Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer belangstelling voor ontwikkelingslanden; een ruimere blik #De waarde van delen; het vermogen om zich aan nieuwe omgevingen aan te passen #Een bredere kijk op de wereld
Als ik niet naar Phnom Penh was gekomen, denk ik dat ik mijn hele leven niets had geweten over ontwikkelingslanden en de geschiedenis van Cambodja. Dit zette me aan het denken, wakkerde mijn interesse aan en was een waardevolle ervaring.Door mensen die in hetzelfde tijdperk leven, maar in totaal andere omstandigheden en culturen, persoonlijk te ontmoeten en met hen te praten, ging ik nadenken. In plaats van alleen mijn eigen geluk en persoonlijke voldoening na te streven, zou ik moeten delen wat ik kan, al is het maar een beetje, met plekken waar hulp nodig is, en blijvend interesse in de wereld moeten tonen. - Cambodjaanse kinderen een grenzeloze wereld laten zien door Engels onderwijs / Moon Yoojin, deelnemer aan een gap year / gap year van 12 weken |
Zuid-Korea kampt momenteel met de volgende situatie:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen dromen en doen daarom niets, en ligt het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%.75% van de studenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.Hoewel veel mensen hun vertellen dat ze moeten dromen, willen we het probleem aanpakken dat er geen praktische methoden of ondersteuning zijn, door het ‘gap year’ naar Zuid-Korea te brengen.
‘Gap year’ (tussenjaar)is een periode waarin je studie en werk combineert of een pauze neemt om uiteenlopende activiteiten te ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs of een eigen bedrijf beginnen,om richting te geven aan je toekomst. Deze cultuur wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Ik was het gevoel dat ik een ‘leven zonder mezelf’ leidde helemaal zat. Daarom wilde ik even pauzeren en mezelf op adem laten komen.
Ik heet Moon Yoojin. Ik nam ontslag en bracht van november vorig jaar tot april dit jaar een tussenjaar door op twee plekken: in Cambodja en Thailand.Ik wilde al lange tijd vrijwilligerswerk in het buitenland doen en besloot meteen mee te doen toen ik op de website van Gap Year een vrijwilligersprogramma voor Engels onderwijs in Cambodja zag.
Voor vertrek had ik geen bijzondere voorbereidingen getroffen. Omdat ik nog bijna een maand had, bereidde ik me op mijn gemak voor door in mijn vrije tijd Engels te studeren en de benodigde documenten in orde te maken. Ik hoorde dat je op de luchthaven extra moet betalen voor een visum bij aankomst in Cambodja, dus haalde ik een maand van tevoren een visum bij de Koreaanse ambassade. Vanaf ongeveer twee weken voor vertrek liet ik me vaccineren, sloot ik een verzekering af en pakte ik mijn spullen. Ik boekte online de goedkoopste vlucht die ik kon vinden.
Toen ik bij een bedrijf werkte, was ik het gevoel dat ik een leven zonder mezelf leidde helemaal zat. Daarom wilde ik even pauzeren en mezelf loslaten. Ik wilde dit tussenjaar ook gebruiken om mijn ongeduld en angst aan te pakken.
# Ik was tijdens het vrijwilligerswerk voortdurend gelukkig en blij.
Ik gaf Engels aan leerlingen uit de derde, vijfde en zesde klas van een basisschool bij een weeshuis dat door een ngo werd beheerd.Ik praatte graag met de kinderen en bracht graag tijd met hen door. Hoewel er veel was om rekening mee te houden, zoals de lesvoorbereiding, voelde ik me tijdens het vrijwilligerswerk voortdurend gelukkig en blij.
Een vervelende ervaring was dat mijn telefoon een paar weken nadat het project was begonnen werd gestolen. Op dat moment had ik een hekel aan Phnom Penh en was ik zelfs bang om naar buiten te gaan; ik nam het de Cambodjanen kwalijk. Maar ik veranderde mijn instelling, probeerde me aan te passen aan de omstandigheden in Cambodja en leerde beter op mijn spullen te letten. Uiteindelijk kwam alles vanzelf weer goed.Nu ik erop terugkijk,denk ik dat het een goede ervaring is geworden.
