Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ervaring opgedaan met alleen wonen en zelfvertrouwen gewonnen #Fijne mensen en een leesgewoonte #Een waardevolle tijd van zelfreflectie
In een maand die je lang of kort kunt noemen, heb ik veel dingen alleen gedaan. Als iemand me nu zou vragen om nog een maand ergens anders alleen te gaan wonen, zou dat moeilijk zijn, omdat ik in die tijd veel dingen niet heb kunnen doen.Als iemand me na verloop van tijd zou vragen: ‘Wil je weer weg?’, denk ik dat ik zou terugvragen of het deze keer langer dan een maand kan zijn. |
Een moment om over mezelf na te denken terwijl ik uitkijk over zee, Gap Year Stay Busan
Choi Ji-won — gapyeardeelnemer en onderdeel van een gapyeargezin
Een gap year van 4 weken
Zuid-Korea kampt momenteel met het volgende:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen dromen of bezigheden en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt inmiddels boven de 40%;75% van de studenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.Hoewel veel mensen hun zeggen dat ze moeten dromen, ontbreekt het aan realistische manieren en ondersteuning om dit probleem aan te pakken. Daarom willen we ook in Zuid-Korea het ‘gap year’ introduceren.
‘Gap year’ (Gapyear)betekent dat je een pauze neemt van je studie of werk, of die tijdelijk combineert met allerlei activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en een eigen bedrijf beginnen,om richting te geven aan je verdere loopbaan. Het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en elders.
#Ik was benieuwd hoe het zou zijn om alleen op een onbekende plek te wonen.
Tijdens mijn studie kwam ik steeds in de verleiding om een jaar te stoppen. Toen ik daarover nadacht, ontdekte ik vlak voor de tentamens tijdens het internetten het gapyearproject en schreef ik me ervoor in.
Ik wilde niet per se mezelf veranderen met het gap year.Ik wilde gewoon eens iets anders doen dan simpele bijbaantjes nemen of thuiszitten tijdens de vakantie: alleen op een onbekende plek gaan wonen en ontdekken hoe dat zou zijn.
#Ik dacht: ‘Ik ben echt op een geweldige plek beland.’
Nadat ik me voor het project had aangemeld en als deelnemer was geselecteerd, keek ik elke dag uit naar de activiteiten die ik tijdens het project zou gaan doen. Toen de startdatum naderde en ik met de KTX naar Busan reisde, voelde ik een opwinding en zenuwen die ik normaal niet had.
Hoewel ik meestal niet thuis woonde, was de afstand naar huis niet zo groot en kon ik gemakkelijk heen en weer reizen als ik dat wilde. Maar het was de eerste keer dat ik alleen woonde, zonder iemand die ik kende. Toen ik bij het hostel aankwam, zag het er anders uit dan alle hostels waar ik eerder was geweest. Het was zo groot dat je het bijna een klein hotel kon noemen: er konden wel honderd mensen verblijven als het vol zat.
Op die eerste dag ging ik, met de zenuwachtige gedachte dat ik hier ontzettend veel activiteiten zou moeten doen, eerder dan gewoonlijk naar bed om de volgende ochtend vroeg op te staan. Maar in werkelijkheid waren er maar weinig taken voor de medewerkers; op veel dagen waren er helemaal geen.Ik dacht echt dat ik op een geweldige plek was beland. De manager was aardig en de medewerkers met wie ik samenwerkte waren allemaal toevallig even oud als ik, waardoor ik het met iedereen goed kon vinden.
#Als iemand me na verloop van tijd zou vragen: ‘Wil je weer weg?’, denk ik dat ik zou terugvragen of het deze keer langer dan een maand kan zijn.
De plek waar ik het vaakst naartoe ging, was het warenhuis. In het begin van mijn verblijf regende het hevig door de moesson en later was het zo warm dat ik niet zomaar naar buiten kon. Voor mij was het warenhuis de ideale plek. Er was van alles te doen: er waren een bioscoop, boekwinkels, restaurants en cafés. Vooral de boekwinkel bezocht ik vaak.
