Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer gedrevenheid en zelfvertrouwen gekregen #Nieuwe ervaringen in Busan; bevestigd dat ik graag schilder #Ik aarzel niet langer om te doen wat ik graag wil
De reden dat ik naar Busan ging, was dat ik al sinds de middelbare school graag een tussenjaarverblijf wilde doen zodra ik student zou zijn. Hoewel ik pas eerstejaars was, had ik het gevoel dat ik mezelf beperkingen oplegde en het veel te druk had, dus wilde ik mezelf wat rust gunnen.
De bruisende tweede stad, Busan — tussenjaarverblijf / Ahn Yerin — tussenjaarreiziger / 4 weken tussenjaar |
#"…‘Ga maar, ga.’
‘…“Ga maar, ga.” Eindelijk gaf mijn moeder toestemming. Toen ik haar voor het eerst vertelde dat ik alleen naar Busan zou gaan, en dan ook nog voor een hele maand, reageerde ze afwijzend. Ze zei dat ze haar dochter niet een maand alleen in een pension kon laten verblijven. Maar een paar dagen later zei ze dat ze me vertrouwde en dat ik mocht gaan.’
Zelfs nadat ik toestemming had gekregen, bleef mijn moeder zich zorgen maken. Wat als er iets gevaarlijks gebeurde? Wat als het werk zwaar was… Eigenlijk voelde ik zelf ook wel wat spanning. Ik kende niemand in Busan en was er vorig jaar maar één keer geweest, en dat was maar heel kort. Bovendien had ik nog nooit een bijbaantje gehad.
Toch ging ik naar Busan omdat ik al sinds de middelbare school graag een tussenjaarverblijf wilde doen zodra ik student zou zijnen hoewel ik pas eerstejaars was, had ik het gevoel dat ik mezelf beperkte en het veel te druk had, dus wilde ik mezelf wat rust gunnen.
# Na 6 uur aangekomen in Busan
Door de vertraging bracht ik ongeveer zes uur in de trein door en was ik helemaal uitgeput. Ik had geen vriend om mee te kletsen, de wifi werkte niet en ik kon niet slapen… Ik denk dat ik die saaie zes uur alleen maar uit het raam heb zitten staren. Ik was zo moe dat ik er zelfs aan dacht om meteen weer naar huis te gaan.
Toen ik met mijn zware koffer op sleeptouw aankwam bij station Nampo, was in Nampo-dong het kerstboomfestival in volle gang. Toen ik het festival, dat ik alleen van Facebook kende, met eigen ogen zag, besefte ik dat ik echt in Busan was aangekomen. Op de eerste dag ging ik naar de kamer waar ik zou verblijven en daar was niemand: de grote kamer voor acht personen was helemaal voor mij alleen.
‘‘Nou, nu ik hier toch ben, ga ik tot de laatste dag mijn best doen,’ dacht ik.
# Een verzoek om een tekening te maken
De volgende dag begon ik echt aan het werk. Terwijl me werd verteld wat ik zou gaan doen,bekeek de eigenaar mijn cv en deed een verzoek. Hij zei dat hij graag wilde dat ik een schildering op het glas bij de ingang maakte.Ik had ‘tekenen’ ingevuld bij hobby’s en vaardigheden op mijn cv, maar ik ben geen kunststudent en teken alleen als hobby. Wat als ik het verpest? Ik had nog nooit ergens zo groots geschilderd…
Ik maakte me zorgen, maar de eigenaar zei dat ik me niet onder druk hoefde te voelen en dat ik het alleen een beetje hoefde bij te werken. Daarom besloot ik het te proberen. ‘Laten we het proberen! Het kan een leuke ervaring zijn—wanneer krijg ik anders de kans om zoiets te doen?’
ToenMaar toen ik eenmaal begon te tekenen, zei de manager dat ik het niet zomaar een beetje moest bijwerken, maar alles moest uitwissen en opnieuw moest tekenen. Dat verbaasde me. Uiteindelijk tekende ik elke dag na het schoonmaken van de kamers één personage uit One Piece.
# Ik vind tekenen leuker dan ik dacht
De gasten die kwamen en gingen en de managers complimenteerden me telkens met mijn mooie tekeningen. Dat voelde heel fijn.
Eerst dacht ik: ‘Hoe moet ik dit in vredesnaam doen?’ en voelde ik me onder druk gezet, maar ik was trots op mezelf dat ik had volgehouden en het had afgemaakt. Toen ik het eindresultaat zag, was ik heel trots. Aangemoedigd daardoor beschilderde ik ook de poort van het pension.
