Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfvertrouwen in het Engels en trots op mijn vaderland #Waardevolle contacten, zelfvertrouwen #Het belang van leven in het moment
Ik weet niet of zo’n moment ooit nog in mijn leven terugkomt: samen zijn met vrienden van over de hele wereld, met allerlei beroepen en leeftijden. Hoewel onze talen en uiterlijke kenmerken verschilden, was het geweldig dat we door werk, eten, zang en dans samen konden komen.
- Vrolijke vrijwilligersactiviteit waarbij we Engelse les gaven, samen met buitenlandse vrienden in Chiang Rai, Thailand / Kim Hae-in, deelnemer aan een tussenjaar / 8 weken tussenjaar |
Op dit moment,
vallen er in Zuid-Korea jaarlijks 60.000 middelbare scholieren uit, zijn 346.000 twintigers zonder dromen doelloos aan het niksen en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt inmiddels rond de 40%,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden over het studentenleven en zegt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we het ‘tussenjaar’ introduceren in Zuid-Korea.
‘Tussenjaar (Gapyear)’verwijst naar een periode waarin je studie of werk tijdelijk onderbreekt of combineert om richting te geven aan je leven, via uiteenlopende activiteiten zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en start-ups,een periode om richting te geven aan de toekomst; een cultuur die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en andere landen.
#Omdat ik zonder hoge verwachtingen vertrok, kon ik denk ik meer in elk moment opgaan.
Hallo! Ik heb industriële vormgeving gestudeerd en na mijn derde jaar nam ik een jaar vrij. Na acht weken vrijwilligerswerk, waarbij ik Engelse les gaf aan kinderen in Chiang Rai, Thailand, reisde ik een week door Laos en Bangkok en daarna drie weken door Europa. Nu het tussenjaarprogramma voorbij is, ben ik weer terug en geniet ik van het ‘zwanenleven’ (al is het een beetje krap bij kas).
Ik ben erg geïnteresseerd in milieukwesties. Ik besloot een studiepauze te nemen om uit te zoeken hoe ik met mijn opleiding in de milieusector zou kunnen werken. Toen ik op zoek was naar vrijwilligerswerk op milieugebied, vond ik de website van Korea Gap Year. Omdat er zoveel mogelijkheden waren, vroeg ik een projectadviesgesprek aan.
Na een adviesgesprek van ongeveer een uur koos ik voor een onderwijsprogramma als vrijwilliger in Zuidoost-Azië. Als ik toen meer geld had gehad en beter Engels had gesproken, was ik misschien ergens anders heen gegaan, haha. Maar achteraf gezien luisterde de coördinator naar mijn situatie en leek die een activiteit aan te bevelen die goed bij me paste. Op dat momentAls ik niet naar Thailand was gegaan, had ik die engelachtige kinderen en vrienden uit de hele wereld niet ontmoet.
Net als andere mensen had ik geen specifieke doelen of duidelijke wensen voor dit tussenjaar. Behalve dat ik een tijdje ergens anders tussen vreemden wilde wonen en vrijwilligerswerk voor anderen wilde doen...? MaarOmdat ik zonder veel na te denken vertrok, kon ik denk ik meer in elk moment opgaan.Ik kon me gewoon op het vrijwilligerswerk richten, met gedachten als: ‘Ik hoop echt dat deze kinderen goed Engels leren’ en ‘Ik hoop dat ze het leuk vinden om met ons les te hebben.’
#De charme van dit programma lijkt te zitten in het plezier maken met en bevriend raken met andere vrijwilligers en de lokale bevolking van Thailand.
Ik sprak eens met een deelnemer die aan een tussenjaarproject in Cambodja had meegedaan. Die vertelde over dingen die je bij andere programma’s niet snel tegenkomt.De charme van dit programma lijkt te zitten in het plezier maken met en bevriend raken met andere vrijwilligers en de lokale bevolking van Thailand.
Het was vooral verrassend om te zien hoe de internationale belangstelling voor Korea de laatste tijd is toegenomen. Veel buitenlandse vrienden spraken ons aan omdat ze geïnteresseerd waren in de Koreaanse cultuur, taal en cosmetica. Ondanks mijn beperkte Engels vond ik het fijn dat ik hun iets kon vertellen over de geschiedenis, levensstijl en cultuur van Korea. Ik voelde me ook trots toen ik zag hoe zorgvuldig ze een briefje bewaarden met hun naam erop, geschreven in het Koreaans.
Als ik de meest gedenkwaardige avond van het tussenjaar moet kiezen, dan was het de avond waarop we om de beurt liedjes uit onze landen zongen en samen neurieden, ook al wisten we niet wat de teksten betekenden. Ik zal die avond nooit vergeten: we zongen allemaal samen ‘Arirang’ en maakten er een video van.
De meest gedenkwaardige dag was de sportdag met de kinderen. Spelen en praten met de vrijwilligers waren onvergetelijke herinneringen aan het programma, maar de kinderen maakten het voor mij pas echt bijzonder.
