Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Minder ongeduldig geworden; me rustiger aangepast #Miniprojecten gepland; meer zelfvertrouwen gekregen #Dankbaarder geworden voor elk moment en gemotiveerd geraakt om mijn best te doen
Als ik hier niet naartoe was gekomen, zou ik waarschijnlijk nog steeds onder druk en angst leven. Tijdens een tussenjaar van drie maanden in Thailand leerde ik een eenvoudige, vanzelfsprekende maar uiterst belangrijke les: dankbaar zijn voor ieder moment en op elk moment mijn best doen. Als ik het moment koester en ernaar handel zonder me te haasten of zorgen te maken, geloof ik dat ik een stap verder kan zetten en een bladzijde in mijn leven kan omslaan.
-Harvardstudent vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken! / Moon Yoojin, deelnemer aan het Gapyear Tribe-tussenjaarprogramma / tussenjaar van 12 weken |
Op dit moment ziet Zuid-Korea,
jaarlijks 60.000 middelbare scholieren en leerlingen van de bovenbouw van de middelbare school voortijdig stoppen met school; 346.000 twintigers doelloos rondhangen zonder dromen; en het verloop van werknemers binnen een jaar oplopen tot bijna 40%,is 75% van de universiteitsstudenten ontevreden over het campusleven en zegt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen anderen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken — waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken — willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (Gapyear)’verwijst naar een pauze van je studie of werk, of een combinatie daarvan. Tijdens die periode kun je allerlei activiteiten ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en startups,en zo richting geven aan je toekomst. Het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Ik rende 25 jaar lang om niet achter anderen te raken.
Voordat ik een tussenjaar nam, streefde ik net als de meeste jonge mensen in Korea 25 jaar lang voortdurend naar prestaties en probeerde ik niet achter anderen te raken. Ironisch genoeg keek ik alleen maar vooruit en rende ik zonder te weten waarvoor.
Gelukkig vond ik al vóór mijn afstuderen een baan en ging ik bij een bedrijf aan de slag, maar kort nadat ik was begonnen, besefte ik dat het werk niet bij me paste.Maar omdat ik er met zoveel moeite was gekomen, durfde ik niet op te zeggen. Ik denk dat ik volhield omdat ik dacht dat anderen vast ook zo leefden.
Na ruim een jaar was de situatie echter nog steeds niet verbeterd. Na lang nadenken besloot ik nieuwe ervaringen op te doen en een tussenjaar te nemen. Terwijl ik nadacht over welke nieuwe ervaringen ik wilde opdoen, maakte ik plannen voor vrijwilligerswerk in het buitenland, iets wat ik al lang wilde doen, en om naar plekken te reizen waar ik nog nooit was geweest en andere werelden te leren kennen. Zo begonnen mijn twee projecten: drie maanden lesgeven op een basisschool in Cambodja en drie maanden vrijwilligerswerk bij een Thaise ngo.
# Het duurde eigenlijk best lang voordat ik gewend raakte aan het leven en werken hier.
Zodra ik klaar was met het vrijwilligerswerk waarbij ik Engels gaf in Phnom Penh, Cambodja, vertrok ik meteen naar een Thaise ngo om aan mijn tweede project te beginnen. Bij aankomst voelde ik me op mijn gemak door de vredige sfeer, die precies het tegenovergestelde was van Phnom Penh. Tegelijkertijd dacht ik dat ik flink zou moeten wennen om hier drie maanden te wonen.
Op mijn eerste dag bij de organisatie stond ik onder de douche toen het water plotseling werd afgesloten en de stroom uitviel — ik raakte helemaal in paniek. Vanaf dag één gebeurden er zulke ongebruikelijke dingen. Omdat ik voor het eerst in een afgelegen plattelandsgebied woonde, zonder voorzieningen in de buurt en met slecht openbaar vervoer, was het er erg onpraktisch en kon ik me aanvankelijk niet aanpassen.
Het duurde echt een hele tijd voordat ik gewend raakte aan het leven en werken hier. Alles was zo nieuw: de landelijke accommodatie (?), zelf op een motorfiets moeten rijden in plaats van het openbaar vervoer te gebruiken, en nog veel meer. De eerste weken kon ik niet wennen aan de sfeer en verliet ik de accommodatie of de organisatie nauwelijks, tenzij iemand me een lift gaf.