De roosters verschillen enigszins per school waar vrijwilligerswerk wordt gedaan. Bij de instelling waar ik vrijwilligerswerk deed, waren de lessen vanwege het schoolrooster de eerste maand ’s middags, de tweede maand ’s middags en de laatste maand ’s ochtends.
Toen ik ’s middags lesgaf, gebruikte ik de ochtenden om lessen en lesmateriaal voor te bereiden. Rond 11.30 uur nam ik een tuktuk en na een rit van een halfuur kwam ik rond 12.00 uur op school aan. Van 12.00 tot 13.00 uur had ik vrije tijd om met de kinderen te spelen en tijd met hen door te brengen. Van 13.00 tot 16.00 uur gaf ik om de beurt les aan de derde, vijfde en zesde klas, telkens een uur.
Van 16.00 tot 16.45 uur gaf ik Koreaanse les (Hangul) aan middelbare scholieren die dat wilden leren. Na afloop van het programma ging ik rond 17.30 à 18.00 uur terug naar mijn accommodatie. Daarna at ik, ging ik naar de markt, dronk ik bier of bracht ik tijd door met vrienden om de dag af te sluiten.
# Ikleerde dankzij dit project over ontwikkelingslanden en kreeg meer belangstelling voor dit onderwerp.
Dankzij dit project leerde ik over ontwikkelingslanden en werd mijn interesse gewekt. Ik had nooit diep nagedacht over de realiteit in ontwikkelingslanden en had ook nooit de kans gehad die zelf te ervaren. Daarom waren er bij mijn aankomst veel dingen die me verbaasden. Er zijn vrijwel geen verkeerslichten en tijdens de spits vond ik het moeilijk te bevatten dat van de zes rijstroken er vijf dezelfde kant op gingen (???). Ook was ik erg verbaasd over de grote inkomensverschillen.
Als ik niet naar Phnom Penh was gekomen, denk ik dat ik mijn hele leven niets had geweten over ontwikkelingslanden en de geschiedenis van Cambodja. Dit zette me aan het denken, wakkerde mijn interesse aan en was een waardevolle ervaring.
Door mensen te ontmoeten en rechtstreeks met hen te praten, mensen die in hetzelfde tijdperk leven maar in totaal andere omstandigheden en culturen, ging ik nadenken. In plaats van alleen mijn eigen geluk en persoonlijke voldoening na te streven, zou ik iets van wat ik heb moeten delen met plekken waar hulp nodig is, al is het maar een beetje, en blijvend interesse in de wereld moeten tonen.
Tijdens het vrijwilligerswerk leerde ik veel vrienden kennen. Er was een vriendin van mijn leeftijd die stage had gelopen bij een Japanse ngo die de school waar ik vrijwilligerswerk deed had opgericht en beheerde. We konden het goed met elkaar vinden, reisden samen naar Sihanoukville en brachten vaak onze vrije tijd samen door. Ze hield echt van Cambodja en zei dat ze er langer wilde wonen. Omdat ik moeite had om me aan het leven in Cambodja aan te passen, kon ik veel aan haar steun hebben.
Ik ontmoette ook een Japanse vriendin die door Cambodja reist, haar eigen projecten bedenkt en uitvoert en vrijwilligerswerk doet op het gebied van kunstonderwijs. Door haar ging ik nadenken over mijn eigen gebrek aan initiatief. We praatten veel over Cambodja en bezochten samen galerieën, waardoor ik veel heb geleerd.
Ik denk ook nog vaak aan de Koreaanse oudere zussen, vrienden en jongere broers en zussen die in dezelfde periode als ik hun tussenjaar doorbrachten. Zonder hen was het waarschijnlijk heel moeilijk geweest om me aan te passen. Ze waren een grote steun toen ik mijn telefoon kwijtraakte, mijn Engels me in de steek liet of ik ergens mee zat. Daarnaast vond ik het leuk om een kamer te delen en te reizen met vrienden uit verschillende landen.
