Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik ontdekte wat me tegenhield en kreeg een bredere kijk #Nieuwe ervaringen; een gevoel van geluk #Ik ontwikkelde een accepterende houding
Ik besefte dat ik al die tijd door niemand anders dan mezelf werd tegengehouden. Ik denk niet dat het te laat is.Toen ik aan dit project begon, was mijn uitgangspunt acceptatie. Laten we alles accepteren! Natuurlijk kwam ik soms een ongemakkelijke of starre versie van mezelf tegen, maar door al die ervaringen voelde ik dat ik groeide.
-Montpellier, met de schitterende Middellandse Zee. Frans leren! / Park Hae-ryeon, gapper van de gap-yeargemeenschap / gap year van 4 weken |
Zuid-Korea is momenteel,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met hun opleiding, hebben 346.000 twintigers geen dromen en doen ze niets, en ligt het personeelsverloop binnen één jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en ruim 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen anderen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem op te lossen, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, We willen het ‘gap year’ naar Zuid-Korea brengen.
‘Gapyear (gap year)’betekent een pauze nemen van studie of werk, of die combineren met allerlei activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en een eigen bedrijf beginnen,een periode om je koers voor de toekomst te bepalen; het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Ik besefte dat ik al die tijd door niemand anders dan mezelf werd tegengehouden.
Ik ben gewoon een doorsnee kantoormedewerker die zoveel dingen wil doen dat ik mijn leeftijd vergeet. Op een gegeven moment veranderde alles na een bepaalde aanleiding: mijn eerste reis naar Parijs. Doe nu wat je wilt! Laten we zo leven! Dus nam ik ontslag en besloot ik serieus op reis te gaan.Ik besefte dat ik al die tijd door niemand anders dan mezelf werd tegengehouden. Ik denk niet dat het te laat is.Nu is altijd het snelste moment en ik maak me geen zorgen over de toekomst. Ik geloof dat je gewoon goed in het heden moet leven. Positief bekeken ben ik optimistisch; negatief bekeken, ben ik dan een ongefundeerde optimist?
De reden dat ik voor het gap-yearproject koos, was dat het me leuk leek! Dat was de belangrijkste reden.Ik hoorde er toevallig via een vriend over en toen ik me erin verdiepte, bleken de projecten helemaal bij mij te passen. Ik was dolenthousiast bij het vooruitzicht dat ik via het gap year allerlei ervaringen kon opdoen die ik alleen moeilijk zou kunnen beleven.
Door deze dingen een voor een te doen, dacht ik meer zelfvertrouwen te krijgen en meer kanten van mezelf te ontdekken. Na allerlei mogelijkheden te hebben overwogen, kreeg wat op dit moment in mijn leven past voorrang. De overige projecten wil ik een voor een uitproberen.
When I started this project, my basic stance was acceptance. Let''s accept everything! Of course, I sometimes met an awkward or rigid version of myself, but through all those experiences I felt myself expanding.In een vreemd land ontmoetten we anderen met Frans als gezamenlijke uitdaging. We werden vrienden, en wederzijdse belangstelling, acceptatie en nieuwsgierigheid vormden de drijvende kracht achter het hele proces.
Nog geen week nadat ik bij dezelfde klas was begonnen, ontmoette ik een klasgenoot die aan yoga deed. Met mijn belachelijk gebrekkige Engels, wat Frans en gebaren vertelde ik die vriend dat ik samen yoga wilde doen. De volgende dag spraken we af en deden we yoga in het park, terwijl we naar de lucht keken. Ik voelde me dolgelukkig. Het was een gevoel van frisheid dat ik voor het eerst ervoer! Natuurlijk volgden er daarna nog veel nieuwe ervaringen... maar daar begon het mee.
# Er schuilt vreugde in het zelf ervaren van onbekende, mooie plekken, midden in alle eenvoud.
De lessen waren verdeeld over een ochtend- en middagsessie. Als ik ’s ochtends les had, was ik vroeg klaar en kon ik de rest van de dag benutten, wat fijn was. Vanaf de tweede week had ik echter geen keuze en kreeg ik ’s middags les, wat wat onhandig was. Opstaan, eventueel huiswerk van de vorige dag maken, wat bewegen of een wandeling maken en, als ik tijd had, voor de les de buurt verkennen. Na de les, omdat het zomer was en de dagen lang waren, las ik een boek in het park of sprak ik af met vrienden en at ik met hen. Daarna ging ik naar huis om uit te rusten.Het klinkt misschien eenvoudig, maar juist die eenvoud maakt het fijn om onbekende, mooie plekken met eigen ogen te ontdekken.
Veiligheid staat natuurlijk voorop als je een vrouw bent! Lichamelijk zijn we kwetsbaarder. Het was fijn dat er al een bepaalde mate van veiligheid was gegarandeerd voordat ik begon. Ik kon erop vertrouwen en op hen rekenen.Ook was ik ontroerd dat ik allerlei ervaringen kon opdoen. De tijdige en passende e-mails met begeleiding op de momenten dat ik die nodig had, maakten indruk op me. De antwoorden waren niet standaard en hielden altijd rekening met mijn situatie. Dat raakte me. Er ligt een nieuwe wereld voor ons open; daaruit kunnen allerlei mogelijkheden voortkomen. Ik heb geleerd en ingezien dat je het leven zo plezierig kunt maken.
