Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Kreeg een positievere kijk op het leven en meer zelfvertrouwen #Ervoer hoe het is om mijn kinderdroom na te streven #Ervoer de vrijheid om zich geen zorgen te maken over de mening van anderen
Ik stopte met de middelbare school en ging werken. Wat begon met bediening in een restaurant, leidde ertoe dat ik de zaak ging runnen. Door verdere ervaring in de horeca besefte ik dat werk in de dienstverlening bij me paste. Omdat ik het vak goed wilde leren, ging ik op latere leeftijd naar de universiteit, maar ik vond het onderwijs totaal anders dan ik had verwacht en besloot na één semester te stoppen. Nadat ik weer was gestopt met de baan die ik opnieuw had opgepakt, voelde ik dat ik de problemen moest vinden — of beter gezegd, vinden én oplossen — die ik niet had kunnen of niet had willen herkennen: waar het mis was gegaan.
-Een student van Harvard vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken / Park Mi-ae, gapper van de gapyearstam / Gap year van 12 weken |
"Een ervaring die je in je jeugd kunt opdoen"
Het was een trefwoord dat ik in de zoekbalk op internet typte tijdens de pauze die ontstond nadat ik mijn baan had opgezegd.
Dankzij die zoekopdracht ontdekte ik toevallig een gapyearblog.
Ik stopte met de middelbare school en ging werken. Wat begon met bediening in een restaurant, leidde ertoe dat ik de zaak ging runnen. Door verdere ervaring in de horeca besefte ik dat werk in de dienstverlening bij me paste. Omdat ik het vak goed wilde leren, ging ik op latere leeftijd naar de universiteit, maar ik vond het onderwijs totaal anders dan ik had verwacht en besloot na één semester te stoppen.Nadat ik was gestopt met de baan die ik opnieuw had opgepakt, kon — of beter gezegd, wilde — ik niet vinden waar het mis was gegaan. Ik wilde dat probleem opsporen.oplossenIk voelde dat ik dat moest doen.
De eerste keer dat ik op zoek ging naar het gap year waarover ik had gehoord, was om advies te krijgen over mijn gap year. Oorspronkelijk wilde ik zelf gapyearwebsites bekijken en een project kiezen, maar dat leek me overweldigend. Ik kon niet goed bedenken wat ik leuk vond of welke ervaringen ik nodig had. Daarom besloot ik te beginnen met een adviesgesprek.
Eerlijk gezegd had ik niet veel verwachtingen van het adviesgesprek.
Ik had eerder ergens anders begeleiding gehad en verwachtte dus iets vergelijkbaars. Ik dacht dat zelfs een beetje hulp bij het plannen van een gap year het makkelijker zou maken om het later te plannen en uit te voeren.
Maar het adviesgesprek was totaal anders dan ik had verwacht.
Allereerst werd mijn blik verruimd. Ik had mezelf altijd als een negatief persoon gezien, maar die kijk veranderde en ik had het gevoel dat mijn leven zelf ook veranderde. Bovenal ben ik niet iemand die veel over zichzelf vertelt, maar ze hielpen me dingen naar boven te halen die ik niet gemakkelijk aan iemand kon vertellen en hielpen me die op een rijtje te zetten. Dat waardeerde ik enorm. Toen ik de gedachten en problemen die ik alleen vaag voor mezelf had gehouden concreet maakte en ordende,werd ook duidelijker wat ik voortaan moest doen en hoe ik dat moest aanpakken..
Tijdens het adviesgesprek over mijn gap year besloot ik een taalopleiding in de Filipijnen te volgen en daarna stage te lopen bij een ngo in Chiang Mai, Thailand.Ik was niet bijzonder geïnteresseerd in vrijwilligerswerk. Zelfs tijdens mijn verblijf in de Filipijnen om de taal te studeren, maakte ik me vaak zorgen en vroeg ik me af of ik er echt naartoe kon gaan en het goed zou doen. Maar ik wilde na al die zorgen niet opgeven, dus kon ik alleen maar vertrouwen hebben.
Ik paste me gemakkelijk aan het leven in de Filipijnen aan.
Mijn vrienden kwamen uit vergelijkbare Aziatische culturen, zoals Japan en Taiwan, dus we werden al snel close. Hoewel mijn Engels niet goed was, kreeg ik meer vertrouwen in mijn Engels doordat ik met buitenlandse vrienden samenwoonde.
