Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik ben moediger en vastberadener geworden #Gesprekken met internationale vrienden en ervaring met vrijwilligerswerk in de kinderopvang #Een positieve houding: ‘Ik ben jong, het geeft niet — zeg overal ja tegen!’
Ik was gefrustreerd en had echt een hekel aan mezelf omdat ik zo timide en passief was. Toevallig kreeg ik de kans om verlof te nemen, en: ‘Niet alleen denken—doe iets…’ ‘Laten we alles proberen!’ Impulsief meldde ik me aan voor het tussenjaarprogramma waarover ik had gehoord.
- Vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Cambodja |
V. Kunt u uzelf kort voorstellen? :)
Hallo! Ik ben een gewone student aan de universiteit, met als hoofdvak vroegschoolse educatie. Ik zit momenteel in mijn derde studiejaar en heb verlof opgenomen.
V. Wat maakte dat je koos voor het tussenjaarproject waaraan je hebt deelgenomen?
Ik heb altijd veel dingen willen leren en veel ervaringen willen opdoen buiten mijn hoofdvak vroegschoolse educatie. Ik ben vooral geïnteresseerd in fotografie, dus ik twijfel erg over mijn toekomstige carrière. Maar ik bleef maar nadenken; ik gebruikte financiële redenen, tijdgebrek en mijn persoonlijkheid als excuses en stelde alles uit, terwijl ik me liet leiden door de omstandigheden. Ik was gefrustreerd en had echt een hekel aan mezelf omdat ik zo timide en passief was. Toevallig kreeg ik de kans om verlof te nemen, en…‘Niet alleen denken—laten we iets proberen!’Impulsief meldde ik me aan voor het tussenjaarprogramma waarover ik had gehoord. Ik wilde gewoon van alles proberen. Bij het kiezen van een tussenjaarprogramma gaf ik als student voorrang aan een lagere prijs en koos ik een programma als ‘docent’, dat aansloot bij mijn hoofdvak.
V. Was je niet bezorgd over een langere tijd in het buitenland verblijven?
Eigenlijk waren de mensen om me heen bezorgder dan ik. Ik ben vergeleken met anderen vrij klein van stuk en zij maakten zich zorgen dat ik alleen naar een land met een slechte veiligheidssituatie zou gaan. Ik had behoorlijk wat reiservaring, maar ik was nergens langer dan twee weken gebleven en was altijd met mensen op wie ik kon vertrouwen. Daarom vond ik het best spannend om ‘alleen’ te gaan.
V. Hoe heb je je voorbereid op je vertrek?
1. Voor mijn vertrek zag ik ertegenop om Engels te spreken. Om gesprekken gaande te kunnen houden…oefende ik met het omzetten van zinnen in vraagvorm…en die oefening kwam ter plekke goed van pas.
2. Tijdens de oriëntatie voor het tussenjaar sprak ik met de organisator over van alles en vertelde ik over mijn interesse in ‘fotografie’. We spraken af dat ik voor een fotografieproject zou kiezen. Ik…‘Maak foto’s van alle kinderen in het kinderopvangcentrum.’Dat besloot ik te doen en ik kocht fotografieboeken om me erin te verdiepen. (Ik ben van plan die foto’s nu af te drukken en naar Cambodja te sturen!)
V. Wat wilde je veranderen met het tussenjaar, of wat waren je doelen?
1. Ik wilde lange gesprekken voeren met buitenlandse vrienden uit verschillende culturen.
2. Ik wilde zo veel mogelijk ervaringen opdoen. Ook wilde ik van het proces genieten.
3. Ik wilde een dapper en moedig persoon worden.
V. Ik ben benieuwd hoe het lokale project was opgezet. Kun je ons iets vertellen over de dagelijkse routine?
8.15 uur: met een tuktuk naar het centrum – 9.00 uur: de kinderen komen aan; korte liedjes en gebed – 9.15 uur: douchen en een tussendoortje – 9.45 uur: ochtendlessen (Khmer, Engels, kunst, rekenen enz.; de lessen wisselen af) – 11.00 uur: lunch – 11.45 uur: tandenpoetsen en dutje – 12.15 uur: vrijwilligers en leerkrachten eten – 14.00 uur: de kinderen worden wakker, douchen en eten een tussendoortje – 14.45 uur: middagles (vrije activiteiten) – 16.00 uur: de kinderen en vrijwilligers vertrekken / vrije tijd bij de accommodatie.
