Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Zelfstandigheid, toewijding en studieplanning #Japanse taalvaardigheid en vaardigheden voor het dagelijks leven #Groei dankzij een ervaring zonder spijt
|
Het gapyearproject was een periode die op veel manieren verandering teweegbracht. Het hielp me gewoontes te ontwikkelen om zelfstandiger en gedisciplineerder te leven, en doordat ik nadacht over de richting die ik op wilde, kon ik duidelijke studieplannen voor mijn toekomst maken. Ik ben mijn ouders dankbaar dat ze deze periode voor mij mogelijk hebben gemaakt, en Gap Year voor de steun.
- Taalstudie Japans in het buitenland Woo Hye-eun, deelnemer aan Gap Year Korea / 12 weken Gap Year |
Momenteel zijn er in Zuid-Korea
elk jaar 60.000 middelbare scholieren die voortijdig met school stoppen, 346.000 twintigers die zonder droom werkloos thuiszitten, een personeelsverloop van meer dan 40% binnen een jaar na indiensttreding en 75% van de studenten is ontevreden over hun studentenleven. Bovendien geeft meer dan 80% van de werkende volwassenen aan zich ongelukkig te voelen. Hoewel veel mensen het over dromen hebben, ontbreekt het aan praktische manieren en ondersteuning om deze problemen aan te pakken. Daarom willen we het concept van een ‘gap year’ naar Zuid-Korea brengen.
‘Gap year’ is een periode waarin mensen hun studie of werk tijdelijk onderbreken om uiteenlopende activiteiten te ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs of ondernemerschap, en zo te bepalen welke richting ze op willen. Het is een cultuur die wordt aangemoedigd in landen als de Verenigde Staten, Europa en Japan.
# Ik voelde dat ik me zorgen zou gaan maken als ik het nog langer uitstelde, dus besloot ik de sprong te wagen en mezelf uit te dagen.
Hallo, ik heet Woo Hye-eun en ik ben momenteel met studieverlof. Ik hou van reizen en wil als student alles proberen wat ik kan! Ik studeer Japanse taal en letterkunde, en daarom besloot ik me aan te melden voor een gap year in Japan. Hoewel ik geneigd ben voorzichtig te zijn, drijft mijn nieuwsgierigheid me er vaak toe nieuwe dingen te proberen. Ik ben actief en extravert, waardoor ik gemakkelijk contact maak met zowel Koreaanse als internationale vrienden.
Mijn deelname aan het gapyearproject begon toen ik noodgedwongen studieverlof moest nemen. Ik had deelgenomen aan een uitwisselingsprogramma met een andere universiteit, maar mijn cijfers werden laat bekendgemaakt, waardoor ik geen plek in een studentenhuis kon krijgen. Mijn ouders wilden dat ik wat tijd nam om na te denken en zeiden dat ze mijn verblijf op mezelf niet zouden steunen. In plaats daarvan moedigden ze me aan om studieverlof te nemen en naar Japan te gaan. Zo begon ik na te denken over een gap year.
Ik ben iemand die actief nastreeft wat ik wil, maar nu ik bijna aan het werkende leven toe ben, begon ik me af te vragen wat ik echt wil doen. Natuurlijk bracht ik mijn studierichting ter sprake als ik over werk nadacht. Helaas kon ik niet zeggen dat ik van Japans hield; het voelde eerder als een haat-liefdeverhouding.
Na lang nadenken dacht ik: ‘Als ik mijn Japans verbeter en meer van Japan ga houden, krijg ik misschien meer ideeën over wat ik wil doen.’ Ik had mijn tweede studiejaar afgerond en voelde dat ik alleen maar ongeruster zou worden als ik nog langer wachtte. Daarom besloot ik de sprong te wagen.
# Er gebeurde van alles in Japan. Het meeste was echt leuk en fijn, maar er waren ook veel dingen waaraan ik me moest aanpassen; het waren niet zozeer vervelende ervaringen.
