was het maar om de matchamochi te proeven die ze hadden meegebracht. Daarna gingen we naar de kas, maakten we de velden klaar en plantten we zaailingen, zoals tomaten en komkommers.
’s Middags wiedden we samen het onkruid. Tijdens het wieden leerde ik veel van het dialect van Kyoto. We spraken af om de volgende dag in de winter hier samen te gaan skiën, waarna de gasten uit Kyoto vertrokken.
#Ik hoop dat mijn gevoelens goed zijn overgekomen.
Een paar dagen later werkten we ’s ochtends en hadden we ’s middags vrij. Jaeseong en ik fietsten daarom naar het centrum en weer terug. We gingen naar een schrijn en het veld voor gateball, en maakten een wandeling door de buurt.Op de terugweg deden we boodschappen en maakte ik de gebakken rijst die ik van Baek Jong-won had geleerd. De smaak was uiteindelijk wat flauw, maar iedereen at ervan en vond het lekker, dus daar was ik dankbaar voor.
De volgende dag hadden we ook vrij en was het prachtig weer. Daarom gingen we met z’n allen op pad. We gingen naar Biei, aten ijs, kochten pudding en snacks van aardappelen en maïs, gemaakt met heel verse ingrediënten. Alles wat in Biei werd verkocht zag er vers en heerlijk uit. Na onze rondrit door Biei gingen we soepcurry eten. Ik vertelde wat ik graag wilde eten, en Akito herkende het en nam ons mee naar een restaurant.
Ik ben altijd dankbaar voor zulke attentheid. Het was net zo lekker als ik had gehoopt, en de groenten waren echt heerlijk. Sinds ik hier ben, heb ik het gevoel dat ik veel groenten eet. Ik wist niet dat broccoli zo lekker kon zijn. Na de lunch gingen we naar Furano. Langs een bospad staan verschillende houten hutjes waar mensen handgemaakte producten verkopen. Ze verkochten uitgesneden houten dieren die piano of drums spelen, kunstwerken van papier met landschappen van Furano, ingelijste landschapskunst, leren tassen, ringen en allerlei andere spullen.
Ik kocht twee vellen briefpapier om aan Ezra en Jaeseong te geven, en een schilderij dat het landschap van Furano en de omgeving die ik had gezien het best weergaf, om in mijn kamer op te hangen. Daarna gingen we naar een kaasfabriek om te zien hoe kaas wordt gemaakt en verschillende kazen te proeven. Terwijl Yoko aan het winkelen was, wandelde ik door Furano. Het was er heel rustig en de huizen waren zo mooi. Het voelde vreemd en misschien onbeleefd om foto’s van andermans huis te maken, maar voor ik het wist was ik toch aan het fotograferen. Het was echt een vredige, prachtige plek waar je graag wilt wandelen.
In de auto speelde Akito Koreaanse liedjes voor ons, dus we luisterden ernaar — er kwamen veel oude nummers van Wonder Girls, Big Bang en Kara voorbij. Ook de soundtrack van Boys Over Flowers en die van Winter Sonata kwamen langs. Het voelde bijzonder om die hier te horen. We gingen naar een warmwaterbron. Ik was al naar verschillende bronnen geweest, maar deze plek was de beste. Er waren veel verschillende baden en vooral de sfeer in het buitenbad was geweldig.
De lucht was prachtig, de bomen waren prachtig en de bomen en bloemen naast het bad waren werkelijk schitterend.Hier verdween een groot deel van mijn vermoeidheid. Als ik terug ben in Korea, zal ik de warmwaterbronnen vast erg missen.Voor het avondeten gingen we shabu-shabu eten. We aten heel veel, het was ontzettend lekker en we zaten helemaal vol. Toen we na het eten weer thuiskwamen, was het bijna elf uur. Ik was Akito-san erg dankbaar dat hij zo laat nog zo lang had gereden.
Het was nog maar twee dagen tot mijn vertrek, en ’s avonds schreef ik brieven aan Jaeseong en Ezra-san.
Ik hoop dat mijn gevoelens goed zijn overgekomen.
#Of het nu regende of de zon scheen, het was altijd prachtig, dus maakte ik foto’s. Het is alleen zo jammer dat ze er niet uitzagen zoals het er in het echt uitzag.