De lessen waren per klas verschillend ingedeeld. In mijn geval had ik drie uur privéles, drie uur les in een kleine groep, drie uur les in een grote groep en twee uur zelfstudie. In het weekend reisden we met vrienden naar eilanden in de buurt van de taalschool, zoals Camotes, Oslob en Moalboal.
Ik kon het goed vinden met alle vrienden met wie ik tijd doorbracht, maar degene die ik me het best herinner, was mijn Japanse kamergenote, die als een oudere zus voor me was. Hoewel geen van ons beiden goed Engels sprak, legden we elke avond een woordenboek open en praatten we tot we in slaap vielen. Ze luisterde goed en gaf me advies over dingen waar ik alleen over had nagedacht — onbelangrijke zaken waarbij vrienden misschien zouden zeggen: "Waarom heb je het daarover?"
Chiang Mai, Thailand
Nadat ik mijn taalstudie in de Filipijnen had afgerond, keerde ik ongeveer een week terug naar Korea en vertrok toen opnieuw naar Chiang Mai, Thailand.
Toen ik aan mijn gap year begon, had ik niet echt doelen die ik absoluut moest bereiken. Maar,een doelontstond vanzelf tijdens mijn gap year in Thailand.
In de eerste periode in Thailand was het moeilijkste dat ik moest werken in een omgeving waar de communicatie stroef verliep door onbekende mensen en taalproblemen. Maar naarmate ik beetje bij beetje vrienden maakte en steeds vaker gebruikte uitdrukkingen leerde, kreeg ik meer vertrouwen. Ook kreeg ik de moed om de problemen en zorgen te overwinnen die ik in Korea had gehad.
Mijn eerste doel was om af te komen van mijn gewoonte om me te veel aan te trekken van wat anderen van me vonden. Ook wilde ik zien hoeveel ik op eigen kracht kon doen in een onbekende omgeving. Tot slot wilde ik tijdens dit gap year, dat ik nam nadat ik mijn baan had opgezegd, nagaan wat mijnaanlegwas en die ontdekken. Mijn gap year in Chiang Mai, Thailand, begon met drie doelen.
Mijn eerste indruk van de organisatie was: ''het is veel landelijker dan ik had verwacht.'' Waar ik ook keek, ik zag alleen bomen en gras. Maar naarmate de tijd verstreek, begon ik deze omgeving fijn te vinden. Met de schone lucht, de stilte en de ontspannen sfeer was het leven hier elke dag heerlijk.
Het werk dat ik deed, was voor de organisatie.Fotografie.Het hield in dat ik de organisatie met foto's onder de aandacht bracht. Ik werkte in het socialmarketingteam: ik fotografeerde evenementen, nieuws en fondsenwervingsactiviteiten van de organisatie, bewerkte die foto's en plaatste ze op Facebook of gebruikte ze in promotiemateriaal. Omdat ik verantwoordelijk was voor de fotografie, werd mijn werk op veel plekken gebruikt en had ik veel te doen.
Een ander project wasKoreaans lesgeven.De leerlingen waren middelbare scholieren die van Korea hielden. Wanneer ik deze kinderen Koreaans gaf, kwamen er jongere kinderen om ons heen staan en leerden we soms samen eenvoudige woorden.
Op een gewone dag werd ik meestal rond half negen wakker enging ik om 9.00 uur naar mijn werk.Dan kwam ik op mijn werk aan.
Als ik naar het dagschema keek en eropuit moestom foto's te maken,ging ik op pad; anders gebruikte ik Photoshop vooral omaf te bewerkenbeelden. Dat was voornamelijk wat ik deed. Meestal was ik klaar met werken om17.00uur, maar op dagen dat ik Koreaanse les gaf, gaf ik voor ik naar huis ging nog een halfuur tot een uur les.
Na het werk at ik met vrienden, deed ik de was of nam ik tijd voor mezelf.
De vrienden met wie ik samenwoonde, kwamen uit verschillende landen, zoals de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Frankrijk, de Dominicaanse Republiek en Polen. Ze waren allemaal vriendelijk en vrolijk, dus ik kon zonder problemen van mijn gap year genieten. Met deze vrienden reed ik vaak op motoren enging op reis.We reden op motoren naar de hoogste berg van Thailand om te wandelen, en reden naar Chiang Dao, vlak bij Chiang Mai. Daar brachten we een nacht door in een hut, diep in het bos op de top van de berg.