Er gebeurde echt van alles in Japan. Het meeste was heel leuk en fijn,
maar er waren eerder veel dingen waaraan ik me moest aanpassen dan vervelende ervaringen~
Toen ik net in Japan was aangekomen, was de batterij van mijn telefoon helemaal leeg en kon ik hem niet eens opladen. Ik was doodmoe, maar ging toch op pad met alleen een stukje papier. Ik tekende wat ik nodig had, vroeg het aan mensen, kocht het en ging weer naar huis. Ik had zelfs ingrediënten gekocht om te koken, maar toen ik de pan op het fornuis zette, werkte de inductiekookplaat niet. Ik was al uitgeput en de honger maakte het nog erger. Ik voelde me ellendig. Terwijl ik doelloos rondliep, zag een buurman mijn beteuterde gezicht en vroeg wat er aan de hand was.
Ik legde gelaten uit wat er was gebeurd. Toen gaf een vriendelijke oudere vrouw me een pan en een pak ramen… Ik was zo ontroerd dat ik haar wat pittige tonijn gaf. Later ontdekte ik dat alleen HI-pannen geschikt zijn voor inductiekookplaten.
Op een dag verwachtte ik een internationale postzending, maar de afzender had alleen de naam van het gebouw opgegeven, zonder verdieping of kamernummer. Daardoor kwam de post maar niet aan, hoe lang ik ook wachtte. Ik fietste haastig naar het postkantoor om de situatie uit te leggen en gelukkig zochten ze het voor me uit. Het bleek dat de zending op de dag dat ik naar het postkantoor ging zou worden teruggestuurd vanwege een ‘onduidelijk bezorgadres’.
Wat een opluchting! Die avond werd het pakket bezorgd. Met de kimchi die ik had gekregen, maakte ik kimchigebakken rijst voor het avondeten. Haha. (Trouwens, Japanse kimchi was echt niet mijn smaak—het leek wel zoete kimchi!)
Op een andere dag kreeg ik een enorm hoge elektriciteitsrekening: 40.000 won voor één maand! Ik vroeg een klasgenoot waar ik die kon betalen, en die zei dat het bij de buurtwinkel kon. Vol enthousiasme maakte ik het exacte bedrag klaar, tot op de laatste yen, en oefende ik wat ik moest zeggen. Maar omdat het om de studentenflat ging, moest ik eigenlijk op school betalen. Haha, dat was wel een beetje een anticlimax.
Eens zat ik achterop de fiets van mijn oudere zus en begon een politieagent ons te achtervolgen!!!! Het bleek illegaal te zijn om in Osaka achterop een fiets mee te rijden. Haha, volgens mij had ik dat tijdens de verkeersveiligheidsles op school gehoord, maar ik was het helemaal vergeten en overtrad dus de wet... De agent begreep dat we het niet wisten en waarschuwde ons alleen voordat hij wegging. Daarna ben ik nooit meer achterop een fiets meegereden.
O! In Osaka scheiden ze afval niet, dus je mag etensresten en gewoon afval bij elkaar gooien. Afval weggooien is er heel gemakkelijk, wat fijn was!~! Op een dag verscheen er een ENORME kakkerlak... Die dag huilde ik... Ik was zo overstuur dat ik huilend zei dat ik terug naar Korea wilde... Ik ging afwassen en vond daar een cicade... In paniek zette ik een bord in de gootsteen om hem af te sluiten, en toen het water begon over te lopen, besefte ik dat het een kakkerlak was... Nee, eigenlijk was het een cicade... Ze zeggen dat Japanse kakkerlakken zo groot zijn... Hij was zo groot als een cicade...
Ik ging snel naar buiten met rubberen handschoenen aan en klopte aan bij de buur die twee deuren verder woonde. Ik had die persoon die dag net in de lift ontmoet. En die persoon... ving hem voor me... Zo aardig. Die zei dat ik het maar moest laten weten als er weer eentje opdook, en ving er daarna nog ongeveer twee voor me. ㅠㅠ Die zette zelfs een kakkerlakkenval voor me neer en dichtte de ventilatieopening af... Ik was zo dankbaar dat ik veel eten kocht en het bij de voordeur voor die persoon ophing.
De beheerder van het appartementencomplex kwam langs en zei dat ze waarschijnlijk uit andere huizen kwamen. Hij gaf me een middel om kakkerlakken te doden. Het was een apparaat dat projectielen afvuurde om ze te doden. Ik denk dat de kakkerlak eitjes had gelegd, want er bleven kleine kakkerlakken verschijnen. Maar met dat kakkerlakkenapparaat werd ik onoverwinnelijk: ik doodde ze allemaal, tot op de allerlaatste dag. Hoho.