Voor de kinderen aan wie ik in de loop van die maand gehecht was geraakt, bereidde ik allerlei spelletjes en prijsjes voor. Ook maakte ik medailles van piepschuim en ging ik naar ze toe. Terwijl we samen spelletjes speelden en snacks deelden, werd ik nog blijer doordat de kinderen meer dan ooit plezier hadden. Tijdens de laatste bijeenkomst kwam iedereen naar voren om een Engels liedje te zingen. Het was een trots moment om te zien hoeveel de kinderen vooruit waren gegaan nadat ze een maand lang beetje bij beetje Engels hadden geleerd.
De coördinator raadde dit project aan en zei dat het tijd kost om te wennen en dat je het beste langer dan acht weken kunt deelnemen. Ik was blij dat ik in acht weken veel verschillende ervaringen kon opdoen, maar ik zag ook veel mensen die voor een langere periode (2 à 3 maanden) hadden gekozen halverwege vertrekken.Het lijkt misschien niet zo bijzonder, maar telkens afscheid nemen en daarna weer opnieuw moeten wennen, vond ik best moeilijk.
Daarnaast komt het volgens mij ook doordat de routine zich herhaalt. Vrijwilligers doen meestal wekelijks toegewezen taken in plaats van aan langlopende projecten te werken. Daardoor veranderen de leerlingen aan wie ze lesgeven vaak, waardoor het moeilijk is om een band op te bouwen of hun vooruitgang te zien. Dat vond ik wel jammer.
#Tijdens dit project heb ik op veel gebieden veel zelfvertrouwen gekregen.
Een gewone dag ziet er ongeveer zo uit: om 8 uur beginnen we met het ontbijt en de ochtendbijeenkomst in de eetzaal. Die bijeenkomst stelt niet veel voor; we horen gewoon wat er die dag op het programma staat. Rond 9 uur rijden we met een pick-up naar de locatie van de ochtendactiviteit! Nadat we de kinderen enthousiast les hebben gegeven, komen we terug voor de lunch. Daarna gaan we naar de locatie van de middagactiviteit. Als we terug zijn, hebben we om 4 uur een middagbijeenkomst. De teams zijn meestal verdeeld over twee of drie klassen, dus dan wisselen de vrijwilligers informatie uit over hoe de lessen die dag zijn verlopen.
Daarna is er vrije tijd. Meestal blijven we op het basiskamp, maar soms nemen we een songthaew naar het centrum. We hebben veel vrije tijd, maar als je de lessen voor de volgende dag voorbereidt of de resultaten op de website zet, kan het gebeuren dat je tot laat in de avond op kantoor blijft.
Tijdens dit project heb ik op veel gebieden veel zelfvertrouwen gekregen. Om te beginnen kreeg ik meer vertrouwen in mijn Engels.Toen ik net aankwam en de introductie kregen, begreep ik ongeveer de helft niet en voelde ik me behoorlijk geïntimideerd. Op dat moment…‘Dat is echt goed, zeker omdat het niet je moedertaal is!’ (Ze zeiden echt dat mijn Engels geweldig was, haha.)Ik putte veel moed uit zulke opmerkingen van buitenlandse vrienden!
Ten tweede kreeg ik meer vertrouwen in ons land.Ik had geen idee dat Korea zo bekend was en dat zoveel buitenlanders Korea leuk vonden. Ik was echt verbaasd dat zowel Thai als vrienden uit China, de VS en Europa geïnteresseerd waren in de Koreaanse taal, liedjes, dramaseries, films en cosmetica.
En ten slotte kreeg ik meer vertrouwen in mezelf!Misschien heb ik mezelf leren waarderen door me voor anderen in te zetten? Of werd ik gelukkig doordat ik met die engelachtige kinderen was? Misschien voelde ik me goed doordat mensen zeiden dat Korea een geweldig land is en Koreaanse vrouwen erg mooi zijn? Ik weet niet waarom, maar er groeide een ongegrond zelfvertrouwen in me, zelfs tussen Zuid-Amerikaanse vrienden met grote, opvallende ogen en een godinnenuitstraling. Had ik aan het begin van het project kunnen bedenken dat ik ’s ochtends als eerste nieuwe vrijwilligers zou begroeten? Haha
Eerlijk gezegd verwacht ik niet dat terugkomen naar Korea mijn leven of persoonlijkheid zal veranderen. Maar als ik voor een keuze sta, kan de herinnering aan deze periode van mijn tussenjaar mijn zelfvertrouwen weer aanwakkeren en me de moed geven om in actie te komen.
# Kom zeker naar het Songkran-festival~
Als je naar Thailand gaat, raad ik het Songkran-festival aan! Toevallig was ik tijdens het Songkran-waterfestival in Thailand. Songkran is tegenwoordig zo bekend dat veel mensen speciaal daarvoor een reis naar Bangkok of Chiang Rai plannen. Tijdens mijn vrijwilligerswerk verbleef ik in die periode bij een gastgezin in een dorp in de bergen. Dat was op zijn eigen manier een leuke en bijzondere ervaring.