De dag ervoor begon als elke andere dag. Ik stond op, kleedde me aan en ging naar beneden, naar de eerste verdieping, om te ontbijten. Ik at het ontbijt dat Yoko-san had klaargemaakt. Toen Jaeseong de afwas deed, droogde ik de afgewassen vaat af en zette die weer terug. Normaal vertrek ik om acht uur naar mijn werk, maar vandaag was het een vrije dag, dus ging ik naar mijn kamer om mijn spullen in te pakken.
Ik ging naar beneden om me te wassen. Nonoka zei dat ze een ring wilde maken, dus maakten we samen ringen. We maakten ook fruitcrêpes om samen te delen. Daarna keken we naar een animatiefilm met de naam Monster Hotel. Er waren geen ondertitels, dus luisterde ik gewoon naar het Japans. Ik begreep het meeste niet, maar wel het verhaal.
Nadat ik de film had gekeken en me had gewassen, pakte ik mijn camera en ging ik naar buiten.Terwijl ik foto’s maakte, zag ik dat er vergeleken met mijn aankomst veel sneeuw was gesmolten en dat er veel nieuwe scheuten waren gegroeid. Of het nu regende of de zon scheen, het was altijd prachtig. Ik wilde die aanblik lang bewaren, dus maakte ik foto’s, maar het is zo jammer dat ze niet zijn geworden zoals ik het met eigen ogen zag.
Na de lunch gingen Akito-san, Jaeseong, Nonoka en ik zaadjes kopen. We gingen ook naar een grote supermarkt en kochten allerlei dingen die we wilden hebben. Thuis maakte Yoko-san mijn favoriete tomatenstoofpot en maakte Jaeseong pizza. We aten zoveel dat we helemaal vol zaten, en voordat het donker werd gingen we naar buiten om vuurwerk af te steken.
We deden het soort vuurwerk dat sist en knettert wanneer je het aansteekt, en gebruikten sterretjes aan stokjes. Akito-san maakte heel mooie foto’s. We tekenden ook mooie hartjes, en nadat het prachtige vuurwerk was afgelopen, gingen we naar binnen en deden we de afwas. Daarna kocht Jaeseong een ontzettend lekkere pudding, die we als dessert aten. Ik waardeerde het dat hij er zo attent aan had gedacht die te kopen.
#Ik was dankbaar voor elk moment. Ik kom zeker nog eens terug!
Op de laatste dag ontbeten we allemaal samen, pakten we onze tassen in en gingen we naar station Shirataki. Onderweg gaf ik de brieven, en Yoko-san kocht ook drankjes voor ons. We zwaaiden toen de trein aankwam. Toen de treindeuren dichtgingen en Nonoka begon te rennen, besefte ik pas echt dat we afscheid namen.
Hier leerde ik hoe ik me op het leven in het heden kon richten. En dankzij de fijne mensen heb ik hier veel mooie herinneringen gemaakt.Afscheid nemen is altijd jammer, maar de gedachte dat Ezra-san hier altijd zal zijn en dat ik hem op elk moment kan ontmoeten, maakt dat ik me niet verdrietig voel. Integendeel, ik voelde me gelukkiger. Zelfs toen ik vertrok, verheugde ik me op het idee om later met mijn dierbaren terug te komen.
De volgende keer spreek ik zeker goed Japans en wil ik veel praten. Dit zijn zulke mooie herinneringen voor mij, dus ik hoop dat de familie van Ezra-san, Jaeseong, Uchi-san en de gasten uit Kyoto die op bezoek kwamen met plezier terugdenken aan de tijd die ze met mij hebben doorgebracht. Ik was dankbaar voor elk moment. Ik kom zeker nog eens terug!
#Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
Toen ik aan het project begon, hielp iemand die ik daar ontmoette en ook aan het project werkte me enorm. Die persoon sprak goed Japans en tolkte voor me. Als die persoon er niet was...Legden ze de meeste dingen in het Engels uit en verduidelijkten ze moeilijk te begrijpen onderdelen met gebaren, dus waren er op het werk geen grote problemen.
Toch denk ik dat je het nog beter zult hebben als je van tevoren Japans leert.
(Accommodatie)
Het huis was schoon en de sfeer was zo fijn dat ik tijdens mijn verblijf nergens last van had.