Mijn persoonlijke reistips!
Ik raad Kep en Sihanoukville aan. Kep is een badplaats op ongeveer drie uur rijden van Phnom Penh. Reizigers combineren Kep meestal met Kampot, maar omdat ik geen tijd had, verbleef ik ongeveer één nacht in een resort in Kep om uit te rusten. Bij een resort denken mensen meestal aan Sihanoukville, maar Kep is veel rustiger en heeft een lokale sfeer. Het is een heerlijke plek om een dagje te ontspannen.
Er zijn veel betaalbare resorts en de krabgerechten in Kep zijn echt heerlijk — ik at er de beste krab van mijn leven. Het ligt niet ver van Phnom Penh, dus het is een fijne plek om even aan de drukke stad te ontsnappen, lekker te eten en helemaal tot rust te komen.
Sihanoukville heeft juist de levendige drukte die badplaatsen zo aantrekkelijk maakt. De stranden in de stad zijn niet schoon en het is er druk en hectisch. Maar als je met een tuktuk naar het wat verder gelegen Otres Beach gaat, is het water er heel schoon en zijn de voorzieningen goed onderhouden. Ik raad het aan. Ook qua veiligheid voelde het er goed. Als je naar Sihanoukville gaat, breng dan zeker tijd door op Otres Beach.
Mijn persoonlijke tips
(Taal)
Voordat het project begon, oefende ik met alledaagse uitdrukkingen die in Korea vaak worden gebruikt. Toen ik net aankwam, was ik niet gewend om Engels te spreken en kon ik het niet goed begrijpen. Maar doordat ik voortdurend in een Engelstalige omgeving was, raakte ik eraan gewend. Zolang mijn vrienden niet te snel praatten, kon ik ze meestal goed volgen.
Een-op-een praten was geen probleem, omdat de ander zijn of haar Engels aan mijn tempo aanpaste. Maar als ik met meerdere mensen tegelijk Engels sprak, begreep ik het soms beslist niet goed. In zulke gevallen probeerde ik het uit de context op te maken of vroeg ik het nog een keer.
(Accommodatie)
Meestal deel je een kamer met twee tot vijf andere vrijwilligers. Phnom Penh is erg duur om je alleen te verplaatsen (tuktukritten), dus het is fijn om goed bevriend te raken met je kamergenoten en vaak samen op pad te gaan.
(Maaltijden)
Omdat er veel westerse vrijwilligers waren, werd er eten geserveerd in lokale Khmerstijl, met westerse en fusioninvloeden. Ik heb er goed gegeten. Ook het ontbijt was prima: fruit, toast en eieren. Ik was tevreden. Wees voorzichtig met melk en zuivelproducten: zelfs als je ze in de koelkast zet, kan die te klein zijn voor het aantal vrijwilligers, waardoor de producten bederven.
(Tip)
Zelfs als je in Cambodja voorzichtig bent, kun je spullen kwijtraken. Een verzekering tegen verlies is dus verstandig. De meeste dingen die je in Korea kunt kopen, zijn ook verkrijgbaar op lokale markten, dus je hoeft niet te veel dagelijkse benodigdheden mee te nemen.
In het begin vond ik de omgeving het moeilijkst om aan te wennen. De voorzieningen zijn er niet zo goed als in ons land, dus ik maakte me vooral zorgen over zakkenrollers en verkeersongevallen. Aanvankelijk ging ik niet vaak naar buiten, maar als ik er nu op terugkijk, vind ik dat jammer.Het is goed om voorzichtig te zijn, maar maak je niet te veel zorgen. Ik raad aan de omgeving te accepteren zoals die is en ervan te proberen genieten.
#Ik denk dat mijn kijk op de wereld iets breder is geworden.
