Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfvertrouwen, een bredere blik en meer innerlijke rust #Een bucketlistdroom waargemaakt; in Parijs leven als een local #Opluchting over onnodige zorgen; het belang van in jezelf geloven
|
Een van de redenen waarom ik besloot een tussenjaar te nemen, was eigenlijk dat ik wilde nadenken over wat voor leven ik later wilde leiden. Uiteindelijk vergat ik zelfs die zorgen en bleek ik meer te halen uit het genieten van elk moment. Uiteindelijk waren mijn zorgen over de toekomst niet meer dan onnodige angst.Ik hoefde alleen maar op mezelf te vertrouwen en te ontdekken wie ik werkelijk ben.
-Parijs, Frankrijk — Verblijf tijdens tussenjaar / Park Yoonji (tussenjaarganger) / tussenjaar van 8 weken
|
Zuid-Korea kampt momenteel met het volgende:
Jaarlijks stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, 346.000 twintigers zitten zonder dromen werkeloos thuis en het verlooppercentage binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot boven de 40%.75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, dat praktische methoden en ondersteuning ontbeert, willen we het ‘tussenjaar’ in Zuid-Korea introduceren.
‘Tussenjaar (gap year)’is een periode waarin je studie en werk met elkaar in balans brengt of even pauze neemt en via uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf starten,richting geeft aan je volgende stappen — een culturele traditie die wordt aangemoedigd in onder meer de Verenigde Staten, Europa en Japan.
Ik koos voor <een verblijf in Parijs tijdens mijn tussenjaar> om mijn zelfvertrouwen te vergroten en mijn horizon te verbreden
.jpg "1 (2).jpg")
Er was een jaar verstreken sinds mijn afstuderen, maar omdat ik nergens mijn plek had gevonden, was mijn zelfvertrouwen door de onzekerheid afgenomen. Voordat ik mijn eerste stappen in de maatschappij zette, wilde ik een waardevolle periode nemen om te bepalen welke kant ik op wilde. Daarom heb ik me aangemeld. Ik deed mee aan dit project om echt tijd voor mezelf te hebben en stil te staan bij mijn eigen zorgen.
Bovenal had ik mijn bucketlist nog niet helemaal afgevinkt, maar één wens was: ‘meer dan drie weken in Parijs verblijven’. Hoewel ik dat op mijn bucketlist had gezet, wist ik eigenlijk bijna niets over Frankrijk of Parijs. Ik dacht dat ik verder niets nodig had — ‘ik ben al gelukkig als ik elke dag de Eiffeltoren kan zien.’
Toen ik voor het eerst in Parijs aankwam, had ik het gevoel dat ik alleen maar aan de oppervlakte bleef.Beroemde toeristische plekken zien: ‘Wauw~’, indrukwekkende gebouwen zien: ‘Wauw~.’ Op dat moment was dat prima, maar hoe langer ik bleef, hoe meer ik besefte dat er meer was.Ik vond Parijs echt een stad waar je eindeloos naar kon blijven kijken — klein, maar in elk steegje stijlvol.
Ik wilde niets missen; zelfs alles met mijn ogen in me opnemen was niet genoeg. Ik hield van de ontspannen sfeer die de stad zelf uitstraalde.Ik was er op een moment dat ik de dagelijkse sleur zat was en er genoeg van had. Daardoor voelden zelfs kleine dingen misschien steeds weer bijzonder. Omdat ik zelf ook wat meer ontspannen wilde worden, benijdde ik soms het relaxte leven van de Parijzenaren.
Een tijd als inwoner in de romantische stad Parijs, niet alleen als toerist
Hoe dan ook, het leven in Parijs, zo’n romantische en betoverende stad, was onvermijdelijk heerlijk. Het werk in het gastenverblijf was niet zo moeilijk als ik had verwacht. Omdat ik graag mensen ontmoet, vond ik het fijn om met velen een praatje te maken en een band op te bouwen. Ik lach veel en heb een positieve persoonlijkheid, dus de eigenaar prees me vaak als sfeermaker. Met mijn taken als medewerker waren er geen bijzondere problemen.