Op een dag fietste ik naar huis en begon het ineens met bakken uit de hemel te regenen! Het leek wel alsof er een gat in de lucht zat. Ik sloeg mijn Adidas-jas als een vrouw uit de Joseon-dynastie om mijn hoofd en haastte me naar huis... Als het bewolkt is... heb ik geleerd dat ik beter niet kan fietsen..
Er zijn nog veel meer verhalen, maar er is gewoon te veel om op te schrijven! Ik heb alleen de verhalen opgeschreven die me zo te binnen schoten~
# Het was een periode waarin ik verschillende culturen leerde kennen.
Kort samengevat zag mijn dagelijkse routine in Japan er zo uit: ’s ochtends stond ik op en ging ik winkelen, deed ik huishoudelijke klusjes of studeerde ik. Daarna volgde ik lessen bij de taalschool waarmee het gapyearteam me in contact had gebracht. Na de les bezocht ik bekende restaurants of wandelde ik door de buurt om van Japan te genieten. Het was een ontzettend fijne tijd. Op dagen dat ik niet naar buiten ging, fietste ik door de levendige winkelstraten of bleef ik thuis om nieuwe recepten uit te proberen.
Een van de leukste kanten van het gapyearproject was dat ik niet alleen Koreaanse vrienden maakte, maar ook mensen uit Taiwan, China, Hongkong, Vietnam en andere landen ontmoette. Eerst was ik verrast omdat er in de klas maar drie Koreanen waren, inclusief ikzelf, maar het bleek een geweldige kans om meer Japans te spreken en verschillende culturen te leren kennen.
Mijn beste vriendin was Chinees en gaf me altijd heerlijk eten. Met mijn klasgenoten hielden we ook een kookwedstrijd, waarvoor ik tteokbokki maakte. Het was nog een hele uitdaging om de rijstcakes voor tteokbokki te vinden, haha. Trouwens, je kunt ze bij Ion Mall vinden!! Mijn vrienden vonden de tteokbokki superlekker en het werd het populairste gerecht. Ik was echt trots! Hihi.
# Mijn aanraders!
Hmm, ik bracht de meeste tijd door in Osaka, waar ik door de steegjes van Honmachi en Namba wandelde en cafés bezocht. Wat bijzondere toeristische plekken betreft, bezocht ik alleen Kobe, Kyoto en de prefectuur Hyogo; het grootste deel van mijn tijd bracht ik in Osaka door~
Vlak bij Namba, niet ver van Dotonbori, is een geweldige plek met een fantastische sfeer. Die ligt tegenover een café-restaurant dat Blue heet. Er klinkt muziek en de sfeer is zo goed dat je er gewoon blij van wordt. Ik geef de voorkeur aan rustige, vredige uitstapjes, dus ik vond het leuker om kleine lokale winkeltjes te ontdekken dan populaire toeristische plekken of restaurants te bezoeken.
# Tips voor toekomstige deelnemers aan Gap Year
De kosten kunnen je misschien doen twijfelen, maar ik vind het een geweldige kans. De lessen duren niet al te lang, dus je hebt waarschijnlijk tijd om alle activiteiten te proberen die je wilt. Ik raad ook aan een werkvakantievisum aan te vragen. Daarmee kun je een bijbaan nemen en zelf bepalen wanneer je naar huis gaat, zonder dat je vooraf een terugreisdatum hoeft vast te leggen.
Ik reisde met een toeristenvisum en daar had ik achteraf spijt van. Ook raad ik iedereen die zijn of haar taalvaardigheid wil verbeteren sterk aan om vóór vertrek de basis te leren. Je hebt een stevige basis nodig om vooruitgang te boeken, en het is niet gemakkelijk om die basis op te bouwen zodra je daar bent, vooral omdat we geen kinderen meer zijn. ㅠㅠ
# Mijn doel voor mijn gap year was om zo veel mogelijk van Japan te ervaren en er verliefd op te worden.
Mijn doel voor mijn gap year was om verliefd te worden op Japan. Ik wilde me onderdompelen in de Japanse taal en cultuur, niet als toerist, maar door er echt te wonen. Ik dacht dat dit me de motivatie zou geven die ik nodig had om te studeren. Ik hoopte ook mijn taalvaardigheid zo veel mogelijk te verbeteren. Ik merkte dat er een verschil is tussen de taal die je gebruikt bij certificeringsexamens en de uitdrukkingen die mensen in het dagelijks leven gebruiken. Mijn doel voor mijn gap year was om zo veel mogelijk van Japan te ervaren en er verliefd op te worden.