Na mijn terugkeer van het gapyearproject heb ik het gevoel dat mijn kijk op de wereld enigszins is verbreed. Het was enigszins beschamend om voor het eerst te beseffen hoeveel mensen in de wereld hulp nodig hebben. Het deed me verlangen naar een leven waarin ik geïnteresseerd ben in de wereld en deel wat ik heb. Ik besefte ook dat het, in plaats van te klagen over de omgeving en die de schuld te geven, het makkelijkst en best is om mijn eigen houding binnen de gegeven omstandigheden te veranderen.
Mijn gap year was
Ervaring★★★★★
Het was de eerste keer dat ik met kinderen op een basisschool omging, en ik heb veel over Cambodja ervaren en gevoeld.
Leren★★★★☆
Terwijl ik in een ontwikkelingsland woonde, leerde ik veel over de culturen en milieugerelateerde gewoonten van mensen. Ook leerde ik dat ik mijn eigen ideeën opzij moet zetten en vooroordelen moet loslaten om de cultuur en situatie goed te begrijpen.
Omgeving★★☆☆☆
De wegen in Phnom Penh zijn niet erg veilig, dus je kunt beter niet alleen over zeer grote wegen lopen of laat op de avond alleen naar buiten gaan. Zelf had ik aanvankelijk moeite om me aan te passen aan een omgeving zonder openbaar vervoer. Ook kan het gevaarlijk zijn om rond te lopen met je telefoon of contant geld in je hand. Als je dit soort gedrag vermijdt en je enigszins aan de omgeving aanpast, komt het goed. Accommodaties en gebouwen zijn veilig, dus je hoeft je niet al te veel zorgen te maken.
Veiligheid★☆☆☆☆
Omdat de wegen en infrastructuur niet goed ontwikkeld zijn, moet je voorzichtig zijn en opletten voor voertuigen en andere mensen.
Vrije tijd★★★☆☆
Op loopafstand ligt een groot sportcentrum waar je kunt zwemmen en fitnessen. AEON Mall ligt op ongeveer 15 minuten rijden met de tuktuk en rond de accommodatie zijn veel buitenlandse restaurants, cafés en pubs. Het was dus een goede plek om van je vrije tijd te genieten.
Als ik niet naar Phnom Penh was gekomen, denk ik dat ik mijn hele leven niets had geweten over ontwikkelingslanden en de geschiedenis van Cambodja. Dit zette me aan het denken, wakkerde mijn interesse aan en was een waardevolle ervaring.Door mensen die in hetzelfde tijdperk leven, maar in totaal andere omstandigheden en culturen, persoonlijk te ontmoeten en met hen te praten, ging ik nadenken. In plaats van alleen mijn eigen geluk en persoonlijke voldoening na te streven, zou ik moeten delen wat ik kan, al is het maar een beetje, met plekken waar hulp nodig is, en blijvend interesse in de wereld moeten tonen. - Cambodjaanse kinderen een grenzeloze wereld laten zien door Engels onderwijs / Moon Yoojin, deelnemer aan een gap year / gap year van 12 weken |
Zuid-Korea kampt momenteel met de volgende situatie:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen dromen en doen daarom niets, en ligt het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%.75% van de studenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.Hoewel veel mensen hun vertellen dat ze moeten dromen, willen we het probleem aanpakken dat er geen praktische methoden of ondersteuning zijn, door het ‘gap year’ naar Zuid-Korea te brengen.
‘Gap year’ (tussenjaar)is een periode waarin je studie en werk combineert of een pauze neemt om uiteenlopende activiteiten te ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs of een eigen bedrijf beginnen,om richting te geven aan je toekomst. Deze cultuur wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Ik was het gevoel dat ik een ‘leven zonder mezelf’ leidde helemaal zat. Daarom wilde ik even pauzeren en mezelf op adem laten komen.
Ik heet Moon Yoojin. Ik nam ontslag en bracht van november vorig jaar tot april dit jaar een tussenjaar door op twee plekken: in Cambodja en Thailand.Ik wilde al lange tijd vrijwilligerswerk in het buitenland doen en besloot meteen mee te doen toen ik op de website van Gap Year een vrijwilligersprogramma voor Engels onderwijs in Cambodja zag.
