Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Een nieuwe kant van mezelf ontdekt; ontspannener geworden #Nadenken over jezelf binnen de samenleving; gemeenschapsgevoel #Het was een tijd waarin ik mezelf beter leerde kennen door anderen
Tijdens een tussenjaar ligt de nadruk sterk op jezelf leren kennen via anderen, in plaats van vanuit jezelf.Dit geldt vooral op plekken zoals guesthouses. Laat de gewoonte om je zorgen te maken over hoe je op anderen overkomt thuis, en probeer in plaats daarvan meer te leren van de manier waarop anderen op jou overkomen.
- Een moment om over mezelf na te denken terwijl ik naar de zee kijk — Busan Gap Year Stay / Im Ji-young, gapper van de tussenjaargroep / tussenjaar van 4 weken. |
Op dit moment is Zuid-Korea een land waar
elk jaar 60.000 middelbare scholieren hun school voortijdig verlaten; 346.000 twintigers doelloos rondhangen zonder dromen; en het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding boven de 40% is uitgekomen.Vijfenzeventig procent van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven, en meer dan tachtig procent van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen anderen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we het ''tussenjaar'' in Zuid-Korea introduceren.
*Wat is een tussenjaar?
Een tussenjaar is een periode waarin iemand zijn of haar studie onderbreekt of combineert met allerlei activiteiten, zoals reizen, vrijwilligerswerk, stages en onderwijs, om dromen en talenten te ontdekken.
*Wat is een Gap Year Stay?
Het is een project waarbij deelnemers een bescheiden bedrag betalen om in een guesthouse te verblijven, allerlei mensen te ontmoeten en werkzaamheden van het personeel uit te proberen. Het grootste voordeel van dit project is dat deelnemers met uiteenlopende mensen in contact komen en nieuwe inspiratie opdoen.
#Beginnen met woorden is niet echt beginnen.
Week 1
Dankzij de attentheid van de beheerder van het guesthouse kon ik op de ochtend van mijn tussenjaar aankomen en meteen aan het werk gaan. Zodra ik aankwam, begon ik de kamers schoon te maken, maar vlak voor mijn komst naar Busan was ik drie dagen achter elkaar naar concerten geweest, had ik maar twee uur geslapen en had ik de vroege trein genomen (en mijn medepassagiers snurkten zo hard dat ik niet goed kon slapen…). Ik was dus helemaal uitgeput.
Na vijf jaar op mijn werk aan een computer gekluisterd te hebben gezeten, voelde het vreemd om na lange tijd weer futons uit te kloppen. Ik had mijn eigen kamer maar af en toe schoongemaakt en nog nooit zo veel kamers tegelijk, dus het was extra zwaar. Maar vanaf de eerste dag hielp de eigenaar me enorm om weer op krachten te komen met gegrilde darmen (yang-gopchang), friet en patbingsu (geschaafd ijs met zoete rode bonen).
Vanaf de tweede dag ging ik na zonsondergang naar het strand voor wandelingen op blote voeten, en vanaf de derde dag bracht ik meer tijd door in de keuken om maaltijden te bereiden. Het was de eerste keer dat ik een bevroren kip ontbeende, voor het eerst dat ik kruiden voor dakgalbi maakte en voor het eerst dat ik zo veel spaghetti kookte. Eerst bereidde een mevrouw de maaltijden, maar nadat ik een paar keer in de keuken had gekeken, was ik voor ik het wist verantwoordelijk geworden voor het eten.
Les: Blijf regelmatig sporten.
Week 2
Dongju, die de nachtdienst bij de balie had, had een viool en een gitaar van huis meegenomen! Het was fijn om na lange tijd weer instrumenten op te pakken. Ze zeggen dat feestjes het hart van een guesthouse vormen, maar hier waren er niet vaak feestjes, misschien omdat veel gasten gezinnen waren (elke kamer had een eigen badkamer).
Normaal gesproken ben ik niet zo iemand die van feestjes houdt, maar ik dacht dat ik er minstens één moest meemaken nu ik helemaal hierheen was gekomen. Dus ging ik op een dag spontaan naar een feestje en bleef uiteindelijk wakker tot vijf uur 's ochtends. We namen instrumenten mee naar het strand — Dongju met een gitaar en ik met een viool — en zongen met de gasten.