In de romantische stad Parijs voelde ik me niet zomaar een toerist, maar eerder een inwoner. Ik hoefde niet gehaast alle toeristische routes af te leggen en kon mijn favoriete plekken meerdere keren bezoeken. Dat was het allerbeste.Ik was trots omdat ik zoveel over Parijs had geleerd dat ik gasten routes kon aanraden en het vervoer of de weg kon uitleggen! Het was mijn eerste keer in Europa. Wanneer gasten naar een plek gingen die ik had aanbevolen en zeiden dat ze het er leuk vonden of dat het eten lekker was, was ik echt trots dat ik had geholpen hun dag goed te laten verlopen. Als gasten uitcheckten en iets in het gastenboek schreven of een cadeau gaven, was ik oprecht ontroerd.
Toen ik als medewerker in het gastenverblijf werkte, waren er alleen Koreaanse gasten, dus voelde ik niet echt dat ik talenkennis nodig had. Een paar eenvoudige begroetingen voor in winkels of restaurants waren genoeg om zonder grote problemen te kunnen leven. Enomdat gasten en andere medewerkers allemaal samen in hetzelfde huis woonden, vond ik het in het begin gênant om me zonder make-up te laten zien, maar later voelde ik me er helemaal op mijn gemak. Bovendienkookte de hospita zo goed dat ik helemaal tevreden was over de maaltijden. Omdat ik elke dag Koreaans at, miste ik andere gerechten niet echt, maar ik had wel ontzettend veel zin in gopchang, makchang en kippenpootjes. Kortom, tijdens mijn verblijf in het gastenverblijf voelde ik me net zo op mijn gemak als thuis.
Het meest memorabele moment tijdens mijn werk in het gastenverblijf was dat de eigenaar me meenam op een excursie naar Mont Saint-Michel!! Ik had het niet verwacht en was ontzettend dankbaar. Gelukkig was het helder weer, dus het was een geweldige ervaring!Omdat er helemaal geen gasten waren, gingen de drie medewerkers onverwacht samen op vakantie naar Disneyland. Omdat we in ploegendienst werkten, had ik niet verwacht dat alle medewerkers tegelijk vrij zouden kunnen zijn. Het was geweldig om samen plezier te maken in Disneyland.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het altijd alleen maar leuk was.Het klikte niet altijd meteen tussen mij en de gasten.Soms kon een gast niet goed met me overweg, en soms raakte ik in paniek en wist ik een probleem niet goed op te lossen. Wanneer zulke dingen gebeurden, voelde ik me natuurlijk neerslachtig of was ik van streek, maar uiteindelijk heb ik dankzij die beproevingen...geleerd om flexibel te reageren in allerlei situaties en met nieuwe mensen,en volgens mij ben ik sterker geworden. Ik denk ook dat die ervaringen het leven in Parijs nog aangenamer hebben gemaakt.Zowel de gelukkige als de moeilijke momenten waren des te waardevoller omdat ik in dit verre land, zonder familie of vrienden, alleen op mezelf kon rekenen om erdoorheen te komen.
Wat ik door al die uiteenlopende situaties heb ingezien, is... ‘Leef eenvoudig in een ingewikkelde wereld. Leef op mijn manier.’
# Plekken in Parijs waar ik van hield en die me zijn bijgebleven
De route die ik op mijn eerste dag door het centrum van Parijs nam, gaf me gemakkelijk een goed overzicht van de stad.Stap uit bij Trocadéro om de Eiffeltoren te zien – Arc de Triomphe – Champs-Élysées – Place de la Concorde – Grand Palais, Petit Palais – Pont Alexandre III – Place de la Concorde – Jardin des Tuileries – het Louvre – Île de la Cité – de Notre-Damekathedraal, en keer daarna vanaf metrostation Châtelet terug naar huis. In ongeveer vier uur kon je te voet een goed beeld krijgen van het centrum van Parijs.
Île de la Cité was persoonlijk mijn favoriet. De sfeer van Shakespeare and Company was heerlijk en de lucht boven de Notre-Dame was zo mooi. Vanaf Île de la Cité kun je na een bezoek aan de Notre-Dame langs de Seine wandelen en ook de Conciergerie en Sainte-Chapelle zien. Pont Neuf en Pont des Arts liggen vlakbij, dus je kunt er gemakkelijk naartoe lopen. Mijn mooiste herinnering was de zonsondergang bekijken vanaf Pont Neuf.
