Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Een positievere levenshouding ontwikkeld; de blik verruimd #Streven naar zinvol werk; zelfvertrouwen teruggewonnen #Geluk ervaren door relaties met anderen
Ik kan niet hoogdravend zeggen dat mijn leven door het tussenjaar volledig is veranderd, maar mijn houding en kijk op het leven werden concreter en positiever, en mijn ooit monotone leven kreeg meer kleur. Het is nog onduidelijk wat ik ga doen als ik terugkeer naar Korea, maar wat het ook is, ik wil werk doen dat betekenisvol en waardevol is.
- Vrijwilligerswerk in Bangkok, Thailand, een warme stad waar ngo’s uit de hele wereld samenkomen / Park So-yeon, Gap Year Tribe, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 12 weken |
Zuid-Korea heeft momenteel te maken met het volgende:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren en leerlingen van de bovenbouw van de basisschool met school; 346.000 twintigers zitten maar wat thuis omdat ze geen dromen hebben; het verloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot 40 procent,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem, waarvoor praktische oplossingen en ondersteuning ontbreken, aan te pakken, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar’is een periode waarin je je studie of werk even onderbreekt of in balans brengt en uiteenlopende activiteiten onderneemt, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf beginnen,om richting te geven aan je toekomst; het is een cultuur die wordt aanbevolen in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Toen ik echt besloot ontslag te nemen, twijfelde ik veel of het roekeloos zou zijn om in deze moeilijke arbeidsmarkt zomaar aan iets nieuws te beginnen. Daarom stelde ik mijn ontslag zelfs uit.
Ik had het geluk direct na mijn afstuderen een baan te vinden en werkte bijna twee jaar bij het bedrijf. Voordat er nog meer tijd verstreek en ik spijt kreeg, wilde ik een nieuwe uitdaging aangaan. Eerst besloot ik ontslag te nemen om een masteropleiding te volgen. Omdat het een vakgebied was waarin ik oprecht geïnteresseerd was, was ik van plan me meteen op de toelating voor te bereiden.
Toen ik echter echt besloot ontslag te nemen, twijfelde ik veel of het roekeloos zou zijn om in deze arbeidsmarkt zomaar aan iets nieuws te beginnen, dus stelde ik mijn ontslag uit. Terwijl ik me zorgen maakte, hoorde ik gelukkig over tussenjaren. Er was een programma dat aansloot bij het vakgebied waarin ik geïnteresseerd was, dus na lang wikken en wegen besloot ik aan het tussenjaar deel te nemen.
Toen ik zei: ‘Ik wil verder studeren en een jaar lang dingen proberen die ik altijd al wilde doen. De projecten waaraan ik werkte, worden nu een voor een afgerond en de dringende zakenreizen zijn voorbij… Ik ga vertellen dat ik ontslag neem’, verwachtte ik eigenlijk dat ik op mijn kop zou krijgen,maar een senior zei oprecht: ‘Ja. Als je het nu niet doet, krijg je misschien nooit meer de kans. Je bent veel te jong begonnen met werken en hebt hard gewerkt. Doe de dingen die je wilt doen en studeer wat je wilt studeren; het is niet te laat om opnieuw te beginnen. Je hebt hard gewerkt.’ Die oprechte woorden gaven me de moed om eraan te beginnen.
#Dankzij de kinderen leek iedereen elke dag met plezier Engelse les te kunnen volgen.
In de drie maanden die ik met de kinderen doorbracht, gebeurde er van alles. In een van de klassen zat een kind met een ontwikkelingsstoornis,en het ontroerde me diep om te zien hoe alle klasgenoten uit zichzelf voor dat kind zorgden, alsof ze één waren.Tijdens het spelen hielpen de kinderen het kind, en bij spreekopdrachten fluisterden ze antwoorden toe om te helpen.Dankzij de kinderen leek iedereen elke dag met plezier Engelse les te kunnen volgen.
Een andere keer was er een groepje kinderen samen huiswerk aan het maken. Nadat één kind klaar was, ging het niet terug naar de slaapzaal van het centrum. Toen ik vroeg waarom het niet naar huis ging, zei het: ‘Mijn moeder zei dat ze vandaag zou komen. Dus brengt mijn moeder me vandaag terug naar de slaapzaal.’ Het zat voor het centrum naar de straat te staren en dat brak mijn hart. Ik vroeg me af hoe lang het al had zitten wachten, en toen verscheen de moeder van het kind,en het jongetje, dat me normaal gesproken niet eens graag knuffelde, rende razendsnel naar zijn moeder, klemde zich stevig aan haar vast en deed aanhankelijk. Toen ik dat zag, besefte ik dat kinderen, hoe dapper ze ook lijken, toch gewoon kinderen zijn. Het brak mijn hart zozeer dat ik die scène nog steeds helder voor me zie..