V. Wat waren de positieve punten van het tussenjaarproject waaraan je deelnam? Wat raakte je, en wat heb je geleerd of ingezien?
Eigenlijk had ik voordat ik naar Cambodja kwam bijna alle recensies over het tussenjaarprogramma gelezen. De algemene indruk was dat de eerste week of twee zwaar waren vanwege het Engels, maar dat buitenlandse vrienden goed voor je zorgden. Ik dacht dus dat het voor mij niet veel anders zou zijn en begon aan het programma, maar de situatie bleek heel anders. Engels, dat aanvankelijk best goed te doen was, begon me na verloop van tijd uit te putten. De mensen in het centrum en het gastenverblijf waar ik werkte, leken ook niet erg geïnteresseerd in contact. Ik moest zelf op hen afstappen voordat ze ook maar één woord terugzeiden.Natuurlijk dacht ik dat ik me, zoals altijd, makkelijk zou aanpassen, maar toen dingen niet volgens plan verliepen, trok ik me erg terug.
In die periode raakte ik bevriend met ‘Carlos’, een oudere man uit Spanje die in hetzelfde gastenverblijf verbleef en in het centrum werkte. Vanaf dat moment veranderde mijn situatie.Toen ik het moeilijk had, kocht hij een glas appelsap voor me en zei hij: ‘Je bent jong, het komt goed; het leven is kort, dus zeg overal “Ja!” tegen!’Zijn woorden kwamen bij me binnen, omdat hij niet alleen praatte, maar iemand was die zijn gedachten in daden omzette en ze zelf in de praktijk bracht.
Toen me werd gevraagd of ik een Engelse les wilde geven in het kinderopvangcentrum, had ik eerder niet genoeg zelfvertrouwen en antwoordde ik: ‘Nee, bedankt.’ Later zei ik: ‘Natuurlijk!’ en deed ik mijn best. Toen ik nieuwe, aardige mensen ontmoette, stelde ik voor om samen uitstapjes te maken. Ook sprak ik reizigers die ik voor het eerst ontmoette aan om over elkaars land te praten. Natuurlijk was dat niet makkelijk. Het was ontzettend moeilijk om het gesprek te beginnen en soms werd ik lui doordat ik mijn oorspronkelijke doel uit het oog verloor. Maarik merkte dat mijn instelling zich vertaalde in actie en dat ik daardoor geleidelijk van die momenten kon genieten.
Ook kon ik door mijn lange verblijf de culturen van andere landen zelf ervaren en nadenken over het verschil tussen ‘anders’ en ‘verkeerd’. Terwijl ik tijd doorbracht met de kinderen van het kinderopvangcentrum, gaf en ontving ik onbewust genegenheid, werd ik gekwetst en voelde ik overweldigend geluk. Ik lag in een hangmat op een rustig strand, waar de golven zachtjes aanspoelden, en las een boek; ik zwaaide enthousiast met lichtgevende staafjes tijdens een concert van Jessie J en voelde ontzag voor de uitgestrekte natuur en Angkor Wat. Ik heb zo veel meegemaakt en gevoeld dat ik het niet allemaal kan opnoemen, maar die nieuwe ervaringen brachten me geluk.
V. Heb je tijdens het tussenjaar mensen ontmoet of tijd met hen doorgebracht?
In de periode van twee maanden waren er meer dan vijftig mensen met wie ik namen uitwisselde en die ik begroette. Ik denk vooral aan de huisgenoten met wie ik het meest optrok. We reisden samen, gingen overal lekker eten en beloofden elkaar zeker op te zoeken als we elkaars land zouden bezoeken. Ik denk in het bijzonder aan de eerder genoemde Carlos en aan Sharon, de toegewijde Cambodjaanse leerkracht.
V. Welk advies zou je geven aan mensen die in de toekomst aan het tussenjaarproject gaan deelnemen?
Ik denk dat het belangrijk is om in actie te komen zonder je oorspronkelijke enthousiasme en doel uit het oog te verliezen.