Bovendien maakte ik me in de weken na de start van het project alleen maar zorgen over wat ik moest doen, zonder vooruitgang te boeken. In het begin vond ik het zelfs moeilijk om naar het kantoor van de vrijwilligers te gaan, waar iedereen hard aan het werk was.
In het begin vroeg ik me met grote zorgen af of ik hier wel iets zou kunnen doen. Op een dag besefte ik dat ik tijd nodig had om aan de leefomstandigheden en de sfeer hier te wennen.
Toen ik mezelf, met mijn ongeduld, wat ruimte gaf, kon ik me vanzelf aanpassen aan de andere vrijwilligers en het dorp. Ook ontdekte ik wat ik graag wilde doen. Pas toen begon ik echt te genieten van de rest van mijn tijd in Thailand en bij deze ngo.
Daardoor richtte ik me niet op slechts één project, maar bedacht ik allerlei kleine projecten en hielp ik andere vrijwilligers. Ik praatte veel met een Koreaanse vrijwilligster, Minju. Zij beheerde de Koreaanse Naver-blog van de organisatie, dus besloot ik mee te helpen. Zo begon mijn eerste project.
Ik had nog nooit een blogartikel geschreven, maar bedacht dat iets beter was dan niets en dat we onze krachten moesten bundelen. Minju leerde me veel over bloggen en samen hielden we de blog bij, met ideeën van ons allebei. Via de blog wilde ik Chiang Mai, dat minder bekend is dan Bangkok, onder de aandacht brengen en ook de lokale ngo promoten.
Minju en ik bedachten ook een wekelijkse naschoolse les muziek en Engels. Minju wilde de kinderen muziekles geven en omdat ik ervaring had met Engelse les in Cambodja, leek het ons leuker om dat samen te doen. Hoewel we hard ons best deden, hadden we niet veel tijd om met de kinderen om te gaan en konden we de lessen niet vormgeven zoals zij dat wilden. Eerlijk gezegd waren de resultaten dus niet geweldig.Maar als zich nog eens zo’n kans voordoet, wil ik deze ervaring als les gebruiken en een inhoudelijk sterkere les opzetten.
# Ik voelde dat ik eenvoudiger wilde leven, en ik probeer dat nog steeds.
Ongeveer een maand voordat mijn periode bij de ngo erop zat, begon mijn hoofdproject. De ngo had een stuk grond geschonken gekregen in Phrao en wilde daar een ecologisch resort bouwen om het zinvol te benutten. Ik kreeg de opdracht het vooronderzoek te doen. De locatie van het resort was een prachtige plek, omringd door lage heuvels en beekjes, op ongeveer twintig minuten rijden van de organisatie.
Na een rondleiding over het terrein bespraken we welk concept het resort moest krijgen. We werkten samen met Fei, een Chinese architect en hoogleraar, en ik ondersteunde Fei. Mijn belangrijkste taak was een lijst opstellen van bestaande ecologische resorts in Thailand en onderzoeken hoe ze werken en wat hun kenmerken zijn.
Soms hielp ik medewerkers of vrijwilligers wanneer zij hulp nodig hadden. Een Thaise medewerker, Aom, was verantwoordelijk voor het belangrijkste project van de ngo: biochar. Ik hielp Aom regelmatig. We gingen naar een open veld om biocharmeststof te maken en ik hielp ook bij een tweedaagse workshop voor honderd Thaise boeren. Bij deze ngo leerde ik voor het eerst over biochar. Door de meststof zelf te maken en mee te werken aan het productieproces, verdiepte ik me in dit nieuwe alternatieve materiaal.
Op een zaterdag tijdens het Thaise nieuwjaar bezochten ik, de Thaise medewerkers en andere vrijwillig(st)ers een bergdorp op de grens van Chiang Mai en Chiang Rai om deel te nemen aan het nieuwjaarsfeest van het dorp. We reden ongeveer anderhalf uur met een vrachtwagen over kronkelende bergwegen en over onverharde paden die nauwelijks op wegen leken, tot we bij het dorp aankwamen.
