Ik ging plotseling met een vriend op backpackreis. Nadat we onze reis in Thailand hadden afgerond, keerde mijn vriend terug naar Korea en reisde ik verder naar Cambodja. Daar ontmoette ik veel mensen: arme mensen die ik alleen op televisie of internet had gezien, of waar ik eigenlijk helemaal geen aandacht aan had besteed. Maar de ontmoeting met mensen die een zuiverheid in zich behielden die ik nooit eerder had ervaren en elk moment gelukkig leefden, veranderde mijn kijk op de droom die ik had. - Griekenland, reddingsactie voor gewonde zeeschildpadden in de Middellandse Zee / Lee Ji-hwa, gapper van Gap-Year Tribe / gap year van 4 weken |
Mijn droom is visagist voor special effects te worden!?
Al van jongs af aan vond ik het leuk om uit te drukken wat er in mijn hoofd omging en dingen te maken.
Kunst was altijd iets waar ik van genoot, als spel of hobby. Maar toen ik een studierichting moest kiezen, besefte ik dat ik een andere weg was ingeslagen dan die naar een kunstacademie.
Daarom koos ik voor de opleiding special-effectsmake-up. Het idee om uit te drukken wat ik wilde op het menselijk lichaam sprak me aan. Tijdens mijn studietijd genoot ik ervan, in de overtuiging dat mijn doel was om in de Verenigde Staten te gaan studeren, waar special-effectsmake-up het verst ontwikkeld is.
Omdat ik met plezier studeerde, haalde ik uitstekende cijfers en erkenden mijn docenten mijn talent. Maar toen ik tijdens de vakantie voor een korte opleiding naar Frankrijk ging, besefte ik — nadat ik me tot dan toe trots en arrogant had gevoeld — dat ik maar een kikker in een put was. De make-upvaardigheden van Franse leeftijdgenoten waren veel beter dan die van mij. De schok die ik toen kreeg, deed mijn doel wankelen.
Keerpunt
Juist toen ik aan mezelf was gaan twijfelen, ging ik plotseling met een vriend op backpackreis. Nadat we onze reis in Thailand hadden afgerond, keerde mijn vriend terug naar Korea en reisde ik verder naar Cambodja. Daar ontmoette ik veel mensen: arme mensen die ik alleen op televisie of internet had gezien, of waar ik eigenlijk helemaal geen aandacht aan had besteed. Maar de ontmoeting met mensen die een zuiverheid in zich behielden die ik nooit eerder had ervaren en elk moment gelukkig leefden, veranderde mijn kijk op de droom die ik had.
Na dat keerpunt vroeg ik mezelf af: ‘Zou ik gelukkig zijn als ik special-effectsmake-up blijf studeren en in dit vakgebied ga werken?’ Het antwoord was: ‘Nee.’ Terug in Korea probeerde ik een richting voor mijn carrière te bepalen door zelf ervaring op te doen met activiteiten die een maatschappelijke bijdrage konden leveren. Terwijl ik bij verschillende sociale ondernemingen en organisaties werkte, ontdekte ik dat dierenbescherming me de meeste voldoening gaf. Toen ik eenmaal een richting had gekozen, kreeg ik mijn energie terug.
Ik begon stappen te zetten om mijn doel te bereiken: dierenactivist worden. Een daarvan was nieuwe media, die ik tijdens mijn masteropleiding bestudeerde.
Het klinkt misschien niet verwant aan dierenbescherming, maar deze studierichting was de beste manier om mijn kennis en interesses in te zetten als hulpmiddelen voor dierenbescherming. Simpel gezegd koos ik ervoor nieuwe media als middel te gebruiken, in plaats van nieuwe media zelf te onderzoeken.
In februari 2015 studeerde ik eindelijk af aan de universiteit. Na mijn afstuderen was ik van plan vrijwilligerswerk te doen in verwante vakgebieden, om praktijkervaring met dierenbescherming op te doen en mijn carrièrepad concreet vorm te geven. Maar zelf een organisatie vinden waar ik meer kon leren over de vooruitstrevende dierenbeschermingscultuur in Europa, bleek een hele opgave. Toen hoorde ik over een gap-yearprogramma en koos ik na een gesprek voor wat volgens mij het hardst nodig was: het ‘Griekse schildpaddenbeschermingsproject’.
Het gap year had in grote lijnen drie doelen.
Ten eerste wilde ik onderzoeken hoe het ervoor stond met gezelschapsdieren in Europa. Omdat dierenwelzijn in Europa goed is ingeburgerd, wilde ik het zelf zien en ervan leren, zodat ik die kennis naar ons land kon overbrengen. Ik dacht ook dat dit me zou helpen bij het plannen van toekomstige dierenbeschermingsprogramma’s.