Wat me in Busan verbaasde, was dat veel boekwinkels die ik bezocht bureaus en stoelen hadden waar je comfortabel boeken kon lezen. Normaal vind ik in een boekwinkel maar een paar zitplaatsen of moet ik op de grond gaan zitten om te lezen. Maar hier hadden de boekwinkels lampen en opladers, waardoor lezen echt comfortabel was. Daardoor heb ik in deze periode veel boeken gelezen, ook al had ik de afgelopen jaren niet veel gelezen.Je denkt misschien: ‘Wat doe je in Busan als je geen toeristische plekken bezoekt?’, maar naast lange tijd rondwandelen was het ook heel fijn om tijd te hebben om boeken te lezen.
Door de aard van het hostel ontmoette ik ook veel mensen. De meesten waren ‘naeil-ro’-reizigers die maar een dag of twee bleven. Als onze verblijftijden niet overeenkwamen, zagen we elkaar vaak niet. Maar naarmate ik langer bleef, ontmoette ik steeds meer mensen, ook al waren het er telkens maar een paar.
Ik ben meestal erg verlegen en vond het moeilijk om gesprekken te beginnen, maar door de sfeer hier kon ik heel gemakkelijk met mensen praten. Zo leerde ik de ideeën van allerlei mensen kennen. In ons hostel werd elke week een feest gehouden, maar telkens was het zo druk dat de medewerkers vanwege ruimtegebrek noodgedwongen buiten moesten blijven. Dat was wel een beetje jammer.
In die maand — lang als je wilt, kort als je wilt — heb ik veel dingen alleen gedaan. Als iemand me nu zou vragen om nog een maand ergens anders alleen te gaan wonen, zou dat me te veel zijn, omdat ik veel dingen niet heb kunnen doen.Als er wat tijd voorbijgaat en iemand vraagt: ‘Wil je weer weg?’, denk ik dat ik zou antwoorden met de vraag of het deze keer langer dan een maand kan zijn.
# Mijn eigen reisbestemming!
Ik raad de kustwandeling van Igidae aan. De wandelpaden zijn goed aangelegd en het uitzicht is schitterend. De route ligt vlak bij metrostation Kyungsung University–Pukyong National University, dus er zijn ook volop eetgelegenheden in de buurt.
# Mijn tip!
(Taal)
Omdat het een project in eigen land was, was er geen grote taalbarrière, maar er verbleven wel behoorlijk wat buitenlandse gasten. Om met hen te praten, is enige kennis van een vreemde taal onmisbaar!
(Accommodatie)
De accommodatie was enorm, dus het voelde nooit krap of oncomfortabel.
(Maaltijden)
We kookten samen met de medewerkers, maar ik wist nergens iets van… Ik hielp alleen een beetje mee.
(Bagage)
Tijdens mijn deelname had ik een laptop nodig, dus nam ik er een mee. Zoals verwacht was die behoorlijk groot en onhandig. Ik was ook bang dat iemand hem zou meenemen… maar als ik me verveelde, kon ik ermee spelen en kon ik er dingen mee doen die lastig zijn op een telefoon. Handig om bij me te hebben, maar ook onhandig.
Omdat ik in Busan was, kon ik gemakkelijk alles krijgen wat ik nodig had. Dingen die ik was vergeten, kon ik kopen bij Daiso of vervangen door spullen die in het hostel beschikbaar waren.
(Protip)
Eerst dacht ik dat een maand heel kort zou zijn. Maar een maand alleen voelde juist heel lang. Nu ik erop terugkijk, is de tijd omgevlogen… Toch had ik zoveel tijd dat ik die maand meerdere boeken kon lezen, terwijl ik al zo’n drie jaar niet had gelezen. Je kunt niet elke dag met mensen die je niet kent optrekken, dus het is fijn om iets mee te nemen waarmee je jezelf kunt vermaken.