Eerlijk gezegd had ik me nooit een dorp kunnen voorstellen waar mensen halverwege zo’n berg wonen. Een vriend die hoogtevrees had, stond bijna in tranen. De mensen daar leidden een heel eenvoudig leven en leken toch oprecht gelukkig. We waren dankbaar dat ze ons, buitenstaanders, zo hartelijk verwelkomden. We dansten samen de traditionele dorpsdansen, aten nieuwjaarsgerechten en vierden het nieuwe jaar met de dorpsbewoners.
Het was een bescheiden, heel gewoon dorp, maar de bewoners leken oprecht gelukkig. Toen ik mezelf met hen vergeleek, besefte ik dat ik van zoveel dingen genoot, maar toch leefde zonder me gelukkig te voelen. Sindsdien wil ik eenvoudiger leven, en ik probeer dat nog steeds.
Mijn aanbevolen reisbestemmingen
Nimmanhaemin- Nimmanhaemin is een plek waar je de drukke toeristenstraten kunt ontvluchten en kunt genieten van de unieke sfeer van Chiang Mai. Je kunt er heerlijk ontspannen tussen de charmante winkels, sfeervolle restaurants en hippe plekken zoals café Ristr8to, waar een barista die aan het Wereldkampioenschap Barista heeft meegedaan lattes maakt.
Mijn tips
(Taal)
Omdat ik in Cambodja voortdurend Engels had gesproken, was ik volgens mij niet bang om Engels te gebruiken. Toch begreep ik veel niet wanneer ik met vrienden sprak die Engels als moedertaal hadden. Laat je op zulke momenten niet ontmoedigen,Maak je geen zorgen over wat anderen denken; vraag gewoon nog eens om uitleg of vraag of ze iets langzamer willen praten.
(Accommodatie)
De plek waar ik verbleef was geen gewoon woonhuis, maar een huis dat de vrijwilligers zelf hadden gebouwd. Het ligt in het bos (?), dus ’s nachts is het er erg donker en kan het een beetje eng zijn. De badkamer en keuken zijn buiten en de elektriciteit kan onbetrouwbaar zijn, dus een draagbare lamp is ’s avonds handig. Bovendien sluipen lokale honden soms de keuken binnen en openen ze de koelkast om eten te pakken. Bewaar je etenswaren dus goed. ^^;;
(Maaltijden)
In de keuken werden bij elke maaltijd lokale gerechten uit Chiang Mai geserveerd, zodat je volop van het plaatselijke eten kon genieten. Er werden echter vaak soortgelijke gerechten opgediend. Zelf nam ik daarom wat eenvoudige Koreaanse etenswaren mee, zoals instantnoedels en gim (zeewier), om afwisseling te hebben en mijn maaltijden aan te vullen.
(Bagage)
Ik had veel vrije tijd, dus ik kon films of boeken meenemen en van mijn tijd alleen genieten. Ik nam te veel cosmetica mee, waardoor mijn bagage onnodig zwaar werd. Uiteindelijk waren er producten die ik nooit heb gebruikt. Je hoeft niet veel make-up mee te nemen, want er zijn weinig gelegenheden om gekleurde make-up te dragen.
De meeste spullen zijn te vinden op markten of in winkels. Op de markt kopen is zelfs een stuk goedkoper. Ik had bijvoorbeeld veel kleding, cosmetica en allerlei andere spullen uit Korea ingepakt, maar tijdens het inpakken kreeg ik spijt en voelde ik me zonder reden onzeker.
#Als ik hier niet naartoe was gekomen, zou ik waarschijnlijk nog steeds onder druk en met angst leven.
Als ik hier niet naartoe was gekomen, zou ik waarschijnlijk nog steeds onder druk en met angst leven. Een tussenjaar van drie maanden in Thailand leerde me een heel gewone en voor de hand liggende, maar uiterst belangrijke les: dankbaar zijn voor ieder moment en op elk moment mijn best doen. Als ik me niet haast en me geen zorgen maak, maar het heden koester en ernaar handel,
geloof ik dat ik nog een stap verder kan zetten en een bladzijde uit mijn leven kan voltooien.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Thailand ervaren als reiziger en er wonen en het land beleven vanuit het perspectief van een plaatselijke bewoner zijn echt heel verschillend. Het was een periode waarin ik de lokale cultuur echt leerde kennen: een dorpsfeest van een bergstam, de begrafenis van een plaatselijke bewoner, het leven met mensen in Chiang Mai, enzovoort. Bovendien woonde ik voor het eerst langere tijd op het platteland en ontdekte ik dat het leven daar me wel ligt.