Elke keer dat ik mijn tekening zag wanneer ik in of uit ging, voelde dat vreemd en maakte het me trots.
Mijn arm deed wel pijn tijdens het schilderen, maar ik vond het leuk.
Toen ik mezelf zo bezig zag, dacht ik: ‘Ik vind tekenen leuker dan ik dacht.’
# En telkens als ik iets wilde tekenen, pakte ik mijn schetsboek erbij.
Tijdens mijn reis tekende ik veel. Niet alleen schreef ik in mijn dagboek, maar telkens als een mooi tafereel mijn aandacht trok, pakte ik mijn schetsboek erbij en maakte ik een schets met een balpen. Daarna schreef ik met een kalligrafiepen de plaatsnaam en de datum op.
In het begin aarzelde ik om te tekenen, omdat ik bang was dat anderen me vreemd zouden aankijken.Ik aarzelde om te tekenen en dacht: ‘Wat als iemand mijn tekening uitlacht?’ Maar toen besefte ik dat het me eigenlijk niet zoveel kon schelen. Vanaf dat moment pakte ik zonder aarzelen mijn schetsboek erbij wanneer ik wilde tekenen.
#Maak kennis met Busan
Als ik wat tijd over had, ging ik naar een klein café in een steegje en tekende ik een paar uur terwijl ik in mijn dagboek schreef.
Ik ging ook naar boekhandels om de boeken te lezen die ik wilde lezen. Het voelde zo fijn en maakte me gelukkig om mijn tijd op die manier door te brengen.
Als vrienden op bezoek kwamen, liet ik hun hier en daar de stad zien. Ik vertelde waar ze naartoe konden gaan en legde een leeftijdsgenoot uit Jeju uit hoe het vervoer werkte. Toen ik mezelf dat zag doen,was ik trots en dacht ik dat ik Busan inmiddels behoorlijk goed kende.
In de eerste en tweede week van mijn tussenjaar deed ik te veel omdat ik te ambitieus was. Omdat ik voor het eerst werkte, raakte ik uitgeput en werd ik zelfs verkouden. Ik voelde me ook eenzaam als ik alleen was, maar was trots op mezelf omdat ik bijna alles had gedaan wat ik had opgeschreven toen ik mijn tussenjaarverblijf plande, met de belofte aan mezelf: ‘Dit moet ik hier doen!’ En ik was ontzettend blij dat ik een maand lang naar hartenlust van de blauwe zee had kunnen genieten. Ik woon in Incheon en zie de zee normaal gesproken niet vaak.
# Een tussenjaarverblijf dat me daadkracht en zelfvertrouwen gaf
Eerst aarzelde ik lang voordat ik me aanmeldde, omdat ik me afvroeg of ik het tussenjaarverblijf wel goed zou kunnen doen. Maar nadat ik me had aangemeld en het programma succesvol had afgerond, voelde ik me voldaan en dacht ik echt dat ik blij was dat ik het had gedaan.Vanaf nu heb ik de daadkracht om zonder aarzelen te doen wat ik wil en het vertrouwen dat ik het kan.
Dankzij het tussenjaarverblijf heb ik volgens mij duidelijk ontdekt wat ik leuk vind.En ik heb er een nieuwe droom bij gekregen.Een jaar lang elke maand in een ander land wonen dat ik graag wil bezoeken.Ik ben heel dankbaar, want dit programma lijkt me het zetje te hebben gegeven om op een nieuw doel af te gaan.
Mijn tussenjaar was…
Ervaring★★★★★
Omdat alles nieuw voor me was—alleen reizen, werken en in een pension verblijven—was het tussenjaarverblijf zelf al een geweldige ervaring.
LerenGroei★★★☆☆
Omdat dit mijn eerste baan was, heb ik geleerd hoe zwaar werken kan zijn.
Omgeving★★★★★
Ze controleren vaak of er iets ontbreekt of onhandig is en zorgen ervoor dat alles aanwezig is wat je nodig kunt hebben. Bovendien ligt het in een drukke buurt en is er in de omgeving niets tekort.
Veiligheid★★★☆☆
Er is geen vaste sluitingstijd en er zijn veel bars in de buurt, dus je moet een beetje voorzichtig zijn — bijvoorbeeld door vroeg terug te komen.
Vrije tijd★★★★☆
Je kunt je tijd na het werk helemaal indelen zoals je zelf wilt. En omdat een maand best lang is, lijkt het erop dat je in die periode bijna alles hebt kunnen doen wat je wilde.
