Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik ben mezelf anders gaan behandelen en heb een meer ontspannen kijk op het leven gekregen. #Als een local in Parijs wonen; contact leggen met allerlei verschillende mensen #Meer waardering voor de waarde van tijd; de ervaring van het overwinnen van doodsangst
Ik vond het motto van het tussenjaar, ‘tijd voor mezelf nemen’, mooi. Omdat ik tijdens collegevakanties al korte ervaringen in het buitenland had opgedaan, meldde ik me aan voor Parijs in Frankrijk. Ik wilde ontdekken welke richting ik echt op wilde.
- Verblijf tijdens een tussenjaar in Parijs, Frankrijk / Kim Minji — gastgezin tijdens het tussenjaar, deelnemer / 8 weken tussenjaar |
#Een werkend leven dat eerder begon dan dat van anderen
Ik studeerde vroeg af aan de universiteit en werd een jonge kantoormedewerker.Omdat ik onverwacht vroeg aan een baan begon, duurde mijn studietijd aan de universiteit uiteindelijk maar ongeveer anderhalf jaar. Terwijl mijn vrienden druk bezig waren met vakanties en tijd voor zichzelf, was ik volgens mij jaloers op hen en raakte ik uitgeput door mijn werkende leven.
#Naar Parijs: ik vertrok om tijd voor mezelf te nemen
Tegenwoordig hebben sociale media een enorme invloed. Zelfs als ik niet op pad ga, bereiken de golven van sociale media me toch. De mensen die ik daar zag, leken het beter voor elkaar te hebben dan ik en een fijn leven te leiden. Dat maakte me jaloers. Toen er op een gevoelloze manier twee jaar voorbijgingen, kwam ik op Facebook tussenjaarprogramma’s tegen.
Ik vond het motto van het tussenjaar, ‘tijd voor mezelf nemen’, mooi. Omdat ik tijdens collegevakanties al korte ervaringen in het buitenland had opgedaan, meldde ik me aan voor Parijs in Frankrijk. Ik wilde ontdekken welke richting ik echt op wilde.
#Het slechte nieuws dat ik vóór mijn vertrek kreeg
Op de laatste dag, nadat ik mijn ontslag bij mijn bedrijf had aangekondigd en mijn werk aan het afronden was, vond er een ongekende terroristische aanslag plaats in Parijs, die wereldwijd de aandacht trok. Ik had geen gedetailleerde informatie en dacht dat terroristische aanslagen in Europa relatief vaak voorkwamen. Daarom ging ik ervan uit dat ook deze situatie snel opgelost zou worden.
Maar de volgende ochtend besefte ik aan den lijve hoe gruwelijk de aanslag in Parijs werkelijk was. Er gingen verhalen rond dat de grenzen gesloten zouden worden en geruchten dat vliegvelden en treinstations hun activiteiten zouden stilleggen.Ik had ontslag genomen om een tussenjaar in Parijs door te brengen, maar was erg bang en vroeg me af of het wel verstandig was om mijn plannen door te zetten.Omdat ik bang was dat mijn veiligheid in gevaar zou komen, hield ik het internet tot vlak voor mijn vertrek in de gaten en maakte ik me zorgen over de reis.
#Ik wilde op zijn minst proberen of de uitdaging aangaan om te doen wat ik wilde.
Ik nam contact op met het tussenjaarprogramma om te vragen of het wel goed was om door te gaan, omdat ik me zorgen maakte over het verdere verloop van het programma. Ik weet nog dat ze vriendelijk reageerden, hoewel het waarschijnlijk weekend was. Ze zeiden dat de deelnemers ter plaatse veilig waren. Omdat ik ontslag had genomen, had ik nergens om naar terug te keren,Zelfs als ik niet mocht vertrekken, wilde ik op zijn minst proberen of de uitdaging aangaan om te doen wat ik wilde.
#‘Alles komt goed’
Op de dag van vertrek, toen ik eindelijk op de luchthaven van Incheon bij het vliegtuig aankwam dat me zou meenemen, weet ik nog dat ik twijfelde of ik echt naar Parijs zou gaan.‘Alles komt goed’ — met die gedachte stelde ik mezelf gewoon gerust.Na een tussenstop in Dubai en aankomst in Londen nam ik de Eurostar naar Parijs. Zoals me via een sms was verteld, ging ik naar het pension en ontmoette ik de medewerkers met wie ik zou samenwerken. Zo begon mijn tussenjaar.