# Ik voelde met mijn hele lichaam de lucht en temperatuur van Montpellier, de wind, het maanlicht en het sterrenlicht, en voelde mezelf groeien.
Parijs, dat ik vorig voorjaar toevallig bezocht, maakte diepe indruk op me. Een intense, onbenoembare ontroering overspoelde me. Nu was Parijs de plek waar ik moest zijn! Parijs! Het leek diep vanbinnen in mij te weerklinken.Op het moment dat ik de Eiffeltoren voor het eerst zag, wilde ik iedereen omhelzen. Ik was iedereen die me deze kans had gegeven ontzettend dankbaar.
Zo was het dus. Parijs gaf mij,het land Frankrijk, een diepe ontroering.Na mijn bezoek aan Frankrijk veranderde er veel in mij. Alsof ik gehypnotiseerd was, liep ik overal rond te roepen: ‘Ik ga in Frankrijk wonen~.’ En het leven werd leuker dan ooit~Elke dag was ik gelukkig en alles zag er prachtig uit. Niets ter wereld kon mijn geluksgevoel bederven.Niemand kon me kwaad doen.
Zo werd ik positiever, gelukkiger en ondernemender dan voorheen. Langzaam koesterde ik mijn droom om naar Parijs te gaan — ik droomde ervan, maar liet me er niet door beperken...Naarmate de tijd verstreek, voelde ik dat ik ontslag moest nemen en besloot ik te vertrekken. De directeur accepteerde mijn besluit. Niets hield me nog tegen… Dus boekte ik een vliegticket naar Parijs voor een maand, met vertrek op de dag dat ik ontslag nam. Zonder aarzelen, zonder plannen, gewoon meteen!!!
Pas nadat ik het ticket had gekocht, begon ik na te denken over wat ik daar zou doen en waar en hoe ik zou verblijven.Zou ik een fietstocht maken langs de route van de Tour de France? Een auto huren en gaan kamperen? Met een lichte rugzak door Frankrijk trekken? Met zulke vage ideeën streepte ik de dagen af.
Op een dag vertelde een vriend me over de mogelijkheden van een gap year. Wat is dat? Nieuwsgierig ging ik naar de website — en zodra ik die bekeek!Een compleet nieuwe wereld!Alles wat ik qua idee zocht, was er!Wauw — projecten voor het behoud van Frans cultureel erfgoed? Ervaren hoe het is om Parijzenaar te zijn? Een taalcursus in Frankrijk, interieurontwerp studeren in Italië, logeren op een boerderij in Chili, yoga leren in India, op je gemak dorpsleraar worden, vrijwilligerswerk doen in Oeganda…
Het voelde allemaal alsof het voor mij bestemd was.Het leek een verzameling van alles wat ik wilde doen.Mijn hart sloeg op hol!!!Ah! Ik kalmeerde mezelf en besloot prioriteit te geven aan wat ik kon doen — aan wat op dat moment het beste bij me paste — en begon mijn gedachten langzaam op een rijtje te zetten.Eerst vroeg ik me af of er misschien iets was wat ik kon doen terwijl ik een paar maanden in Parijs woonde.
Omdat ik op zoek wilde naar mogelijkheden, dacht ik aanvankelijk aan Parijs als bestemming, maar mijn oog viel op Frans leren in Montpellier, in het zuiden van Frankrijk. Ik twijfelde even of ik dat in Parijs zou doen, maar het pad dat voor mij was uitgestippeld, leidde naar Montpellier.Dat is het!Alsof het zo had moeten zijn, kwam Montpellier op die manier op mijn pad en koos ik die richting.
Mijn reis zou iets langer dan een maand duren, dus boekte ik een taalcursus van vier weken in Montpellier. Bij elke stap die ik zette, kwam er weer een laagje geluk bij.Maar vlak voor vertrek overviel me een lichte angst. Ik had niet vaak naar het buitenland gereisd — alleen vorig voorjaar één keer met een reisgenoot naar Parijs — en ik sprak de taal niet vloeiend. Zou het me wel lukken?
Mijn Engels was van het niveau Konglish en ik had nog niet eens mijn mond opengedaan om Frans te spreken. Zou ik me wel redden in een situatie waarin ik niets kon begrijpen?Ik was helemaal vervuld van blijdschap en zelfvertrouwen, maar voor ik het wist begon er een beetje angst op te komen.Toen dacht ik ineens: 'Ja! Wat mij moet overkomen, zal gebeuren! Het maakt niet uit waar ik ben!'Als er iets gaat gebeuren, dan moet ik dat accepteren. Als het zo moet zijn, gebeurt het toch wel, waar ik ook ben of wat ik ook doe.Laten we het accepteren!Dat werd het uitgangspunt voor deze reis.Toestaan!Alles accepteren! Precies zoals het is~Toen ik dat eenmaal had besloten, voelde ik me een stuk rustiger!