Leren★★★☆☆
Door de buitenlandse vrijwilligers die hier met hun vakkennis naartoe kwamen, had ik vaak het gevoel dat ik me de volgende keer beter voorbereid wil hebben. Ik betreur het dat ik tijdens mijn verblijf hier naar mijn idee niet veel voor de organisatie heb kunnen betekenen.
Omgeving★★★☆☆
De omgeving is veel schoner en vrediger dan de stad. Boeren in Chiang Mai passen echter zwerflandbouw toe en verbranden hun akkers, wat ernstige luchtvervuiling en bosbranden veroorzaakt. Daarom is het verstandig een mondkapje te dragen wanneer je op een motor rijdt of op dagen waarop er veel as in de lucht hangt.
Veiligheid★★★☆☆
Omdat het een plattelandsdorp zonder openbaar vervoer is, moet je een scooter nemen om naar het centrum of de nabijgelegen buitenwijken te gaan. Ik ben voorzichtig met veiligheid, dus ik reed nooit laat op de avond of wanneer ik me niet goed voelde, en hield mijn snelheid laag. Je moet echt voorzichtig zijn op een scooter. Prao, het dorp waar de organisatie gevestigd is, ligt op het platteland en is dus een veilige plek, maar zoals overal moet je heel laat op de avond voorzichtig zijn.
Vrije tijd★★★★★
Op korte afstand van de organisatie zijn er volop plekken om je tijd door te brengen, zoals watervallen, warmwaterbronnen en plekken waar je Muay Thai kunt leren. In het weekend is het leuk om met de scooter de omgeving te verkennen of te ontspannen in een van de vele cafés in Prao. Chiang Mai-stad is ook in anderhalf uur met een songthaew te bereiken (een Thais openbaarvervoermiddel op basis van een omgebouwde vrachtwagen). Zo kun je een lang weekend in een hostel in Chiang Mai doorbrengen en je als reiziger voelen.
Als ik hier niet naartoe was gekomen, zou ik waarschijnlijk nog steeds onder druk en angst leven. Tijdens een tussenjaar van drie maanden in Thailand leerde ik een eenvoudige, vanzelfsprekende maar uiterst belangrijke les: dankbaar zijn voor ieder moment en op elk moment mijn best doen. Als ik het moment koester en ernaar handel zonder me te haasten of zorgen te maken, geloof ik dat ik een stap verder kan zetten en een bladzijde in mijn leven kan omslaan.
-Harvardstudent vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken! / Moon Yoojin, deelnemer aan het Gapyear Tribe-tussenjaarprogramma / tussenjaar van 12 weken |
Op dit moment ziet Zuid-Korea,
jaarlijks 60.000 middelbare scholieren en leerlingen van de bovenbouw van de middelbare school voortijdig stoppen met school; 346.000 twintigers doelloos rondhangen zonder dromen; en het verloop van werknemers binnen een jaar oplopen tot bijna 40%,is 75% van de universiteitsstudenten ontevreden over het campusleven en zegt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen anderen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken — waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken — willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (Gapyear)’verwijst naar een pauze van je studie of werk, of een combinatie daarvan. Tijdens die periode kun je allerlei activiteiten ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en startups,en zo richting geven aan je toekomst. Het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Ik rende 25 jaar lang om niet achter anderen te raken.
Voordat ik een tussenjaar nam, streefde ik net als de meeste jonge mensen in Korea 25 jaar lang voortdurend naar prestaties en probeerde ik niet achter anderen te raken. Ironisch genoeg keek ik alleen maar vooruit en rende ik zonder te weten waarvoor.
Gelukkig vond ik al vóór mijn afstuderen een baan en ging ik bij een bedrijf aan de slag, maar kort nadat ik was begonnen, besefte ik dat het werk niet bij me paste.Maar omdat ik er met zoveel moeite was gekomen, durfde ik niet op te zeggen. Ik denk dat ik volhield omdat ik dacht dat anderen vast ook zo leefden.