Op zonnige dagen was het fijn om gewoon in parken als de Tuilerieën, de Jardin du Luxembourg, Parc Montsouris en Parc de Bercy te zitten. Ook hield ik enorm van het uitzicht over Parijs vanaf de heuvel van Montmartre, overdag, bij schemering en ’s nachts.
# Een moment waarop ik een langgekoesterde wens van mijn bucketlist kon afvinken
Als ik terugdenk aan hoe ik was voordat ik aan mijn tussenjaar begon, besef ik dat ik me altijd druk maakte om wat anderen van me dachten en met frustratie en angst leefde. Hoewel ik was afgestudeerd, had ik mijn draai nog niet gevonden en was ik moe van een eentonig leven waarin niets vooruitging. Maar het leven in Parijs voelde alsof ik op een plek woonde waar alleen ik was: niemand die zeurde en geen bekenden die ongemakkelijk om onnodige updates vroegen.
De sfeer en levensstijl waren totaal anders dan in Korea, en bovendien was het een land waar je met Engels niet ver kwam. Een vreemd land, vreemde mensen, een vreemde taal — het voelde alsof ik alleen in een compleet nieuwe wereld was beland. Naarmate ik me aanpaste, was er om me heen niets meer om me zorgen over te maken en verdwenen alle nutteloze zorgen die ik uit Korea had meegenomen vanzelf. Ik had het te druk met genieten en het was heerlijk overweldigend om me alleen op mezelf te kunnen richten.
Een van de redenen waarom ik een tussenjaar nam, was eigenlijk dat ik wilde nadenken over wat voor leven ik later wilde leiden. Uiteindelijk vergat ik zelfs die zorgen en haalde ik meer uit het genieten van elk moment. Mijn zorgen over de toekomst bleken gewoon onnodige angst.Ik besefte dat ik alleen maar op mezelf hoefde te vertrouwen en mezelf moest ontdekken zoals ik ben; dat was de fundamentele oplossing.Het enige wat ik hoefde te doen, was mijn eigen normen bepalen en die volgen. Tot die tijd hield ik echter te veel maatstaven aan en wist ik niet aan welke ik mezelf moest meten.
Toen ik de vele normen losliet waarnaar ik onbewust had geleefd, voelde ik me meer op mijn gemak. Ik kon meer zien en accepteren. Ook begon ik vanzelf mijn ware zelf te accepteren — de persoon die ik had verborgen en ontweken terwijl ik dacht: ‘dit is niet goed, dat is niet goed’, volgens normen die anderen hadden bepaald.Ik raak niet langer gestrest door zulke uitputtende gedachten, omdat ik besefte dat ze uiteindelijk alleen maar emoties en tijd verspilden. Nu is mijn geest rustiger en ben ik mentaal veerkrachtiger geworden.
Ik zal het leven in Parijs nooit kunnen vergeten. Ik vertrok om echt tijd voor mezelf te hebben en het was een periode waarin ik veel over mezelf leerde. Maar ik heb niet helemaal alleen nagedacht en alles ingezien — als ik er alleen voor had gestaan, was ik waarschijnlijk niet zo ver gekomen.Als medewerker van het guesthouse sprak ik elke dag met allerlei mensen over uiteenlopende onderwerpen. Met zoveel bezoekers had iedere gast heel andere waarden en een andere manier van denken. Hun verhalen raakten me en zetten me soms aan het denken.
Ook ben ik ontzettend dankbaar voor de collega’s met wie ik heb gewerkt. Op een plek zonder familie of vrienden leken de medewerkers met wie ik werkte, de eigenaren en de tante de enigen op wie ik kon rekenen. Ze deelden mijn vreugde op fijne momenten en als ik het moeilijk had of me ergens zorgen over maakte, stonden ze altijd voor me klaar om me te troosten, advies te geven en voor me te zorgen. Dankzij hen denk ik dat ik de uitdagingen heb overwonnen en mijn verblijf tijdens mijn tussenjaar veilig heb afgerond.