Eerst verbleef ik vijf dagen in Parijs om op te warmen voordat ik naar Montpellier ging.In Parijs had ik een privéaccommodatie geboekt. Het was een slaapzaal van een Fransman, geen Koreaans pension.Zodra ik de eigenaar ontmoette, de trap opliep en de kamer binnenging, raakte ik al in paniek.In een open ruimte stonden verschillende stapelbedden en er waren twee buitenlandse mannen. Ze zeiden dat ik het bovenste bed moest nemen!Hè?! Ik was zo overdonderd en boos. Moest ik meteen mijn geld terugvragen? Maar de eigenaar had niets verkeerd gedaan! Ik had het vast verkeerd begrepen. Nee — had de eigenaar me niet van tevoren over deze situatie moeten vertellen? Of moest ik gewoon naar buiten rennen?Mijn hoofd tolde als een kluwen wol.De eigenaar bleef maar zeggen: 'Oké? Oké?', terwijl hij op mijn antwoord wachtte, maar ik kon niets zeggen. Er kwam geen woord uit! En toen kwam dit uit mijn mond:
'Ik spreek niet zo goed Engels!!!'
(Achteraf gezien was het echt grappig, maar op dat moment was ik zo overdonderd dat ik niet eens wist wat ik zei!)
Het leek alsof ze zeiden: 'Hè? Wat zegt ze?'
Toen begon een Spanjaard, die de situatie snel had begrepen, iets tegen de eigenaar te zeggen. Ik kon er geen woord van verstaan.Ik vroeg me af of hij op dat moment zijn eigen ongemak ter sprake bracht.Maar even later wees de eigenaar naar een kamer verderop en vroeg: 'Oké?'Pas toen zag ik dat er nog een kamer achterin was. Er was in elk geval een deur. Pas toen zei ik dat het goed was.Daarna ging ik naar binnen om tot mezelf te komen, zei dat het me speet, deed de deur dicht en zat daar versuft.Terwijl ik stil zat na te denken, besefte ik dat dingen die voor hen volkomen vanzelfsprekend waren, iets waren wat mijn gespannen lichaam en geest niet goed konden accepteren.Gebrek aan ervaring? Culturele verschillen? Door dat soort dingen kreeg mijn uitgangspunt van 'acceptatie' voor deze reis meteen een knock-out en begon ik wankelend aan mijn avontuur.
Zo begon het, maar na vijf rustige dagen in de accommodatie, waarin ik vrienden maakte en het goed met iedereen kon vinden, stapte ik uiteindelijk op de trein naar Montpellier.Van Parijs naar Montpellier duurt het met de TGV ongeveer drieënhalf uur.Na ongeveer een uur veranderde het landschap buiten. Ik dacht: 'Frankrijk is echt één grote vlakte.' Ik was gewoon verbaasd en opgewonden. Even later zag ik een gezin door de uitgestrekte velden en het gras fietsen, en toen kreeg ik een voorgevoel.
Ik wist dat ik weer verliefd zou worden op deze plek....Ah! Op het moment dat ik aankwam, was ik al verliefd!Het was een werkelijk vredig en prachtig stadje — een plek waar je wel van moet houden. Hoewel het een van de acht grote steden van Frankrijk is, leek het mij gewoon een charmant stadje op het platteland.Ik wilde die allereerste indruk precies zo ervaren, dus besloot ik van het station naar mijn accommodatie te lopen. Kun je het gevoel dat je krijgt wanneer je iets voor het eerst ontmoet — de letterlijke 'eerste indruk' — niet beter meteen beleven?
Ik verwachtte er niet veel van, omdat Fransen erom bekendstaan dat ze afspraken niet altijd nakomen. Ik had de plek met een kaart gevonden, maar in de verte zag ik een man mijn naam roepen en zwaaien. O mijn god! Hoewel ik veel eerder dan gepland was aangekomen, was hij vroeg gekomen om op me te wachten. Hij herkende mij als eerste en zwaaide om me naar zich toe te roepen!Daarna gaf hij me als cadeautje een fles koud water! Ah! Ik kon niet anders dan vanaf het eerste moment voor hem vallen. Het was pure emotie — zo ontroerend.Zo begon mijn verblijf met dat ontroerende gebaar. De routebeschrijving naar de school, de kaart en het wifiwachtwoord stonden allemaal op het informatieblad, maar hij wees me vriendelijk nog eens de weg en controleerde zelfs of ik verbinding kon maken met de wifi voordat hij vertrok.
Ook de accommodatie viel erg in de smaak. Ze was veel beter dan op de foto's die Gap Year me voor mijn vertrek had gestuurd. Meestal vallen accommodaties tegen vergeleken met hun foto's, maar dit was een uitzondering. Ze was ruim en schoon, had een volledig uitgeruste keuken, de kosten voor voorzieningen zoals elektriciteit en water waren inbegrepen, er werd eens per week schoongemaakt en zelfs het toiletpapier en de vuilniszakken werden aangevuld.Je zou denken dat het duurder is omdat het via de school wordt geregeld, maar als je rekening houdt met het korte verblijf en alles wat je zelf zou moeten voorbereiden, zou het anders misschien meer kosten. Daarom was dit een zeer bevredigende keuze.The school recommends homestay, but if I had come just for language study that might have been different; since my purpose was to have fun, I needed a comfortable personal space.