Na ruim een jaar was de situatie echter nog steeds niet verbeterd. Na lang nadenken besloot ik nieuwe ervaringen op te doen en een tussenjaar te nemen. Terwijl ik nadacht over welke nieuwe ervaringen ik wilde opdoen, maakte ik plannen voor vrijwilligerswerk in het buitenland, iets wat ik al lang wilde doen, en om naar plekken te reizen waar ik nog nooit was geweest en andere werelden te leren kennen. Zo begonnen mijn twee projecten: drie maanden lesgeven op een basisschool in Cambodja en drie maanden vrijwilligerswerk bij een Thaise ngo.
# Het duurde eigenlijk best lang voordat ik gewend raakte aan het leven en werken hier.
Zodra ik klaar was met het vrijwilligerswerk waarbij ik Engels gaf in Phnom Penh, Cambodja, vertrok ik meteen naar een Thaise ngo om aan mijn tweede project te beginnen. Bij aankomst voelde ik me op mijn gemak door de vredige sfeer, die precies het tegenovergestelde was van Phnom Penh. Tegelijkertijd dacht ik dat ik flink zou moeten wennen om hier drie maanden te wonen.
Op mijn eerste dag bij de organisatie stond ik onder de douche toen het water plotseling werd afgesloten en de stroom uitviel — ik raakte helemaal in paniek. Vanaf dag één gebeurden er zulke ongebruikelijke dingen. Omdat ik voor het eerst in een afgelegen plattelandsgebied woonde, zonder voorzieningen in de buurt en met slecht openbaar vervoer, was het er erg onpraktisch en kon ik me aanvankelijk niet aanpassen.
Het duurde echt een hele tijd voordat ik gewend raakte aan het leven en werken hier. Alles was zo nieuw: de landelijke accommodatie (?), zelf op een motorfiets moeten rijden in plaats van het openbaar vervoer te gebruiken, en nog veel meer. De eerste weken kon ik niet wennen aan de sfeer en verliet ik de accommodatie of de organisatie nauwelijks, tenzij iemand me een lift gaf.
Bovendien maakte ik me in de weken na de start van het project alleen maar zorgen over wat ik moest doen, zonder vooruitgang te boeken. In het begin vond ik het zelfs moeilijk om naar het kantoor van de vrijwilligers te gaan, waar iedereen hard aan het werk was.
In het begin vroeg ik me met grote zorgen af of ik hier wel iets zou kunnen doen. Op een dag besefte ik dat ik tijd nodig had om aan de leefomstandigheden en de sfeer hier te wennen.
Toen ik mezelf, met mijn ongeduld, wat ruimte gaf, kon ik me vanzelf aanpassen aan de andere vrijwilligers en het dorp. Ook ontdekte ik wat ik graag wilde doen. Pas toen begon ik echt te genieten van de rest van mijn tijd in Thailand en bij deze ngo.
Daardoor richtte ik me niet op slechts één project, maar bedacht ik allerlei kleine projecten en hielp ik andere vrijwilligers. Ik praatte veel met een Koreaanse vrijwilligster, Minju. Zij beheerde de Koreaanse Naver-blog van de organisatie, dus besloot ik mee te helpen. Zo begon mijn eerste project.
Ik had nog nooit een blogartikel geschreven, maar bedacht dat iets beter was dan niets en dat we onze krachten moesten bundelen. Minju leerde me veel over bloggen en samen hielden we de blog bij, met ideeën van ons allebei. Via de blog wilde ik Chiang Mai, dat minder bekend is dan Bangkok, onder de aandacht brengen en ook de lokale ngo promoten.
Minju en ik bedachten ook een wekelijkse naschoolse les muziek en Engels. Minju wilde de kinderen muziekles geven en omdat ik ervaring had met Engelse les in Cambodja, leek het ons leuker om dat samen te doen. Hoewel we hard ons best deden, hadden we niet veel tijd om met de kinderen om te gaan en konden we de lessen niet vormgeven zoals zij dat wilden. Eerlijk gezegd waren de resultaten dus niet geweldig.Maar als zich nog eens zo’n kans voordoet, wil ik deze ervaring als les gebruiken en een inhoudelijk sterkere les opzetten.