#Ik denk dat ik hier een maand heb gewoond als een inwoner van Busan, niet als een gewone toerist.
Tijdens het gapyearproject ging ik elke dag de deur uit. Van nature ben ik graag thuis en moet ik vijf à zes dagen per week thuis zijn, dus deze activiteit was echt zwaar. Elke dag de deur uit… Naarmate de dagen verstreken, betrapte ik mezelf erop dat ik dacht: ‘Ben ik al zover? Ik moet opschieten en naar buiten!’ Elke dag uitgaan werd een gewoonte. Maar ik ging zo vaak naar buiten dat ik soms eigenlijk nergens naartoe kon.
Ik vond het oorspronkelijk fijn om alleen rond te dwalen. In de basisschooltijd alleen naar de film gaan was mijn eerste ervaring met de keuze om tijd met mezelf door te brengen. Sindsdien geldt: als afspreken met vrienden een 4 is, dan is tijd alleen doorbrengen in mijn leven ongeveer een 6. Dat is de verhouding — ik ben een echte huismus die het zelfs moeilijk vindt om één keer per week de deur uit te gaan. Maar ik vind het wel fijn om alleen rond te dwalen...
Hoe dan ook, zelfs ik vind het vreemd, maar nadat ik hierheen was gekomen, heb ik echt veel rondgedwaald. Later hield de hittegolf dagenlang aan, waardoor ik niet zoveel kon rondwandelen als ik van plan was.Ik heb hier echt een maand geleefd als een inwoner van Busan, en niet als een gewone reiziger.
Mijn tussenjaar is |
Ervaring★★★★★
Leren★★★★☆
Omgeving★★★★☆
Veiligheid★★★★★
Vrije tijd★★★★★
Een maand doorbrengen op een onbekende plek en tussen vreemden zijn was erg moeilijk, maar de vele fijne mensen die ik heb ontmoet, namen die zorgen weg. Bovendien is het een groot voordeel dat ik veel tijd helemaal voor mezelf kan nemen.
In een maand die je lang of kort kunt noemen, heb ik veel dingen alleen gedaan. Als iemand me nu zou vragen om nog een maand ergens anders alleen te gaan wonen, zou dat moeilijk zijn, omdat ik in die tijd veel dingen niet heb kunnen doen.Als iemand me na verloop van tijd zou vragen: ‘Wil je weer weg?’, denk ik dat ik zou terugvragen of het deze keer langer dan een maand kan zijn. |
Een moment om over mezelf na te denken terwijl ik uitkijk over zee, Gap Year Stay Busan
Choi Ji-won — gapyeardeelnemer en onderdeel van een gapyeargezin
Een gap year van 4 weken
Zuid-Korea kampt momenteel met het volgende:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen dromen of bezigheden en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt inmiddels boven de 40%;75% van de studenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen.Hoewel veel mensen hun zeggen dat ze moeten dromen, ontbreekt het aan realistische manieren en ondersteuning om dit probleem aan te pakken. Daarom willen we ook in Zuid-Korea het ‘gap year’ introduceren.
‘Gap year’ (Gapyear)betekent dat je een pauze neemt van je studie of werk, of die tijdelijk combineert met allerlei activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en een eigen bedrijf beginnen,om richting te geven aan je verdere loopbaan. Het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en elders.
#Ik was benieuwd hoe het zou zijn om alleen op een onbekende plek te wonen.
Tijdens mijn studie kwam ik steeds in de verleiding om een jaar te stoppen. Toen ik daarover nadacht, ontdekte ik vlak voor de tentamens tijdens het internetten het gapyearproject en schreef ik me ervoor in.
Ik wilde niet per se mezelf veranderen met het gap year.Ik wilde gewoon eens iets anders doen dan simpele bijbaantjes nemen of thuiszitten tijdens de vakantie: alleen op een onbekende plek gaan wonen en ontdekken hoe dat zou zijn.