En zo opende ik de eerste deur naar mijn taalcursus van vier weken in Montpellier.Ik had er drie weken op zitten en de vierde naderde... Ik denk dat het echt een geweldige keuze was — ik deed allerlei ervaringen op die ik tijdens een gewone vakantie niet had kunnen meemaken: evenementen van de school, talloze vrienden uit allerlei landen, dorpsfeesten, picknicks...Ik deed actief mee, met het idee om alles te proberen wat op mijn pad kwam. Tussendoor deed ik buiten de school om mee aan rondleidingen door steegjes en tramtochten...Ik heb mezelf verrijkt door met mijn hele lichaam de lucht, temperatuur, wind, het maanlicht en de sterrenhemel van Montpellier te ervaren.Dankbaar voor alle ontmoetingen die me hier hebben gebracht............
Mijn aanbevolen plekken
Als je bevriend raakt met de lokale bevolking, kun je sneller meer informatie krijgen. Elke tip komt voort uit persoonlijke ervaring. Met een actieve instelling kun je gemakkelijk vrienden maken en informatie krijgen. De meeste mensen staan daarvoor open.In Montpellier kost een tramkaartje voor één dag ongeveer 4 euro. Je kunt er de hele dag mee in- en uitstappen. Ook de bussen zijn inbegrepen, dus daar kun je eveneens mee reizen. Het is ideaal om zo een dag lang de hele stad te verkennen. Misschien ontdek je wel onverwachte bezienswaardigheden of grote markten waar je kunt vinden wat je nodig hebt.
Je kunt ook het dagelijks leven van de inwoners zien en misschien onverwacht geluk hebben. Met de actie ‘1€-trein’ kun je bovendien voor 1 euro met de trein reizen als je drie weken van tevoren boekt. Er zijn veel mogelijkheden, voor ieder wat wils. Ga dus langs bij het toeristenbureau voor meer uitleg en om je plannen te maken.
Mijn tips
Wanneer je net aankomt, heb je misschien helemaal geen ingrediënten in huis en weet je niet wat je moet koken. Het is daarom handig om eenvoudige ingrediënten of kant-en-klaarmaaltijden mee te nemen voor een dag of twee. Als je in het weekend aankomt, kunnen veel winkels en markten in Europa gesloten zijn, waardoor je met honger komt te zitten. Een onmisbare smaakmaker is ter plaatse vaak moeilijk te vinden, dus neem die mee, ook als hij zwaar is.
Als je veel rondreist, kun je beter zo min mogelijk bagage meenemen. Maar als je langere tijd op één plek blijft, zul je blij zijn dat je ook dingen hebt meegenomen waarvan je dacht: ‘Heb ik dit echt nodig?’ Iets wat je thuis hebt gelaten, kan opeens onmisbaar blijken. Je denkt misschien dat je het daar wel koopt, maar dat is niet altijd mogelijk.Welke keuze je ook maakt: zodra je die aanvaardt en inziet dat het de beste keuze was, verandert alles. Geloof dat je de beste keuze hebt gemaakt en geniet ervan!
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Ah! Elke dag voelde ik dat ik echt een goede keuze had gemaakt en was ik daar dankbaar voor. Ik deed allerlei ervaringen op die ik tijdens een gewone reis niet zou hebben gehad. Binnen het kader van de school kon ik veilig verschillende mensen en culturen ontmoeten en uiteenlopende dingen meemaken. Daardoor voelde ik hoe ik zelf groeide en ontdekte ik een andere kant van mezelf. Als je in korte tijd veel ervaringen wilt opdoen, was dit naar mijn mening echt de beste keuze.
Leren★★★★★
Eigenlijk stond reizen voor mij op de eerste plaats en had ik mezelf beloofd dat ik niet hard zou studeren...! Maar ik kon het niet laten. Je kunt er nu eenmaal niet omheen om je op het moment zelf volledig in te zetten. Daardoor was het juist leuker, en ook al is het niet academisch, er valt ontzettend veel te leren.
Omgeving★★★★★
Ik had nog nooit gehoord van een stad met de naam Montpellier, maar nu ik hier ben, kan ik me nauwelijks een betere plek voorstellen. Het ligt in het zuiden, dus je zou denken dat het er heet is. Toch is de luchtvochtigheid laag, is het in de schaduw heerlijk koel en is de warmte goed te verdragen. Veel huizen hebben zelfs geen airconditioning.
Als je het snel koud hebt, neem dan kleding met lange mouwen mee. ’s Nachts is het koel als je slaapt. Het is er ontzettend aangenaam. Een stad die warm én koel is! ‘Dorp’ past er eigenlijk beter bij: vredig en rustig. Je ontmoet er hartelijke mensen en ervaart een sfeer die anders is dan die van een grote stad.
Veiligheid★★★★★
Het is er echt vredig. Pas nadat ik hier was aangekomen, besefte ik hoe gespannen ik in Parijs was geweest.
Vrije tijd★★★★★
Er zijn veel parken en het is leuk om de steegjes te verkennen. In het lesprogramma van de school zijn dagtochten opgenomen en er zijn allerlei activiteiten, zoals muziek en film. Het is dus ideaal om je vrije tijd door te brengen. Is er een boek dat je graag wilt lezen? Neem het dan zeker mee: lezen in het park voelt als de hemel op aarde.