Het brak mijn hart nog meer en ik voelde me nog sterker met hen verbonden toen ik besefte dat niet alleen dat ene kind, maar waarschijnlijk alle kinderen in het centrum zo waren.
De wijk waar het centrum staat, was tot een paar jaar geleden zo gevaarlijk dat zelfs taxi’s er liever niet kwamen. Er waren volop misdrijven, zoals berovingen en drugshandel. Ouders lieten hun kinderen alleen achter en die zwierven op straat terwijl hun ouders gingen werken om de kost te verdienen. Met hulp van ngo’s kregen de kinderen onderwijs en leerden de volwassenen vaardigheden, zoals handwerk, zodat ze stabieler werk konden vinden.
Elk jaar gingen sommige kinderen dankzij sponsoring naar internationale scholen en vertrokken anderen naar het buitenland om te studeren. Inmiddels zijn die kinderen teruggekeerd en werken ze weer in het centrum, waar ze Engels geven.Ik had in boeken en documentaires gehoord dat ‘wat echt nodig is niet alleen geld is, maar ook manieren om geld te verdienen en kleine dingen die hun leven kunnen veranderen’. Maar doordat ik op de plek woonde waar dat werk daadwerkelijk plaatsvindt, besefte ik pas echt hoe belangrijk dat is.
#Ik wil werk doen dat betekenisvol en waardevol is, wat het ook mag zijn.
In juni is het Lerarendag. Anders dan in Korea is er een evenement waarbij de kinderen de leraren bloemen geven en een wai uitvoeren, een Thaise buiging. Ik wist niet dat het Lerarendag was toen ik erheen ging en was onverwacht ontroerd. Bovendien kwamen de kinderen aan het einde van elke les naar me toe gerend om me een high five te geven en te knuffelen. Ik was ze zo dankbaar dat ik me afvroeg of ik die genegenheid wel verdiende.
In Bangkok was ik een buitenlander, een leraar, een student en een reiziger. Ik kreeg veel liefde, gaf veel liefde, leerde veel en beleefde gelukkige tijden zonder ook maar één spijtgevoel. Daarom kan ik niet zeggen dat één van die rollen de beste was.
Ik kan niet hoogdravend beweren dat mijn leven door mijn tussenjaar volledig is veranderd, maar mijn houding en kijk op het leven werden concreter en positiever, en mijn monotone leven kreeg meer kleur. Het is nog onduidelijk wat ik ga doen als ik terugkeer naar Korea, maar wat het ook is, ik wil werk doen dat betekenisvol en waardevol is.
Tips voor jou
(Accommodatie)
Ik wil je meegeven: verwacht geen huisje op het Koreaanse platteland. Hoewel ik nergens bang voor ben, was de eerste week een enorme schok en een ware nachtmerrie. Natuurlijk raakte ik snel gewend en kon ik uiteindelijk zelfs de kleine hagedissen begroeten die de douche binnenslopen.
Bangkok is een bruisende stad en een paradijs voor reizigers, maar de sloppenwijk is een totaal andere wereld. Overdag is het een rustige buurt en lijkt iedereen vriendelijk en veilig, maar na zonsondergang moet je er behoorlijk voorzichtig zijn. Ik heb nooit gevaar gelopen omdat ik na het donker niet alleen naar buiten ga, maar mijn Thaise vrienden, taxichauffeurs en andere lokale bewoners waarschuwden me telkens weer om voorzichtig te zijn.
(Maaltijden)
Je krijgt nooit zogenaamd vies eten voorgeschoteld, zoals insecten die Koreanen niet gewend zijn. Het kan alleen zijn dat sommige gerechten niet in de smaak vallen. Ik vermijd geen eten, behalve waar ik allergisch voor ben, dus ik genoot van alles wat werd geserveerd. Maar sommige gerechten vallen niet bij Koreanen in de smaak, zoals soepen vol koriander of heel pittige gerechten met veel Thaise chilipepers. In zulke gevallen hoef je jezelf niet te dwingen het op te eten en daar stress van te krijgen.
Zelfs met één of twee bijgerechten van de lokale markt bij de rijst kan een maaltijd lekker zijn. Of het nu om de accommodatie of het eten gaat, het belangrijkste is de houding: ‘gewoon accepteren’. Als je dat doet, zul je merken dat je het echt accepteert en er met plezier van kunt genieten.