Regelmatig straatoptredens geven stond al op mijn bucketlist, en ik was echt dankbaar dat ik daar hier in Busan mee kon beginnen. Als ik in Seoul was gebleven, had ik er alleen maar over gepraat dat ik het wilde doen en smoesjes verzonnen, en had ik het nooit gedaan.
Les: Beginnen met woorden is niet echt beginnen.
Week 3
Ik maakte een tocht langs de avondlijke stadsgezichten in de auto van de beheerder. Busan heeft veel bruggen, die met mooie lichtjes waren versierd. Terwijl ik het uitzicht bewonderde en een ijsje at, hoorde ik over een reis naar Tsushima. Er werd gezegd dat het een mooie bestemming voor een dagtrip was. Na er een dag over nagedacht te hebben, nam ik contact op met mijn familie om mijn paspoort aangetekend te laten opsturen, kocht ik meteen een bootticket en vertrok ik op mijn vrije dag bij zonsopgang naar Tsushima.
In plaats van een fiets te huren, liep ik in veertig minuten van de haven naar Miuda Beach. Na in zee te hebben gespeeld, nam ik de bus naar een supermarkt. Ik wilde de gebruikelijke boodschappen doen die iedereen doet, maar nadat ik het medicijn had gekocht waar mijn moeder om had gevraagd, was ik al over mijn budget heen...
Dit was mijn tweede reis naar Japan, en elke keer dat ik erheen ga, merk ik hoe vriendelijk Japanners zijn. Los van de politieke en historische aspecten is het een geweldig land om met plezier te reizen. Ik dacht vooral dat ik later graag een auto zou huren om Tsushima te bezoeken. Er zijn weinig auto's en er wordt langzaam gereden, dus zelfs een beginnende bestuurder als ik zou het met voorzichtig rijden aankunnen.Door deze reis kon ik niet deelnemen aan de voorronde van het muziekfestival. Waarschijnlijk was ik toch uitgeschakeld, maar ik vind het nog steeds jammer.
Les: Reis zo veel mogelijk zolang je nog jong bent.
Week 4
Oorspronkelijk had ik behalve een bezoek aan Yongmunsa geen andere plannen. Toen ik hoorde dat het Busan International Comedy Festival plaatsvond, boekte ik meteen ''The Lee Kyung-kyu Show''. Eerst was alles uitverkocht, maar een paar dagen later keek ik opnieuw en zag ik dat er drie plaatsen vrij waren. Ik koos de stoel die het dichtst bij het podium stond.
In die periode deed ik zowel schoonmaakwerk als baliewerk, dus zodra mijn dienst erop zat, haastte ik me naar Lotte Department Store Centum City. Uitgerekend die dag kwam een klant die eerder die dag was geweest terug terwijl ik weg was en maakte amok. Dongju, de beheerder en de eigenaar, die de nachtdienst bij de balie deden, grepen in en stuurden die klanten weg. Daardoor kon ik niet volop van de show genieten. Ik vond het echt heel grappig... Het is zo jammer dat ik, doordat ik contact opnam met Dongju over die klant, een voor de hand liggende quizvraag miste waarvan ik het antwoord zeker wist, en dat er vlak voor mijn neus een golftas verloren ging.
Les: Boek geen kamer voor mensen die niet eens precies weten met hoeveel ze zijn.
Week 5
Ik schreef me in voor een ''perfect shot''-evenement en begon maandag om tien uur 's avonds foto's te maken. Oorspronkelijk was ik van plan ongeveer dertig minuten te fotograferen, maar de fotograaf — die nog nooit zo'n enthousiast model had gezien — zei dat hij zijn artistieke geest wilde aanwakkeren en stelde voor om twee avonden achter elkaar foto's te maken. Dankzij dat heb ik in twee dagen bij de Songdo Skywalk en op het strand gezeten, gelegen, gerold, gelopen en gerend, en allerlei foto's gemaakt die je nuchter nooit zou maken.