Eigenaar Yang, eigenaar Gu, de tante en mijn collega’s Yujeong, Yeonsu, Hyoseon, Hajung unnie, Hyerim unnie en Hyeri unnie!!!Onder de vele gasten die naar het guesthouse kwamen, waren er met wie ik echt een hechte band kreeg. Seona unnie en Hanae steunden me emotioneel toen ik het moeilijk had en met hen besprak ik mijn zorgen. We kregen te horen dat we de grens tussen medewerkers en gasten moesten bewaken, maar dat lukte niet zoals bedoeld en we werden persoonlijk behoorlijk close. Natuurlijk zijn we dat nog steeds!Ik kan geen enkele gast vergeten; ik heb zoveel mensen ontmoet en zoveel meegemaakt.Ik wil alle gasten, medewerkers, de eigenaren en de tante bedanken die er voor me waren.
Toen de oproep voor deelnemers online kwam, wilde ik die unieke kans niet missen. Ik dacht dat ik het misschien niet meer zou kunnen als ik het nu niet deed, dus ik solliciteerde spontaan. Uiteindelijk is het me gelukt, en dat alleen al maakte me ontzettend blij.Mijn verblijf in Parijs tijdens mijn tussenjaar was een ervaring waarvoor ik dankbaar ben: ik kon op zo’n bijzondere manier een van de dingen verwezenlijken waar ik altijd al van had gedroomd.
# Tips voor toekomstige deelnemers
Als je vóór vertrek films kijkt die zich in Parijs afspelen, zoals Midnight in Paris of Amélie, krijg je een heerlijk nostalgisch gevoel.Twee maanden voelen echt heel kort. Neem de tijd om goed na te denken over waarom je een tussenjaar neemt en waarom je helemaal naar Parijs gaat om deze tijd door te brengen!
<Campagne voor respectvolle reacties>
Bij GapYear houden we van iedereen die een tussenjaar neemt!
Ook als de activiteiten of ervaringen van mensen die een tussenjaar nemen
tijdens hun tussenjaar anders zijn dan jouw eigen opvattingen,plaats dan geen kwetsende reacties.!:(
Ter bescherming van de waardigheid en rechten van mensen die een tussenjaar nemen,worden willekeurige kwetsende reacties aan mensen met een tussenjaar
niet alleen intern beheerd en verwijderd,maar we zullen er ook actief en krachtig tegen optreden.
|
Een van de redenen waarom ik besloot een tussenjaar te nemen, was eigenlijk dat ik wilde nadenken over wat voor leven ik later wilde leiden. Uiteindelijk vergat ik zelfs die zorgen en bleek ik meer te halen uit het genieten van elk moment. Uiteindelijk waren mijn zorgen over de toekomst niet meer dan onnodige angst.Ik hoefde alleen maar op mezelf te vertrouwen en te ontdekken wie ik werkelijk ben.
-Parijs, Frankrijk — Verblijf tijdens tussenjaar / Park Yoonji (tussenjaarganger) / tussenjaar van 8 weken
|
Zuid-Korea kampt momenteel met het volgende:
Jaarlijks stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, 346.000 twintigers zitten zonder dromen werkeloos thuis en het verlooppercentage binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot boven de 40%.75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, dat praktische methoden en ondersteuning ontbeert, willen we het ‘tussenjaar’ in Zuid-Korea introduceren.
‘Tussenjaar (gap year)’is een periode waarin je studie en werk met elkaar in balans brengt of even pauze neemt en via uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf starten,richting geeft aan je volgende stappen — een culturele traditie die wordt aangemoedigd in onder meer de Verenigde Staten, Europa en Japan.
Ik koos voor <een verblijf in Parijs tijdens mijn tussenjaar> om mijn zelfvertrouwen te vergroten en mijn horizon te verbreden
Er was een jaar verstreken sinds mijn afstuderen, maar omdat ik nergens mijn plek had gevonden, was mijn zelfvertrouwen door de onzekerheid afgenomen. Voordat ik mijn eerste stappen in de maatschappij zette, wilde ik een waardevolle periode nemen om te bepalen welke kant ik op wilde. Daarom heb ik me aangemeld. Ik deed mee aan dit project om echt tijd voor mezelf te hebben en stil te staan bij mijn eigen zorgen.