(Maaltijden)
Ik heb meestal een slechte spijsvertering en heb vaak een opgeblazen gevoel, maar sinds ik hier ben, heb ik geen enkele keer buikpijn gehad.Ze konden zo goed koken dat ik altijd heerlijk at.En wanneer ik af en toe Koreaans eten voor hen maakte, waren ze ontzettend blij. Ik raad aan om minstens één gerecht te oefenen dat je voor hen kunt klaarmaken.
(Wat je moet meenemen)
Vanwege een eerdere enkelblessure gebruikte ik sporttape tijdens het werk. Toen ik naar de supermarkt ging, kocht ik een pleister tegen vermoeide voeten en deed die ’s avonds op — dat hielp enorm.
(Voor toekomstige deelnemers)
Wat ik jammer vond, was dat ik niet zoveel gesprekken kon voeren als ik had gehoopt. Ik blijf denken: ‘Had ik maar beter Japans gesproken.’ Nu ik weer thuis ben, studeer ik daarom serieuzer Japans, met het oog op onze volgende ontmoeting.
En omdat er meer veeleisende taken zijn dan je misschien verwacht, kan iemand zoals ik...Als je denkt dat het eenvoudig is, kan het in het begin best zwaar zijn. Toch kan iedereen het goed doen. Er zijn zoveel andere voordelen dat je niet moet aarzelen alleen omdat het werk moeilijk lijkt.
#Het was een periode waarin ik veel over mezelf nadacht.
Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, had ik geen mentale ruimte en leefde ik met veel angst.
Door aan dit project mee te doen, had ik tijdens het werk geen afleidende gedachten. Dankzij het ontspannen, rustige tempo werd het een periode waarin ik veel over mezelf nadacht.
Nu, ongeveer een week nadat ik ben teruggekomen, ben ik zo veranderd dat ik mezelf soms nauwelijks herken.
Ik denk dat het absoluut de juiste keuze voor mezelf was.
- Dompel je onder in de groene charme! Een tussenjaar op een boerderij in Hokkaido, Japan Kim Youngshin, reiziger tijdens een tussenjaar / tussenjaar van 4 weken
|
# In eerste instantie begon het simpelweg met de wens om eens iets alleen te doen.
In eerste instantie begon het simpelweg met de wens om eens iets alleen te doen. Met mijn eigen tussenjaarwilde ik mijn eentonige, luie levensstijl veranderen. Het doel van dit tussenjaar was om mijn afhankelijke instelling af te leggen.
Op de eerste dag kreeg ik op het vliegveld veel hulp en beleefde ik allerlei ups en downs voordat ik aankwam op station Shirataki. Meteen na aankomst ontmoette ik Akito-san en reden we met de auto naar het huis. Het was laat toen we thuiskwamen, dus iedereen leek al te slapen. Na een korte uitleg over het huis ging ik naar mijn kamer. Omdat de kamers op de tweede verdieping vol waren, verbleef ik voorlopig in de tatamikamer op de begane grond. De onbekende omgeving maakte me die eerste nacht opgewonden en ergens ook bang.
# Als ik eenmaal aan het werk gewend ben, zal de tijd hier kort lijken en zal ik spijt hebben dat ik wegga.
De volgende ochtend at ik hier mijn eerste maaltijd. De andere gerechten waren lekker en de tomatenstoofpot was echt heerlijk. Na het ontbijt ging ik met Jaesung, die hier een maand eerder was komen wonen, naar de velden. ’s Ochtends plantten we dode suikerbieten opnieuw.
Na de lunch plantten we ’s middags aardappelen op het aardappelveld. Terwijl de aardappelpootmachine reed, vulden we de lege plekken op met aardappelen. Ik dacht dat de aardappelen die we die dag in die paar uur hadden geplant met meer waren dan alle aardappelen die ik in mijn leven had gegeten.
Ook ging ik voor het eerst in mijn leven naar een warmwaterbron. Mijn lichaam was moe van het onbekende werk, maar na het bad voelde ik me een stuk lichter. Het veld, dat de eerste keer heel ver weg leek, voelde steeds dichterbij naarmate ik eraan gewend raakte.Het voelde als een dag die een week duurde, maar naarmate de tijd verstrijkt en ik aan het werk gewend raak, zal de tijd hier kort lijken en zal ik met spijt achterblijven.