In het begin vond ik het wel jammer dat ik het festival niet in een grote stad kon meemaken. In een klein dorp kun je de uitbundige stadsfeesten immers niet ervaren. Maar nu zou ik iedereen die naar Thailand wil om Songkran te vieren aanraden om het festival in een dorp op het platteland door te brengen.
In deze periode spuit iedereen als een gek met water. Of je nu op straat loopt, in de auto zit of aan het eten bent, ze gooien water over je heen. Ik dacht dus: is dit gewoon een compleet gestoord festival? Maar het bleek……eigenlijk een betekenisvol boeddhistisch ritueel van de Thai, waarbij ze het nieuwe jaar inluiden door onreinheden weg te wassen en te bidden dat het jaar goed zal verlopen, haha.
Toen ik werd uitgenodigd voor het dorpsfeest en daar een uitgebreid feestmaal kreeg voorgeschoteld, en iedereen — van kinderen tot volwassenen — water zag spuiten, had ik het gevoel dat ik iets van de ware betekenis van het Songkran-festival begreep. In de grote steden lijkt die oorspronkelijke betekenis grotendeels verloren te zijn gegaan. Natuurlijk kan het anders zijn als ik het festival helemaal meemaak in Bangkok of Chiang Mai, haha.
#Ik weet niet of ik in mijn leven ooit nog zo’n moment zal meemaken: samen zijn met vrienden van over de hele wereld, met allerlei soorten banen en leeftijden.
Ik heb zoveel geweldige mensen ontmoet. Elke vrijwilliger had zo’n eigen persoonlijkheid en sterke kanten dat ik er niet één kan uitkiezen.Ik weet niet of zo’n moment ooit nog terugkomt. Hoewel we allemaal een andere taal spreken en er anders uitzien, is het geweldig dat we door werk, eten, zang en dans samen konden komen.
Het deed me ook beseffen dat mensen eigenlijk allemaal hetzelfde zijn. Er zijn zoveel herinneringen: ’s avonds in bed met de meiden over eten praten tot we van de honger in slaap vielen, om de beurt droevige liedjes uit ons eigen land zingen en geëmotioneerd raken, stuntelen met ons Engels terwijl we enge verhalen vertelden en dan midden in een wandeling terugkeren omdat het te eng werd, en nog veel meer.
Afscheid nemen van de kinderen vond ik natuurlijk het moeilijkst. Met de andere vrijwilligers kon je in elk geval contact houden, maar toen ik de kinderen gedag zei, voelde het alsof ik ze nooit meer zou zien. De kinderen spreken niet goed Engels, dus gesprekken voeren is lastig. Toch komen ze als eerste naar je toe en proberen ze vrienden te worden. Daarin zijn ze beter dan volwassenen.
En dan de belangrijkste persoon: mijn vriendin Bukmi (bijnaam). Toen we samen in Myeongdong zaten te eten, zeiden we: ‘Zullen we een tussenjaar nemen? Zullen we? Nu we toch gaan, zullen we er een reis naar Europa aan toevoegen? Zullen we?!’ (Na het geld te hebben uitgerekend...) ‘Dat kunnen we!!! We gaan!!!!!’ Drie maanden lang waren we een onafscheidelijk trio, verbonden door het lot. Onze coördinator voor het tussenjaar en iedereen om ons heen maakten zich grote zorgen.
Voordat we vertrokken, hoorden we veel bezorgde opmerkingen, zoals: ‘Gaan jullie daar geen ruzie krijgen?’ en ‘Zal het reizen wel goed gaan?’ Natuurlijk is het fijn om op een onbekende plek tijd alleen te hebben om dingen te ervaren, te leren en te groeien! Maar er zijn zeker ook dingen die je juist kunt doen omdat je met z’n tweeën bent.
En het mooiste is dat je iemand hebt met wie je deze bijzondere ervaring tijdens je tussenjaar kunt delen en er samen op kunt blijven terugblikken. Die persoon is mijn beste vriendin. Je kunt altijd alleen reizen, maar het voelde als puur geluk dat ik dit met zo’n vriendin kon doen.
# Tips voor wie een tussenjaar gaat nemen!
In de voorbereidingslijst staat dat je nette kleding moet meenemen, maar het was zo heet dat ik geen pantalon of iets dergelijks kon dragen. Je kon er ter plekke prima een broek tot over de knie en een shirt met korte mouwen dragen (zolang het niet te kort of te laag uitgesneden was). Je kunt het beste luchtige broeken en comfortabele T-shirts meenemen. Heb je geen comfortabele lange broek, dan kun je die na aankomst goedkoop kopen.
Het programma is niet zo druk als ik had verwacht. ’s Avonds is er niet veel te doen, dus je hebt vrije tijd.Ook op doordeweekse dagen huren vrijwilligers soms een songthaew om naar de stad te gaan. Meestal één keer per week, soms twee keer. Je kunt er dingen kopen die je nodig hebt of eten halen waar je zin in hebt. Eenvoudige spullen zoals wasmiddel, shampoo en muggenspray kun je kopen in winkels bij de accommodatie, dus die hoef je niet mee te nemen.