V. Hoe zou je jezelf vóór en na deelname aan het tussenjaarproject vergelijken?
In grote lijnen merkte ik dat mijn levenshouding veranderde.Mijn leven in Korea was na mijn terugkeer twee maanden later eigenlijk precies hetzelfde, maar ik leerde persoonlijk dat je dingen moet ervaren om ze te begrijpen. Doordat ik dingen had meegemaakt die ‘moeilijk maar gelukkig makend’ waren, kreeg ik de wil om ze in de praktijk te brengen.
Ik kan niet zeggen dat alles door dit tussenjaar beter is geworden. Maarik heb het gevoel dat het duidelijk een springplank is geworden voor mijn toekomstige leven.
Dus ik ga mezelf opnieuw uitdagen. Of het nu een ander tussenjaarprogramma is of fotografie, waar ik zo van houd: ik ga het zeker proberen.
‘Je bent jong, het komt goed—het leven is kort, dus zeg overal ja tegen!’ - Carlos, een vriend van opa
V. Vertel ons over de reisroute die je tijdens je tussenjaar zelf hebt ontdekt (aanraders, planning, route enz.).
Siem Reap: één nacht en twee dagen is te kort; twee nachten en drie dagen is ideaal!
Kep: twee nachten en drie dagen; ik raad het rustige, prachtige Rabbit Island aan. Restaurant Kimly: krab met peper,
Phnom Penh: bezoek zeker het Tuol Sleng Museum en de Killing Fields; het Nationaal Museum; het Koninklijk Paleis raad ik niet aan,
De oever is ’s avonds mooi. Er is een winkelcentrum (met bioscoop) vlak bij de accommodatie.
Mijn tussenjaar was…
Ervaring★★★★★
Voor mij, was alles een nieuwe ervaring en een uitdaging.
Leren ★★★☆☆
Ik heb meer innerlijk/persoonlijk geleerd dan praktische, toepasbare kennis opgedaan.
Omgeving★★★☆☆
Omdat het land zelf niet erg schoon is... moet je dat misschien maar accepteren :)
Veiligheid ★★★★☆
Het is een redelijk veilige omgeving zolang je risicovol gedrag vermijdt.
Vrije tijd ★★★★☆
Er is meer vrije tijd en vrijheid dan je misschien verwacht. Als je goed plant, kun je in die tijd veel doen!
(reizen, Engels studeren, enz.)
Ik was gefrustreerd en had echt een hekel aan mezelf omdat ik zo timide en passief was. Toevallig kreeg ik de kans om verlof te nemen, en: ‘Niet alleen denken—doe iets…’ ‘Laten we alles proberen!’ Impulsief meldde ik me aan voor het tussenjaarprogramma waarover ik had gehoord.
- Vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Cambodja |
V. Kunt u uzelf kort voorstellen? :)
Hallo! Ik ben een gewone student aan de universiteit, met als hoofdvak vroegschoolse educatie. Ik zit momenteel in mijn derde studiejaar en heb verlof opgenomen.
V. Wat maakte dat je koos voor het tussenjaarproject waaraan je hebt deelgenomen?
Ik heb altijd veel dingen willen leren en veel ervaringen willen opdoen buiten mijn hoofdvak vroegschoolse educatie. Ik ben vooral geïnteresseerd in fotografie, dus ik twijfel erg over mijn toekomstige carrière. Maar ik bleef maar nadenken; ik gebruikte financiële redenen, tijdgebrek en mijn persoonlijkheid als excuses en stelde alles uit, terwijl ik me liet leiden door de omstandigheden. Ik was gefrustreerd en had echt een hekel aan mezelf omdat ik zo timide en passief was. Toevallig kreeg ik de kans om verlof te nemen, en…‘Niet alleen denken—laten we iets proberen!’Impulsief meldde ik me aan voor het tussenjaarprogramma waarover ik had gehoord. Ik wilde gewoon van alles proberen. Bij het kiezen van een tussenjaarprogramma gaf ik als student voorrang aan een lagere prijs en koos ik een programma als ‘docent’, dat aansloot bij mijn hoofdvak.
V. Was je niet bezorgd over een langere tijd in het buitenland verblijven?
Eigenlijk waren de mensen om me heen bezorgder dan ik. Ik ben vergeleken met anderen vrij klein van stuk en zij maakten zich zorgen dat ik alleen naar een land met een slechte veiligheidssituatie zou gaan. Ik had behoorlijk wat reiservaring, maar ik was nergens langer dan twee weken gebleven en was altijd met mensen op wie ik kon vertrouwen. Daarom vond ik het best spannend om ‘alleen’ te gaan.