Voorbijgangers vroegen zelfs of we performancekunstenaars waren. Ik moest steeds uitleggen dat we niet hadden gedronken, maar het was een heel leuke ervaring.Omdat ik dacht dat het de laatste week was, trok ik er ook ijverig op uit om de stad te verkennen. Pas in de laatste week kwam ik ook toe aan een bezoek aan Yongdusan Park en het openen van de Yeongdo-brug.
Er was een boek dat ik vroeger heel graag las, ''Tuesdays with Morrie'', maar nadat mijn tante het aan een medepatiënt had gegeven die in dezelfde ziekenhuiskamer tegen kanker vocht, heb ik het nooit meer gezien. Ik vond het boek in de boekhandelssteeg van Bosudong en kocht het blij. De boekhandelssteeg was kleiner dan ik had verwacht, maar had een sfeer die me aan het oude Cheonggyecheon deed denken. De volgende keer dat ik naar Busan ga, wip ik er weer even langs.
Les: Vreugde is nooit ver weg.
# Mijn aanbevolen reisplekken
Ik ben niet echt ergens bijzonders geweest, dus er springt niets groots uit. Nampo-dong Street, Yongdusan Park en de boekhandelssteeg van Bosudong zijn me bijgebleven. De avondmarkt had minder eten dan ik had verwacht en viel tegen. Je moet zeker Daemado (Tsushima) bezoeken, al is het maar voor een dagtrip. Miuda Beach is werkelijk prachtig.
# Mijn tips
Taal
Als je van plan bent om in een guesthouse in Busan een tussenjaar te doen,zou het handig zijn om wat basiskennis Russischop te doen.Subjectief gezien leken er meer Russische toeristen te zijn dan Japanse of Chinese toeristen.
Accommodatie
Tenzij de gapper in de accommodatie er alleen verblijft, is de kans klein dat je een privékamer krijgt.Als je samenwoont, is het belangrijk om niet de schijn op te houden dat je attent bent of je territoriaal te gedragen, alleen omdat je iets eerder bent aangekomen.Als je samenwoont met de instelling dat je best een beetje meer ongemak kunt verdragen, zul je samen steeds weer fijne momenten beleven.
Maaltijden
Als er ingrediënten beschikbaar zijn, raad ik je aan de tijd te nemen om verschillende gerechten uit te proberen. Ik kookte bijna elke dag, en als mijn vrienden die hielpen en de eigenaar van het eten genoten, voelde ik me zo trots en blij. Bovendien zal je moeder je thuis uitschelden als je met eten knoeit, dus probeer zolang je in het gastenverblijf bent (al is het niet elke dag)af en toe eens bijzondere gerechten uit.
Bagage
Ik dacht: 'Waarom zou ik daar make-up nodig hebben?' en nam alleen het hoognodige mee. Dat bleek de juiste keuze. Pak in alsof je moet evacueren: neem alleen spullen mee waarvan je denkt dat je niet zonder kunt.Omdat je koffer op de terugweg meestal zwaarder is, moet je hem niet vanaf het begin helemaal volproppen.
Tip van een expert
Een tussenjaar is grotendeels een periode waarin je jezelf leert kennen via anderen.Dat geldt vooral op plekken zoals gastenverblijven. Laat thuis de gewoonte om je druk te maken over hoe je op anderen overkomt, en probeer meer te leren van de manier waarop anderen op jou overkomen.
# Onlangs beleefde ik enkele van de mooiste momenten, en maakte ik veel momenten mee waarop ik me afvroeg of zulke tijden ooit nog eens zouden terugkeren.
Het bleek juist goed voor me te zijn dat ik zonder veel planning vertrok.Eigenlijk had ik hier geen vrije tijd, omdat ik een opleiding tot docent Koreaans volgde. Daardoor kon ik de meeste dingen die ik had gepland niet doen. Maar dankzij de vriendelijke eigenaar, de manager en mijn kamergenoot Jaeyoung kon ik met hen de stad verkennen en toeristische plekken bezoeken.
Door mijn tussenjaar ben ik meer ontspannen geworden.Meteen nadat ik mijn baan had opgezegd, dacht ik: 'Ach, het komt vast wel goed...' Maar diep vanbinnen was ik alleen maar bang dat ik langdurig werkloos zou blijven.Nu ben ik milder voor mezelf geworden. Als je hebt geleden, moet je rust nemen. En als je hard hebt gewerkt, moeten er ook periodes zijn waarin het werk wat minder zwaar is.