De elektriciteitsvoorziening is beter dan verwacht, maar de wifi is niet goed. Ik hoorde dat je ’s ochtends misschien de stroom laat uitvallen als je een föhn gebruikt, maar er waren geen grote beperkingen op het elektriciteitsverbruik zoals in Korea. Zowel föhns als stijltangen werkten. Soms valt de stroom uit door zware regen, maar dat gebeurt niet vaak (misschien twee of drie keer in twee maanden?).
De wifi is voortdurend wisselvallig. Soms is die goed genoeg om in de accommodatie te gebruiken, maar meestal is er alleen bereik bij het kantoor en de bamboehut. Afhankelijk van het weer en het aantal gebruikers is de verbinding echter vaak onbetrouwbaar.
Het lesgeven aan de kinderen levert geen grote problemen op. Ik merkte vooral dat mijn Engels niet goed genoeg was wanneer ik met andere vrijwilligers praatte of instructies kreeg. Maar als je mensen vraagt langzaam te praten, leggen de meeste buitenlanders het vriendelijk nog eens uit en spreken ze duidelijk, met eenvoudige woorden.
Natuurlijk is het fijn als je goed Engels spreekt, maar ook als je er niet zo goed in bent, vind ik het belangrijk om met zelfvertrouwen te denken: ‘Ik kom niet uit een Engelssprekend land, dus dit is best goed!’ wanneer je praat.Als je je echt wilt voorbereiden, raad ik je aan om aan Britse accenten te wennen. Ik ben gewend aan de Amerikaanse uitspraak, dus wanneer Britse vrijwilligers snel praatten, vond ik het vaak moeilijk ze te verstaan.
Niet aan te raden voor mensen die een absolute hekel hebben aan insecten. Mensen passen zich aan en de meeste deelnemers wisten aan alles te wennen. Aanvankelijk hadden velen moeite met de verschillen met Korea — een zomer zonder airco, insecten, muggen, koude douches, tergend traag internet, hagedissen, civetkatten enzovoort — maar uiteindelijk paste iedereen zich aan. Voor veel vrouwen was het enige waar ze niet aan konden wennen, insecten die het huis binnenkwamen.
Op de lijst met beddengoed staat ‘dikke slaapzak’, dus veel mensen denken misschien: ‘Hè? Een dikke deken? Is het in Thailand niet warm?’ Je kunt er een meenemen zoals aangegeven, maar je kunt ook helemaal geen slaapzak meenemen; dat is geen groot probleem. (Er zijn standaard dekens aanwezig en als je tijdens een gastgezinverblijf een slaapzak nodig hebt, leent de organisatie soms een gedoneerde slaapzak uit.) Ik nam een dunne deken mee, maar heb die nooit gebruikt en heb hem uiteindelijk weggegeven.
Een vriendin met wie ik meeging, gebruikte de deken die over het matras lag als onderlaken om op te slapen; als je het bed schoon wilt houden, lijkt me dat een prima oplossing. Er ligt meestal een dunne stoffen hoes op het matras.
Ik twijfelde erg of ik een laptop en camera moest meenemen. Ze maken je bagage zwaar en zijn onhandig, maar het is toch fijn om ze bij je te hebben. Verwacht alleen niet dat je met je laptop internet kunt gebruiken in de accommodatie. Misschien lukt dat op sommige dagen, maar op veel, heel veel andere dagen niet.
Zelf gebruikte ik in het weekend de wifi van het hostel om achterstallige bestanden te uploaden en downloaden. Het leukste wat we doordeweeks met de laptop deden, was met z’n allen pinda’s kopen in de supermarkt en samen een film kijken. Ik maakte ook tijdens de les foto’s met mijn camera, bewerkte ze op mijn laptop, liet ze in het weekend afdrukken bij een fotowinkel en gaf ze op de laatste dag aan de kinderen. Toen dacht ik voor het eerst: ‘Wat ben ik blij dat ik een camera heb meegenomen.’
Het is fijn om souvenirs of hobbyspullen mee te nemen waarmee je iets over Korea kunt delen. Als je acht weken blijft, neem je afscheid van heel wat vrienden, en elke keer vond ik het jammer dat ik geen souvenir had om te geven.
Een vriendin vroeg me om één Koreaans bankbiljet, maar het kleinste biljet dat ik had was 5.000 won. Daarom schreef ik er een brief op en gaf ik het aan haar — haha (neem dus een biljet van 1.000 won mee. Ik vond 5.000 won weggeven toch een beetje pijnlijk, lol). Voor mijn vertrek had ik een beetje kalligrafie geleerd, dus schreef ik op de achterkant van de brieven van vrienden die vertrokken hun naam in Koreaanse kalligrafie met een penseelpen! Het was niet veel, maar het voelde als een veel betekenisvoller cadeau dan alleen een brief.