V. Hoe heb je je voorbereid op je vertrek?
1. Voor mijn vertrek zag ik ertegenop om Engels te spreken. Om gesprekken gaande te kunnen houden…oefende ik met het omzetten van zinnen in vraagvorm…en die oefening kwam ter plekke goed van pas.
2. Tijdens de oriëntatie voor het tussenjaar sprak ik met de organisator over van alles en vertelde ik over mijn interesse in ‘fotografie’. We spraken af dat ik voor een fotografieproject zou kiezen. Ik…‘Maak foto’s van alle kinderen in het kinderopvangcentrum.’Dat besloot ik te doen en ik kocht fotografieboeken om me erin te verdiepen. (Ik ben van plan die foto’s nu af te drukken en naar Cambodja te sturen!)
V. Wat wilde je veranderen met het tussenjaar, of wat waren je doelen?
1. Ik wilde lange gesprekken voeren met buitenlandse vrienden uit verschillende culturen.
2. Ik wilde zo veel mogelijk ervaringen opdoen. Ook wilde ik van het proces genieten.
3. Ik wilde een dapper en moedig persoon worden.
V. Ik ben benieuwd hoe het lokale project was opgezet. Kun je ons iets vertellen over de dagelijkse routine?
8.15 uur: met een tuktuk naar het centrum – 9.00 uur: de kinderen komen aan; korte liedjes en gebed – 9.15 uur: douchen en een tussendoortje – 9.45 uur: ochtendlessen (Khmer, Engels, kunst, rekenen enz.; de lessen wisselen af) – 11.00 uur: lunch – 11.45 uur: tandenpoetsen en dutje – 12.15 uur: vrijwilligers en leerkrachten eten – 14.00 uur: de kinderen worden wakker, douchen en eten een tussendoortje – 14.45 uur: middagles (vrije activiteiten) – 16.00 uur: de kinderen en vrijwilligers vertrekken / vrije tijd bij de accommodatie.
V. Wat waren de positieve punten van het tussenjaarproject waaraan je deelnam? Wat raakte je, en wat heb je geleerd of ingezien?
Eigenlijk had ik voordat ik naar Cambodja kwam bijna alle recensies over het tussenjaarprogramma gelezen. De algemene indruk was dat de eerste week of twee zwaar waren vanwege het Engels, maar dat buitenlandse vrienden goed voor je zorgden. Ik dacht dus dat het voor mij niet veel anders zou zijn en begon aan het programma, maar de situatie bleek heel anders. Engels, dat aanvankelijk best goed te doen was, begon me na verloop van tijd uit te putten. De mensen in het centrum en het gastenverblijf waar ik werkte, leken ook niet erg geïnteresseerd in contact. Ik moest zelf op hen afstappen voordat ze ook maar één woord terugzeiden.Natuurlijk dacht ik dat ik me, zoals altijd, makkelijk zou aanpassen, maar toen dingen niet volgens plan verliepen, trok ik me erg terug.
In die periode raakte ik bevriend met ‘Carlos’, een oudere man uit Spanje die in hetzelfde gastenverblijf verbleef en in het centrum werkte. Vanaf dat moment veranderde mijn situatie.Toen ik het moeilijk had, kocht hij een glas appelsap voor me en zei hij: ‘Je bent jong, het komt goed; het leven is kort, dus zeg overal “Ja!” tegen!’Zijn woorden kwamen bij me binnen, omdat hij niet alleen praatte, maar iemand was die zijn gedachten in daden omzette en ze zelf in de praktijk bracht.
Toen me werd gevraagd of ik een Engelse les wilde geven in het kinderopvangcentrum, had ik eerder niet genoeg zelfvertrouwen en antwoordde ik: ‘Nee, bedankt.’ Later zei ik: ‘Natuurlijk!’ en deed ik mijn best. Toen ik nieuwe, aardige mensen ontmoette, stelde ik voor om samen uitstapjes te maken. Ook sprak ik reizigers die ik voor het eerst ontmoette aan om over elkaars land te praten. Natuurlijk was dat niet makkelijk. Het was ontzettend moeilijk om het gesprek te beginnen en soms werd ik lui doordat ik mijn oorspronkelijke doel uit het oog verloor. Maarik merkte dat mijn instelling zich vertaalde in actie en dat ik daardoor geleidelijk van die momenten kon genieten.