(Pro-tip)
Natuurlijk moet je tijdens de les geen Thais spreken, maar het is handig om een paar basisgroeten en alledaagse zinnen in het Thais uit je hoofd te leren voor op school, bij de medewerkers van het centrum en in het dagelijks leven! Misschien wil je iets specifieks eten of bepaalde plekken bezoeken. Het zou zonde zijn als dat niet lukt omdat je niet kunt communiceren.
Mijn tussenjaar:
Ervaring★★★★★
Voordat ik ontslag nam en met vrijwilligerswerk begon, maakte ik me veel zorgen. Maar zodra ik eraan begon, was het zo’n fijne ervaring dat ik al mijn zorgen vergat. Mensen zeiden vaak dat ik veel meer lachte terwijl ik met de kinderen samenleefde. Zelfs wanneer ik in Korea oefende om te glimlachen, voelde het onnatuurlijk. Maar als ik naar de foto’s uit Thailand kijk, denk ik dat mijn glimlach veel natuurlijker is geworden.
Leren★★★★★
Ik heb veel geleerd door met de kinderen samen te leven en volgde in mijn vrije tijd ook lessen op een Thaise taalschool. Door de pure aard van de kinderen te zien, ging ik nadenken. Ik dacht veel na over hoe ik de lessen leuk kon maken, wat mijn blik verruimde.
Omgeving★★★☆☆
Toen ik aankwam, was het snikheet: meer dan 40 graden, heet genoeg om zelfs cosmetica voor nachtelijke feestjes te laten smelten. Omdat het vlak bij de haven ligt, kom je al na een klein stukje lopen op grote wegen waar zware vrachtwagens rijden, wat soms gevaarlijk kan zijn. Bij hevige regenval stond het water op de weg voor de school tot halverwege mijn schenen, dus moesten we onze broekspijpen oprollen om erdoorheen te lopen. Nu kan ik erom lachen, maar door ondergelopen straten lopen was echt verschrikkelijk.
Veiligheid★★★☆☆
Eigenlijk zijn de meeste buitenlanders die je in de buurt ziet vrijwilligers, dus de kans is klein dat je doelwit wordt, maar er zijn wel risico’s door de omgeving.
Vrije tijd★★★★☆
Ik heb tot op zekere hoogte leren duiken, ben zelfs alleen met het vliegtuig en de bus naar een andere stad gereisd om een bruiloft van een vriend bij te wonen, en ging elke dag Thais leren. Ik denk dus dat ik mijn vrije tijd behoorlijk goed heb benut.
Ik kan niet hoogdravend zeggen dat mijn leven door het tussenjaar volledig is veranderd, maar mijn houding en kijk op het leven werden concreter en positiever, en mijn ooit monotone leven kreeg meer kleur. Het is nog onduidelijk wat ik ga doen als ik terugkeer naar Korea, maar wat het ook is, ik wil werk doen dat betekenisvol en waardevol is.
- Vrijwilligerswerk in Bangkok, Thailand, een warme stad waar ngo’s uit de hele wereld samenkomen / Park So-yeon, Gap Year Tribe, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 12 weken |
Zuid-Korea heeft momenteel te maken met het volgende:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren en leerlingen van de bovenbouw van de basisschool met school; 346.000 twintigers zitten maar wat thuis omdat ze geen dromen hebben; het verloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot 40 procent,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem, waarvoor praktische oplossingen en ondersteuning ontbreken, aan te pakken, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar’is een periode waarin je je studie of werk even onderbreekt of in balans brengt en uiteenlopende activiteiten onderneemt, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf beginnen,om richting te geven aan je toekomst; het is een cultuur die wordt aanbevolen in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Toen ik echt besloot ontslag te nemen, twijfelde ik veel of het roekeloos zou zijn om in deze moeilijke arbeidsmarkt zomaar aan iets nieuws te beginnen. Daarom stelde ik mijn ontslag zelfs uit.
Ik had het geluk direct na mijn afstuderen een baan te vinden en werkte bijna twee jaar bij het bedrijf. Voordat er nog meer tijd verstreek en ik spijt kreeg, wilde ik een nieuwe uitdaging aangaan. Eerst besloot ik ontslag te nemen om een masteropleiding te volgen. Omdat het een vakgebied was waarin ik oprecht geïnteresseerd was, was ik van plan me meteen op de toelating voor te bereiden.
Toen ik echter echt besloot ontslag te nemen, twijfelde ik veel of het roekeloos zou zijn om in deze arbeidsmarkt zomaar aan iets nieuws te beginnen, dus stelde ik mijn ontslag uit. Terwijl ik me zorgen maakte, hoorde ik gelukkig over tussenjaren. Er was een programma dat aansloot bij het vakgebied waarin ik geïnteresseerd was, dus na lang wikken en wegen besloot ik aan het tussenjaar deel te nemen.