De manager runde meerdere gastenverblijven en ging daarnaast naar school. Ik was erg jaloers dat diegene zo snel het pad had gevonden dat die wilde volgen, en waardeerde diens vriendelijke persoonlijkheid en eerlijkheid. Jaeyoung, met wie ik samenwoonde, hielp me op allerlei manieren en zorgde voor een oudere zus die niet gewend was schoon te maken. Die liet vaak eigenschappen zien die je niet van een jonger broertje of zusje zou verwachten, dus tijdens die maand vertrouwde ik veel op diegene.
Dongju, die met me op het strand bij zonsopgang straatmuziek maakte en zelfs een 'epische foto'-evenement organiseerde; Minsu, mooi, vriendelijk en schattig, die me altijd een goed gevoel gaf als we praatten omdat we dezelfde interesses hadden; Gyeong-woo, de pas aangenomen nachtmedewerker achter de balie; de ajumma die, hoewel ze de slordige schoonmaak nog eens moest controleren, voor ons zorgde als familie; en de eigenaar — zou er op aarde zo'n gul iemand bestaan? De eigenaar is werkelijk geweldig. De allerbeste.
Ik was in Busan.Ik kon gedachteloos over het strand wandelen, naar de zee staren en het water in gaan. Ook besefte ik hoe ik de afgelopen vijf jaar had gewerkt tussen mensen die erg abnormaal waren.Toen ik naar het gastenverblijf ging, bleken de mensen daar niet zomaar normaal, maar echt goede mensen te zijn.Waar je ook bent, mensen zijn het belangrijkst, en ik besefte tot in het diepst van mijn wezen dat mijn houding tegenover die mensen even belangrijk is.
Onlangs beleefde ik enkele van de mooiste momenten en maakte ik veel momenten mee waarop ik me afvroeg of zulke tijden ooit nog eens zouden terugkeren.In oktober ga ik weer naar Busan. Ik kijk nu al uit naar hoe de winter in Songdo zal zijn.
Tijdens een tussenjaar ligt de nadruk sterk op jezelf leren kennen via anderen, in plaats van vanuit jezelf.Dit geldt vooral op plekken zoals guesthouses. Laat de gewoonte om je zorgen te maken over hoe je op anderen overkomt thuis, en probeer in plaats daarvan meer te leren van de manier waarop anderen op jou overkomen.
- Een moment om over mezelf na te denken terwijl ik naar de zee kijk — Busan Gap Year Stay / Im Ji-young, gapper van de tussenjaargroep / tussenjaar van 4 weken. |
Op dit moment is Zuid-Korea een land waar
elk jaar 60.000 middelbare scholieren hun school voortijdig verlaten; 346.000 twintigers doelloos rondhangen zonder dromen; en het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding boven de 40% is uitgekomen.Vijfenzeventig procent van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven, en meer dan tachtig procent van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen anderen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we het ''tussenjaar'' in Zuid-Korea introduceren.
*Wat is een tussenjaar?
Een tussenjaar is een periode waarin iemand zijn of haar studie onderbreekt of combineert met allerlei activiteiten, zoals reizen, vrijwilligerswerk, stages en onderwijs, om dromen en talenten te ontdekken.
*Wat is een Gap Year Stay?
Het is een project waarbij deelnemers een bescheiden bedrag betalen om in een guesthouse te verblijven, allerlei mensen te ontmoeten en werkzaamheden van het personeel uit te proberen. Het grootste voordeel van dit project is dat deelnemers met uiteenlopende mensen in contact komen en nieuwe inspiratie opdoen.
#Beginnen met woorden is niet echt beginnen.
Week 1
Dankzij de attentheid van de beheerder van het guesthouse kon ik op de ochtend van mijn tussenjaar aankomen en meteen aan het werk gaan. Zodra ik aankwam, begon ik de kamers schoon te maken, maar vlak voor mijn komst naar Busan was ik drie dagen achter elkaar naar concerten geweest, had ik maar twee uur geslapen en had ik de vroege trein genomen (en mijn medepassagiers snurkten zo hard dat ik niet goed kon slapen…). Ik was dus helemaal uitgeput.