#De taken die ik in het pension kreeg toegewezen
Het was de bedoeling dat ik de avondrondleiding van het pension zou verzorgen, maar omdat de aanslag nog maar twee weken geleden was en de sfeer in Parijs niet al te best was, lag de avondrondleiding tijdelijk stil. Degene die de taken rond de avondrondleiding aan mij zou overdragen, was al vertrokken uit het pension. Daarom leerde ik eerst de taken van de ochtend- en avonddienst.
Naast de ochtend-, avond- en ‘keep’-diensten ging ik in mijn vrije tijd de stad in om te kijken welke bezienswaardigheden tijdens de avondrondleiding aan bod zouden komen. Ik maakte er ook wandelingen. Na een paar dagen gaf de eigenaar me een andere taak dan de avondrondleiding.Hij vroeg me een ‘promotiesjabloon voor het pension’ voor de blog te maken.Hij zei dat ik mijn resterende tijd als vrije tijd kon gebruiken als ik twee blogberichten per week over het pension schreef.
#Overal waar ik naartoe ging, dacht ik na over de promotie van het pension
Blogberichten schrijven was niet eenvoudig, maartelkens wanneer ik ergens naartoe ging, dacht ik voortdurend na over berichten en over wat kon helpen om het pension te promoten.Ik stelde zaterdag als deadline en leverde de berichten steeds op tijd bij de eigenaar in. Zo schreef ik veertien berichten over het pension.
#Hoe trots was ik op het land waarin ik woonde?
Buiten de tijd die ik aan het schrijven van berichten besteedde, dwaalde ik rond bij allerlei bezienswaardigheden en wierp ik een blik op het leven van Parijzenaren. In een stad met zo’n rijk cultureel erfgoed bezocht ik goed georganiseerde musea en tentoonstellingen om voorwerpen te bekijken die bewaard zijn gebleven uit de oudheid tot en met de moderne tijd. Zelfs een toevallige ontmoeting of gewoon een gesprek...Toen ik Parijzenaren zag die uitzonderlijk trots waren op de stad waarin ze woonden, dacht ik volgens mij na over hoe trots ik zelf was toen ik in mijn eigen land woonde.
Later werden deze interesses een bron van informatie die ik kon gebruiken om dingen aan gasten uit te leggen. Ik wist niet veel, maar ik weet nog dat we dingen samen opzochten en ze zo beter gingen begrijpen.
#ElkaarLevensverhalen delen, meevoelen en naar elkaar luisteren.
De momenten die ik met de gasten in het pension doorbracht, waren het leukst. Vooral de avonddienst en de wijnavond. Gasten die hun dagen op verschillende manieren hadden doorgebracht, mensen wier dagen samen verschillende levens vormden...De momenten waarop we elkaars verhalen deelden, meevoelden, luisterden en ervaringen uitwisselden, waren voor mij dierbare en mooie momenten.
De meeste gasten waren ongeveer even oud als ik, maar er verbleven ook veel oudere gasten die steeds terugkwamen. Volgens mij is dat een voordeel van een pension ten opzichte van een jeugdherberg: er zijn geen strikte leeftijdsgrenzen. Wanneer mensen met verschillende levenservaringen hun verhalen deelden, was de wijn dan ook snel op en vloog de tijd voorbij.
#De waarde van tijd voelen.
Ik kwam vlak na de terroristische aanslagen in Parijs aan en kon daar Kerstmis, de jaarwisseling, de feestdagen en Nieuwjaar vieren. Daardoor voelde de tijd die snel voorbijging heel betekenisvol. Ik wist heel goed dat het ontzettend fijn was om samen te zijn met geweldige gasten en een fijn team. Tijdens dit tussenjaar voelde ik de waarde van tijd het sterkst.Ik wist dat deze tijd ooit voorbij zou gaan, maar omdat ik haar niet kon stilzetten of uitstellen, leefde ik zo intens dat ik het gevoel had dat er geen enkel uur verloren ging, behalve de uren die ik sliep.
#Tijdens mijn tussenjaar voelde ik eindelijk vrijheid.