Dit is de eerste keer dat ik alleen in Japan woon. Zelfs toen ik naar de universiteit ging, woonde ik altijd in een studentenhuis, dus dit is de eerste keer dat ik alles zelf moet oplossen. Door deze ervaring zijn mijn kookvaardigheden en mijn vermogen om mijn dagelijks leven te organiseren enorm verbeterd. Ik stond er eigenlijk om bekend dat ik niet kon koken, haha. Maar sinds ik hier ben en allerlei gerechten heb uitgeprobeerd, ben ik echt veel beter gaan koken.
Ook ben ik veel beter geworden in het regelen van dagelijkse taken, zoals verstandig boodschappen doen, het vuilnis buitenzetten en de kamer, badkamer en keuken schoonmaken. Ik heb vaak gedacht dat mijn moeder geweldig is, omdat ze dit allemaal zo makkelijk aankan.
Het is gênant, maar eerlijk gezegd huilde ik in het begin ’s nachts alleen. Het was moeilijk om me voor te bereiden op het alleen wonen en daardoor voelde ik me zwak, dus huilde ik in stilte. Maar telkens als ik verdrietig was, zei ik tegen mezelf dat ik niet zwak moest zijn! En tijdens mijn verblijf in het buitenland dacht ik weleens dat ik terug wilde naar Korea, maar echt eenzaam voelde ik me nooit. Maar nadat ik helemaal alleen was gaan wonen, voelde ik me soms wel eenzaam.
In het begin was ik verdrietig, maar naarmate het vaker gebeurde, begon ik tijd te besteden aan zelfreflectie. Ik dacht na over mijn verschillende kanten en over wat ik graag wil doen. Omdat ik altijd met vrienden in het studentenhuis woonde, had ik niet echt veel tijd voor mezelf. Ik heb het gevoel dat ik mijn tijd alleen zinvoller heb besteed, in plaats van me eenzaam te voelen.
De bijzondere sfeer van Japan, die tegelijk rustig en levendig is, maakte me elke dag blij. En omdat ik graag fiets, vond ik het heerlijk om elke dag te fietsen. Ik fietste vanwege de hoge vervoerskosten, maar zo kon ik snel naar de plekken gaan waar ik naartoe wilde en was parkeren makkelijk. Daarom fietste ik elke dag minstens 40 minuten.
Toen ik terugkwam, werd ik echt, echt, echt verliefd op Japan. Ik raakte zo in de ban van de charme van Japan dat ik zelfs overwoog om in het buitenland te gaan werken.Misschien kwam het doordat ik in een grote stad was, maar ik hou van de bijzondere sfeer van Japan. Ik geniet echt van het gevoel dat het er tegelijk bruisend en vredig is. En natuurlijk ook van het eten! Ik ben flink aangekomen en ben nu aan het diëten, maar toen was ik elke dag zo gelukkig met al dat heerlijke eten.
Een andere mooie herinnering is dat ik goede buitenlandse en Koreaanse vrienden heb leren kennen. Ik kwam eigenlijk niet via een organisatie voor studie in het buitenland, dus in het begin kende ik niemand. Maar na verloop van tijd leerde ik veel buitenlandse en Koreaanse vrienden kennen en maakten we samen veel mooie herinneringen. Ik heb nog steeds regelmatig contact met hen. Het stelt me gerust, omdat het voelt alsof ik veel mensen heb achtergelaten.
O ja, ik heb ook handige tips gekregen over het leven in Japan. Als ik ooit terugkom, heb ik het gevoel dat ik me snel zou kunnen aanpassen. Ik heb geleerd hoe je pakketjes ontvangt, hoe je de rekeningen voor gas, water en elektriciteit betaalt en allerlei andere dingen die je alleen leert door hier te wonen. Ik kom zeker terug naar Osaka.