Ik weet niet of zo’n moment ooit nog in mijn leven terugkomt: samen zijn met vrienden van over de hele wereld, met allerlei beroepen en leeftijden. Hoewel onze talen en uiterlijke kenmerken verschilden, was het geweldig dat we door werk, eten, zang en dans samen konden komen.
- Vrolijke vrijwilligersactiviteit waarbij we Engelse les gaven, samen met buitenlandse vrienden in Chiang Rai, Thailand / Kim Hae-in, deelnemer aan een tussenjaar / 8 weken tussenjaar |
Op dit moment,
vallen er in Zuid-Korea jaarlijks 60.000 middelbare scholieren uit, zijn 346.000 twintigers zonder dromen doelloos aan het niksen en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt inmiddels rond de 40%,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden over het studentenleven en zegt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we het ‘tussenjaar’ introduceren in Zuid-Korea.
‘Tussenjaar (Gapyear)’verwijst naar een periode waarin je studie of werk tijdelijk onderbreekt of combineert om richting te geven aan je leven, via uiteenlopende activiteiten zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en start-ups,een periode om richting te geven aan de toekomst; een cultuur die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en andere landen.
#Omdat ik zonder hoge verwachtingen vertrok, kon ik denk ik meer in elk moment opgaan.
Hallo! Ik heb industriële vormgeving gestudeerd en na mijn derde jaar nam ik een jaar vrij. Na acht weken vrijwilligerswerk, waarbij ik Engelse les gaf aan kinderen in Chiang Rai, Thailand, reisde ik een week door Laos en Bangkok en daarna drie weken door Europa. Nu het tussenjaarprogramma voorbij is, ben ik weer terug en geniet ik van het ‘zwanenleven’ (al is het een beetje krap bij kas).
Ik ben erg geïnteresseerd in milieukwesties. Ik besloot een studiepauze te nemen om uit te zoeken hoe ik met mijn opleiding in de milieusector zou kunnen werken. Toen ik op zoek was naar vrijwilligerswerk op milieugebied, vond ik de website van Korea Gap Year. Omdat er zoveel mogelijkheden waren, vroeg ik een projectadviesgesprek aan.
Na een adviesgesprek van ongeveer een uur koos ik voor een onderwijsprogramma als vrijwilliger in Zuidoost-Azië. Als ik toen meer geld had gehad en beter Engels had gesproken, was ik misschien ergens anders heen gegaan, haha. Maar achteraf gezien luisterde de coördinator naar mijn situatie en leek die een activiteit aan te bevelen die goed bij me paste. Op dat momentAls ik niet naar Thailand was gegaan, had ik die engelachtige kinderen en vrienden uit de hele wereld niet ontmoet.
Net als andere mensen had ik geen specifieke doelen of duidelijke wensen voor dit tussenjaar. Behalve dat ik een tijdje ergens anders tussen vreemden wilde wonen en vrijwilligerswerk voor anderen wilde doen...? MaarOmdat ik zonder veel na te denken vertrok, kon ik denk ik meer in elk moment opgaan.Ik kon me gewoon op het vrijwilligerswerk richten, met gedachten als: ‘Ik hoop echt dat deze kinderen goed Engels leren’ en ‘Ik hoop dat ze het leuk vinden om met ons les te hebben.’
#De charme van dit programma lijkt te zitten in het plezier maken met en bevriend raken met andere vrijwilligers en de lokale bevolking van Thailand.
Ik sprak eens met een deelnemer die aan een tussenjaarproject in Cambodja had meegedaan. Die vertelde over dingen die je bij andere programma’s niet snel tegenkomt.De charme van dit programma lijkt te zitten in het plezier maken met en bevriend raken met andere vrijwilligers en de lokale bevolking van Thailand.
Het was vooral verrassend om te zien hoe de internationale belangstelling voor Korea de laatste tijd is toegenomen. Veel buitenlandse vrienden spraken ons aan omdat ze geïnteresseerd waren in de Koreaanse cultuur, taal en cosmetica. Ondanks mijn beperkte Engels vond ik het fijn dat ik hun iets kon vertellen over de geschiedenis, levensstijl en cultuur van Korea. Ik voelde me ook trots toen ik zag hoe zorgvuldig ze een briefje bewaarden met hun naam erop, geschreven in het Koreaans.
Als ik de meest gedenkwaardige avond van het tussenjaar moet kiezen, dan was het de avond waarop we om de beurt liedjes uit onze landen zongen en samen neurieden, ook al wisten we niet wat de teksten betekenden. Ik zal die avond nooit vergeten: we zongen allemaal samen ‘Arirang’ en maakten er een video van.
De meest gedenkwaardige dag was de sportdag met de kinderen. Spelen en praten met de vrijwilligers waren onvergetelijke herinneringen aan het programma, maar de kinderen maakten het voor mij pas echt bijzonder.