Ik besefte dat ik al die tijd door niemand anders dan mezelf werd tegengehouden. Ik denk niet dat het te laat is.Toen ik aan dit project begon, was mijn uitgangspunt acceptatie. Laten we alles accepteren! Natuurlijk kwam ik soms een ongemakkelijke of starre versie van mezelf tegen, maar door al die ervaringen voelde ik dat ik groeide.
-Montpellier, met de schitterende Middellandse Zee. Frans leren! / Park Hae-ryeon, gapper van de gap-yeargemeenschap / gap year van 4 weken |
Zuid-Korea is momenteel,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met hun opleiding, hebben 346.000 twintigers geen dromen en doen ze niets, en ligt het personeelsverloop binnen één jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en ruim 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen anderen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem op te lossen, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, We willen het ‘gap year’ naar Zuid-Korea brengen.
‘Gapyear (gap year)’betekent een pauze nemen van studie of werk, of die combineren met allerlei activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en een eigen bedrijf beginnen,een periode om je koers voor de toekomst te bepalen; het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Ik besefte dat ik al die tijd door niemand anders dan mezelf werd tegengehouden.
Ik ben gewoon een doorsnee kantoormedewerker die zoveel dingen wil doen dat ik mijn leeftijd vergeet. Op een gegeven moment veranderde alles na een bepaalde aanleiding: mijn eerste reis naar Parijs. Doe nu wat je wilt! Laten we zo leven! Dus nam ik ontslag en besloot ik serieus op reis te gaan.Ik besefte dat ik al die tijd door niemand anders dan mezelf werd tegengehouden. Ik denk niet dat het te laat is.Nu is altijd het snelste moment en ik maak me geen zorgen over de toekomst. Ik geloof dat je gewoon goed in het heden moet leven. Positief bekeken ben ik optimistisch; negatief bekeken, ben ik dan een ongefundeerde optimist?
De reden dat ik voor het gap-yearproject koos, was dat het me leuk leek! Dat was de belangrijkste reden.Ik hoorde er toevallig via een vriend over en toen ik me erin verdiepte, bleken de projecten helemaal bij mij te passen. Ik was dolenthousiast bij het vooruitzicht dat ik via het gap year allerlei ervaringen kon opdoen die ik alleen moeilijk zou kunnen beleven.
Door deze dingen een voor een te doen, dacht ik meer zelfvertrouwen te krijgen en meer kanten van mezelf te ontdekken. Na allerlei mogelijkheden te hebben overwogen, kreeg wat op dit moment in mijn leven past voorrang. De overige projecten wil ik een voor een uitproberen.
When I started this project, my basic stance was acceptance. Let''s accept everything! Of course, I sometimes met an awkward or rigid version of myself, but through all those experiences I felt myself expanding.In een vreemd land ontmoetten we anderen met Frans als gezamenlijke uitdaging. We werden vrienden, en wederzijdse belangstelling, acceptatie en nieuwsgierigheid vormden de drijvende kracht achter het hele proces.
Nog geen week nadat ik bij dezelfde klas was begonnen, ontmoette ik een klasgenoot die aan yoga deed. Met mijn belachelijk gebrekkige Engels, wat Frans en gebaren vertelde ik die vriend dat ik samen yoga wilde doen. De volgende dag spraken we af en deden we yoga in het park, terwijl we naar de lucht keken. Ik voelde me dolgelukkig. Het was een gevoel van frisheid dat ik voor het eerst ervoer! Natuurlijk volgden er daarna nog veel nieuwe ervaringen... maar daar begon het mee.
# Er schuilt vreugde in het zelf ervaren van onbekende, mooie plekken, midden in alle eenvoud.
De lessen waren verdeeld over een ochtend- en middagsessie. Als ik ’s ochtends les had, was ik vroeg klaar en kon ik de rest van de dag benutten, wat fijn was. Vanaf de tweede week had ik echter geen keuze en kreeg ik ’s middags les, wat wat onhandig was. Opstaan, eventueel huiswerk van de vorige dag maken, wat bewegen of een wandeling maken en, als ik tijd had, voor de les de buurt verkennen. Na de les, omdat het zomer was en de dagen lang waren, las ik een boek in het park of sprak ik af met vrienden en at ik met hen. Daarna ging ik naar huis om uit te rusten.Het klinkt misschien eenvoudig, maar juist die eenvoud maakt het fijn om onbekende, mooie plekken met eigen ogen te ontdekken.
Veiligheid staat natuurlijk voorop als je een vrouw bent! Lichamelijk zijn we kwetsbaarder. Het was fijn dat er al een bepaalde mate van veiligheid was gegarandeerd voordat ik begon. Ik kon erop vertrouwen en op hen rekenen.Ook was ik ontroerd dat ik allerlei ervaringen kon opdoen. De tijdige en passende e-mails met begeleiding op de momenten dat ik die nodig had, maakten indruk op me. De antwoorden waren niet standaard en hielden altijd rekening met mijn situatie. Dat raakte me. Er ligt een nieuwe wereld voor ons open; daaruit kunnen allerlei mogelijkheden voortkomen. Ik heb geleerd en ingezien dat je het leven zo plezierig kunt maken.