Het tussenjaarproject was een periode waarin ik op veel manieren kon veranderen. Ik werd zelfstandiger en ontwikkelde de gewoonte om mijn leven goed op orde te houden. Ook dacht ik na over de richting die ik op wil en maakte ik een duidelijk plan voor mijn verdere studie. Ik ben mijn ouders en het tussenjaarprogramma dankbaar dat ik deze tijd heb kunnen meemaken.
|
Het gapyearproject was een periode die op veel manieren verandering teweegbracht. Het hielp me gewoontes te ontwikkelen om zelfstandiger en gedisciplineerder te leven, en doordat ik nadacht over de richting die ik op wilde, kon ik duidelijke studieplannen voor mijn toekomst maken. Ik ben mijn ouders dankbaar dat ze deze periode voor mij mogelijk hebben gemaakt, en Gap Year voor de steun.
- Taalstudie Japans in het buitenland Woo Hye-eun, deelnemer aan Gap Year Korea / 12 weken Gap Year |
Momenteel zijn er in Zuid-Korea
elk jaar 60.000 middelbare scholieren die voortijdig met school stoppen, 346.000 twintigers die zonder droom werkloos thuiszitten, een personeelsverloop van meer dan 40% binnen een jaar na indiensttreding en 75% van de studenten is ontevreden over hun studentenleven. Bovendien geeft meer dan 80% van de werkende volwassenen aan zich ongelukkig te voelen. Hoewel veel mensen het over dromen hebben, ontbreekt het aan praktische manieren en ondersteuning om deze problemen aan te pakken. Daarom willen we het concept van een ‘gap year’ naar Zuid-Korea brengen.
‘Gap year’ is een periode waarin mensen hun studie of werk tijdelijk onderbreken om uiteenlopende activiteiten te ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs of ondernemerschap, en zo te bepalen welke richting ze op willen. Het is een cultuur die wordt aangemoedigd in landen als de Verenigde Staten, Europa en Japan.
# Ik voelde dat ik me zorgen zou gaan maken als ik het nog langer uitstelde, dus besloot ik de sprong te wagen en mezelf uit te dagen.
Hallo, ik heet Woo Hye-eun en ik ben momenteel met studieverlof. Ik hou van reizen en wil als student alles proberen wat ik kan! Ik studeer Japanse taal en letterkunde, en daarom besloot ik me aan te melden voor een gap year in Japan. Hoewel ik geneigd ben voorzichtig te zijn, drijft mijn nieuwsgierigheid me er vaak toe nieuwe dingen te proberen. Ik ben actief en extravert, waardoor ik gemakkelijk contact maak met zowel Koreaanse als internationale vrienden.
Mijn deelname aan het gapyearproject begon toen ik noodgedwongen studieverlof moest nemen. Ik had deelgenomen aan een uitwisselingsprogramma met een andere universiteit, maar mijn cijfers werden laat bekendgemaakt, waardoor ik geen plek in een studentenhuis kon krijgen. Mijn ouders wilden dat ik wat tijd nam om na te denken en zeiden dat ze mijn verblijf op mezelf niet zouden steunen. In plaats daarvan moedigden ze me aan om studieverlof te nemen en naar Japan te gaan. Zo begon ik na te denken over een gap year.
Ik ben iemand die actief nastreeft wat ik wil, maar nu ik bijna aan het werkende leven toe ben, begon ik me af te vragen wat ik echt wil doen. Natuurlijk bracht ik mijn studierichting ter sprake als ik over werk nadacht. Helaas kon ik niet zeggen dat ik van Japans hield; het voelde eerder als een haat-liefdeverhouding.
Na lang nadenken dacht ik: ‘Als ik mijn Japans verbeter en meer van Japan ga houden, krijg ik misschien meer ideeën over wat ik wil doen.’ Ik had mijn tweede studiejaar afgerond en voelde dat ik alleen maar ongeruster zou worden als ik nog langer wachtte. Daarom besloot ik de sprong te wagen.
# Er gebeurde van alles in Japan. Het meeste was echt leuk en fijn, maar er waren ook veel dingen waaraan ik me moest aanpassen; het waren niet zozeer vervelende ervaringen.
Er gebeurde echt van alles in Japan. Het meeste was heel leuk en fijn,
maar er waren eerder veel dingen waaraan ik me moest aanpassen dan vervelende ervaringen~
Toen ik net in Japan was aangekomen, was de batterij van mijn telefoon helemaal leeg en kon ik hem niet eens opladen. Ik was doodmoe, maar ging toch op pad met alleen een stukje papier. Ik tekende wat ik nodig had, vroeg het aan mensen, kocht het en ging weer naar huis. Ik had zelfs ingrediënten gekocht om te koken, maar toen ik de pan op het fornuis zette, werkte de inductiekookplaat niet. Ik was al uitgeput en de honger maakte het nog erger. Ik voelde me ellendig. Terwijl ik doelloos rondliep, zag een buurman mijn beteuterde gezicht en vroeg wat er aan de hand was.