# Sinds ik hier ben, probeer ik allerlei nieuwe gerechten.
Op de derde dag regende het, dus hadden we een vrije dag. Terwijl ik op mijn kamer uitrustte, maakten Yoko-san, Ashley uit Singapore en ik samen de tuin netjes. Daarna gingen we naar het veld om asperges te oogsten. Ik zag hier ook bijvoet, die ik nooit had verwacht tegen te komen. We groeven bijvoet op, plukten mooie bloemen en oogstten citroenmelisse. Voor het huis dronken we thee. Daarna gingen we naar de aardappelopslag en haalden we wat aardappelen. Er waren paarse en grijze aardappelen, aardappelen die ik kende en verschillende soorten die op zoete aardappelen leken.
Toen ik thuiskwam en me waste, waren de kleuren prachtig. Voor de lunch maakte Yoko-san spaghetti met olijven en tonijn en kookte ze aardappelen. Het eten is hier echt heerlijk. Als dessert aten we aardappelijs, mochi gemaakt van de bijvoet die we eerder hadden opgegraven en een mix van mandarijn en ananas — een combinatie die ik nog nooit had geprobeerd, maar die gezond en lekker was.
Sinds ik hier ben, probeer ik allerlei nieuwe gerechten. Vóór het avondeten maakte ik met Nonoka een wandeling rond het huis. Door het werk slaap ik goed, alle maaltijden zijn lekker en mijn spijsvertering is prima, dus mijn lichaam voelt licht en gezond aan.
# Ik was ontzettend dankbaar en blij dat ik Nonoka’s vijfde verjaardag mocht meevieren.
Zaterdag was Nonoka jarig. Daaromspreek ik geen Japans, maar met behulp van een vertaalprogramma schreef ik een brief aan Nonoka.Yoko-san maakte een taart van aardappelen, bereidde Nonoka’s lievelingsgerechten en we gingen allemaal samen aan tafel. We staken kaarsjes in de taart die Nonoka had gemaakt, zongen en vierden feest.
Ik was ontzettend dankbaar en blij dat ik Nonoka’s vijfde verjaardag mocht meevieren.
# Het was een sterrennacht die ik me nog lang zal herinneren.
Maandag regende het, dus gingen de familie van Ezra, Jaeseong en ik samen naar Asahikawa. De familie van Ezra ging met Nonoka naar haar speelkamer, terwijl Jaeseong en ik de omgeving verkenden. We wandelden door de straten, kochten taart en aten donuts. Daarna spraken we weer af met de familie van Ezra en gingen we sushi eten. We aten veel en zaten helemaal vol. Ik dacht dat ik hier zeker nog eens naartoe wilde als ik opnieuw op reis zou komen.
Daarna gingen we rondkijken in een grote supermarkt in de buurt en kochten we allerlei dingen die we nodig hadden. Ik denk dat ik die dag een product met de naam ‘Hyujokjigan’ kocht — het lijkt een heel goede aankoop. Het kwam goed van pas. Daarna gingen we naar een warmwaterbron. Het was een oudere plek dan waar we eerder waren geweest, maar warmwaterbronnen zijn overal heerlijk. Na het bad gingen we de tonkatsu eten die ik al had willen proberen.
Ze zeiden dat er een menu was dat alleen vrouwen konden bestellen, dus bestelde ik dat. Er zaten gefrituurde aubergine en allerlei groenten bij, dus ik dacht dat ze het daarom de ‘vrouwenset’ noemden. Het was knapperig en echt heerlijk.
Pas ’s avonds kwamen we thuis. Ik stapte slaperig uit de auto enzag voor het eerst in mijn leven zo’n uitzicht. Het leek alsof de sterren uit de lucht vielen. Nee — ik zag een nachtelijke hemel waarin talloze sterren leken neer te storten.Ik leende een camera van Akito, maakte samen met Jaeseong foto’s van de sterrenhemel, fotografeerde elkaar, installeerde een sterrenapp om te ontdekken welke sterren we zagen en keek heel lang naar de sterren — zo lang dat onze nekken de volgende dag pijn deden.
Het was een sterrennacht die ik me nog lang zal herinneren.
#Omdat je veel kunt voelen zonder alles in woorden te hoeven uitdrukken.