Tijdens het tussenjaar was mijn persoonlijkheid het moeilijkst.
Omdat ik passief was en me te veel aantrok van wat anderen dachten, piekerde ik vaak in mijn eentje over dingen waar anderen zich niet eens druk om maakten. De problemen die ik aanvankelijk met Engels had, hielden ook verband met dat aspect van mijn persoonlijkheid.
Wat Engels betreft,wachtte ik gewoon tot ik het kon begrijpen. Ik werd niet ongeduldig, maar bleef proberen te begrijpen wat mijn vrienden zeiden. Mijn vrienden wisten dat ik niet goed was in Engels, dus spraken ze langzaam. Na ongeveer een maand waarin ik me op luisteren had gericht, begon ik veelgebruikte uitdrukkingen te herkennen, kreeg ik meer zelfvertrouwen en begon ik steeds meer Engels te spreken.
De blik van anderen te veel op me gericht voelenwist ik dankzij deze omgeving te overwinnen. Er is een gebeurtenis die een keerpunt werd. Omdat de organisatie over het algemeen zelfstandig werkte, voelde niemand zich opgejaagd en verliep het werk op een vrije, ontspannen manier.
Op een dag had ik midden op de werkdag al mijn werk af. Omdat ik me ongemakkelijk voelde om daar zomaar te blijven zitten, reed ik op mijn motor naar buiten om koffie te drinken. Op de terugweg begon ik me zorgen te maken. Zou ik op mijn kop krijgen omdat ik tijdens werktijd was weggegaan? Zou iemand merken dat ik weg was en naar me op zoek gaan? Maar toen ik terugkwam bij de organisatie, was er niemand die zich zorgen om me had gemaakt.
Deze gebeurtenis bleek een groter keerpunt dan ik had verwacht. Ik besefte dat anderen zich niet zo veel zorgen om mij maakten als ik dacht. Toen ik dat eenmaal accepteerde, hield ik op me druk te maken om anderen. Toen ik me niet meer druk maakte om elke handeling of gezichtsuitdrukking van anderen, begon ik vanzelf...MezelfIk begon me op mezelf te richten: op hoe ik me nu voel en wat ik wil.
Ik stopte met de middelbare school en ging werken. Wat begon met bediening in een restaurant, leidde ertoe dat ik de zaak ging runnen. Door verdere ervaring in de horeca besefte ik dat werk in de dienstverlening bij me paste. Omdat ik het vak goed wilde leren, ging ik op latere leeftijd naar de universiteit, maar ik vond het onderwijs totaal anders dan ik had verwacht en besloot na één semester te stoppen. Nadat ik weer was gestopt met de baan die ik opnieuw had opgepakt, voelde ik dat ik de problemen moest vinden — of beter gezegd, vinden én oplossen — die ik niet had kunnen of niet had willen herkennen: waar het mis was gegaan.
-Een student van Harvard vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken / Park Mi-ae, gapper van de gapyearstam / Gap year van 12 weken |
"Een ervaring die je in je jeugd kunt opdoen"
Het was een trefwoord dat ik in de zoekbalk op internet typte tijdens de pauze die ontstond nadat ik mijn baan had opgezegd.
Dankzij die zoekopdracht ontdekte ik toevallig een gapyearblog.
Ik stopte met de middelbare school en ging werken. Wat begon met bediening in een restaurant, leidde ertoe dat ik de zaak ging runnen. Door verdere ervaring in de horeca besefte ik dat werk in de dienstverlening bij me paste. Omdat ik het vak goed wilde leren, ging ik op latere leeftijd naar de universiteit, maar ik vond het onderwijs totaal anders dan ik had verwacht en besloot na één semester te stoppen.Nadat ik was gestopt met de baan die ik opnieuw had opgepakt, kon — of beter gezegd, wilde — ik niet vinden waar het mis was gegaan. Ik wilde dat probleem opsporen.oplossenIk voelde dat ik dat moest doen.
De eerste keer dat ik op zoek ging naar het gap year waarover ik had gehoord, was om advies te krijgen over mijn gap year. Oorspronkelijk wilde ik zelf gapyearwebsites bekijken en een project kiezen, maar dat leek me overweldigend. Ik kon niet goed bedenken wat ik leuk vond of welke ervaringen ik nodig had. Daarom besloot ik te beginnen met een adviesgesprek.