Voor vertrek had ik geen bijzondere voorbereidingen getroffen. Omdat ik nog bijna een maand had, bereidde ik me op mijn gemak voor door in mijn vrije tijd Engels te studeren en de benodigde documenten in orde te maken. Ik hoorde dat je op de luchthaven extra moet betalen voor een visum bij aankomst in Cambodja, dus haalde ik een maand van tevoren een visum bij de Koreaanse ambassade. Vanaf ongeveer twee weken voor vertrek liet ik me vaccineren, sloot ik een verzekering af en pakte ik mijn spullen. Ik boekte online de goedkoopste vlucht die ik kon vinden.
Toen ik bij een bedrijf werkte, was ik het gevoel dat ik een leven zonder mezelf leidde helemaal zat. Daarom wilde ik even pauzeren en mezelf loslaten. Ik wilde dit tussenjaar ook gebruiken om mijn ongeduld en angst aan te pakken.
# Ik was tijdens het vrijwilligerswerk voortdurend gelukkig en blij.
Ik gaf Engels aan leerlingen uit de derde, vijfde en zesde klas van een basisschool bij een weeshuis dat door een ngo werd beheerd.Ik praatte graag met de kinderen en bracht graag tijd met hen door. Hoewel er veel was om rekening mee te houden, zoals de lesvoorbereiding, voelde ik me tijdens het vrijwilligerswerk voortdurend gelukkig en blij.
Een vervelende ervaring was dat mijn telefoon een paar weken nadat het project was begonnen werd gestolen. Op dat moment had ik een hekel aan Phnom Penh en was ik zelfs bang om naar buiten te gaan; ik nam het de Cambodjanen kwalijk. Maar ik veranderde mijn instelling, probeerde me aan te passen aan de omstandigheden in Cambodja en leerde beter op mijn spullen te letten. Uiteindelijk kwam alles vanzelf weer goed.Nu ik erop terugkijk,denk ik dat het een goede ervaring is geworden.
De roosters verschillen enigszins per school waar vrijwilligerswerk wordt gedaan. Bij de instelling waar ik vrijwilligerswerk deed, waren de lessen vanwege het schoolrooster de eerste maand ’s middags, de tweede maand ’s middags en de laatste maand ’s ochtends.
Toen ik ’s middags lesgaf, gebruikte ik de ochtenden om lessen en lesmateriaal voor te bereiden. Rond 11.30 uur nam ik een tuktuk en na een rit van een halfuur kwam ik rond 12.00 uur op school aan. Van 12.00 tot 13.00 uur had ik vrije tijd om met de kinderen te spelen en tijd met hen door te brengen. Van 13.00 tot 16.00 uur gaf ik om de beurt les aan de derde, vijfde en zesde klas, telkens een uur.
Van 16.00 tot 16.45 uur gaf ik Koreaanse les (Hangul) aan middelbare scholieren die dat wilden leren. Na afloop van het programma ging ik rond 17.30 à 18.00 uur terug naar mijn accommodatie. Daarna at ik, ging ik naar de markt, dronk ik bier of bracht ik tijd door met vrienden om de dag af te sluiten.
# Ikleerde dankzij dit project over ontwikkelingslanden en kreeg meer belangstelling voor dit onderwerp.
Dankzij dit project leerde ik over ontwikkelingslanden en werd mijn interesse gewekt. Ik had nooit diep nagedacht over de realiteit in ontwikkelingslanden en had ook nooit de kans gehad die zelf te ervaren. Daarom waren er bij mijn aankomst veel dingen die me verbaasden. Er zijn vrijwel geen verkeerslichten en tijdens de spits vond ik het moeilijk te bevatten dat van de zes rijstroken er vijf dezelfde kant op gingen (???). Ook was ik erg verbaasd over de grote inkomensverschillen.