Bovenal had ik mijn bucketlist nog niet helemaal afgevinkt, maar één wens was: ‘meer dan drie weken in Parijs verblijven’. Hoewel ik dat op mijn bucketlist had gezet, wist ik eigenlijk bijna niets over Frankrijk of Parijs. Ik dacht dat ik verder niets nodig had — ‘ik ben al gelukkig als ik elke dag de Eiffeltoren kan zien.’
Toen ik voor het eerst in Parijs aankwam, had ik het gevoel dat ik alleen maar aan de oppervlakte bleef.Beroemde toeristische plekken zien: ‘Wauw~’, indrukwekkende gebouwen zien: ‘Wauw~.’ Op dat moment was dat prima, maar hoe langer ik bleef, hoe meer ik besefte dat er meer was.Ik vond Parijs echt een stad waar je eindeloos naar kon blijven kijken — klein, maar in elk steegje stijlvol.
Ik wilde niets missen; zelfs alles met mijn ogen in me opnemen was niet genoeg. Ik hield van de ontspannen sfeer die de stad zelf uitstraalde.Ik was er op een moment dat ik de dagelijkse sleur zat was en er genoeg van had. Daardoor voelden zelfs kleine dingen misschien steeds weer bijzonder. Omdat ik zelf ook wat meer ontspannen wilde worden, benijdde ik soms het relaxte leven van de Parijzenaren.
Een tijd als inwoner in de romantische stad Parijs, niet alleen als toerist
Hoe dan ook, het leven in Parijs, zo’n romantische en betoverende stad, was onvermijdelijk heerlijk. Het werk in het gastenverblijf was niet zo moeilijk als ik had verwacht. Omdat ik graag mensen ontmoet, vond ik het fijn om met velen een praatje te maken en een band op te bouwen. Ik lach veel en heb een positieve persoonlijkheid, dus de eigenaar prees me vaak als sfeermaker. Met mijn taken als medewerker waren er geen bijzondere problemen.
In de romantische stad Parijs voelde ik me niet zomaar een toerist, maar eerder een inwoner. Ik hoefde niet gehaast alle toeristische routes af te leggen en kon mijn favoriete plekken meerdere keren bezoeken. Dat was het allerbeste.Ik was trots omdat ik zoveel over Parijs had geleerd dat ik gasten routes kon aanraden en het vervoer of de weg kon uitleggen! Het was mijn eerste keer in Europa. Wanneer gasten naar een plek gingen die ik had aanbevolen en zeiden dat ze het er leuk vonden of dat het eten lekker was, was ik echt trots dat ik had geholpen hun dag goed te laten verlopen. Als gasten uitcheckten en iets in het gastenboek schreven of een cadeau gaven, was ik oprecht ontroerd.
Toen ik als medewerker in het gastenverblijf werkte, waren er alleen Koreaanse gasten, dus voelde ik niet echt dat ik talenkennis nodig had. Een paar eenvoudige begroetingen voor in winkels of restaurants waren genoeg om zonder grote problemen te kunnen leven. Enomdat gasten en andere medewerkers allemaal samen in hetzelfde huis woonden, vond ik het in het begin gênant om me zonder make-up te laten zien, maar later voelde ik me er helemaal op mijn gemak. Bovendienkookte de hospita zo goed dat ik helemaal tevreden was over de maaltijden. Omdat ik elke dag Koreaans at, miste ik andere gerechten niet echt, maar ik had wel ontzettend veel zin in gopchang, makchang en kippenpootjes. Kortom, tijdens mijn verblijf in het gastenverblijf voelde ik me net zo op mijn gemak als thuis.
Het meest memorabele moment tijdens mijn werk in het gastenverblijf was dat de eigenaar me meenam op een excursie naar Mont Saint-Michel!! Ik had het niet verwacht en was ontzettend dankbaar. Gelukkig was het helder weer, dus het was een geweldige ervaring!Omdat er helemaal geen gasten waren, gingen de drie medewerkers onverwacht samen op vakantie naar Disneyland. Omdat we in ploegendienst werkten, had ik niet verwacht dat alle medewerkers tegelijk vrij zouden kunnen zijn. Het was geweldig om samen plezier te maken in Disneyland.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het altijd alleen maar leuk was.Het klikte niet altijd meteen tussen mij en de gasten.Soms kon een gast niet goed met me overweg, en soms raakte ik in paniek en wist ik een probleem niet goed op te lossen. Wanneer zulke dingen gebeurden, voelde ik me natuurlijk neerslachtig of was ik van streek, maar uiteindelijk heb ik dankzij die beproevingen...geleerd om flexibel te reageren in allerlei situaties en met nieuwe mensen,en volgens mij ben ik sterker geworden. Ik denk ook dat die ervaringen het leven in Parijs nog aangenamer hebben gemaakt.Zowel de gelukkige als de moeilijke momenten waren des te waardevoller omdat ik in dit verre land, zonder familie of vrienden, alleen op mezelf kon rekenen om erdoorheen te komen.