Ten tweede wilde ik door me open te stellen voor enigszins andere culturen de vooroordelen en aannames van me afzetten die me beperkten.
Ik heb eens met vrienden die ik in Frankrijk had ontmoet over dieren gesproken. Toen ontdekte ik dat veel Fransen zelf vragen stellen bij nationale gerechten als foie gras (ganzenlever) en paardenvlees. Toen ik hen daarover hoorde praten, besefte ik dat mensen overal ter wereld vergelijkbare zorgen hebben; alleen de diersoort verschilt.
Tot slot wilde ik leren hoe ngo’s en dierenbeschermingsorganisaties in Europa te werk gaan.
Met deze drie doelen begon de voorbereiding op mijn gap year. Het plan was om door Europa te reizen en daarna deel te nemen aan een gap-yearproject voor schildpaddenbescherming in Griekenland.
Frankrijk (2 weken) - Spanje (3 weken) - Marokko (4 weken) -Griekenland(gap-yearproject)
Ik schatte de totale kosten van mijn gap year, inclusief de reis, op 6.000.000 won.
Het probleem was echter dat er in februari 2015, toen ik afstudeerde en met de voorbereidingen begon, 0 won op mijn bankrekening stond. Daarom nam ik tegelijk drie banen aan om geld bij elkaar te sprokkelen. Na drie maanden werken had ik, een maand voor mijn vertrek op gap year, ongeveer 3.000.000 won gespaard. Ik kwam 3.000.000 won tekort en wilde mijn ouders absoluut niet om hulp vragen. Na lang nadenken bedacht ik crowdfunding.
Ik had al een tijd minstens één keer crowdfunding willen proberen, dus ik begon vol enthousiasme. Maar fondsen werven en geld inzamelen bleek niet eenvoudig. Uiteindelijk bracht de crowdfunding 1.500.000 won op. Dat was veel minder dan het geplande budget, maar ik dacht dat het vast wel goed zou komen. En zo begon mijn gap year eindelijk.
Uiteindelijk kwam het toch goed.
Om geld te besparen verbleef ik meestal via Couchsurfing. In het begin ging er weleens iets mis, maar al snel ontdekte ik hoe ik veilig kon couchsurfen en kon ik goedkoop en met plezier bij mensen logeren. Als je een paar voorzorgsmaatregelen neemt, kun je veilig couchsurfen.
Ten eerste,Controleer de geschiedenis van de gastheer of gastvrouw: hoe lang en hoe vaak diegene al aan Couchsurfing heeft gedaan.
Ten tweede,Controleer wie de gezinsleden zijn die in hetzelfde huis wonen.
Ten derde,Lees de beoordelingen zorgvuldig voordat je een beslissing neemt. Wees voorzichtig als de beoordelingen vaag zijn of als er maar weinig beoordelingen zijn.
Na een Europese reis vol leuke en uiteenlopende ervaringen, en met de regels en kennis die ik onderweg had opgedaan, reisde ik verder naar Griekenland. Toen ik daar aankwam, was het heel vroeg in de ochtend en wist ik even niet waar ik was. Daarom had ik niet het gevoel dat het er heel anders was dan in de andere landen die ik had bezocht; ik vond het alleen wat schoner.
Gap year in Griekenland
Het leven bij de organisatie voor het behoud van zeeschildpadden, waar ik wat verdwaasd was aangekomen, was geweldig.
Hoewel ik er kwam om vrijwilligerswerk te doen, kon ik een leven leiden waarin vrijwilligerswerk, vrije tijd en culturele activiteiten goed in balans waren. Als je bijvoorbeeld drie uur vrijwilligerswerk deed, kon je daarna drie uur rusten, nadenken over wat je had gedaan of toekomstige activiteiten plannen. De deelnemers waren daardoor erg tevreden.
Een gewone dag begon om vijf uur ’s ochtends. Om halfzes gingen we op pad voor de ochtendronde. Tijdens die ochtendronde noteerden we de sporen van moederschildpadden die ’s nachts het strand op waren gekomen. We controleerden waar ze hun eieren hadden gelegd en beschermden de nesten die we vonden. Ook volgden en registreerden we de bewegingen van de schildpadden: waar ze vandaan kwamen en waar ze naartoe gingen.
Na de ochtendronde keerden we rond tien uur terug naar de accommodatie. We aten een laat ontbijt en deden daarna een dutje of rustten wat uit.