Als ik niet naar Phnom Penh was gekomen, denk ik dat ik mijn hele leven niets had geweten over ontwikkelingslanden en de geschiedenis van Cambodja. Dit zette me aan het denken, wakkerde mijn interesse aan en was een waardevolle ervaring.
Door mensen te ontmoeten en rechtstreeks met hen te praten, mensen die in hetzelfde tijdperk leven maar in totaal andere omstandigheden en culturen, ging ik nadenken. In plaats van alleen mijn eigen geluk en persoonlijke voldoening na te streven, zou ik iets van wat ik heb moeten delen met plekken waar hulp nodig is, al is het maar een beetje, en blijvend interesse in de wereld moeten tonen.
Tijdens het vrijwilligerswerk leerde ik veel vrienden kennen. Er was een vriendin van mijn leeftijd die stage had gelopen bij een Japanse ngo die de school waar ik vrijwilligerswerk deed had opgericht en beheerde. We konden het goed met elkaar vinden, reisden samen naar Sihanoukville en brachten vaak onze vrije tijd samen door. Ze hield echt van Cambodja en zei dat ze er langer wilde wonen. Omdat ik moeite had om me aan het leven in Cambodja aan te passen, kon ik veel aan haar steun hebben.
Ik ontmoette ook een Japanse vriendin die door Cambodja reist, haar eigen projecten bedenkt en uitvoert en vrijwilligerswerk doet op het gebied van kunstonderwijs. Door haar ging ik nadenken over mijn eigen gebrek aan initiatief. We praatten veel over Cambodja en bezochten samen galerieën, waardoor ik veel heb geleerd.
Ik denk ook nog vaak aan de Koreaanse oudere zussen, vrienden en jongere broers en zussen die in dezelfde periode als ik hun tussenjaar doorbrachten. Zonder hen was het waarschijnlijk heel moeilijk geweest om me aan te passen. Ze waren een grote steun toen ik mijn telefoon kwijtraakte, mijn Engels me in de steek liet of ik ergens mee zat. Daarnaast vond ik het leuk om een kamer te delen en te reizen met vrienden uit verschillende landen.
Mijn persoonlijke reistips!
Ik raad Kep en Sihanoukville aan. Kep is een badplaats op ongeveer drie uur rijden van Phnom Penh. Reizigers combineren Kep meestal met Kampot, maar omdat ik geen tijd had, verbleef ik ongeveer één nacht in een resort in Kep om uit te rusten. Bij een resort denken mensen meestal aan Sihanoukville, maar Kep is veel rustiger en heeft een lokale sfeer. Het is een heerlijke plek om een dagje te ontspannen.
Er zijn veel betaalbare resorts en de krabgerechten in Kep zijn echt heerlijk — ik at er de beste krab van mijn leven. Het ligt niet ver van Phnom Penh, dus het is een fijne plek om even aan de drukke stad te ontsnappen, lekker te eten en helemaal tot rust te komen.
Sihanoukville heeft juist de levendige drukte die badplaatsen zo aantrekkelijk maakt. De stranden in de stad zijn niet schoon en het is er druk en hectisch. Maar als je met een tuktuk naar het wat verder gelegen Otres Beach gaat, is het water er heel schoon en zijn de voorzieningen goed onderhouden. Ik raad het aan. Ook qua veiligheid voelde het er goed. Als je naar Sihanoukville gaat, breng dan zeker tijd door op Otres Beach.
Mijn persoonlijke tips
(Taal)
Voordat het project begon, oefende ik met alledaagse uitdrukkingen die in Korea vaak worden gebruikt. Toen ik net aankwam, was ik niet gewend om Engels te spreken en kon ik het niet goed begrijpen. Maar doordat ik voortdurend in een Engelstalige omgeving was, raakte ik eraan gewend. Zolang mijn vrienden niet te snel praatten, kon ik ze meestal goed volgen.
Een-op-een praten was geen probleem, omdat de ander zijn of haar Engels aan mijn tempo aanpaste. Maar als ik met meerdere mensen tegelijk Engels sprak, begreep ik het soms beslist niet goed. In zulke gevallen probeerde ik het uit de context op te maken of vroeg ik het nog een keer.