Nadat ik alles tot op zekere hoogte had losgelaten en was vertrokken, voelde ik me tijdens mijn tussenjaar eindelijk vrij.Er was niets dat me opjoeg en niets wat ik moest najagen.Ik had op mijn werk zo veel stress ervaren en hield van deze vrijheid. Alleen al die vrijheid voelde als helend. Omdat deze instelling de basis vormde, kon ik de gasten — het belangrijkste onderdeel van het pension — volgens mij warmer en zonder me bezwaard te voelen begeleiden.
#Elke dag prees ik mezelf in gedachten omdat ik toen niet was teruggeschrokken.
Omdat er een terroristische aanslag had plaatsgevonden in Parijs, FrankrijkAls ik bang was geworden en had opgegeven, had ik deze kostbare momenten niet meegemaakt. Daarom wil ik ze zorgvuldig blijven koesteren, zodat ik ze niet vergeet.Elke dag prees ik mezelf in gedachten omdat ik toen niet was teruggekeerd.
Hoewel het pension in Parijs, het veel relaxtere leven dan in Korea en de ‘Navigo’ (de reden waarom ik op mijn vrije dagen naar buiten moest) er niet meer zijn, twijfel ik er niet aan dat het tussenjaar dat ik in mijn hart koester een waardevolle bron van inspiratie blijft en me zal blijven helpen groeien.
Mijn tussenjaar is...
Een behoorlijke tijd in het buitenland doorbrengen en met anderen in contact komen, werd een heel belangrijke en onvergetelijke ervaring. Ik denk dat ik manieren heb geleerd om positief te blijven denken. Het was leuk om de ervaringen van anderen via hun verhalen mee te beleven. Niet-toeristische plekken waren interessanter en je moet altijd alert zijn op zakkenrollers. De accommodatie is schoon, maar niet nieuw, dus daar moet je tot op zekere hoogterekening mee houden. Toen ik erheen ging, was dat vlak na de terroristische aanslag in Parijs. Door de aanwezigheid van de politie voelde het eigenlijk veiliger, maar terrorisme blijft wereldwijd een dreiging...dus je moet voorzichtig zijn. Voor mij is het een tussenjaar, maar je moet nog steeds ongeveer 5 uur per dag in het pension werken, en met onderhoudstaken erbij kan dat oplopen tot 12 uur. Als je alleen aan ontspanning denkt, is dit niet aan te raden!
 ▼▼▼Weet je niet welk soort tussenjaar het beste bij je past?▼▼▼ 
|
Ik vond het motto van het tussenjaar, ‘tijd voor mezelf nemen’, mooi. Omdat ik tijdens collegevakanties al korte ervaringen in het buitenland had opgedaan, meldde ik me aan voor Parijs in Frankrijk. Ik wilde ontdekken welke richting ik echt op wilde.
- Verblijf tijdens een tussenjaar in Parijs, Frankrijk / Kim Minji — gastgezin tijdens het tussenjaar, deelnemer / 8 weken tussenjaar |
#Een werkend leven dat eerder begon dan dat van anderen
Ik studeerde vroeg af aan de universiteit en werd een jonge kantoormedewerker.Omdat ik onverwacht vroeg aan een baan begon, duurde mijn studietijd aan de universiteit uiteindelijk maar ongeveer anderhalf jaar. Terwijl mijn vrienden druk bezig waren met vakanties en tijd voor zichzelf, was ik volgens mij jaloers op hen en raakte ik uitgeput door mijn werkende leven.
#Naar Parijs: ik vertrok om tijd voor mezelf te nemen
Tegenwoordig hebben sociale media een enorme invloed. Zelfs als ik niet op pad ga, bereiken de golven van sociale media me toch. De mensen die ik daar zag, leken het beter voor elkaar te hebben dan ik en een fijn leven te leiden. Dat maakte me jaloers. Toen er op een gevoelloze manier twee jaar voorbijgingen, kwam ik op Facebook tussenjaarprogramma’s tegen.
Ik vond het motto van het tussenjaar, ‘tijd voor mezelf nemen’, mooi. Omdat ik tijdens collegevakanties al korte ervaringen in het buitenland had opgedaan, meldde ik me aan voor Parijs in Frankrijk. Ik wilde ontdekken welke richting ik echt op wilde.