▼▼▼Wil je meer projecten zien?▼▼▼
▼▼▼Weet je niet wat voor tussenjaar je wilt nemen?▼▼▼
De reden dat ik naar Busan ging, was dat ik al sinds de middelbare school graag een tussenjaarverblijf wilde doen zodra ik student zou zijn. Hoewel ik pas eerstejaars was, had ik het gevoel dat ik mezelf beperkingen oplegde en het veel te druk had, dus wilde ik mezelf wat rust gunnen.
De bruisende tweede stad, Busan — tussenjaarverblijf / Ahn Yerin — tussenjaarreiziger / 4 weken tussenjaar |
#"…‘Ga maar, ga.’
‘…“Ga maar, ga.” Eindelijk gaf mijn moeder toestemming. Toen ik haar voor het eerst vertelde dat ik alleen naar Busan zou gaan, en dan ook nog voor een hele maand, reageerde ze afwijzend. Ze zei dat ze haar dochter niet een maand alleen in een pension kon laten verblijven. Maar een paar dagen later zei ze dat ze me vertrouwde en dat ik mocht gaan.’
Zelfs nadat ik toestemming had gekregen, bleef mijn moeder zich zorgen maken. Wat als er iets gevaarlijks gebeurde? Wat als het werk zwaar was… Eigenlijk voelde ik zelf ook wel wat spanning. Ik kende niemand in Busan en was er vorig jaar maar één keer geweest, en dat was maar heel kort. Bovendien had ik nog nooit een bijbaantje gehad.
Toch ging ik naar Busan omdat ik al sinds de middelbare school graag een tussenjaarverblijf wilde doen zodra ik student zou zijnen hoewel ik pas eerstejaars was, had ik het gevoel dat ik mezelf beperkte en het veel te druk had, dus wilde ik mezelf wat rust gunnen.
# Na 6 uur aangekomen in Busan
Door de vertraging bracht ik ongeveer zes uur in de trein door en was ik helemaal uitgeput. Ik had geen vriend om mee te kletsen, de wifi werkte niet en ik kon niet slapen… Ik denk dat ik die saaie zes uur alleen maar uit het raam heb zitten staren. Ik was zo moe dat ik er zelfs aan dacht om meteen weer naar huis te gaan.
Toen ik met mijn zware koffer op sleeptouw aankwam bij station Nampo, was in Nampo-dong het kerstboomfestival in volle gang. Toen ik het festival, dat ik alleen van Facebook kende, met eigen ogen zag, besefte ik dat ik echt in Busan was aangekomen. Op de eerste dag ging ik naar de kamer waar ik zou verblijven en daar was niemand: de grote kamer voor acht personen was helemaal voor mij alleen.
‘‘Nou, nu ik hier toch ben, ga ik tot de laatste dag mijn best doen,’ dacht ik.
# Een verzoek om een tekening te maken
De volgende dag begon ik echt aan het werk. Terwijl me werd verteld wat ik zou gaan doen,bekeek de eigenaar mijn cv en deed een verzoek. Hij zei dat hij graag wilde dat ik een schildering op het glas bij de ingang maakte.Ik had ‘tekenen’ ingevuld bij hobby’s en vaardigheden op mijn cv, maar ik ben geen kunststudent en teken alleen als hobby. Wat als ik het verpest? Ik had nog nooit ergens zo groots geschilderd…
Ik maakte me zorgen, maar de eigenaar zei dat ik me niet onder druk hoefde te voelen en dat ik het alleen een beetje hoefde bij te werken. Daarom besloot ik het te proberen. ‘Laten we het proberen! Het kan een leuke ervaring zijn—wanneer krijg ik anders de kans om zoiets te doen?’
ToenMaar toen ik eenmaal begon te tekenen, zei de manager dat ik het niet zomaar een beetje moest bijwerken, maar alles moest uitwissen en opnieuw moest tekenen. Dat verbaasde me. Uiteindelijk tekende ik elke dag na het schoonmaken van de kamers één personage uit One Piece.
# Ik vind tekenen leuker dan ik dacht
De gasten die kwamen en gingen en de managers complimenteerden me telkens met mijn mooie tekeningen. Dat voelde heel fijn.
Eerst dacht ik: ‘Hoe moet ik dit in vredesnaam doen?’ en voelde ik me onder druk gezet, maar ik was trots op mezelf dat ik had volgehouden en het had afgemaakt. Toen ik het eindresultaat zag, was ik heel trots. Aangemoedigd daardoor beschilderde ik ook de poort van het pension.
Elke keer dat ik mijn tekening zag wanneer ik in of uit ging, voelde dat vreemd en maakte het me trots.