# Ik voelde dat ik eenvoudiger wilde leven, en ik probeer dat nog steeds.
Ongeveer een maand voordat mijn periode bij de ngo erop zat, begon mijn hoofdproject. De ngo had een stuk grond geschonken gekregen in Phrao en wilde daar een ecologisch resort bouwen om het zinvol te benutten. Ik kreeg de opdracht het vooronderzoek te doen. De locatie van het resort was een prachtige plek, omringd door lage heuvels en beekjes, op ongeveer twintig minuten rijden van de organisatie.
Na een rondleiding over het terrein bespraken we welk concept het resort moest krijgen. We werkten samen met Fei, een Chinese architect en hoogleraar, en ik ondersteunde Fei. Mijn belangrijkste taak was een lijst opstellen van bestaande ecologische resorts in Thailand en onderzoeken hoe ze werken en wat hun kenmerken zijn.
Soms hielp ik medewerkers of vrijwilligers wanneer zij hulp nodig hadden. Een Thaise medewerker, Aom, was verantwoordelijk voor het belangrijkste project van de ngo: biochar. Ik hielp Aom regelmatig. We gingen naar een open veld om biocharmeststof te maken en ik hielp ook bij een tweedaagse workshop voor honderd Thaise boeren. Bij deze ngo leerde ik voor het eerst over biochar. Door de meststof zelf te maken en mee te werken aan het productieproces, verdiepte ik me in dit nieuwe alternatieve materiaal.
Op een zaterdag tijdens het Thaise nieuwjaar bezochten ik, de Thaise medewerkers en andere vrijwillig(st)ers een bergdorp op de grens van Chiang Mai en Chiang Rai om deel te nemen aan het nieuwjaarsfeest van het dorp. We reden ongeveer anderhalf uur met een vrachtwagen over kronkelende bergwegen en over onverharde paden die nauwelijks op wegen leken, tot we bij het dorp aankwamen.
Eerlijk gezegd had ik me nooit een dorp kunnen voorstellen waar mensen halverwege zo’n berg wonen. Een vriend die hoogtevrees had, stond bijna in tranen. De mensen daar leidden een heel eenvoudig leven en leken toch oprecht gelukkig. We waren dankbaar dat ze ons, buitenstaanders, zo hartelijk verwelkomden. We dansten samen de traditionele dorpsdansen, aten nieuwjaarsgerechten en vierden het nieuwe jaar met de dorpsbewoners.
Het was een bescheiden, heel gewoon dorp, maar de bewoners leken oprecht gelukkig. Toen ik mezelf met hen vergeleek, besefte ik dat ik van zoveel dingen genoot, maar toch leefde zonder me gelukkig te voelen. Sindsdien wil ik eenvoudiger leven, en ik probeer dat nog steeds.
Mijn aanbevolen reisbestemmingen
Nimmanhaemin- Nimmanhaemin is een plek waar je de drukke toeristenstraten kunt ontvluchten en kunt genieten van de unieke sfeer van Chiang Mai. Je kunt er heerlijk ontspannen tussen de charmante winkels, sfeervolle restaurants en hippe plekken zoals café Ristr8to, waar een barista die aan het Wereldkampioenschap Barista heeft meegedaan lattes maakt.
Mijn tips
(Taal)
Omdat ik in Cambodja voortdurend Engels had gesproken, was ik volgens mij niet bang om Engels te gebruiken. Toch begreep ik veel niet wanneer ik met vrienden sprak die Engels als moedertaal hadden. Laat je op zulke momenten niet ontmoedigen,Maak je geen zorgen over wat anderen denken; vraag gewoon nog eens om uitleg of vraag of ze iets langzamer willen praten.
(Accommodatie)
De plek waar ik verbleef was geen gewoon woonhuis, maar een huis dat de vrijwilligers zelf hadden gebouwd. Het ligt in het bos (?), dus ’s nachts is het er erg donker en kan het een beetje eng zijn. De badkamer en keuken zijn buiten en de elektriciteit kan onbetrouwbaar zijn, dus een draagbare lamp is ’s avonds handig. Bovendien sluipen lokale honden soms de keuken binnen en openen ze de koelkast om eten te pakken. Bewaar je etenswaren dus goed. ^^;;
(Maaltijden)
In de keuken werden bij elke maaltijd lokale gerechten uit Chiang Mai geserveerd, zodat je volop van het plaatselijke eten kon genieten. Er werden echter vaak soortgelijke gerechten opgediend. Zelf nam ik daarom wat eenvoudige Koreaanse etenswaren mee, zoals instantnoedels en gim (zeewier), om afwisseling te hebben en mijn maaltijden aan te vullen.