Voor de kinderen aan wie ik in de loop van die maand gehecht was geraakt, bereidde ik allerlei spelletjes en prijsjes voor. Ook maakte ik medailles van piepschuim en ging ik naar ze toe. Terwijl we samen spelletjes speelden en snacks deelden, werd ik nog blijer doordat de kinderen meer dan ooit plezier hadden. Tijdens de laatste bijeenkomst kwam iedereen naar voren om een Engels liedje te zingen. Het was een trots moment om te zien hoeveel de kinderen vooruit waren gegaan nadat ze een maand lang beetje bij beetje Engels hadden geleerd.
De coördinator raadde dit project aan en zei dat het tijd kost om te wennen en dat je het beste langer dan acht weken kunt deelnemen. Ik was blij dat ik in acht weken veel verschillende ervaringen kon opdoen, maar ik zag ook veel mensen die voor een langere periode (2 à 3 maanden) hadden gekozen halverwege vertrekken.Het lijkt misschien niet zo bijzonder, maar telkens afscheid nemen en daarna weer opnieuw moeten wennen, vond ik best moeilijk.
Daarnaast komt het volgens mij ook doordat de routine zich herhaalt. Vrijwilligers doen meestal wekelijks toegewezen taken in plaats van aan langlopende projecten te werken. Daardoor veranderen de leerlingen aan wie ze lesgeven vaak, waardoor het moeilijk is om een band op te bouwen of hun vooruitgang te zien. Dat vond ik wel jammer.
#Tijdens dit project heb ik op veel gebieden veel zelfvertrouwen gekregen.
Een gewone dag ziet er ongeveer zo uit: om 8 uur beginnen we met het ontbijt en de ochtendbijeenkomst in de eetzaal. Die bijeenkomst stelt niet veel voor; we horen gewoon wat er die dag op het programma staat. Rond 9 uur rijden we met een pick-up naar de locatie van de ochtendactiviteit! Nadat we de kinderen enthousiast les hebben gegeven, komen we terug voor de lunch. Daarna gaan we naar de locatie van de middagactiviteit. Als we terug zijn, hebben we om 4 uur een middagbijeenkomst. De teams zijn meestal verdeeld over twee of drie klassen, dus dan wisselen de vrijwilligers informatie uit over hoe de lessen die dag zijn verlopen.
Daarna is er vrije tijd. Meestal blijven we op het basiskamp, maar soms nemen we een songthaew naar het centrum. We hebben veel vrije tijd, maar als je de lessen voor de volgende dag voorbereidt of de resultaten op de website zet, kan het gebeuren dat je tot laat in de avond op kantoor blijft.
Tijdens dit project heb ik op veel gebieden veel zelfvertrouwen gekregen. Om te beginnen kreeg ik meer vertrouwen in mijn Engels.Toen ik net aankwam en de introductie kregen, begreep ik ongeveer de helft niet en voelde ik me behoorlijk geïntimideerd. Op dat moment…‘Dat is echt goed, zeker omdat het niet je moedertaal is!’ (Ze zeiden echt dat mijn Engels geweldig was, haha.)Ik putte veel moed uit zulke opmerkingen van buitenlandse vrienden!
Ten tweede kreeg ik meer vertrouwen in ons land.Ik had geen idee dat Korea zo bekend was en dat zoveel buitenlanders Korea leuk vonden. Ik was echt verbaasd dat zowel Thai als vrienden uit China, de VS en Europa geïnteresseerd waren in de Koreaanse taal, liedjes, dramaseries, films en cosmetica.
En ten slotte kreeg ik meer vertrouwen in mezelf!Misschien heb ik mezelf leren waarderen door me voor anderen in te zetten? Of werd ik gelukkig doordat ik met die engelachtige kinderen was? Misschien voelde ik me goed doordat mensen zeiden dat Korea een geweldig land is en Koreaanse vrouwen erg mooi zijn? Ik weet niet waarom, maar er groeide een ongegrond zelfvertrouwen in me, zelfs tussen Zuid-Amerikaanse vrienden met grote, opvallende ogen en een godinnenuitstraling. Had ik aan het begin van het project kunnen bedenken dat ik ’s ochtends als eerste nieuwe vrijwilligers zou begroeten? Haha
Eerlijk gezegd verwacht ik niet dat terugkomen naar Korea mijn leven of persoonlijkheid zal veranderen. Maar als ik voor een keuze sta, kan de herinnering aan deze periode van mijn tussenjaar mijn zelfvertrouwen weer aanwakkeren en me de moed geven om in actie te komen.
# Kom zeker naar het Songkran-festival~
Als je naar Thailand gaat, raad ik het Songkran-festival aan! Toevallig was ik tijdens het Songkran-waterfestival in Thailand. Songkran is tegenwoordig zo bekend dat veel mensen speciaal daarvoor een reis naar Bangkok of Chiang Rai plannen. Tijdens mijn vrijwilligerswerk verbleef ik in die periode bij een gastgezin in een dorp in de bergen. Dat was op zijn eigen manier een leuke en bijzondere ervaring.