Ik legde gelaten uit wat er was gebeurd. Toen gaf een vriendelijke oudere vrouw me een pan en een pak ramen… Ik was zo ontroerd dat ik haar wat pittige tonijn gaf. Later ontdekte ik dat alleen HI-pannen geschikt zijn voor inductiekookplaten.
Op een dag verwachtte ik een internationale postzending, maar de afzender had alleen de naam van het gebouw opgegeven, zonder verdieping of kamernummer. Daardoor kwam de post maar niet aan, hoe lang ik ook wachtte. Ik fietste haastig naar het postkantoor om de situatie uit te leggen en gelukkig zochten ze het voor me uit. Het bleek dat de zending op de dag dat ik naar het postkantoor ging zou worden teruggestuurd vanwege een ‘onduidelijk bezorgadres’.
Wat een opluchting! Die avond werd het pakket bezorgd. Met de kimchi die ik had gekregen, maakte ik kimchigebakken rijst voor het avondeten. Haha. (Trouwens, Japanse kimchi was echt niet mijn smaak—het leek wel zoete kimchi!)
Op een andere dag kreeg ik een enorm hoge elektriciteitsrekening: 40.000 won voor één maand! Ik vroeg een klasgenoot waar ik die kon betalen, en die zei dat het bij de buurtwinkel kon. Vol enthousiasme maakte ik het exacte bedrag klaar, tot op de laatste yen, en oefende ik wat ik moest zeggen. Maar omdat het om de studentenflat ging, moest ik eigenlijk op school betalen. Haha, dat was wel een beetje een anticlimax.
Eens zat ik achterop de fiets van mijn oudere zus en begon een politieagent ons te achtervolgen!!!! Het bleek illegaal te zijn om in Osaka achterop een fiets mee te rijden. Haha, volgens mij had ik dat tijdens de verkeersveiligheidsles op school gehoord, maar ik was het helemaal vergeten en overtrad dus de wet... De agent begreep dat we het niet wisten en waarschuwde ons alleen voordat hij wegging. Daarna ben ik nooit meer achterop een fiets meegereden.
O! In Osaka scheiden ze afval niet, dus je mag etensresten en gewoon afval bij elkaar gooien. Afval weggooien is er heel gemakkelijk, wat fijn was!~! Op een dag verscheen er een ENORME kakkerlak... Die dag huilde ik... Ik was zo overstuur dat ik huilend zei dat ik terug naar Korea wilde... Ik ging afwassen en vond daar een cicade... In paniek zette ik een bord in de gootsteen om hem af te sluiten, en toen het water begon over te lopen, besefte ik dat het een kakkerlak was... Nee, eigenlijk was het een cicade... Ze zeggen dat Japanse kakkerlakken zo groot zijn... Hij was zo groot als een cicade...
Ik ging snel naar buiten met rubberen handschoenen aan en klopte aan bij de buur die twee deuren verder woonde. Ik had die persoon die dag net in de lift ontmoet. En die persoon... ving hem voor me... Zo aardig. Die zei dat ik het maar moest laten weten als er weer eentje opdook, en ving er daarna nog ongeveer twee voor me. ㅠㅠ Die zette zelfs een kakkerlakkenval voor me neer en dichtte de ventilatieopening af... Ik was zo dankbaar dat ik veel eten kocht en het bij de voordeur voor die persoon ophing.
De beheerder van het appartementencomplex kwam langs en zei dat ze waarschijnlijk uit andere huizen kwamen. Hij gaf me een middel om kakkerlakken te doden. Het was een apparaat dat projectielen afvuurde om ze te doden. Ik denk dat de kakkerlak eitjes had gelegd, want er bleven kleine kakkerlakken verschijnen. Maar met dat kakkerlakkenapparaat werd ik onoverwinnelijk: ik doodde ze allemaal, tot op de allerlaatste dag. Hoho.