#Ik dacht: ‘Ik ben echt op een geweldige plek beland.’
Nadat ik me voor het project had aangemeld en als deelnemer was geselecteerd, keek ik elke dag uit naar de activiteiten die ik tijdens het project zou gaan doen. Toen de startdatum naderde en ik met de KTX naar Busan reisde, voelde ik een opwinding en zenuwen die ik normaal niet had.
Hoewel ik meestal niet thuis woonde, was de afstand naar huis niet zo groot en kon ik gemakkelijk heen en weer reizen als ik dat wilde. Maar het was de eerste keer dat ik alleen woonde, zonder iemand die ik kende. Toen ik bij het hostel aankwam, zag het er anders uit dan alle hostels waar ik eerder was geweest. Het was zo groot dat je het bijna een klein hotel kon noemen: er konden wel honderd mensen verblijven als het vol zat.
Op die eerste dag ging ik, met de zenuwachtige gedachte dat ik hier ontzettend veel activiteiten zou moeten doen, eerder dan gewoonlijk naar bed om de volgende ochtend vroeg op te staan. Maar in werkelijkheid waren er maar weinig taken voor de medewerkers; op veel dagen waren er helemaal geen.Ik dacht echt dat ik op een geweldige plek was beland. De manager was aardig en de medewerkers met wie ik samenwerkte waren allemaal toevallig even oud als ik, waardoor ik het met iedereen goed kon vinden.
#Als iemand me na verloop van tijd zou vragen: ‘Wil je weer weg?’, denk ik dat ik zou terugvragen of het deze keer langer dan een maand kan zijn.
De plek waar ik het vaakst naartoe ging, was het warenhuis. In het begin van mijn verblijf regende het hevig door de moesson en later was het zo warm dat ik niet zomaar naar buiten kon. Voor mij was het warenhuis de ideale plek. Er was van alles te doen: er waren een bioscoop, boekwinkels, restaurants en cafés. Vooral de boekwinkel bezocht ik vaak.
Wat me in Busan verbaasde, was dat veel boekwinkels die ik bezocht bureaus en stoelen hadden waar je comfortabel boeken kon lezen. Normaal vind ik in een boekwinkel maar een paar zitplaatsen of moet ik op de grond gaan zitten om te lezen. Maar hier hadden de boekwinkels lampen en opladers, waardoor lezen echt comfortabel was. Daardoor heb ik in deze periode veel boeken gelezen, ook al had ik de afgelopen jaren niet veel gelezen.Je denkt misschien: ‘Wat doe je in Busan als je geen toeristische plekken bezoekt?’, maar naast lange tijd rondwandelen was het ook heel fijn om tijd te hebben om boeken te lezen.
Door de aard van het hostel ontmoette ik ook veel mensen. De meesten waren ‘naeil-ro’-reizigers die maar een dag of twee bleven. Als onze verblijftijden niet overeenkwamen, zagen we elkaar vaak niet. Maar naarmate ik langer bleef, ontmoette ik steeds meer mensen, ook al waren het er telkens maar een paar.
Ik ben meestal erg verlegen en vond het moeilijk om gesprekken te beginnen, maar door de sfeer hier kon ik heel gemakkelijk met mensen praten. Zo leerde ik de ideeën van allerlei mensen kennen. In ons hostel werd elke week een feest gehouden, maar telkens was het zo druk dat de medewerkers vanwege ruimtegebrek noodgedwongen buiten moesten blijven. Dat was wel een beetje jammer.
In die maand — lang als je wilt, kort als je wilt — heb ik veel dingen alleen gedaan. Als iemand me nu zou vragen om nog een maand ergens anders alleen te gaan wonen, zou dat me te veel zijn, omdat ik veel dingen niet heb kunnen doen.Als er wat tijd voorbijgaat en iemand vraagt: ‘Wil je weer weg?’, denk ik dat ik zou antwoorden met de vraag of het deze keer langer dan een maand kan zijn.