Na vijf jaar op mijn werk aan een computer gekluisterd te hebben gezeten, voelde het vreemd om na lange tijd weer futons uit te kloppen. Ik had mijn eigen kamer maar af en toe schoongemaakt en nog nooit zo veel kamers tegelijk, dus het was extra zwaar. Maar vanaf de eerste dag hielp de eigenaar me enorm om weer op krachten te komen met gegrilde darmen (yang-gopchang), friet en patbingsu (geschaafd ijs met zoete rode bonen).
Vanaf de tweede dag ging ik na zonsondergang naar het strand voor wandelingen op blote voeten, en vanaf de derde dag bracht ik meer tijd door in de keuken om maaltijden te bereiden. Het was de eerste keer dat ik een bevroren kip ontbeende, voor het eerst dat ik kruiden voor dakgalbi maakte en voor het eerst dat ik zo veel spaghetti kookte. Eerst bereidde een mevrouw de maaltijden, maar nadat ik een paar keer in de keuken had gekeken, was ik voor ik het wist verantwoordelijk geworden voor het eten.
Les: Blijf regelmatig sporten.
Week 2
Dongju, die de nachtdienst bij de balie had, had een viool en een gitaar van huis meegenomen! Het was fijn om na lange tijd weer instrumenten op te pakken. Ze zeggen dat feestjes het hart van een guesthouse vormen, maar hier waren er niet vaak feestjes, misschien omdat veel gasten gezinnen waren (elke kamer had een eigen badkamer).
Normaal gesproken ben ik niet zo iemand die van feestjes houdt, maar ik dacht dat ik er minstens één moest meemaken nu ik helemaal hierheen was gekomen. Dus ging ik op een dag spontaan naar een feestje en bleef uiteindelijk wakker tot vijf uur 's ochtends. We namen instrumenten mee naar het strand — Dongju met een gitaar en ik met een viool — en zongen met de gasten.
Regelmatig straatoptredens geven stond al op mijn bucketlist, en ik was echt dankbaar dat ik daar hier in Busan mee kon beginnen. Als ik in Seoul was gebleven, had ik er alleen maar over gepraat dat ik het wilde doen en smoesjes verzonnen, en had ik het nooit gedaan.
Les: Beginnen met woorden is niet echt beginnen.
Week 3
Ik maakte een tocht langs de avondlijke stadsgezichten in de auto van de beheerder. Busan heeft veel bruggen, die met mooie lichtjes waren versierd. Terwijl ik het uitzicht bewonderde en een ijsje at, hoorde ik over een reis naar Tsushima. Er werd gezegd dat het een mooie bestemming voor een dagtrip was. Na er een dag over nagedacht te hebben, nam ik contact op met mijn familie om mijn paspoort aangetekend te laten opsturen, kocht ik meteen een bootticket en vertrok ik op mijn vrije dag bij zonsopgang naar Tsushima.
In plaats van een fiets te huren, liep ik in veertig minuten van de haven naar Miuda Beach. Na in zee te hebben gespeeld, nam ik de bus naar een supermarkt. Ik wilde de gebruikelijke boodschappen doen die iedereen doet, maar nadat ik het medicijn had gekocht waar mijn moeder om had gevraagd, was ik al over mijn budget heen...
Dit was mijn tweede reis naar Japan, en elke keer dat ik erheen ga, merk ik hoe vriendelijk Japanners zijn. Los van de politieke en historische aspecten is het een geweldig land om met plezier te reizen. Ik dacht vooral dat ik later graag een auto zou huren om Tsushima te bezoeken. Er zijn weinig auto's en er wordt langzaam gereden, dus zelfs een beginnende bestuurder als ik zou het met voorzichtig rijden aankunnen.Door deze reis kon ik niet deelnemen aan de voorronde van het muziekfestival. Waarschijnlijk was ik toch uitgeschakeld, maar ik vind het nog steeds jammer.
Les: Reis zo veel mogelijk zolang je nog jong bent.