Om vier uur kwamen alle vrijwilligers bijeen om feedback te geven over problemen en mogelijke verbeteringen. Deze bijeenkomsten vonden maar twee keer per week plaats. We kregen dan ook uitleg over hoe we moesten omgaan met pas uitgekomen zeeschildpadjes en hoe we bezoekers moesten informeren.
Daarna voerden we campagne om nabijgelegen hotels en informatiecentra te vertellen over ons werk.
De campagneactiviteiten in hotels maakten indruk op me. De hotels die ik tot dan toe had meegemaakt, waren vooral gericht op luxe. Maar omdat veel gasten in de hotels in deze omgeving gezinnen waren, zagen de hotels onze campagne als waardevolle culturele en educatieve inhoud. Ze verwelkomden ons dan ook om activiteiten in hun hotels te organiseren.
Buiten deze activiteiten hadden de deelnemers vrije tijd. In die tijd konden ze samen feestjes organiseren of uitstapjes maken naar plaatsen in de buurt. De organisatie moedigde zulke activiteiten actief aan. Ze wilden niet dat deelnemers alleen vrijwilligerswerk deden en daarna weer naar huis gingen; ze wilden dat ze ook een prettige en leuke tijd hadden. Dankzij die sfeer bracht ik fijne momenten door met vrienden van over de hele wereld. Het was een periode waarin ik veel leerde.
Joy, Alejandro, Mackenzie
Er deden ongeveer dertig vrienden mee. De organisatie stelde de teams zo samen dat de deelnemers tijdens de activiteiten steeds wisselden, zodat alle dertig elkaar goed konden leren kennen. Ook spraken ze af dat vrienden uit hetzelfde land — bijvoorbeeld de Fransen wanneer ze onderling praatten — de gemeenschappelijke taal, Engels, moesten gebruiken, zodat niemand zich buitengesloten voelde.
Zo konden we, met deelnemers uit onder meer Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Canada, Duitsland, Rusland, Spanje, Denemarken en Korea, tijdens de lunch samen naar het strand gaan om te zonnebaden of te zwemmen, en uitstapjes maken om herinneringen op te doen.
Ondanks alle aandacht van de organisatie vond ik eenzaamheid in het begin het moeilijkst om te verdragen. Dat kwam doordat je hier, anders dan wanneer je tijdens het reizen mensen ontmoet en vrienden maakt, bij een groep hoort en als onderdeel van een gemeenschap moet leven. Daarom hield ik eerst wat afstand om de culturele verschillen te leren kennen en rustig contact te leggen. Maar toen ik eenmaal bevriend was geraakt, besefte ik dat ik die tijd had verspild. Ik dacht dat we, ondanks onze culturele verschillen, sneller een band hadden kunnen opbouwen en meer herinneringen hadden kunnen delen als ik er meteen voor was gegaan, elkaar had leren begrijpen en alles had ervaren.
Alle dertig vrienden konden goed met elkaar overweg, maar drie van hen zijn me het meest bijgebleven.
Joy, een Britse vriendin, hielp me vanaf het allereerste begin met het opzetten van de tenten en sliep in de tent naast de mijne. Ze vond het ook fijn om alleen te zijn. Zelfs zonder iets te zeggen lazen we vaak samen of lagen we op het strand om de tijd door te brengen. Hoewel we niet veel praatten, was ze een vriendin met wie ik een bijzondere band opbouwde door gewoon samen tijd door te brengen.
Ik was de enige Koreaan en er was precies één Spaanse vriend, Alejandro. Hij had een karakter dat leek op dat van mensen uit mijn land: hij deelde eten en at graag samen, was zorgzaam en lette altijd op anderen. Wanneer de Franse vrienden soms stiekem de afspraak om alleen Engels te spreken overtraden en Frans praatten — waardoor ik me op een vreemde manier naar Korea verlangde — zorgde hij er bewust voor dat ik veel aan het woord kwam en hield hij me gezelschap.
De Amerikaanse vriendin ‘Mackenzie’, met haar directe en openhartige persoonlijkheid, was erg sociaal. We werden zo close dat we diepgaande gesprekken voerden. Later begreep zij mijn Engels sneller dan wie dan ook en legde ze dingen uit wanneer andere vrienden me niet begrepen.
Naast het feit dat ik dankzij mijn tussenjaar vrienden kon maken die ik anders nooit had ontmoet, was het campingleven een van de bijzondere dingen aan deze plek. Dat is een van de redenen waarom ik het hier zo fijn vond. Het campingleven heeft zoveel voordelen — behalve dat het ’s ochtends soms koud is — dat het moeilijk is om er maar één te noemen.