# Ik voelde met mijn hele lichaam de lucht en temperatuur van Montpellier, de wind, het maanlicht en het sterrenlicht, en voelde mezelf groeien.
Parijs, dat ik vorig voorjaar toevallig bezocht, maakte diepe indruk op me. Een intense, onbenoembare ontroering overspoelde me. Nu was Parijs de plek waar ik moest zijn! Parijs! Het leek diep vanbinnen in mij te weerklinken.Op het moment dat ik de Eiffeltoren voor het eerst zag, wilde ik iedereen omhelzen. Ik was iedereen die me deze kans had gegeven ontzettend dankbaar.
Zo was het dus. Parijs gaf mij,het land Frankrijk, een diepe ontroering.Na mijn bezoek aan Frankrijk veranderde er veel in mij. Alsof ik gehypnotiseerd was, liep ik overal rond te roepen: ‘Ik ga in Frankrijk wonen~.’ En het leven werd leuker dan ooit~Elke dag was ik gelukkig en alles zag er prachtig uit. Niets ter wereld kon mijn geluksgevoel bederven.Niemand kon me kwaad doen.
Zo werd ik positiever, gelukkiger en ondernemender dan voorheen. Langzaam koesterde ik mijn droom om naar Parijs te gaan — ik droomde ervan, maar liet me er niet door beperken...Naarmate de tijd verstreek, voelde ik dat ik ontslag moest nemen en besloot ik te vertrekken. De directeur accepteerde mijn besluit. Niets hield me nog tegen… Dus boekte ik een vliegticket naar Parijs voor een maand, met vertrek op de dag dat ik ontslag nam. Zonder aarzelen, zonder plannen, gewoon meteen!!!
Pas nadat ik het ticket had gekocht, begon ik na te denken over wat ik daar zou doen en waar en hoe ik zou verblijven.Zou ik een fietstocht maken langs de route van de Tour de France? Een auto huren en gaan kamperen? Met een lichte rugzak door Frankrijk trekken? Met zulke vage ideeën streepte ik de dagen af.
Op een dag vertelde een vriend me over de mogelijkheden van een gap year. Wat is dat? Nieuwsgierig ging ik naar de website — en zodra ik die bekeek!Een compleet nieuwe wereld!Alles wat ik qua idee zocht, was er!Wauw — projecten voor het behoud van Frans cultureel erfgoed? Ervaren hoe het is om Parijzenaar te zijn? Een taalcursus in Frankrijk, interieurontwerp studeren in Italië, logeren op een boerderij in Chili, yoga leren in India, op je gemak dorpsleraar worden, vrijwilligerswerk doen in Oeganda…
Het voelde allemaal alsof het voor mij bestemd was.Het leek een verzameling van alles wat ik wilde doen.Mijn hart sloeg op hol!!!Ah! Ik kalmeerde mezelf en besloot prioriteit te geven aan wat ik kon doen — aan wat op dat moment het beste bij me paste — en begon mijn gedachten langzaam op een rijtje te zetten.Eerst vroeg ik me af of er misschien iets was wat ik kon doen terwijl ik een paar maanden in Parijs woonde.
Omdat ik op zoek wilde naar mogelijkheden, dacht ik aanvankelijk aan Parijs als bestemming, maar mijn oog viel op Frans leren in Montpellier, in het zuiden van Frankrijk. Ik twijfelde even of ik dat in Parijs zou doen, maar het pad dat voor mij was uitgestippeld, leidde naar Montpellier.Dat is het!Alsof het zo had moeten zijn, kwam Montpellier op die manier op mijn pad en koos ik die richting.
Mijn reis zou iets langer dan een maand duren, dus boekte ik een taalcursus van vier weken in Montpellier. Bij elke stap die ik zette, kwam er weer een laagje geluk bij.Maar vlak voor vertrek overviel me een lichte angst. Ik had niet vaak naar het buitenland gereisd — alleen vorig voorjaar één keer met een reisgenoot naar Parijs — en ik sprak de taal niet vloeiend. Zou het me wel lukken?
Mijn Engels was van het niveau Konglish en ik had nog niet eens mijn mond opengedaan om Frans te spreken. Zou ik me wel redden in een situatie waarin ik niets kon begrijpen?Ik was helemaal vervuld van blijdschap en zelfvertrouwen, maar voor ik het wist begon er een beetje angst op te komen.Toen dacht ik ineens: 'Ja! Wat mij moet overkomen, zal gebeuren! Het maakt niet uit waar ik ben!'Als er iets gaat gebeuren, dan moet ik dat accepteren. Als het zo moet zijn, gebeurt het toch wel, waar ik ook ben of wat ik ook doe.Laten we het accepteren!Dat werd het uitgangspunt voor deze reis.Toestaan!Alles accepteren! Precies zoals het is~Toen ik dat eenmaal had besloten, voelde ik me een stuk rustiger!