Op een dag fietste ik naar huis en begon het ineens met bakken uit de hemel te regenen! Het leek wel alsof er een gat in de lucht zat. Ik sloeg mijn Adidas-jas als een vrouw uit de Joseon-dynastie om mijn hoofd en haastte me naar huis... Als het bewolkt is... heb ik geleerd dat ik beter niet kan fietsen..
Er zijn nog veel meer verhalen, maar er is gewoon te veel om op te schrijven! Ik heb alleen de verhalen opgeschreven die me zo te binnen schoten~
# Het was een periode waarin ik verschillende culturen leerde kennen.
Kort samengevat zag mijn dagelijkse routine in Japan er zo uit: ’s ochtends stond ik op en ging ik winkelen, deed ik huishoudelijke klusjes of studeerde ik. Daarna volgde ik lessen bij de taalschool waarmee het gapyearteam me in contact had gebracht. Na de les bezocht ik bekende restaurants of wandelde ik door de buurt om van Japan te genieten. Het was een ontzettend fijne tijd. Op dagen dat ik niet naar buiten ging, fietste ik door de levendige winkelstraten of bleef ik thuis om nieuwe recepten uit te proberen.
Een van de leukste kanten van het gapyearproject was dat ik niet alleen Koreaanse vrienden maakte, maar ook mensen uit Taiwan, China, Hongkong, Vietnam en andere landen ontmoette. Eerst was ik verrast omdat er in de klas maar drie Koreanen waren, inclusief ikzelf, maar het bleek een geweldige kans om meer Japans te spreken en verschillende culturen te leren kennen.
Mijn beste vriendin was Chinees en gaf me altijd heerlijk eten. Met mijn klasgenoten hielden we ook een kookwedstrijd, waarvoor ik tteokbokki maakte. Het was nog een hele uitdaging om de rijstcakes voor tteokbokki te vinden, haha. Trouwens, je kunt ze bij Ion Mall vinden!! Mijn vrienden vonden de tteokbokki superlekker en het werd het populairste gerecht. Ik was echt trots! Hihi.
# Mijn aanraders!
Hmm, ik bracht de meeste tijd door in Osaka, waar ik door de steegjes van Honmachi en Namba wandelde en cafés bezocht. Wat bijzondere toeristische plekken betreft, bezocht ik alleen Kobe, Kyoto en de prefectuur Hyogo; het grootste deel van mijn tijd bracht ik in Osaka door~
Vlak bij Namba, niet ver van Dotonbori, is een geweldige plek met een fantastische sfeer. Die ligt tegenover een café-restaurant dat Blue heet. Er klinkt muziek en de sfeer is zo goed dat je er gewoon blij van wordt. Ik geef de voorkeur aan rustige, vredige uitstapjes, dus ik vond het leuker om kleine lokale winkeltjes te ontdekken dan populaire toeristische plekken of restaurants te bezoeken.
# Tips voor toekomstige deelnemers aan Gap Year
De kosten kunnen je misschien doen twijfelen, maar ik vind het een geweldige kans. De lessen duren niet al te lang, dus je hebt waarschijnlijk tijd om alle activiteiten te proberen die je wilt. Ik raad ook aan een werkvakantievisum aan te vragen. Daarmee kun je een bijbaan nemen en zelf bepalen wanneer je naar huis gaat, zonder dat je vooraf een terugreisdatum hoeft vast te leggen.
Ik reisde met een toeristenvisum en daar had ik achteraf spijt van. Ook raad ik iedereen die zijn of haar taalvaardigheid wil verbeteren sterk aan om vóór vertrek de basis te leren. Je hebt een stevige basis nodig om vooruitgang te boeken, en het is niet gemakkelijk om die basis op te bouwen zodra je daar bent, vooral omdat we geen kinderen meer zijn. ㅠㅠ
# Mijn doel voor mijn gap year was om zo veel mogelijk van Japan te ervaren en er verliefd op te worden.
Mijn doel voor mijn gap year was om verliefd te worden op Japan. Ik wilde me onderdompelen in de Japanse taal en cultuur, niet als toerist, maar door er echt te wonen. Ik dacht dat dit me de motivatie zou geven die ik nodig had om te studeren. Ik hoopte ook mijn taalvaardigheid zo veel mogelijk te verbeteren. Ik merkte dat er een verschil is tussen de taal die je gebruikt bij certificeringsexamens en de uitdrukkingen die mensen in het dagelijks leven gebruiken. Mijn doel voor mijn gap year was om zo veel mogelijk van Japan te ervaren en er verliefd op te worden.