Als ik er één moet kiezen, is het wel dat je onder de douche in de openlucht naar de sterrenhemel kunt kijken. Natuurlijk is er ook prima warm water. De douche- en toiletfaciliteiten zijn goed uitgerust en worden dagelijks schoongemaakt, dus ze zijn altijd netjes.
En het was zo handig dat ik geen make-up hoefde te dragen. De schildpadden zouden er immers toch niets van merken. De wifi was een beetje zwak, maar werkte prima, dus verrassend genoeg waren er geen ongemakken.
Ik ben veel veranderd.
Wat ik het meest merk, is dat ik nu van elk moment kan genieten. Om het iets specifieker te zeggen: ik heb geleerd hoe waardevol kleine dingen zijn. Niet alleen tijd, maar ook de mensen die me dierbaar zijn. Door er niet te zijn, besefte ik wat ik altijd als vanzelfsprekend had beschouwd.
Ik ontdekte ook hoe fijn het is om spullen weg te geven. Daar moet je alles meenemen als je het niet wegdoet. Soms neem je spullen mee, soms geef je ze weg, maar ik besefte dat je later niet spijt hebt dat je te veel hebt weggegeven, maar juist dat je te weinig hebt weggegeven. Dus nu kan ik zonder aarzelen delen wat ik heb.
Tot slot is mijn zelfvertrouwen toegenomen. Ik had immers een situatie waarin ik alles zelf had gepland en gekozen, goed aangepakt en ben daaruit teruggekeerd. Dat gaf me vertrouwen in mijn dromen. Een jaar geleden dacht ik alleen: ‘Ik wil dieren beschermen’, maar tijdens mijn tussenjaar heb ik dit idee in de praktijk ervaren en verder ontwikkeld.
Door deze ervaring besloot ik ook om me verder in dieren te verdiepen. In plaats van vaagweg, zoals vroeger, ‘dierenactivist’ te willen worden, wil ik dieren gedragsdeskundige worden of iemand die systematische programma’s voor dierenbescherming opzet.
Plannen voor de toekomst
Vanaf nu wil ik programma’s blijven plannen en media blijven maken om mijn eigen content over dierenbescherming op te bouwen. Ik blijf studeren in aanverwante vakgebieden en haal stap voor stap certificaten om me verder te professionaliseren.
Omdat het eenmansbedrijf dat ik momenteel run geen vast inkomen oplevert, zal ik waarschijnlijk daarnaast in een dierenkliniek of in een andere dierenbranche gaan werken.
Ik overweeg ook een aanbod om ergens aan de slag te gaan dat ik een paar dagen geleden kreeg. Het werk heeft te maken met gezelschapsdieren en sluit aan bij de richting die ik op wil. Als de kans zich voordoet, neem ik die baan misschien aan.
Wat betekent een tussenjaar voor mij?
Beker
De ‘ik’ kan de beker zijn, maar ook de periode die een tussenjaar heet. Voor mij was het tussenjaar een tijd waarin ik nutteloze dingen uit die beker schonk en hem met nieuwe dingen vulde.
Tijdens mijn tussenjaar schonk ik vooroordelen, vooringenomenheid, stress en onnodige verlangens uit de beker. Vroeger voelde ik me pas gerust als ik het druk had. Tegelijkertijd maakte ik me er druk om dat ik niet van mijn vrije tijd kon genieten.
Tegenwoordig heb ik geleerd om van mijn vrije tijd te genieten terwijl ik ook van mijn werk geniet. Je hoeft alleen maar van elk moment te genieten. Als je niet alleen op de toekomst gericht bent en je je richting niet uit het oog verliest, kun je zo met plezier blijven leven.
En wat ik nieuw in de beker deed, waren zelfvertrouwen, moed, overtuiging, een concrete droom en gemoedsrust.
Hoe was mijn tussenjaar?
Ervaring ★★★★★
Ik heb een ervaring opgedaan die in veel opzichten aan mijn verwachtingen voldeed.
Leren ★★★★☆
Als mijn basiskennis van het Engels wat beter wordt, denk ik dat die laatste ster erbij komt.
Omgeving ★★★★☆
De route ernaartoe is in het begin niet gemakkelijk. Maar de leefomgeving is echt heel erg goed.
Veiligheid ★★★★☆
Ik heb mijn tent nog nooit met een hangslot afgesloten. Bovendien is het een veilige buurt, zelfs als je om één of twee uur ’s nachts naar buiten gaat.
Vrije tijd ★★★★★
Deelnemers zeiden zelfs: ‘Dit is geen vrijwilligerswerk, maar vakantie.’ Als je iets wilt doen, krijg je de tijd en de ruimte om het te doen.
Startpagina