Toen ik zei: ‘Ik wil verder studeren en een jaar lang dingen proberen die ik altijd al wilde doen. De projecten waaraan ik werkte, worden nu een voor een afgerond en de dringende zakenreizen zijn voorbij… Ik ga vertellen dat ik ontslag neem’, verwachtte ik eigenlijk dat ik op mijn kop zou krijgen,maar een senior zei oprecht: ‘Ja. Als je het nu niet doet, krijg je misschien nooit meer de kans. Je bent veel te jong begonnen met werken en hebt hard gewerkt. Doe de dingen die je wilt doen en studeer wat je wilt studeren; het is niet te laat om opnieuw te beginnen. Je hebt hard gewerkt.’ Die oprechte woorden gaven me de moed om eraan te beginnen.
#Dankzij de kinderen leek iedereen elke dag met plezier Engelse les te kunnen volgen.
In de drie maanden die ik met de kinderen doorbracht, gebeurde er van alles. In een van de klassen zat een kind met een ontwikkelingsstoornis,en het ontroerde me diep om te zien hoe alle klasgenoten uit zichzelf voor dat kind zorgden, alsof ze één waren.Tijdens het spelen hielpen de kinderen het kind, en bij spreekopdrachten fluisterden ze antwoorden toe om te helpen.Dankzij de kinderen leek iedereen elke dag met plezier Engelse les te kunnen volgen.
Een andere keer was er een groepje kinderen samen huiswerk aan het maken. Nadat één kind klaar was, ging het niet terug naar de slaapzaal van het centrum. Toen ik vroeg waarom het niet naar huis ging, zei het: ‘Mijn moeder zei dat ze vandaag zou komen. Dus brengt mijn moeder me vandaag terug naar de slaapzaal.’ Het zat voor het centrum naar de straat te staren en dat brak mijn hart. Ik vroeg me af hoe lang het al had zitten wachten, en toen verscheen de moeder van het kind,en het jongetje, dat me normaal gesproken niet eens graag knuffelde, rende razendsnel naar zijn moeder, klemde zich stevig aan haar vast en deed aanhankelijk. Toen ik dat zag, besefte ik dat kinderen, hoe dapper ze ook lijken, toch gewoon kinderen zijn. Het brak mijn hart zozeer dat ik die scène nog steeds helder voor me zie..
Het brak mijn hart nog meer en ik voelde me nog sterker met hen verbonden toen ik besefte dat niet alleen dat ene kind, maar waarschijnlijk alle kinderen in het centrum zo waren.
De wijk waar het centrum staat, was tot een paar jaar geleden zo gevaarlijk dat zelfs taxi’s er liever niet kwamen. Er waren volop misdrijven, zoals berovingen en drugshandel. Ouders lieten hun kinderen alleen achter en die zwierven op straat terwijl hun ouders gingen werken om de kost te verdienen. Met hulp van ngo’s kregen de kinderen onderwijs en leerden de volwassenen vaardigheden, zoals handwerk, zodat ze stabieler werk konden vinden.
Elk jaar gingen sommige kinderen dankzij sponsoring naar internationale scholen en vertrokken anderen naar het buitenland om te studeren. Inmiddels zijn die kinderen teruggekeerd en werken ze weer in het centrum, waar ze Engels geven.Ik had in boeken en documentaires gehoord dat ‘wat echt nodig is niet alleen geld is, maar ook manieren om geld te verdienen en kleine dingen die hun leven kunnen veranderen’. Maar doordat ik op de plek woonde waar dat werk daadwerkelijk plaatsvindt, besefte ik pas echt hoe belangrijk dat is.
#Ik wil werk doen dat betekenisvol en waardevol is, wat het ook mag zijn.
In juni is het Lerarendag. Anders dan in Korea is er een evenement waarbij de kinderen de leraren bloemen geven en een wai uitvoeren, een Thaise buiging. Ik wist niet dat het Lerarendag was toen ik erheen ging en was onverwacht ontroerd. Bovendien kwamen de kinderen aan het einde van elke les naar me toe gerend om me een high five te geven en te knuffelen. Ik was ze zo dankbaar dat ik me afvroeg of ik die genegenheid wel verdiende.
In Bangkok was ik een buitenlander, een leraar, een student en een reiziger. Ik kreeg veel liefde, gaf veel liefde, leerde veel en beleefde gelukkige tijden zonder ook maar één spijtgevoel. Daarom kan ik niet zeggen dat één van die rollen de beste was.