Dit is de eerste keer dat ik alleen in Japan woon. Zelfs toen ik naar de universiteit ging, woonde ik altijd in een studentenhuis, dus dit is de eerste keer dat ik alles zelf moet oplossen. Door deze ervaring zijn mijn kookvaardigheden en mijn vermogen om mijn dagelijks leven te organiseren enorm verbeterd. Ik stond er eigenlijk om bekend dat ik niet kon koken, haha. Maar sinds ik hier ben en allerlei gerechten heb uitgeprobeerd, ben ik echt veel beter gaan koken.
Ook ben ik veel beter geworden in het regelen van dagelijkse taken, zoals verstandig boodschappen doen, het vuilnis buitenzetten en de kamer, badkamer en keuken schoonmaken. Ik heb vaak gedacht dat mijn moeder geweldig is, omdat ze dit allemaal zo makkelijk aankan.
Het is gênant, maar eerlijk gezegd huilde ik in het begin ’s nachts alleen. Het was moeilijk om me voor te bereiden op het alleen wonen en daardoor voelde ik me zwak, dus huilde ik in stilte. Maar telkens als ik verdrietig was, zei ik tegen mezelf dat ik niet zwak moest zijn! En tijdens mijn verblijf in het buitenland dacht ik weleens dat ik terug wilde naar Korea, maar echt eenzaam voelde ik me nooit. Maar nadat ik helemaal alleen was gaan wonen, voelde ik me soms wel eenzaam.
In het begin was ik verdrietig, maar naarmate het vaker gebeurde, begon ik tijd te besteden aan zelfreflectie. Ik dacht na over mijn verschillende kanten en over wat ik graag wil doen. Omdat ik altijd met vrienden in het studentenhuis woonde, had ik niet echt veel tijd voor mezelf. Ik heb het gevoel dat ik mijn tijd alleen zinvoller heb besteed, in plaats van me eenzaam te voelen.
De bijzondere sfeer van Japan, die tegelijk rustig en levendig is, maakte me elke dag blij. En omdat ik graag fiets, vond ik het heerlijk om elke dag te fietsen. Ik fietste vanwege de hoge vervoerskosten, maar zo kon ik snel naar de plekken gaan waar ik naartoe wilde en was parkeren makkelijk. Daarom fietste ik elke dag minstens 40 minuten.
Toen ik terugkwam, werd ik echt, echt, echt verliefd op Japan. Ik raakte zo in de ban van de charme van Japan dat ik zelfs overwoog om in het buitenland te gaan werken.Misschien kwam het doordat ik in een grote stad was, maar ik hou van de bijzondere sfeer van Japan. Ik geniet echt van het gevoel dat het er tegelijk bruisend en vredig is. En natuurlijk ook van het eten! Ik ben flink aangekomen en ben nu aan het diëten, maar toen was ik elke dag zo gelukkig met al dat heerlijke eten.
Een andere mooie herinnering is dat ik goede buitenlandse en Koreaanse vrienden heb leren kennen. Ik kwam eigenlijk niet via een organisatie voor studie in het buitenland, dus in het begin kende ik niemand. Maar na verloop van tijd leerde ik veel buitenlandse en Koreaanse vrienden kennen en maakten we samen veel mooie herinneringen. Ik heb nog steeds regelmatig contact met hen. Het stelt me gerust, omdat het voelt alsof ik veel mensen heb achtergelaten.
O ja, ik heb ook handige tips gekregen over het leven in Japan. Als ik ooit terugkom, heb ik het gevoel dat ik me snel zou kunnen aanpassen. Ik heb geleerd hoe je pakketjes ontvangt, hoe je de rekeningen voor gas, water en elektriciteit betaalt en allerlei andere dingen die je alleen leert door hier te wonen. Ik kom zeker terug naar Osaka.
Het tussenjaarproject was een periode waarin ik op veel manieren kon veranderen. Ik werd zelfstandiger en ontwikkelde de gewoonte om mijn leven goed op orde te houden. Ook dacht ik na over de richting die ik op wil en maakte ik een duidelijk plan voor mijn verdere studie. Ik ben mijn ouders en het tussenjaarprogramma dankbaar dat ik deze tijd heb kunnen meemaken.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