Eerst verbleef ik vijf dagen in Parijs om op te warmen voordat ik naar Montpellier ging.In Parijs had ik een privéaccommodatie geboekt. Het was een slaapzaal van een Fransman, geen Koreaans pension.Zodra ik de eigenaar ontmoette, de trap opliep en de kamer binnenging, raakte ik al in paniek.In een open ruimte stonden verschillende stapelbedden en er waren twee buitenlandse mannen. Ze zeiden dat ik het bovenste bed moest nemen!Hè?! Ik was zo overdonderd en boos. Moest ik meteen mijn geld terugvragen? Maar de eigenaar had niets verkeerd gedaan! Ik had het vast verkeerd begrepen. Nee — had de eigenaar me niet van tevoren over deze situatie moeten vertellen? Of moest ik gewoon naar buiten rennen?Mijn hoofd tolde als een kluwen wol.De eigenaar bleef maar zeggen: 'Oké? Oké?', terwijl hij op mijn antwoord wachtte, maar ik kon niets zeggen. Er kwam geen woord uit! En toen kwam dit uit mijn mond:
'Ik spreek niet zo goed Engels!!!'
(Achteraf gezien was het echt grappig, maar op dat moment was ik zo overdonderd dat ik niet eens wist wat ik zei!)
Het leek alsof ze zeiden: 'Hè? Wat zegt ze?'
Toen begon een Spanjaard, die de situatie snel had begrepen, iets tegen de eigenaar te zeggen. Ik kon er geen woord van verstaan.Ik vroeg me af of hij op dat moment zijn eigen ongemak ter sprake bracht.Maar even later wees de eigenaar naar een kamer verderop en vroeg: 'Oké?'Pas toen zag ik dat er nog een kamer achterin was. Er was in elk geval een deur. Pas toen zei ik dat het goed was.Daarna ging ik naar binnen om tot mezelf te komen, zei dat het me speet, deed de deur dicht en zat daar versuft.Terwijl ik stil zat na te denken, besefte ik dat dingen die voor hen volkomen vanzelfsprekend waren, iets waren wat mijn gespannen lichaam en geest niet goed konden accepteren.Gebrek aan ervaring? Culturele verschillen? Door dat soort dingen kreeg mijn uitgangspunt van 'acceptatie' voor deze reis meteen een knock-out en begon ik wankelend aan mijn avontuur.
Zo begon het, maar na vijf rustige dagen in de accommodatie, waarin ik vrienden maakte en het goed met iedereen kon vinden, stapte ik uiteindelijk op de trein naar Montpellier.Van Parijs naar Montpellier duurt het met de TGV ongeveer drieënhalf uur.Na ongeveer een uur veranderde het landschap buiten. Ik dacht: 'Frankrijk is echt één grote vlakte.' Ik was gewoon verbaasd en opgewonden. Even later zag ik een gezin door de uitgestrekte velden en het gras fietsen, en toen kreeg ik een voorgevoel.
Ik wist dat ik weer verliefd zou worden op deze plek....Ah! Op het moment dat ik aankwam, was ik al verliefd!Het was een werkelijk vredig en prachtig stadje — een plek waar je wel van moet houden. Hoewel het een van de acht grote steden van Frankrijk is, leek het mij gewoon een charmant stadje op het platteland.Ik wilde die allereerste indruk precies zo ervaren, dus besloot ik van het station naar mijn accommodatie te lopen. Kun je het gevoel dat je krijgt wanneer je iets voor het eerst ontmoet — de letterlijke 'eerste indruk' — niet beter meteen beleven?
Ik verwachtte er niet veel van, omdat Fransen erom bekendstaan dat ze afspraken niet altijd nakomen. Ik had de plek met een kaart gevonden, maar in de verte zag ik een man mijn naam roepen en zwaaien. O mijn god! Hoewel ik veel eerder dan gepland was aangekomen, was hij vroeg gekomen om op me te wachten. Hij herkende mij als eerste en zwaaide om me naar zich toe te roepen!Daarna gaf hij me als cadeautje een fles koud water! Ah! Ik kon niet anders dan vanaf het eerste moment voor hem vallen. Het was pure emotie — zo ontroerend.Zo begon mijn verblijf met dat ontroerende gebaar. De routebeschrijving naar de school, de kaart en het wifiwachtwoord stonden allemaal op het informatieblad, maar hij wees me vriendelijk nog eens de weg en controleerde zelfs of ik verbinding kon maken met de wifi voordat hij vertrok.
Ook de accommodatie viel erg in de smaak. Ze was veel beter dan op de foto's die Gap Year me voor mijn vertrek had gestuurd. Meestal vallen accommodaties tegen vergeleken met hun foto's, maar dit was een uitzondering. Ze was ruim en schoon, had een volledig uitgeruste keuken, de kosten voor voorzieningen zoals elektriciteit en water waren inbegrepen, er werd eens per week schoongemaakt en zelfs het toiletpapier en de vuilniszakken werden aangevuld.Je zou denken dat het duurder is omdat het via de school wordt geregeld, maar als je rekening houdt met het korte verblijf en alles wat je zelf zou moeten voorbereiden, zou het anders misschien meer kosten. Daarom was dit een zeer bevredigende keuze.The school recommends homestay, but if I had come just for language study that might have been different; since my purpose was to have fun, I needed a comfortable personal space.