Eerlijk gezegd had ik niet veel verwachtingen van het adviesgesprek.
Ik had eerder ergens anders begeleiding gehad en verwachtte dus iets vergelijkbaars. Ik dacht dat zelfs een beetje hulp bij het plannen van een gap year het makkelijker zou maken om het later te plannen en uit te voeren.
Maar het adviesgesprek was totaal anders dan ik had verwacht.
Allereerst werd mijn blik verruimd. Ik had mezelf altijd als een negatief persoon gezien, maar die kijk veranderde en ik had het gevoel dat mijn leven zelf ook veranderde. Bovenal ben ik niet iemand die veel over zichzelf vertelt, maar ze hielpen me dingen naar boven te halen die ik niet gemakkelijk aan iemand kon vertellen en hielpen me die op een rijtje te zetten. Dat waardeerde ik enorm. Toen ik de gedachten en problemen die ik alleen vaag voor mezelf had gehouden concreet maakte en ordende,werd ook duidelijker wat ik voortaan moest doen en hoe ik dat moest aanpakken..
Tijdens het adviesgesprek over mijn gap year besloot ik een taalopleiding in de Filipijnen te volgen en daarna stage te lopen bij een ngo in Chiang Mai, Thailand.Ik was niet bijzonder geïnteresseerd in vrijwilligerswerk. Zelfs tijdens mijn verblijf in de Filipijnen om de taal te studeren, maakte ik me vaak zorgen en vroeg ik me af of ik er echt naartoe kon gaan en het goed zou doen. Maar ik wilde na al die zorgen niet opgeven, dus kon ik alleen maar vertrouwen hebben.
Ik paste me gemakkelijk aan het leven in de Filipijnen aan.
Mijn vrienden kwamen uit vergelijkbare Aziatische culturen, zoals Japan en Taiwan, dus we werden al snel close. Hoewel mijn Engels niet goed was, kreeg ik meer vertrouwen in mijn Engels doordat ik met buitenlandse vrienden samenwoonde.
De lessen waren per klas verschillend ingedeeld. In mijn geval had ik drie uur privéles, drie uur les in een kleine groep, drie uur les in een grote groep en twee uur zelfstudie. In het weekend reisden we met vrienden naar eilanden in de buurt van de taalschool, zoals Camotes, Oslob en Moalboal.
Ik kon het goed vinden met alle vrienden met wie ik tijd doorbracht, maar degene die ik me het best herinner, was mijn Japanse kamergenote, die als een oudere zus voor me was. Hoewel geen van ons beiden goed Engels sprak, legden we elke avond een woordenboek open en praatten we tot we in slaap vielen. Ze luisterde goed en gaf me advies over dingen waar ik alleen over had nagedacht — onbelangrijke zaken waarbij vrienden misschien zouden zeggen: "Waarom heb je het daarover?"
Chiang Mai, Thailand
Nadat ik mijn taalstudie in de Filipijnen had afgerond, keerde ik ongeveer een week terug naar Korea en vertrok toen opnieuw naar Chiang Mai, Thailand.
Toen ik aan mijn gap year begon, had ik niet echt doelen die ik absoluut moest bereiken. Maar,een doelontstond vanzelf tijdens mijn gap year in Thailand.
In de eerste periode in Thailand was het moeilijkste dat ik moest werken in een omgeving waar de communicatie stroef verliep door onbekende mensen en taalproblemen. Maar naarmate ik beetje bij beetje vrienden maakte en steeds vaker gebruikte uitdrukkingen leerde, kreeg ik meer vertrouwen. Ook kreeg ik de moed om de problemen en zorgen te overwinnen die ik in Korea had gehad.
Mijn eerste doel was om af te komen van mijn gewoonte om me te veel aan te trekken van wat anderen van me vonden. Ook wilde ik zien hoeveel ik op eigen kracht kon doen in een onbekende omgeving. Tot slot wilde ik tijdens dit gap year, dat ik nam nadat ik mijn baan had opgezegd, nagaan wat mijnaanlegwas en die ontdekken. Mijn gap year in Chiang Mai, Thailand, begon met drie doelen.