Ongeveer een week later zetten we die ochtend een hek neer en maakten we het oogsten van de maïs af. Voor de lunch aten we shioramen. Er zat boter in de ramen, wat de smaak versterkte, en de bouillon was licht en erg lekker. ’s Middags gingen we naar het suikerbietenveld om langs de randen mest te strooien en verplaatsten we de grote stenen die de groei van de suikerbieten konden belemmeren.
Het verplaatsen van de stenen was voor mij behoorlijk zwaar werk. Mijn polsen, enkels, middel en schouders deden allemaal pijn, maar ik voelde me trots en blij. Rond vier uur waren we klaar met werken en gingen we samen winkelen. Sinds mijn aankomst ging ik voor het eerst naar de winkelstraat bij station Shirataki. Alle gebouwen waren zo mooi en de kleuren voelden heel warm aan.
’s Avonds kochten we veel rundvlees, lamsvlees en varkensvlees voor een barbecue. We stopten bij de supermarkt om alcohol en snacks te kopen, brachten Nonoka terug naar het huis en maakten alles klaar voor de barbecue. We zaten allemaal samen, grilden en aten vlees en praatten,Ik begreep nauwelijks Japans, dus kon ik niet meepraten of meeleven, maar ik genoot nog steeds van de sfeer. Je kunt veel voelen zonder alles in woorden te hoeven uitdrukken..
Na de barbecue ruimden we op, gingen we in de woonkamer zitten en praatte iedereen met elkaar. Terwijl ik luisterde, dacht ik: ‘Ik wou dat mijn Japans veel beter werd.’ ‘Ook als ik weer terug ben in Korea wil ik Japans blijven studeren, zodat ik het niet vergeet en de volgende keer dat ik hier kom meer met Yoko-san, Akito-san en Nonoka kan praten.’
#Er kwamen gasten uit Kyoto.
Ongeveer twee weken na mijn aankomst kwamen er gasten uit Kyoto. Voor het avondeten maakte ik Koreaanse kimchi-ribstoofpot volgens een recept dat ik van mijn moeder had geleerd, en Jaeseong maakte Huahua. Yoko-san maakte aardappelsalade, aardappelpizza en nog andere gerechten. Ze bakten ook bamboescheuten die ze uit Kyoto hadden meegebracht; die waren echt heerlijk.
De volgende dag werkten de gasten ook met ons mee. Tijdens de ochtendpauze aten we matcha- en aardbeienmochi die de gasten uit Kyoto hadden meegebracht, en de garnalenchips die ik had meegenomen. Ik dacht dat ik ooit Kyoto zou willen bezoeken, al was het maar om de matchamochi te proeven die ze hadden meegebracht. Daarna gingen we naar de kas, maakten we de velden klaar en plantten we zaailingen, zoals tomaten en komkommers.
’s Middags wiedden we samen het onkruid. Tijdens het wieden leerde ik veel van het dialect van Kyoto. We spraken af om de volgende dag in de winter hier samen te gaan skiën, waarna de gasten uit Kyoto vertrokken.
#Ik hoop dat mijn gevoelens goed zijn overgekomen.
Een paar dagen later werkten we ’s ochtends en hadden we ’s middags vrij. Jaeseong en ik fietsten daarom naar het centrum en weer terug. We gingen naar een schrijn en het veld voor gateball, en maakten een wandeling door de buurt.Op de terugweg deden we boodschappen en maakte ik de gebakken rijst die ik van Baek Jong-won had geleerd. De smaak was uiteindelijk wat flauw, maar iedereen at ervan en vond het lekker, dus daar was ik dankbaar voor.
De volgende dag hadden we ook vrij en was het prachtig weer. Daarom gingen we met z’n allen op pad. We gingen naar Biei, aten ijs, kochten pudding en snacks van aardappelen en maïs, gemaakt met heel verse ingrediënten. Alles wat in Biei werd verkocht zag er vers en heerlijk uit. Na onze rondrit door Biei gingen we soepcurry eten. Ik vertelde wat ik graag wilde eten, en Akito herkende het en nam ons mee naar een restaurant.
Ik ben altijd dankbaar voor zulke attentheid. Het was net zo lekker als ik had gehoopt, en de groenten waren echt heerlijk. Sinds ik hier ben, heb ik het gevoel dat ik veel groenten eet. Ik wist niet dat broccoli zo lekker kon zijn. Na de lunch gingen we naar Furano. Langs een bospad staan verschillende houten hutjes waar mensen handgemaakte producten verkopen. Ze verkochten uitgesneden houten dieren die piano of drums spelen, kunstwerken van papier met landschappen van Furano, ingelijste landschapskunst, leren tassen, ringen en allerlei andere spullen.