#Het slechte nieuws dat ik vóór mijn vertrek kreeg
Op de laatste dag, nadat ik mijn ontslag bij mijn bedrijf had aangekondigd en mijn werk aan het afronden was, vond er een ongekende terroristische aanslag plaats in Parijs, die wereldwijd de aandacht trok. Ik had geen gedetailleerde informatie en dacht dat terroristische aanslagen in Europa relatief vaak voorkwamen. Daarom ging ik ervan uit dat ook deze situatie snel opgelost zou worden.
Maar de volgende ochtend besefte ik aan den lijve hoe gruwelijk de aanslag in Parijs werkelijk was. Er gingen verhalen rond dat de grenzen gesloten zouden worden en geruchten dat vliegvelden en treinstations hun activiteiten zouden stilleggen.Ik had ontslag genomen om een tussenjaar in Parijs door te brengen, maar was erg bang en vroeg me af of het wel verstandig was om mijn plannen door te zetten.Omdat ik bang was dat mijn veiligheid in gevaar zou komen, hield ik het internet tot vlak voor mijn vertrek in de gaten en maakte ik me zorgen over de reis.
#Ik wilde op zijn minst proberen of de uitdaging aangaan om te doen wat ik wilde.
Ik nam contact op met het tussenjaarprogramma om te vragen of het wel goed was om door te gaan, omdat ik me zorgen maakte over het verdere verloop van het programma. Ik weet nog dat ze vriendelijk reageerden, hoewel het waarschijnlijk weekend was. Ze zeiden dat de deelnemers ter plaatse veilig waren. Omdat ik ontslag had genomen, had ik nergens om naar terug te keren,Zelfs als ik niet mocht vertrekken, wilde ik op zijn minst proberen of de uitdaging aangaan om te doen wat ik wilde.
#‘Alles komt goed’
Op de dag van vertrek, toen ik eindelijk op de luchthaven van Incheon bij het vliegtuig aankwam dat me zou meenemen, weet ik nog dat ik twijfelde of ik echt naar Parijs zou gaan.‘Alles komt goed’ — met die gedachte stelde ik mezelf gewoon gerust.Na een tussenstop in Dubai en aankomst in Londen nam ik de Eurostar naar Parijs. Zoals me via een sms was verteld, ging ik naar het pension en ontmoette ik de medewerkers met wie ik zou samenwerken. Zo begon mijn tussenjaar.
#De taken die ik in het pension kreeg toegewezen
Het was de bedoeling dat ik de avondrondleiding van het pension zou verzorgen, maar omdat de aanslag nog maar twee weken geleden was en de sfeer in Parijs niet al te best was, lag de avondrondleiding tijdelijk stil. Degene die de taken rond de avondrondleiding aan mij zou overdragen, was al vertrokken uit het pension. Daarom leerde ik eerst de taken van de ochtend- en avonddienst.
Naast de ochtend-, avond- en ‘keep’-diensten ging ik in mijn vrije tijd de stad in om te kijken welke bezienswaardigheden tijdens de avondrondleiding aan bod zouden komen. Ik maakte er ook wandelingen. Na een paar dagen gaf de eigenaar me een andere taak dan de avondrondleiding.Hij vroeg me een ‘promotiesjabloon voor het pension’ voor de blog te maken.Hij zei dat ik mijn resterende tijd als vrije tijd kon gebruiken als ik twee blogberichten per week over het pension schreef.
#Overal waar ik naartoe ging, dacht ik na over de promotie van het pension
Blogberichten schrijven was niet eenvoudig, maartelkens wanneer ik ergens naartoe ging, dacht ik voortdurend na over berichten en over wat kon helpen om het pension te promoten.Ik stelde zaterdag als deadline en leverde de berichten steeds op tijd bij de eigenaar in. Zo schreef ik veertien berichten over het pension.
#Hoe trots was ik op het land waarin ik woonde?
Buiten de tijd die ik aan het schrijven van berichten besteedde, dwaalde ik rond bij allerlei bezienswaardigheden en wierp ik een blik op het leven van Parijzenaren. In een stad met zo’n rijk cultureel erfgoed bezocht ik goed georganiseerde musea en tentoonstellingen om voorwerpen te bekijken die bewaard zijn gebleven uit de oudheid tot en met de moderne tijd. Zelfs een toevallige ontmoeting of gewoon een gesprek...Toen ik Parijzenaren zag die uitzonderlijk trots waren op de stad waarin ze woonden, dacht ik volgens mij na over hoe trots ik zelf was toen ik in mijn eigen land woonde.