En zo opende ik de eerste deur naar mijn taalcursus van vier weken in Montpellier.Ik had er drie weken op zitten en de vierde naderde... Ik denk dat het echt een geweldige keuze was — ik deed allerlei ervaringen op die ik tijdens een gewone vakantie niet had kunnen meemaken: evenementen van de school, talloze vrienden uit allerlei landen, dorpsfeesten, picknicks...Ik deed actief mee, met het idee om alles te proberen wat op mijn pad kwam. Tussendoor deed ik buiten de school om mee aan rondleidingen door steegjes en tramtochten...Ik heb mezelf verrijkt door met mijn hele lichaam de lucht, temperatuur, wind, het maanlicht en de sterrenhemel van Montpellier te ervaren.Dankbaar voor alle ontmoetingen die me hier hebben gebracht............
Mijn aanbevolen plekken
Als je bevriend raakt met de lokale bevolking, kun je sneller meer informatie krijgen. Elke tip komt voort uit persoonlijke ervaring. Met een actieve instelling kun je gemakkelijk vrienden maken en informatie krijgen. De meeste mensen staan daarvoor open.In Montpellier kost een tramkaartje voor één dag ongeveer 4 euro. Je kunt er de hele dag mee in- en uitstappen. Ook de bussen zijn inbegrepen, dus daar kun je eveneens mee reizen. Het is ideaal om zo een dag lang de hele stad te verkennen. Misschien ontdek je wel onverwachte bezienswaardigheden of grote markten waar je kunt vinden wat je nodig hebt.
Je kunt ook het dagelijks leven van de inwoners zien en misschien onverwacht geluk hebben. Met de actie ‘1€-trein’ kun je bovendien voor 1 euro met de trein reizen als je drie weken van tevoren boekt. Er zijn veel mogelijkheden, voor ieder wat wils. Ga dus langs bij het toeristenbureau voor meer uitleg en om je plannen te maken.
Mijn tips
Wanneer je net aankomt, heb je misschien helemaal geen ingrediënten in huis en weet je niet wat je moet koken. Het is daarom handig om eenvoudige ingrediënten of kant-en-klaarmaaltijden mee te nemen voor een dag of twee. Als je in het weekend aankomt, kunnen veel winkels en markten in Europa gesloten zijn, waardoor je met honger komt te zitten. Een onmisbare smaakmaker is ter plaatse vaak moeilijk te vinden, dus neem die mee, ook als hij zwaar is.
Als je veel rondreist, kun je beter zo min mogelijk bagage meenemen. Maar als je langere tijd op één plek blijft, zul je blij zijn dat je ook dingen hebt meegenomen waarvan je dacht: ‘Heb ik dit echt nodig?’ Iets wat je thuis hebt gelaten, kan opeens onmisbaar blijken. Je denkt misschien dat je het daar wel koopt, maar dat is niet altijd mogelijk.Welke keuze je ook maakt: zodra je die aanvaardt en inziet dat het de beste keuze was, verandert alles. Geloof dat je de beste keuze hebt gemaakt en geniet ervan!
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Ah! Elke dag voelde ik dat ik echt een goede keuze had gemaakt en was ik daar dankbaar voor. Ik deed allerlei ervaringen op die ik tijdens een gewone reis niet zou hebben gehad. Binnen het kader van de school kon ik veilig verschillende mensen en culturen ontmoeten en uiteenlopende dingen meemaken. Daardoor voelde ik hoe ik zelf groeide en ontdekte ik een andere kant van mezelf. Als je in korte tijd veel ervaringen wilt opdoen, was dit naar mijn mening echt de beste keuze.
Leren★★★★★
Eigenlijk stond reizen voor mij op de eerste plaats en had ik mezelf beloofd dat ik niet hard zou studeren...! Maar ik kon het niet laten. Je kunt er nu eenmaal niet omheen om je op het moment zelf volledig in te zetten. Daardoor was het juist leuker, en ook al is het niet academisch, er valt ontzettend veel te leren.
Omgeving★★★★★
Ik had nog nooit gehoord van een stad met de naam Montpellier, maar nu ik hier ben, kan ik me nauwelijks een betere plek voorstellen. Het ligt in het zuiden, dus je zou denken dat het er heet is. Toch is de luchtvochtigheid laag, is het in de schaduw heerlijk koel en is de warmte goed te verdragen. Veel huizen hebben zelfs geen airconditioning.
Als je het snel koud hebt, neem dan kleding met lange mouwen mee. ’s Nachts is het koel als je slaapt. Het is er ontzettend aangenaam. Een stad die warm én koel is! ‘Dorp’ past er eigenlijk beter bij: vredig en rustig. Je ontmoet er hartelijke mensen en ervaart een sfeer die anders is dan die van een grote stad.
Veiligheid★★★★★
Het is er echt vredig. Pas nadat ik hier was aangekomen, besefte ik hoe gespannen ik in Parijs was geweest.
Vrije tijd★★★★★
Er zijn veel parken en het is leuk om de steegjes te verkennen. In het lesprogramma van de school zijn dagtochten opgenomen en er zijn allerlei activiteiten, zoals muziek en film. Het is dus ideaal om je vrije tijd door te brengen. Is er een boek dat je graag wilt lezen? Neem het dan zeker mee: lezen in het park voelt als de hemel op aarde.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