# Mijn eigen reisbestemming!
Ik raad de kustwandeling van Igidae aan. De wandelpaden zijn goed aangelegd en het uitzicht is schitterend. De route ligt vlak bij metrostation Kyungsung University–Pukyong National University, dus er zijn ook volop eetgelegenheden in de buurt.
# Mijn tip!
(Taal)
Omdat het een project in eigen land was, was er geen grote taalbarrière, maar er verbleven wel behoorlijk wat buitenlandse gasten. Om met hen te praten, is enige kennis van een vreemde taal onmisbaar!
(Accommodatie)
De accommodatie was enorm, dus het voelde nooit krap of oncomfortabel.
(Maaltijden)
We kookten samen met de medewerkers, maar ik wist nergens iets van… Ik hielp alleen een beetje mee.
(Bagage)
Tijdens mijn deelname had ik een laptop nodig, dus nam ik er een mee. Zoals verwacht was die behoorlijk groot en onhandig. Ik was ook bang dat iemand hem zou meenemen… maar als ik me verveelde, kon ik ermee spelen en kon ik er dingen mee doen die lastig zijn op een telefoon. Handig om bij me te hebben, maar ook onhandig.
Omdat ik in Busan was, kon ik gemakkelijk alles krijgen wat ik nodig had. Dingen die ik was vergeten, kon ik kopen bij Daiso of vervangen door spullen die in het hostel beschikbaar waren.
(Protip)
Eerst dacht ik dat een maand heel kort zou zijn. Maar een maand alleen voelde juist heel lang. Nu ik erop terugkijk, is de tijd omgevlogen… Toch had ik zoveel tijd dat ik die maand meerdere boeken kon lezen, terwijl ik al zo’n drie jaar niet had gelezen. Je kunt niet elke dag met mensen die je niet kent optrekken, dus het is fijn om iets mee te nemen waarmee je jezelf kunt vermaken.
#Ik denk dat ik hier een maand heb gewoond als een inwoner van Busan, niet als een gewone toerist.
Tijdens het gapyearproject ging ik elke dag de deur uit. Van nature ben ik graag thuis en moet ik vijf à zes dagen per week thuis zijn, dus deze activiteit was echt zwaar. Elke dag de deur uit… Naarmate de dagen verstreken, betrapte ik mezelf erop dat ik dacht: ‘Ben ik al zover? Ik moet opschieten en naar buiten!’ Elke dag uitgaan werd een gewoonte. Maar ik ging zo vaak naar buiten dat ik soms eigenlijk nergens naartoe kon.
Ik vond het oorspronkelijk fijn om alleen rond te dwalen. In de basisschooltijd alleen naar de film gaan was mijn eerste ervaring met de keuze om tijd met mezelf door te brengen. Sindsdien geldt: als afspreken met vrienden een 4 is, dan is tijd alleen doorbrengen in mijn leven ongeveer een 6. Dat is de verhouding — ik ben een echte huismus die het zelfs moeilijk vindt om één keer per week de deur uit te gaan. Maar ik vind het wel fijn om alleen rond te dwalen...
Hoe dan ook, zelfs ik vind het vreemd, maar nadat ik hierheen was gekomen, heb ik echt veel rondgedwaald. Later hield de hittegolf dagenlang aan, waardoor ik niet zoveel kon rondwandelen als ik van plan was.Ik heb hier echt een maand geleefd als een inwoner van Busan, en niet als een gewone reiziger.
Mijn tussenjaar is |
Ervaring★★★★★
Leren★★★★☆
Omgeving★★★★☆
Veiligheid★★★★★
Vrije tijd★★★★★
Een maand doorbrengen op een onbekende plek en tussen vreemden zijn was erg moeilijk, maar de vele fijne mensen die ik heb ontmoet, namen die zorgen weg. Bovendien is het een groot voordeel dat ik veel tijd helemaal voor mezelf kan nemen.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