Ik kan niet hoogdravend beweren dat mijn leven door mijn tussenjaar volledig is veranderd, maar mijn houding en kijk op het leven werden concreter en positiever, en mijn monotone leven kreeg meer kleur. Het is nog onduidelijk wat ik ga doen als ik terugkeer naar Korea, maar wat het ook is, ik wil werk doen dat betekenisvol en waardevol is.
Tips voor jou
(Accommodatie)
Ik wil je meegeven: verwacht geen huisje op het Koreaanse platteland. Hoewel ik nergens bang voor ben, was de eerste week een enorme schok en een ware nachtmerrie. Natuurlijk raakte ik snel gewend en kon ik uiteindelijk zelfs de kleine hagedissen begroeten die de douche binnenslopen.
Bangkok is een bruisende stad en een paradijs voor reizigers, maar de sloppenwijk is een totaal andere wereld. Overdag is het een rustige buurt en lijkt iedereen vriendelijk en veilig, maar na zonsondergang moet je er behoorlijk voorzichtig zijn. Ik heb nooit gevaar gelopen omdat ik na het donker niet alleen naar buiten ga, maar mijn Thaise vrienden, taxichauffeurs en andere lokale bewoners waarschuwden me telkens weer om voorzichtig te zijn.
(Maaltijden)
Je krijgt nooit zogenaamd vies eten voorgeschoteld, zoals insecten die Koreanen niet gewend zijn. Het kan alleen zijn dat sommige gerechten niet in de smaak vallen. Ik vermijd geen eten, behalve waar ik allergisch voor ben, dus ik genoot van alles wat werd geserveerd. Maar sommige gerechten vallen niet bij Koreanen in de smaak, zoals soepen vol koriander of heel pittige gerechten met veel Thaise chilipepers. In zulke gevallen hoef je jezelf niet te dwingen het op te eten en daar stress van te krijgen.
Zelfs met één of twee bijgerechten van de lokale markt bij de rijst kan een maaltijd lekker zijn. Of het nu om de accommodatie of het eten gaat, het belangrijkste is de houding: ‘gewoon accepteren’. Als je dat doet, zul je merken dat je het echt accepteert en er met plezier van kunt genieten.
(Pro-tip)
Natuurlijk moet je tijdens de les geen Thais spreken, maar het is handig om een paar basisgroeten en alledaagse zinnen in het Thais uit je hoofd te leren voor op school, bij de medewerkers van het centrum en in het dagelijks leven! Misschien wil je iets specifieks eten of bepaalde plekken bezoeken. Het zou zonde zijn als dat niet lukt omdat je niet kunt communiceren.
Mijn tussenjaar:
Ervaring★★★★★
Voordat ik ontslag nam en met vrijwilligerswerk begon, maakte ik me veel zorgen. Maar zodra ik eraan begon, was het zo’n fijne ervaring dat ik al mijn zorgen vergat. Mensen zeiden vaak dat ik veel meer lachte terwijl ik met de kinderen samenleefde. Zelfs wanneer ik in Korea oefende om te glimlachen, voelde het onnatuurlijk. Maar als ik naar de foto’s uit Thailand kijk, denk ik dat mijn glimlach veel natuurlijker is geworden.
Leren★★★★★
Ik heb veel geleerd door met de kinderen samen te leven en volgde in mijn vrije tijd ook lessen op een Thaise taalschool. Door de pure aard van de kinderen te zien, ging ik nadenken. Ik dacht veel na over hoe ik de lessen leuk kon maken, wat mijn blik verruimde.
Omgeving★★★☆☆
Toen ik aankwam, was het snikheet: meer dan 40 graden, heet genoeg om zelfs cosmetica voor nachtelijke feestjes te laten smelten. Omdat het vlak bij de haven ligt, kom je al na een klein stukje lopen op grote wegen waar zware vrachtwagens rijden, wat soms gevaarlijk kan zijn. Bij hevige regenval stond het water op de weg voor de school tot halverwege mijn schenen, dus moesten we onze broekspijpen oprollen om erdoorheen te lopen. Nu kan ik erom lachen, maar door ondergelopen straten lopen was echt verschrikkelijk.
Veiligheid★★★☆☆
Eigenlijk zijn de meeste buitenlanders die je in de buurt ziet vrijwilligers, dus de kans is klein dat je doelwit wordt, maar er zijn wel risico’s door de omgeving.
Vrije tijd★★★★☆
Ik heb tot op zekere hoogte leren duiken, ben zelfs alleen met het vliegtuig en de bus naar een andere stad gereisd om een bruiloft van een vriend bij te wonen, en ging elke dag Thais leren. Ik denk dus dat ik mijn vrije tijd behoorlijk goed heb benut.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