Ik kocht twee vellen briefpapier om aan Ezra en Jaeseong te geven, en een schilderij dat het landschap van Furano en de omgeving die ik had gezien het best weergaf, om in mijn kamer op te hangen. Daarna gingen we naar een kaasfabriek om te zien hoe kaas wordt gemaakt en verschillende kazen te proeven. Terwijl Yoko aan het winkelen was, wandelde ik door Furano. Het was er heel rustig en de huizen waren zo mooi. Het voelde vreemd en misschien onbeleefd om foto’s van andermans huis te maken, maar voor ik het wist was ik toch aan het fotograferen. Het was echt een vredige, prachtige plek waar je graag wilt wandelen.
In de auto speelde Akito Koreaanse liedjes voor ons, dus we luisterden ernaar — er kwamen veel oude nummers van Wonder Girls, Big Bang en Kara voorbij. Ook de soundtrack van Boys Over Flowers en die van Winter Sonata kwamen langs. Het voelde bijzonder om die hier te horen. We gingen naar een warmwaterbron. Ik was al naar verschillende bronnen geweest, maar deze plek was de beste. Er waren veel verschillende baden en vooral de sfeer in het buitenbad was geweldig.
De lucht was prachtig, de bomen waren prachtig en de bomen en bloemen naast het bad waren werkelijk schitterend.Hier verdween een groot deel van mijn vermoeidheid. Als ik terug ben in Korea, zal ik de warmwaterbronnen vast erg missen.Voor het avondeten gingen we shabu-shabu eten. We aten heel veel, het was ontzettend lekker en we zaten helemaal vol. Toen we na het eten weer thuiskwamen, was het bijna elf uur. Ik was Akito-san erg dankbaar dat hij zo laat nog zo lang had gereden.
Het was nog maar twee dagen tot mijn vertrek, en ’s avonds schreef ik brieven aan Jaeseong en Ezra-san.
Ik hoop dat mijn gevoelens goed zijn overgekomen.
#Of het nu regende of de zon scheen, het was altijd prachtig, dus maakte ik foto’s. Het is alleen zo jammer dat ze er niet uitzagen zoals het er in het echt uitzag.
De dag ervoor begon als elke andere dag. Ik stond op, kleedde me aan en ging naar beneden, naar de eerste verdieping, om te ontbijten. Ik at het ontbijt dat Yoko-san had klaargemaakt. Toen Jaeseong de afwas deed, droogde ik de afgewassen vaat af en zette die weer terug. Normaal vertrek ik om acht uur naar mijn werk, maar vandaag was het een vrije dag, dus ging ik naar mijn kamer om mijn spullen in te pakken.
Ik ging naar beneden om me te wassen. Nonoka zei dat ze een ring wilde maken, dus maakten we samen ringen. We maakten ook fruitcrêpes om samen te delen. Daarna keken we naar een animatiefilm met de naam Monster Hotel. Er waren geen ondertitels, dus luisterde ik gewoon naar het Japans. Ik begreep het meeste niet, maar wel het verhaal.
Nadat ik de film had gekeken en me had gewassen, pakte ik mijn camera en ging ik naar buiten.Terwijl ik foto’s maakte, zag ik dat er vergeleken met mijn aankomst veel sneeuw was gesmolten en dat er veel nieuwe scheuten waren gegroeid. Of het nu regende of de zon scheen, het was altijd prachtig. Ik wilde die aanblik lang bewaren, dus maakte ik foto’s, maar het is zo jammer dat ze niet zijn geworden zoals ik het met eigen ogen zag.
Na de lunch gingen Akito-san, Jaeseong, Nonoka en ik zaadjes kopen. We gingen ook naar een grote supermarkt en kochten allerlei dingen die we wilden hebben. Thuis maakte Yoko-san mijn favoriete tomatenstoofpot en maakte Jaeseong pizza. We aten zoveel dat we helemaal vol zaten, en voordat het donker werd gingen we naar buiten om vuurwerk af te steken.