In het begin vond ik het wel jammer dat ik het festival niet in een grote stad kon meemaken. In een klein dorp kun je de uitbundige stadsfeesten immers niet ervaren. Maar nu zou ik iedereen die naar Thailand wil om Songkran te vieren aanraden om het festival in een dorp op het platteland door te brengen.
In deze periode spuit iedereen als een gek met water. Of je nu op straat loopt, in de auto zit of aan het eten bent, ze gooien water over je heen. Ik dacht dus: is dit gewoon een compleet gestoord festival? Maar het bleek……eigenlijk een betekenisvol boeddhistisch ritueel van de Thai, waarbij ze het nieuwe jaar inluiden door onreinheden weg te wassen en te bidden dat het jaar goed zal verlopen, haha.
Toen ik werd uitgenodigd voor het dorpsfeest en daar een uitgebreid feestmaal kreeg voorgeschoteld, en iedereen — van kinderen tot volwassenen — water zag spuiten, had ik het gevoel dat ik iets van de ware betekenis van het Songkran-festival begreep. In de grote steden lijkt die oorspronkelijke betekenis grotendeels verloren te zijn gegaan. Natuurlijk kan het anders zijn als ik het festival helemaal meemaak in Bangkok of Chiang Mai, haha.
#Ik weet niet of ik in mijn leven ooit nog zo’n moment zal meemaken: samen zijn met vrienden van over de hele wereld, met allerlei soorten banen en leeftijden.
Ik heb zoveel geweldige mensen ontmoet. Elke vrijwilliger had zo’n eigen persoonlijkheid en sterke kanten dat ik er niet één kan uitkiezen.Ik weet niet of zo’n moment ooit nog terugkomt. Hoewel we allemaal een andere taal spreken en er anders uitzien, is het geweldig dat we door werk, eten, zang en dans samen konden komen.
Het deed me ook beseffen dat mensen eigenlijk allemaal hetzelfde zijn. Er zijn zoveel herinneringen: ’s avonds in bed met de meiden over eten praten tot we van de honger in slaap vielen, om de beurt droevige liedjes uit ons eigen land zingen en geëmotioneerd raken, stuntelen met ons Engels terwijl we enge verhalen vertelden en dan midden in een wandeling terugkeren omdat het te eng werd, en nog veel meer.
Afscheid nemen van de kinderen vond ik natuurlijk het moeilijkst. Met de andere vrijwilligers kon je in elk geval contact houden, maar toen ik de kinderen gedag zei, voelde het alsof ik ze nooit meer zou zien. De kinderen spreken niet goed Engels, dus gesprekken voeren is lastig. Toch komen ze als eerste naar je toe en proberen ze vrienden te worden. Daarin zijn ze beter dan volwassenen.
En dan de belangrijkste persoon: mijn vriendin Bukmi (bijnaam). Toen we samen in Myeongdong zaten te eten, zeiden we: ‘Zullen we een tussenjaar nemen? Zullen we? Nu we toch gaan, zullen we er een reis naar Europa aan toevoegen? Zullen we?!’ (Na het geld te hebben uitgerekend...) ‘Dat kunnen we!!! We gaan!!!!!’ Drie maanden lang waren we een onafscheidelijk trio, verbonden door het lot. Onze coördinator voor het tussenjaar en iedereen om ons heen maakten zich grote zorgen.
Voordat we vertrokken, hoorden we veel bezorgde opmerkingen, zoals: ‘Gaan jullie daar geen ruzie krijgen?’ en ‘Zal het reizen wel goed gaan?’ Natuurlijk is het fijn om op een onbekende plek tijd alleen te hebben om dingen te ervaren, te leren en te groeien! Maar er zijn zeker ook dingen die je juist kunt doen omdat je met z’n tweeën bent.
En het mooiste is dat je iemand hebt met wie je deze bijzondere ervaring tijdens je tussenjaar kunt delen en er samen op kunt blijven terugblikken. Die persoon is mijn beste vriendin. Je kunt altijd alleen reizen, maar het voelde als puur geluk dat ik dit met zo’n vriendin kon doen.
# Tips voor wie een tussenjaar gaat nemen!
In de voorbereidingslijst staat dat je nette kleding moet meenemen, maar het was zo heet dat ik geen pantalon of iets dergelijks kon dragen. Je kon er ter plekke prima een broek tot over de knie en een shirt met korte mouwen dragen (zolang het niet te kort of te laag uitgesneden was). Je kunt het beste luchtige broeken en comfortabele T-shirts meenemen. Heb je geen comfortabele lange broek, dan kun je die na aankomst goedkoop kopen.
Het programma is niet zo druk als ik had verwacht. ’s Avonds is er niet veel te doen, dus je hebt vrije tijd.Ook op doordeweekse dagen huren vrijwilligers soms een songthaew om naar de stad te gaan. Meestal één keer per week, soms twee keer. Je kunt er dingen kopen die je nodig hebt of eten halen waar je zin in hebt. Eenvoudige spullen zoals wasmiddel, shampoo en muggenspray kun je kopen in winkels bij de accommodatie, dus die hoef je niet mee te nemen.