Wat ik door al die uiteenlopende situaties heb ingezien, is... ‘Leef eenvoudig in een ingewikkelde wereld. Leef op mijn manier.’
# Plekken in Parijs waar ik van hield en die me zijn bijgebleven
De route die ik op mijn eerste dag door het centrum van Parijs nam, gaf me gemakkelijk een goed overzicht van de stad.Stap uit bij Trocadéro om de Eiffeltoren te zien – Arc de Triomphe – Champs-Élysées – Place de la Concorde – Grand Palais, Petit Palais – Pont Alexandre III – Place de la Concorde – Jardin des Tuileries – het Louvre – Île de la Cité – de Notre-Damekathedraal, en keer daarna vanaf metrostation Châtelet terug naar huis. In ongeveer vier uur kon je te voet een goed beeld krijgen van het centrum van Parijs.
Île de la Cité was persoonlijk mijn favoriet. De sfeer van Shakespeare and Company was heerlijk en de lucht boven de Notre-Dame was zo mooi. Vanaf Île de la Cité kun je na een bezoek aan de Notre-Dame langs de Seine wandelen en ook de Conciergerie en Sainte-Chapelle zien. Pont Neuf en Pont des Arts liggen vlakbij, dus je kunt er gemakkelijk naartoe lopen. Mijn mooiste herinnering was de zonsondergang bekijken vanaf Pont Neuf.
Op zonnige dagen was het fijn om gewoon in parken als de Tuilerieën, de Jardin du Luxembourg, Parc Montsouris en Parc de Bercy te zitten. Ook hield ik enorm van het uitzicht over Parijs vanaf de heuvel van Montmartre, overdag, bij schemering en ’s nachts.
# Een moment waarop ik een langgekoesterde wens van mijn bucketlist kon afvinken
Als ik terugdenk aan hoe ik was voordat ik aan mijn tussenjaar begon, besef ik dat ik me altijd druk maakte om wat anderen van me dachten en met frustratie en angst leefde. Hoewel ik was afgestudeerd, had ik mijn draai nog niet gevonden en was ik moe van een eentonig leven waarin niets vooruitging. Maar het leven in Parijs voelde alsof ik op een plek woonde waar alleen ik was: niemand die zeurde en geen bekenden die ongemakkelijk om onnodige updates vroegen.
De sfeer en levensstijl waren totaal anders dan in Korea, en bovendien was het een land waar je met Engels niet ver kwam. Een vreemd land, vreemde mensen, een vreemde taal — het voelde alsof ik alleen in een compleet nieuwe wereld was beland. Naarmate ik me aanpaste, was er om me heen niets meer om me zorgen over te maken en verdwenen alle nutteloze zorgen die ik uit Korea had meegenomen vanzelf. Ik had het te druk met genieten en het was heerlijk overweldigend om me alleen op mezelf te kunnen richten.
Een van de redenen waarom ik een tussenjaar nam, was eigenlijk dat ik wilde nadenken over wat voor leven ik later wilde leiden. Uiteindelijk vergat ik zelfs die zorgen en haalde ik meer uit het genieten van elk moment. Mijn zorgen over de toekomst bleken gewoon onnodige angst.Ik besefte dat ik alleen maar op mezelf hoefde te vertrouwen en mezelf moest ontdekken zoals ik ben; dat was de fundamentele oplossing.Het enige wat ik hoefde te doen, was mijn eigen normen bepalen en die volgen. Tot die tijd hield ik echter te veel maatstaven aan en wist ik niet aan welke ik mezelf moest meten.