(Accommodatie)
Meestal deel je een kamer met twee tot vijf andere vrijwilligers. Phnom Penh is erg duur om je alleen te verplaatsen (tuktukritten), dus het is fijn om goed bevriend te raken met je kamergenoten en vaak samen op pad te gaan.
(Maaltijden)
Omdat er veel westerse vrijwilligers waren, werd er eten geserveerd in lokale Khmerstijl, met westerse en fusioninvloeden. Ik heb er goed gegeten. Ook het ontbijt was prima: fruit, toast en eieren. Ik was tevreden. Wees voorzichtig met melk en zuivelproducten: zelfs als je ze in de koelkast zet, kan die te klein zijn voor het aantal vrijwilligers, waardoor de producten bederven.
(Tip)
Zelfs als je in Cambodja voorzichtig bent, kun je spullen kwijtraken. Een verzekering tegen verlies is dus verstandig. De meeste dingen die je in Korea kunt kopen, zijn ook verkrijgbaar op lokale markten, dus je hoeft niet te veel dagelijkse benodigdheden mee te nemen.
In het begin vond ik de omgeving het moeilijkst om aan te wennen. De voorzieningen zijn er niet zo goed als in ons land, dus ik maakte me vooral zorgen over zakkenrollers en verkeersongevallen. Aanvankelijk ging ik niet vaak naar buiten, maar als ik er nu op terugkijk, vind ik dat jammer.Het is goed om voorzichtig te zijn, maar maak je niet te veel zorgen. Ik raad aan de omgeving te accepteren zoals die is en ervan te proberen genieten.
#Ik denk dat mijn kijk op de wereld iets breder is geworden.
Na mijn terugkeer van het gapyearproject heb ik het gevoel dat mijn kijk op de wereld enigszins is verbreed. Het was enigszins beschamend om voor het eerst te beseffen hoeveel mensen in de wereld hulp nodig hebben. Het deed me verlangen naar een leven waarin ik geïnteresseerd ben in de wereld en deel wat ik heb. Ik besefte ook dat het, in plaats van te klagen over de omgeving en die de schuld te geven, het makkelijkst en best is om mijn eigen houding binnen de gegeven omstandigheden te veranderen.
Mijn gap year was
Ervaring★★★★★
Het was de eerste keer dat ik met kinderen op een basisschool omging, en ik heb veel over Cambodja ervaren en gevoeld.
Leren★★★★☆
Terwijl ik in een ontwikkelingsland woonde, leerde ik veel over de culturen en milieugerelateerde gewoonten van mensen. Ook leerde ik dat ik mijn eigen ideeën opzij moet zetten en vooroordelen moet loslaten om de cultuur en situatie goed te begrijpen.
Omgeving★★☆☆☆
De wegen in Phnom Penh zijn niet erg veilig, dus je kunt beter niet alleen over zeer grote wegen lopen of laat op de avond alleen naar buiten gaan. Zelf had ik aanvankelijk moeite om me aan te passen aan een omgeving zonder openbaar vervoer. Ook kan het gevaarlijk zijn om rond te lopen met je telefoon of contant geld in je hand. Als je dit soort gedrag vermijdt en je enigszins aan de omgeving aanpast, komt het goed. Accommodaties en gebouwen zijn veilig, dus je hoeft je niet al te veel zorgen te maken.
Veiligheid★☆☆☆☆
Omdat de wegen en infrastructuur niet goed ontwikkeld zijn, moet je voorzichtig zijn en opletten voor voertuigen en andere mensen.
Vrije tijd★★★☆☆
Op loopafstand ligt een groot sportcentrum waar je kunt zwemmen en fitnessen. AEON Mall ligt op ongeveer 15 minuten rijden met de tuktuk en rond de accommodatie zijn veel buitenlandse restaurants, cafés en pubs. Het was dus een goede plek om van je vrije tijd te genieten.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