Mijn eerste indruk van de organisatie was: ''het is veel landelijker dan ik had verwacht.'' Waar ik ook keek, ik zag alleen bomen en gras. Maar naarmate de tijd verstreek, begon ik deze omgeving fijn te vinden. Met de schone lucht, de stilte en de ontspannen sfeer was het leven hier elke dag heerlijk.
Het werk dat ik deed, was voor de organisatie.Fotografie.Het hield in dat ik de organisatie met foto's onder de aandacht bracht. Ik werkte in het socialmarketingteam: ik fotografeerde evenementen, nieuws en fondsenwervingsactiviteiten van de organisatie, bewerkte die foto's en plaatste ze op Facebook of gebruikte ze in promotiemateriaal. Omdat ik verantwoordelijk was voor de fotografie, werd mijn werk op veel plekken gebruikt en had ik veel te doen.
Een ander project wasKoreaans lesgeven.De leerlingen waren middelbare scholieren die van Korea hielden. Wanneer ik deze kinderen Koreaans gaf, kwamen er jongere kinderen om ons heen staan en leerden we soms samen eenvoudige woorden.
Op een gewone dag werd ik meestal rond half negen wakker enging ik om 9.00 uur naar mijn werk.Dan kwam ik op mijn werk aan.
Als ik naar het dagschema keek en eropuit moestom foto's te maken,ging ik op pad; anders gebruikte ik Photoshop vooral omaf te bewerkenbeelden. Dat was voornamelijk wat ik deed. Meestal was ik klaar met werken om17.00uur, maar op dagen dat ik Koreaanse les gaf, gaf ik voor ik naar huis ging nog een halfuur tot een uur les.
Na het werk at ik met vrienden, deed ik de was of nam ik tijd voor mezelf.
De vrienden met wie ik samenwoonde, kwamen uit verschillende landen, zoals de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Frankrijk, de Dominicaanse Republiek en Polen. Ze waren allemaal vriendelijk en vrolijk, dus ik kon zonder problemen van mijn gap year genieten. Met deze vrienden reed ik vaak op motoren enging op reis.We reden op motoren naar de hoogste berg van Thailand om te wandelen, en reden naar Chiang Dao, vlak bij Chiang Mai. Daar brachten we een nacht door in een hut, diep in het bos op de top van de berg.
Tijdens het tussenjaar was mijn persoonlijkheid het moeilijkst.
Omdat ik passief was en me te veel aantrok van wat anderen dachten, piekerde ik vaak in mijn eentje over dingen waar anderen zich niet eens druk om maakten. De problemen die ik aanvankelijk met Engels had, hielden ook verband met dat aspect van mijn persoonlijkheid.
Wat Engels betreft,wachtte ik gewoon tot ik het kon begrijpen. Ik werd niet ongeduldig, maar bleef proberen te begrijpen wat mijn vrienden zeiden. Mijn vrienden wisten dat ik niet goed was in Engels, dus spraken ze langzaam. Na ongeveer een maand waarin ik me op luisteren had gericht, begon ik veelgebruikte uitdrukkingen te herkennen, kreeg ik meer zelfvertrouwen en begon ik steeds meer Engels te spreken.
De blik van anderen te veel op me gericht voelenwist ik dankzij deze omgeving te overwinnen. Er is een gebeurtenis die een keerpunt werd. Omdat de organisatie over het algemeen zelfstandig werkte, voelde niemand zich opgejaagd en verliep het werk op een vrije, ontspannen manier.
Op een dag had ik midden op de werkdag al mijn werk af. Omdat ik me ongemakkelijk voelde om daar zomaar te blijven zitten, reed ik op mijn motor naar buiten om koffie te drinken. Op de terugweg begon ik me zorgen te maken. Zou ik op mijn kop krijgen omdat ik tijdens werktijd was weggegaan? Zou iemand merken dat ik weg was en naar me op zoek gaan? Maar toen ik terugkwam bij de organisatie, was er niemand die zich zorgen om me had gemaakt.
Deze gebeurtenis bleek een groter keerpunt dan ik had verwacht. Ik besefte dat anderen zich niet zo veel zorgen om mij maakten als ik dacht. Toen ik dat eenmaal accepteerde, hield ik op me druk te maken om anderen. Toen ik me niet meer druk maakte om elke handeling of gezichtsuitdrukking van anderen, begon ik vanzelf...MezelfIk begon me op mezelf te richten: op hoe ik me nu voel en wat ik wil.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