Later werden deze interesses een bron van informatie die ik kon gebruiken om dingen aan gasten uit te leggen. Ik wist niet veel, maar ik weet nog dat we dingen samen opzochten en ze zo beter gingen begrijpen.
#ElkaarLevensverhalen delen, meevoelen en naar elkaar luisteren.
De momenten die ik met de gasten in het pension doorbracht, waren het leukst. Vooral de avonddienst en de wijnavond. Gasten die hun dagen op verschillende manieren hadden doorgebracht, mensen wier dagen samen verschillende levens vormden...De momenten waarop we elkaars verhalen deelden, meevoelden, luisterden en ervaringen uitwisselden, waren voor mij dierbare en mooie momenten.
De meeste gasten waren ongeveer even oud als ik, maar er verbleven ook veel oudere gasten die steeds terugkwamen. Volgens mij is dat een voordeel van een pension ten opzichte van een jeugdherberg: er zijn geen strikte leeftijdsgrenzen. Wanneer mensen met verschillende levenservaringen hun verhalen deelden, was de wijn dan ook snel op en vloog de tijd voorbij.
#De waarde van tijd voelen.
Ik kwam vlak na de terroristische aanslagen in Parijs aan en kon daar Kerstmis, de jaarwisseling, de feestdagen en Nieuwjaar vieren. Daardoor voelde de tijd die snel voorbijging heel betekenisvol. Ik wist heel goed dat het ontzettend fijn was om samen te zijn met geweldige gasten en een fijn team. Tijdens dit tussenjaar voelde ik de waarde van tijd het sterkst.Ik wist dat deze tijd ooit voorbij zou gaan, maar omdat ik haar niet kon stilzetten of uitstellen, leefde ik zo intens dat ik het gevoel had dat er geen enkel uur verloren ging, behalve de uren die ik sliep.
#Tijdens mijn tussenjaar voelde ik eindelijk vrijheid.
Nadat ik alles tot op zekere hoogte had losgelaten en was vertrokken, voelde ik me tijdens mijn tussenjaar eindelijk vrij.Er was niets dat me opjoeg en niets wat ik moest najagen.Ik had op mijn werk zo veel stress ervaren en hield van deze vrijheid. Alleen al die vrijheid voelde als helend. Omdat deze instelling de basis vormde, kon ik de gasten — het belangrijkste onderdeel van het pension — volgens mij warmer en zonder me bezwaard te voelen begeleiden.
#Elke dag prees ik mezelf in gedachten omdat ik toen niet was teruggeschrokken.
Omdat er een terroristische aanslag had plaatsgevonden in Parijs, FrankrijkAls ik bang was geworden en had opgegeven, had ik deze kostbare momenten niet meegemaakt. Daarom wil ik ze zorgvuldig blijven koesteren, zodat ik ze niet vergeet.Elke dag prees ik mezelf in gedachten omdat ik toen niet was teruggekeerd.
Hoewel het pension in Parijs, het veel relaxtere leven dan in Korea en de ‘Navigo’ (de reden waarom ik op mijn vrije dagen naar buiten moest) er niet meer zijn, twijfel ik er niet aan dat het tussenjaar dat ik in mijn hart koester een waardevolle bron van inspiratie blijft en me zal blijven helpen groeien.
Mijn tussenjaar is...
Een behoorlijke tijd in het buitenland doorbrengen en met anderen in contact komen, werd een heel belangrijke en onvergetelijke ervaring. Ik denk dat ik manieren heb geleerd om positief te blijven denken. Het was leuk om de ervaringen van anderen via hun verhalen mee te beleven. Niet-toeristische plekken waren interessanter en je moet altijd alert zijn op zakkenrollers. De accommodatie is schoon, maar niet nieuw, dus daar moet je tot op zekere hoogterekening mee houden. Toen ik erheen ging, was dat vlak na de terroristische aanslag in Parijs. Door de aanwezigheid van de politie voelde het eigenlijk veiliger, maar terrorisme blijft wereldwijd een dreiging...dus je moet voorzichtig zijn. Voor mij is het een tussenjaar, maar je moet nog steeds ongeveer 5 uur per dag in het pension werken, en met onderhoudstaken erbij kan dat oplopen tot 12 uur. Als je alleen aan ontspanning denkt, is dit niet aan te raden!
▼▼▼Weet je niet welk soort tussenjaar het beste bij je past?▼▼▼
|
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