De elektriciteitsvoorziening is beter dan verwacht, maar de wifi is niet goed. Ik hoorde dat je ’s ochtends misschien de stroom laat uitvallen als je een föhn gebruikt, maar er waren geen grote beperkingen op het elektriciteitsverbruik zoals in Korea. Zowel föhns als stijltangen werkten. Soms valt de stroom uit door zware regen, maar dat gebeurt niet vaak (misschien twee of drie keer in twee maanden?).
De wifi is voortdurend wisselvallig. Soms is die goed genoeg om in de accommodatie te gebruiken, maar meestal is er alleen bereik bij het kantoor en de bamboehut. Afhankelijk van het weer en het aantal gebruikers is de verbinding echter vaak onbetrouwbaar.
Het lesgeven aan de kinderen levert geen grote problemen op. Ik merkte vooral dat mijn Engels niet goed genoeg was wanneer ik met andere vrijwilligers praatte of instructies kreeg. Maar als je mensen vraagt langzaam te praten, leggen de meeste buitenlanders het vriendelijk nog eens uit en spreken ze duidelijk, met eenvoudige woorden.
Natuurlijk is het fijn als je goed Engels spreekt, maar ook als je er niet zo goed in bent, vind ik het belangrijk om met zelfvertrouwen te denken: ‘Ik kom niet uit een Engelssprekend land, dus dit is best goed!’ wanneer je praat.Als je je echt wilt voorbereiden, raad ik je aan om aan Britse accenten te wennen. Ik ben gewend aan de Amerikaanse uitspraak, dus wanneer Britse vrijwilligers snel praatten, vond ik het vaak moeilijk ze te verstaan.
Niet aan te raden voor mensen die een absolute hekel hebben aan insecten. Mensen passen zich aan en de meeste deelnemers wisten aan alles te wennen. Aanvankelijk hadden velen moeite met de verschillen met Korea — een zomer zonder airco, insecten, muggen, koude douches, tergend traag internet, hagedissen, civetkatten enzovoort — maar uiteindelijk paste iedereen zich aan. Voor veel vrouwen was het enige waar ze niet aan konden wennen, insecten die het huis binnenkwamen.
Op de lijst met beddengoed staat ‘dikke slaapzak’, dus veel mensen denken misschien: ‘Hè? Een dikke deken? Is het in Thailand niet warm?’ Je kunt er een meenemen zoals aangegeven, maar je kunt ook helemaal geen slaapzak meenemen; dat is geen groot probleem. (Er zijn standaard dekens aanwezig en als je tijdens een gastgezinverblijf een slaapzak nodig hebt, leent de organisatie soms een gedoneerde slaapzak uit.) Ik nam een dunne deken mee, maar heb die nooit gebruikt en heb hem uiteindelijk weggegeven.
Een vriendin met wie ik meeging, gebruikte de deken die over het matras lag als onderlaken om op te slapen; als je het bed schoon wilt houden, lijkt me dat een prima oplossing. Er ligt meestal een dunne stoffen hoes op het matras.
Ik twijfelde erg of ik een laptop en camera moest meenemen. Ze maken je bagage zwaar en zijn onhandig, maar het is toch fijn om ze bij je te hebben. Verwacht alleen niet dat je met je laptop internet kunt gebruiken in de accommodatie. Misschien lukt dat op sommige dagen, maar op veel, heel veel andere dagen niet.
Zelf gebruikte ik in het weekend de wifi van het hostel om achterstallige bestanden te uploaden en downloaden. Het leukste wat we doordeweeks met de laptop deden, was met z’n allen pinda’s kopen in de supermarkt en samen een film kijken. Ik maakte ook tijdens de les foto’s met mijn camera, bewerkte ze op mijn laptop, liet ze in het weekend afdrukken bij een fotowinkel en gaf ze op de laatste dag aan de kinderen. Toen dacht ik voor het eerst: ‘Wat ben ik blij dat ik een camera heb meegenomen.’
Het is fijn om souvenirs of hobbyspullen mee te nemen waarmee je iets over Korea kunt delen. Als je acht weken blijft, neem je afscheid van heel wat vrienden, en elke keer vond ik het jammer dat ik geen souvenir had om te geven.
Een vriendin vroeg me om één Koreaans bankbiljet, maar het kleinste biljet dat ik had was 5.000 won. Daarom schreef ik er een brief op en gaf ik het aan haar — haha (neem dus een biljet van 1.000 won mee. Ik vond 5.000 won weggeven toch een beetje pijnlijk, lol). Voor mijn vertrek had ik een beetje kalligrafie geleerd, dus schreef ik op de achterkant van de brieven van vrienden die vertrokken hun naam in Koreaanse kalligrafie met een penseelpen! Het was niet veel, maar het voelde als een veel betekenisvoller cadeau dan alleen een brief.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