We deden het soort vuurwerk dat sist en knettert wanneer je het aansteekt, en gebruikten sterretjes aan stokjes. Akito-san maakte heel mooie foto’s. We tekenden ook mooie hartjes, en nadat het prachtige vuurwerk was afgelopen, gingen we naar binnen en deden we de afwas. Daarna kocht Jaeseong een ontzettend lekkere pudding, die we als dessert aten. Ik waardeerde het dat hij er zo attent aan had gedacht die te kopen.
#Ik was dankbaar voor elk moment. Ik kom zeker nog eens terug!
Op de laatste dag ontbeten we allemaal samen, pakten we onze tassen in en gingen we naar station Shirataki. Onderweg gaf ik de brieven, en Yoko-san kocht ook drankjes voor ons. We zwaaiden toen de trein aankwam. Toen de treindeuren dichtgingen en Nonoka begon te rennen, besefte ik pas echt dat we afscheid namen.
Hier leerde ik hoe ik me op het leven in het heden kon richten. En dankzij de fijne mensen heb ik hier veel mooie herinneringen gemaakt.Afscheid nemen is altijd jammer, maar de gedachte dat Ezra-san hier altijd zal zijn en dat ik hem op elk moment kan ontmoeten, maakt dat ik me niet verdrietig voel. Integendeel, ik voelde me gelukkiger. Zelfs toen ik vertrok, verheugde ik me op het idee om later met mijn dierbaren terug te komen.
De volgende keer spreek ik zeker goed Japans en wil ik veel praten. Dit zijn zulke mooie herinneringen voor mij, dus ik hoop dat de familie van Ezra-san, Jaeseong, Uchi-san en de gasten uit Kyoto die op bezoek kwamen met plezier terugdenken aan de tijd die ze met mij hebben doorgebracht. Ik was dankbaar voor elk moment. Ik kom zeker nog eens terug!
#Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
Toen ik aan het project begon, hielp iemand die ik daar ontmoette en ook aan het project werkte me enorm. Die persoon sprak goed Japans en tolkte voor me. Als die persoon er niet was...Legden ze de meeste dingen in het Engels uit en verduidelijkten ze moeilijk te begrijpen onderdelen met gebaren, dus waren er op het werk geen grote problemen.
Toch denk ik dat je het nog beter zult hebben als je van tevoren Japans leert.
(Accommodatie)
Het huis was schoon en de sfeer was zo fijn dat ik tijdens mijn verblijf nergens last van had.
(Maaltijden)
Ik heb meestal een slechte spijsvertering en heb vaak een opgeblazen gevoel, maar sinds ik hier ben, heb ik geen enkele keer buikpijn gehad.Ze konden zo goed koken dat ik altijd heerlijk at.En wanneer ik af en toe Koreaans eten voor hen maakte, waren ze ontzettend blij. Ik raad aan om minstens één gerecht te oefenen dat je voor hen kunt klaarmaken.
(Wat je moet meenemen)
Vanwege een eerdere enkelblessure gebruikte ik sporttape tijdens het werk. Toen ik naar de supermarkt ging, kocht ik een pleister tegen vermoeide voeten en deed die ’s avonds op — dat hielp enorm.
(Voor toekomstige deelnemers)
Wat ik jammer vond, was dat ik niet zoveel gesprekken kon voeren als ik had gehoopt. Ik blijf denken: ‘Had ik maar beter Japans gesproken.’ Nu ik weer thuis ben, studeer ik daarom serieuzer Japans, met het oog op onze volgende ontmoeting.
En omdat er meer veeleisende taken zijn dan je misschien verwacht, kan iemand zoals ik...Als je denkt dat het eenvoudig is, kan het in het begin best zwaar zijn. Toch kan iedereen het goed doen. Er zijn zoveel andere voordelen dat je niet moet aarzelen alleen omdat het werk moeilijk lijkt.
#Het was een periode waarin ik veel over mezelf nadacht.
Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, had ik geen mentale ruimte en leefde ik met veel angst.
Door aan dit project mee te doen, had ik tijdens het werk geen afleidende gedachten. Dankzij het ontspannen, rustige tempo werd het een periode waarin ik veel over mezelf nadacht.
Nu, ongeveer een week nadat ik ben teruggekomen, ben ik zo veranderd dat ik mezelf soms nauwelijks herken.
Ik denk dat het absoluut de juiste keuze voor mezelf was.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