Week 4
Oorspronkelijk had ik behalve een bezoek aan Yongmunsa geen andere plannen. Toen ik hoorde dat het Busan International Comedy Festival plaatsvond, boekte ik meteen ''The Lee Kyung-kyu Show''. Eerst was alles uitverkocht, maar een paar dagen later keek ik opnieuw en zag ik dat er drie plaatsen vrij waren. Ik koos de stoel die het dichtst bij het podium stond.
In die periode deed ik zowel schoonmaakwerk als baliewerk, dus zodra mijn dienst erop zat, haastte ik me naar Lotte Department Store Centum City. Uitgerekend die dag kwam een klant die eerder die dag was geweest terug terwijl ik weg was en maakte amok. Dongju, de beheerder en de eigenaar, die de nachtdienst bij de balie deden, grepen in en stuurden die klanten weg. Daardoor kon ik niet volop van de show genieten. Ik vond het echt heel grappig... Het is zo jammer dat ik, doordat ik contact opnam met Dongju over die klant, een voor de hand liggende quizvraag miste waarvan ik het antwoord zeker wist, en dat er vlak voor mijn neus een golftas verloren ging.
Les: Boek geen kamer voor mensen die niet eens precies weten met hoeveel ze zijn.
Week 5
Ik schreef me in voor een ''perfect shot''-evenement en begon maandag om tien uur 's avonds foto's te maken. Oorspronkelijk was ik van plan ongeveer dertig minuten te fotograferen, maar de fotograaf — die nog nooit zo'n enthousiast model had gezien — zei dat hij zijn artistieke geest wilde aanwakkeren en stelde voor om twee avonden achter elkaar foto's te maken. Dankzij dat heb ik in twee dagen bij de Songdo Skywalk en op het strand gezeten, gelegen, gerold, gelopen en gerend, en allerlei foto's gemaakt die je nuchter nooit zou maken.
Voorbijgangers vroegen zelfs of we performancekunstenaars waren. Ik moest steeds uitleggen dat we niet hadden gedronken, maar het was een heel leuke ervaring.Omdat ik dacht dat het de laatste week was, trok ik er ook ijverig op uit om de stad te verkennen. Pas in de laatste week kwam ik ook toe aan een bezoek aan Yongdusan Park en het openen van de Yeongdo-brug.
Er was een boek dat ik vroeger heel graag las, ''Tuesdays with Morrie'', maar nadat mijn tante het aan een medepatiënt had gegeven die in dezelfde ziekenhuiskamer tegen kanker vocht, heb ik het nooit meer gezien. Ik vond het boek in de boekhandelssteeg van Bosudong en kocht het blij. De boekhandelssteeg was kleiner dan ik had verwacht, maar had een sfeer die me aan het oude Cheonggyecheon deed denken. De volgende keer dat ik naar Busan ga, wip ik er weer even langs.
Les: Vreugde is nooit ver weg.
# Mijn aanbevolen reisplekken
Ik ben niet echt ergens bijzonders geweest, dus er springt niets groots uit. Nampo-dong Street, Yongdusan Park en de boekhandelssteeg van Bosudong zijn me bijgebleven. De avondmarkt had minder eten dan ik had verwacht en viel tegen. Je moet zeker Daemado (Tsushima) bezoeken, al is het maar voor een dagtrip. Miuda Beach is werkelijk prachtig.
# Mijn tips
Taal
Als je van plan bent om in een guesthouse in Busan een tussenjaar te doen,zou het handig zijn om wat basiskennis Russischop te doen.Subjectief gezien leken er meer Russische toeristen te zijn dan Japanse of Chinese toeristen.
Accommodatie
Tenzij de gapper in de accommodatie er alleen verblijft, is de kans klein dat je een privékamer krijgt.Als je samenwoont, is het belangrijk om niet de schijn op te houden dat je attent bent of je territoriaal te gedragen, alleen omdat je iets eerder bent aangekomen.Als je samenwoont met de instelling dat je best een beetje meer ongemak kunt verdragen, zul je samen steeds weer fijne momenten beleven.