Ook kon ik door mijn lange verblijf de culturen van andere landen zelf ervaren en nadenken over het verschil tussen ‘anders’ en ‘verkeerd’. Terwijl ik tijd doorbracht met de kinderen van het kinderopvangcentrum, gaf en ontving ik onbewust genegenheid, werd ik gekwetst en voelde ik overweldigend geluk. Ik lag in een hangmat op een rustig strand, waar de golven zachtjes aanspoelden, en las een boek; ik zwaaide enthousiast met lichtgevende staafjes tijdens een concert van Jessie J en voelde ontzag voor de uitgestrekte natuur en Angkor Wat. Ik heb zo veel meegemaakt en gevoeld dat ik het niet allemaal kan opnoemen, maar die nieuwe ervaringen brachten me geluk.
V. Heb je tijdens het tussenjaar mensen ontmoet of tijd met hen doorgebracht?
In de periode van twee maanden waren er meer dan vijftig mensen met wie ik namen uitwisselde en die ik begroette. Ik denk vooral aan de huisgenoten met wie ik het meest optrok. We reisden samen, gingen overal lekker eten en beloofden elkaar zeker op te zoeken als we elkaars land zouden bezoeken. Ik denk in het bijzonder aan de eerder genoemde Carlos en aan Sharon, de toegewijde Cambodjaanse leerkracht.
V. Welk advies zou je geven aan mensen die in de toekomst aan het tussenjaarproject gaan deelnemen?
Ik denk dat het belangrijk is om in actie te komen zonder je oorspronkelijke enthousiasme en doel uit het oog te verliezen.
V. Hoe zou je jezelf vóór en na deelname aan het tussenjaarproject vergelijken?
In grote lijnen merkte ik dat mijn levenshouding veranderde.Mijn leven in Korea was na mijn terugkeer twee maanden later eigenlijk precies hetzelfde, maar ik leerde persoonlijk dat je dingen moet ervaren om ze te begrijpen. Doordat ik dingen had meegemaakt die ‘moeilijk maar gelukkig makend’ waren, kreeg ik de wil om ze in de praktijk te brengen.
Ik kan niet zeggen dat alles door dit tussenjaar beter is geworden. Maarik heb het gevoel dat het duidelijk een springplank is geworden voor mijn toekomstige leven.
Dus ik ga mezelf opnieuw uitdagen. Of het nu een ander tussenjaarprogramma is of fotografie, waar ik zo van houd: ik ga het zeker proberen.
‘Je bent jong, het komt goed—het leven is kort, dus zeg overal ja tegen!’ - Carlos, een vriend van opa
V. Vertel ons over de reisroute die je tijdens je tussenjaar zelf hebt ontdekt (aanraders, planning, route enz.).
Siem Reap: één nacht en twee dagen is te kort; twee nachten en drie dagen is ideaal!
Kep: twee nachten en drie dagen; ik raad het rustige, prachtige Rabbit Island aan. Restaurant Kimly: krab met peper,
Phnom Penh: bezoek zeker het Tuol Sleng Museum en de Killing Fields; het Nationaal Museum; het Koninklijk Paleis raad ik niet aan,
De oever is ’s avonds mooi. Er is een winkelcentrum (met bioscoop) vlak bij de accommodatie.
Mijn tussenjaar was…
Ervaring★★★★★
Voor mij, was alles een nieuwe ervaring en een uitdaging.
Leren ★★★☆☆
Ik heb meer innerlijk/persoonlijk geleerd dan praktische, toepasbare kennis opgedaan.
Omgeving★★★☆☆
Omdat het land zelf niet erg schoon is... moet je dat misschien maar accepteren :)
Veiligheid ★★★★☆
Het is een redelijk veilige omgeving zolang je risicovol gedrag vermijdt.
Vrije tijd ★★★★☆
Er is meer vrije tijd en vrijheid dan je misschien verwacht. Als je goed plant, kun je in die tijd veel doen!
(reizen, Engels studeren, enz.)
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
