Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik vond innerlijke rust en ontwikkelde idealen en dromen #Ik leerde van de kinderen en deed massagevaardigheden op #Ik ging erheen om te geven, maar kwam terug met veel meer dan ik had ontvangen
Het staat vast dat dit een van de zeldzame, kostbare momenten in mijn leven was. Waar ik vroeger alleen keek naar de realiteit voor mijn neus, kan ik nu meer ontspannen zijn en mijn eigen idealen en dromen hebben.
-Vrijwilligerswerk in Bangkok, Thailand — een warme stad waar ngo’s uit de hele wereld samenkomen / Jueunji, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 8 weken |
8 jaar in Japan
Als er iets is waarin ik anders ben dan anderen, dan is het wel dat ik ongeveer acht jaar in Japan heb gewoond. Ik ging naar Japan omdat er in Korea een universiteit was waar ik heel graag naartoe wilde, maar ik zakte voor het toelatingsexamen. Ik deed een voorbereidingsjaar, maar zakte opnieuw. Ik wilde het geen derde keer proberen, dus ontvluchtte ik de realiteit en ging naar Japan...om in het buitenland te studerenIk ging.
Ik moest alles weer vanaf het begin leren.Ik begon met Japans leren.Ik studeerde twee jaar lang hard, enWaseda-universiteitIk werd toegelaten tot de faculteit Handelswetenschappen (faculteit Bedrijfskunde) van de Waseda-universiteit, maar het studentenleven was niet zoals ik het me had voorgesteld. Simpel gezegd was er niets bijzonders aan. Ik kon dus geen plezier vinden in mijn studie en de vier jaar vlogen voorbij terwijl ik genoot van mijn bijbaan bij Starbucks — de mensen met wie ik werkte en de taken die ik kreeg.
Bij Starbucks was ik inmiddels zover dat ik nieuwe medewerkers inwerkte. Ik dacht dat ik na mijn afstuderen in Japan kon werken. Daarom ging ik aan de slag bij de afdeling bedrijfsplanning van een levensverzekeringsmaatschappij. Ik vond het bedrijf erg leuk. Mijn collega’s waren heel aardig, maar als ik naar mijn oudere collega’s keek, kon ik mijn toekomst voor me zien.Workaholic. Als ik daar was blijven werken, had ik het gevoel dat ik uiteindelijk iemand zou worden voor wie werk alles was en dat het moeilijk zou zijn om ermee te stoppen. Daarom besloot ik ontslag te nemen en terug te keren naar Korea.
Zo keerde ik terug naar Korea. Voordat ik aan een nieuwe baan begon, wilde ik een tussenjaar nemen om uit te rusten. Tijdens dat tussenjaar wilde ik niet alleen reizen, maar ook iets zinvols doen. Daarom ging ik op zoek naar een vrijwilligersproject.
Terug naar afvan
Omdat ik geïnteresseerd was in onderwijs voor kinderen,mijn padwilde ik nagaan of dit misschien mijn pad was. Bovendien krijg je zelden de kans om twee maanden in Bangkok te wonen. Daarom besloot ik in Bangkok alles uit te proberen wat ik wilde doen. Zo leerde ik voetmasseren en Muay Thai, en had ik veel plezier (lacht).
Ik besefte ook dat het niet zo belangrijk is om iets te doen om het aan anderen te laten zien. Naar Japan gaan om te studeren, een universiteit kiezen en een baan kiezen — dat waren allemaal dingen die ik deed om indruk op iemand te maken. Maar ik besefte dat dat niet was waar het om ging. Dus toen ik voor het eerst naar Japan kwam,had ik al eens geprobeerd terug naar af te gaan. Ik wilde nog een keer terug naar af, en deze keereen leven voor mezelfwilde ik op een mooie manier beginnen.
Het verlangen om een tussenjaar te nemen — niet krampachtig alles vast te houden, maar met een gerust hart te leven — was hetuitgangspuntDat was het. Mijn tussenjaar was dat.
Vrijwilligersproject
Zo begon het vrijwilligersproject in Bangkok. De organisatie wilde dat we de kinderen Engelse les gaven. Maar ik was geen moedertaalspreker en mijn Engels was ook niet bijzonder goed, dus ik had weinig zelfvertrouwen. Toch kreeg ik veel hulp door de handleiding van de organisatie te bekijken en op de eerste en tweede dag samen met een andere docent de lessen te observeren om te zien hoe die lesgaf.
Toen ik eenmaal zelf lesgaf, leidde ik de lessen op de manier die ik wilde. Bijvoorbeeldmerkte ik dat de kinderen, als ik hun leerboeken gaf, er vaak doorheen bladerden en niet geconcentreerd waren. Daarom liet ik ze presentaties geven en dergelijke. Ik zag dat de kinderen graag naar het bord kwamen om te schrijven, dus probeerde ik ze vaak de kans te geven om naar voren te komen en te schrijven.