Maaltijden
Als er ingrediënten beschikbaar zijn, raad ik je aan de tijd te nemen om verschillende gerechten uit te proberen. Ik kookte bijna elke dag, en als mijn vrienden die hielpen en de eigenaar van het eten genoten, voelde ik me zo trots en blij. Bovendien zal je moeder je thuis uitschelden als je met eten knoeit, dus probeer zolang je in het gastenverblijf bent (al is het niet elke dag)af en toe eens bijzondere gerechten uit.
Bagage
Ik dacht: 'Waarom zou ik daar make-up nodig hebben?' en nam alleen het hoognodige mee. Dat bleek de juiste keuze. Pak in alsof je moet evacueren: neem alleen spullen mee waarvan je denkt dat je niet zonder kunt.Omdat je koffer op de terugweg meestal zwaarder is, moet je hem niet vanaf het begin helemaal volproppen.
Tip van een expert
Een tussenjaar is grotendeels een periode waarin je jezelf leert kennen via anderen.Dat geldt vooral op plekken zoals gastenverblijven. Laat thuis de gewoonte om je druk te maken over hoe je op anderen overkomt, en probeer meer te leren van de manier waarop anderen op jou overkomen.
# Onlangs beleefde ik enkele van de mooiste momenten, en maakte ik veel momenten mee waarop ik me afvroeg of zulke tijden ooit nog eens zouden terugkeren.
Het bleek juist goed voor me te zijn dat ik zonder veel planning vertrok.Eigenlijk had ik hier geen vrije tijd, omdat ik een opleiding tot docent Koreaans volgde. Daardoor kon ik de meeste dingen die ik had gepland niet doen. Maar dankzij de vriendelijke eigenaar, de manager en mijn kamergenoot Jaeyoung kon ik met hen de stad verkennen en toeristische plekken bezoeken.
Door mijn tussenjaar ben ik meer ontspannen geworden.Meteen nadat ik mijn baan had opgezegd, dacht ik: 'Ach, het komt vast wel goed...' Maar diep vanbinnen was ik alleen maar bang dat ik langdurig werkloos zou blijven.Nu ben ik milder voor mezelf geworden. Als je hebt geleden, moet je rust nemen. En als je hard hebt gewerkt, moeten er ook periodes zijn waarin het werk wat minder zwaar is.
De manager runde meerdere gastenverblijven en ging daarnaast naar school. Ik was erg jaloers dat diegene zo snel het pad had gevonden dat die wilde volgen, en waardeerde diens vriendelijke persoonlijkheid en eerlijkheid. Jaeyoung, met wie ik samenwoonde, hielp me op allerlei manieren en zorgde voor een oudere zus die niet gewend was schoon te maken. Die liet vaak eigenschappen zien die je niet van een jonger broertje of zusje zou verwachten, dus tijdens die maand vertrouwde ik veel op diegene.
Dongju, die met me op het strand bij zonsopgang straatmuziek maakte en zelfs een 'epische foto'-evenement organiseerde; Minsu, mooi, vriendelijk en schattig, die me altijd een goed gevoel gaf als we praatten omdat we dezelfde interesses hadden; Gyeong-woo, de pas aangenomen nachtmedewerker achter de balie; de ajumma die, hoewel ze de slordige schoonmaak nog eens moest controleren, voor ons zorgde als familie; en de eigenaar — zou er op aarde zo'n gul iemand bestaan? De eigenaar is werkelijk geweldig. De allerbeste.
Ik was in Busan.Ik kon gedachteloos over het strand wandelen, naar de zee staren en het water in gaan. Ook besefte ik hoe ik de afgelopen vijf jaar had gewerkt tussen mensen die erg abnormaal waren.Toen ik naar het gastenverblijf ging, bleken de mensen daar niet zomaar normaal, maar echt goede mensen te zijn.Waar je ook bent, mensen zijn het belangrijkst, en ik besefte tot in het diepst van mijn wezen dat mijn houding tegenover die mensen even belangrijk is.
Onlangs beleefde ik enkele van de mooiste momenten en maakte ik veel momenten mee waarop ik me afvroeg of zulke tijden ooit nog eens zouden terugkeren.In oktober ga ik weer naar Busan. Ik kijk nu al uit naar hoe de winter in Songdo zal zijn.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