(Bagage)
Ik had veel vrije tijd, dus ik kon films of boeken meenemen en van mijn tijd alleen genieten. Ik nam te veel cosmetica mee, waardoor mijn bagage onnodig zwaar werd. Uiteindelijk waren er producten die ik nooit heb gebruikt. Je hoeft niet veel make-up mee te nemen, want er zijn weinig gelegenheden om gekleurde make-up te dragen.
De meeste spullen zijn te vinden op markten of in winkels. Op de markt kopen is zelfs een stuk goedkoper. Ik had bijvoorbeeld veel kleding, cosmetica en allerlei andere spullen uit Korea ingepakt, maar tijdens het inpakken kreeg ik spijt en voelde ik me zonder reden onzeker.
#Als ik hier niet naartoe was gekomen, zou ik waarschijnlijk nog steeds onder druk en met angst leven.
Als ik hier niet naartoe was gekomen, zou ik waarschijnlijk nog steeds onder druk en met angst leven. Een tussenjaar van drie maanden in Thailand leerde me een heel gewone en voor de hand liggende, maar uiterst belangrijke les: dankbaar zijn voor ieder moment en op elk moment mijn best doen. Als ik me niet haast en me geen zorgen maak, maar het heden koester en ernaar handel,
geloof ik dat ik nog een stap verder kan zetten en een bladzijde uit mijn leven kan voltooien.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Thailand ervaren als reiziger en er wonen en het land beleven vanuit het perspectief van een plaatselijke bewoner zijn echt heel verschillend. Het was een periode waarin ik de lokale cultuur echt leerde kennen: een dorpsfeest van een bergstam, de begrafenis van een plaatselijke bewoner, het leven met mensen in Chiang Mai, enzovoort. Bovendien woonde ik voor het eerst langere tijd op het platteland en ontdekte ik dat het leven daar me wel ligt.
Leren★★★☆☆
Door de buitenlandse vrijwilligers die hier met hun vakkennis naartoe kwamen, had ik vaak het gevoel dat ik me de volgende keer beter voorbereid wil hebben. Ik betreur het dat ik tijdens mijn verblijf hier naar mijn idee niet veel voor de organisatie heb kunnen betekenen.
Omgeving★★★☆☆
De omgeving is veel schoner en vrediger dan de stad. Boeren in Chiang Mai passen echter zwerflandbouw toe en verbranden hun akkers, wat ernstige luchtvervuiling en bosbranden veroorzaakt. Daarom is het verstandig een mondkapje te dragen wanneer je op een motor rijdt of op dagen waarop er veel as in de lucht hangt.
Veiligheid★★★☆☆
Omdat het een plattelandsdorp zonder openbaar vervoer is, moet je een scooter nemen om naar het centrum of de nabijgelegen buitenwijken te gaan. Ik ben voorzichtig met veiligheid, dus ik reed nooit laat op de avond of wanneer ik me niet goed voelde, en hield mijn snelheid laag. Je moet echt voorzichtig zijn op een scooter. Prao, het dorp waar de organisatie gevestigd is, ligt op het platteland en is dus een veilige plek, maar zoals overal moet je heel laat op de avond voorzichtig zijn.
Vrije tijd★★★★★
Op korte afstand van de organisatie zijn er volop plekken om je tijd door te brengen, zoals watervallen, warmwaterbronnen en plekken waar je Muay Thai kunt leren. In het weekend is het leuk om met de scooter de omgeving te verkennen of te ontspannen in een van de vele cafés in Prao. Chiang Mai-stad is ook in anderhalf uur met een songthaew te bereiken (een Thais openbaarvervoermiddel op basis van een omgebouwde vrachtwagen). Zo kun je een lang weekend in een hostel in Chiang Mai doorbrengen en je als reiziger voelen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