Toen ik de vele normen losliet waarnaar ik onbewust had geleefd, voelde ik me meer op mijn gemak. Ik kon meer zien en accepteren. Ook begon ik vanzelf mijn ware zelf te accepteren — de persoon die ik had verborgen en ontweken terwijl ik dacht: ‘dit is niet goed, dat is niet goed’, volgens normen die anderen hadden bepaald.Ik raak niet langer gestrest door zulke uitputtende gedachten, omdat ik besefte dat ze uiteindelijk alleen maar emoties en tijd verspilden. Nu is mijn geest rustiger en ben ik mentaal veerkrachtiger geworden.
Ik zal het leven in Parijs nooit kunnen vergeten. Ik vertrok om echt tijd voor mezelf te hebben en het was een periode waarin ik veel over mezelf leerde. Maar ik heb niet helemaal alleen nagedacht en alles ingezien — als ik er alleen voor had gestaan, was ik waarschijnlijk niet zo ver gekomen.Als medewerker van het guesthouse sprak ik elke dag met allerlei mensen over uiteenlopende onderwerpen. Met zoveel bezoekers had iedere gast heel andere waarden en een andere manier van denken. Hun verhalen raakten me en zetten me soms aan het denken.
Ook ben ik ontzettend dankbaar voor de collega’s met wie ik heb gewerkt. Op een plek zonder familie of vrienden leken de medewerkers met wie ik werkte, de eigenaren en de tante de enigen op wie ik kon rekenen. Ze deelden mijn vreugde op fijne momenten en als ik het moeilijk had of me ergens zorgen over maakte, stonden ze altijd voor me klaar om me te troosten, advies te geven en voor me te zorgen. Dankzij hen denk ik dat ik de uitdagingen heb overwonnen en mijn verblijf tijdens mijn tussenjaar veilig heb afgerond.
Eigenaar Yang, eigenaar Gu, de tante en mijn collega’s Yujeong, Yeonsu, Hyoseon, Hajung unnie, Hyerim unnie en Hyeri unnie!!!Onder de vele gasten die naar het guesthouse kwamen, waren er met wie ik echt een hechte band kreeg. Seona unnie en Hanae steunden me emotioneel toen ik het moeilijk had en met hen besprak ik mijn zorgen. We kregen te horen dat we de grens tussen medewerkers en gasten moesten bewaken, maar dat lukte niet zoals bedoeld en we werden persoonlijk behoorlijk close. Natuurlijk zijn we dat nog steeds!Ik kan geen enkele gast vergeten; ik heb zoveel mensen ontmoet en zoveel meegemaakt.Ik wil alle gasten, medewerkers, de eigenaren en de tante bedanken die er voor me waren.
Toen de oproep voor deelnemers online kwam, wilde ik die unieke kans niet missen. Ik dacht dat ik het misschien niet meer zou kunnen als ik het nu niet deed, dus ik solliciteerde spontaan. Uiteindelijk is het me gelukt, en dat alleen al maakte me ontzettend blij.Mijn verblijf in Parijs tijdens mijn tussenjaar was een ervaring waarvoor ik dankbaar ben: ik kon op zo’n bijzondere manier een van de dingen verwezenlijken waar ik altijd al van had gedroomd.
# Tips voor toekomstige deelnemers
Als je vóór vertrek films kijkt die zich in Parijs afspelen, zoals Midnight in Paris of Amélie, krijg je een heerlijk nostalgisch gevoel.Twee maanden voelen echt heel kort. Neem de tijd om goed na te denken over waarom je een tussenjaar neemt en waarom je helemaal naar Parijs gaat om deze tijd door te brengen!
<Campagne voor respectvolle reacties>
Bij GapYear houden we van iedereen die een tussenjaar neemt!
Ook als de activiteiten of ervaringen van mensen die een tussenjaar nemen
tijdens hun tussenjaar anders zijn dan jouw eigen opvattingen,plaats dan geen kwetsende reacties.!:(
Ter bescherming van de waardigheid en rechten van mensen die een tussenjaar nemen,worden willekeurige kwetsende reacties aan mensen met een tussenjaar
niet alleen intern beheerd en verwijderd,maar we zullen er ook actief en krachtig tegen optreden.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