Mijn arm deed wel pijn tijdens het schilderen, maar ik vond het leuk.
Toen ik mezelf zo bezig zag, dacht ik: ‘Ik vind tekenen leuker dan ik dacht.’
# En telkens als ik iets wilde tekenen, pakte ik mijn schetsboek erbij.
Tijdens mijn reis tekende ik veel. Niet alleen schreef ik in mijn dagboek, maar telkens als een mooi tafereel mijn aandacht trok, pakte ik mijn schetsboek erbij en maakte ik een schets met een balpen. Daarna schreef ik met een kalligrafiepen de plaatsnaam en de datum op.
In het begin aarzelde ik om te tekenen, omdat ik bang was dat anderen me vreemd zouden aankijken.Ik aarzelde om te tekenen en dacht: ‘Wat als iemand mijn tekening uitlacht?’ Maar toen besefte ik dat het me eigenlijk niet zoveel kon schelen. Vanaf dat moment pakte ik zonder aarzelen mijn schetsboek erbij wanneer ik wilde tekenen.
#Maak kennis met Busan
Als ik wat tijd over had, ging ik naar een klein café in een steegje en tekende ik een paar uur terwijl ik in mijn dagboek schreef.
Ik ging ook naar boekhandels om de boeken te lezen die ik wilde lezen. Het voelde zo fijn en maakte me gelukkig om mijn tijd op die manier door te brengen.
Als vrienden op bezoek kwamen, liet ik hun hier en daar de stad zien. Ik vertelde waar ze naartoe konden gaan en legde een leeftijdsgenoot uit Jeju uit hoe het vervoer werkte. Toen ik mezelf dat zag doen,was ik trots en dacht ik dat ik Busan inmiddels behoorlijk goed kende.
In de eerste en tweede week van mijn tussenjaar deed ik te veel omdat ik te ambitieus was. Omdat ik voor het eerst werkte, raakte ik uitgeput en werd ik zelfs verkouden. Ik voelde me ook eenzaam als ik alleen was, maar was trots op mezelf omdat ik bijna alles had gedaan wat ik had opgeschreven toen ik mijn tussenjaarverblijf plande, met de belofte aan mezelf: ‘Dit moet ik hier doen!’ En ik was ontzettend blij dat ik een maand lang naar hartenlust van de blauwe zee had kunnen genieten. Ik woon in Incheon en zie de zee normaal gesproken niet vaak.
# Een tussenjaarverblijf dat me daadkracht en zelfvertrouwen gaf
Eerst aarzelde ik lang voordat ik me aanmeldde, omdat ik me afvroeg of ik het tussenjaarverblijf wel goed zou kunnen doen. Maar nadat ik me had aangemeld en het programma succesvol had afgerond, voelde ik me voldaan en dacht ik echt dat ik blij was dat ik het had gedaan.Vanaf nu heb ik de daadkracht om zonder aarzelen te doen wat ik wil en het vertrouwen dat ik het kan.
Dankzij het tussenjaarverblijf heb ik volgens mij duidelijk ontdekt wat ik leuk vind.En ik heb er een nieuwe droom bij gekregen.Een jaar lang elke maand in een ander land wonen dat ik graag wil bezoeken.Ik ben heel dankbaar, want dit programma lijkt me het zetje te hebben gegeven om op een nieuw doel af te gaan.
Mijn tussenjaar was…
Ervaring★★★★★
Omdat alles nieuw voor me was—alleen reizen, werken en in een pension verblijven—was het tussenjaarverblijf zelf al een geweldige ervaring.
LerenGroei★★★☆☆
Omdat dit mijn eerste baan was, heb ik geleerd hoe zwaar werken kan zijn.
Omgeving★★★★★
Ze controleren vaak of er iets ontbreekt of onhandig is en zorgen ervoor dat alles aanwezig is wat je nodig kunt hebben. Bovendien ligt het in een drukke buurt en is er in de omgeving niets tekort.
Veiligheid★★★☆☆
Er is geen vaste sluitingstijd en er zijn veel bars in de buurt, dus je moet een beetje voorzichtig zijn — bijvoorbeeld door vroeg terug te komen.
Vrije tijd★★★★☆
Je kunt je tijd na het werk helemaal indelen zoals je zelf wilt. En omdat een maand best lang is, lijkt het erop dat je in die periode bijna alles hebt kunnen doen wat je wilde.
▼▼▼Wil je meer projecten zien?▼▼▼
▼▼▼Weet je niet wat voor tussenjaar je wilt nemen?▼▼▼
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