Om een gewone dag te beschrijven,begin ik om 9 uur ’s ochtends met werken.Ik geef twee uur les.Ik gaf les aan vier klassen.Ik werkte op vier kleuterscholen en reisde ertussen; ze lagen naast elkaar, dus de reistijd was ongeveer 1 à 2 minuten. ElkeIk gaf les volgens het niveau dat bij elke klas paste, en elke klas had ongeveer 15 tot 20 kinderen. Bovendien was er in elke klas een lokale leerkracht die veel hielp, dus het was niet moeilijk.
Na de les ging ik terug naar het centrum, schreef evaluatieverslagen, lunchte en rustte even uit. Vanaf 2 uur hielp ik de leerkrachten met de zorg voor de jongere kinderen — nadat ze wakker waren geworden uit hun middagdutje, een tussendoortje hadden gegeten en totdat hun moeders hen kwamen ophalen — tot 4 uur.Daarna had ik vrije tijd. Ik had niet zo veel werk. Eigenlijk hoefde ik alleen Engels te geven aan de kinderen, maar ik vroeg de organisatie om ook de taak toe te voegen om tot 4 uur voor de kinderen te zorgen.
In mijn vrije tijd ging ik Muay Thai leren. Als ik extra tijd had, verkende ik Bangkok, en in het weekend reisde ik soms naar plaatsen in de buurt, zoals Ayutthaya of de drijvende markt van Amphawa.In het weekend ging ik ook naar een massageschool om voetmassage te leren.
Wat was moeilijk?
Toen ik net aankwam, was er geen warm water in de accommodatie.Ik had nog nooit op die manier gewoond, dus het was een cultuurschok. Maar na verloop van tijd raakte ik eraan gewend. Na 1 à 2 weken kon ik er zonder ongemak leven. Van de vier klassen waaraan ik lesgaf, waren de kinderen van de tweede klas bovendien heel leergierig.Ze waren zo slim en wilden zo graag meer leren dat ik na die les helemaal uitgeput was. Toch wilde ik ze, omdat ze zo hun best deden, nog meer leren. Daardoor heb ik geen herinneringen aan de lessen met de kinderen als moeilijk.
Leren van de kinderen
Ik had nog nooit zoveel tijd met jonge kinderen doorgebracht, dus hun gezelschap zette me aan het denken. Tijdens een les over uitdrukkingen voor kleuren liet ik eens een afbeelding van een boom zien en vroeg ik welke kleur die had. Ikdacht dat de boom bruin was en verwachtte dat de kinderen vanzelfsprekend ‘bruin’ zouden antwoorden, maar ze zeiden ‘wit’. Toen ik nog eens keek, besefte ik dat hij door het zonlicht inderdaad wit kon lijken. Telkens als ik naar een afbeelding van een boom keek, dacht ik automatisch aan de kleur van de boom — bruin — ongeacht hoe het licht erop viel. Ik was geschokt toen ik besefte dat ik mezelf had beperkt door het antwoord vooraf al vast te leggen.
De kinderen voor wie ik ’s middags zorgde, waren ongeveer 3 à 4 jaar oud. Sommigen waren verlegen bij vreemden. Maar na verloop van tijd kwamen ze uit zichzelf naar me toe, gaven me een knuffel en begroetten me blij. Door voortdurend voor ze te zorgen en genegenheid te tonen, stelden ze zich langzaam open. Ik had het gevoel dat mensen reageren wanneer je je hart openstelt en oprecht bent. Tijdens de oriëntatie voor het tussenjaar werd ons verteld dat we hier vrijwilligerswerk zouden doen, maar uiteindelijk zelf genezing zouden vinden. En ik heb werkelijk een overvloed aan liefde van de kinderen ontvangen.
Tussenjaar: voor en na
Het is niet echt een keerpunt. Nu ik bijna 30 jaar oud ben, zou het misschien overdreven zijn om te zeggen dat deze periode mijn leven volledig heeft veranderd. Maar het was zeker een van dekostbare periodesDat staat vast. Waar ik vroeger alleen keek naar de werkelijkheid voor mijn neus, kan ik nu meer ontspannen zijn en mijn idealen en dromen koesteren.
Wat betekent een tussenjaar voor mij?
Ik ging om iets te geven, maar uiteindelijk kreeg ik zelf veel; het was ook een periode waarin ik echt goed kon uitrusten.
Mijn tussenjaar is?
Ervaring ★★★★★
Waar anders kun je zo'n ervaring opdoen? Zelfs als je erheen wilt, weet je echt niet hoe.
Ik kon een van de projecten van Gap Year kiezen en deed waardevolle ervaring op met de kinderen.
Leren ★★★★☆
Ik heb veel geleerd van deze ervaring. Ik heb veel nagedacht, stilgestaan bij mijn levenspad en ook Muay Thai en masseren geleerd.
Na afloop van Gap Year moest ik even terug naar Japan. Daar ontmoette ik vrienden van de kerk, die me vaak vertelden dat ik er een stuk ontspannener uitzag. Dat te horen doet me beseffen dat Gap Year een fijne periode voor me was.
Omgeving ★★★☆☆
De badkamers waren in het begin even wennen, maar over het algemeen was alles prima. De accommodatie had krachtige airconditioning en ventilatoren, en het eten was heerlijk, dus er waren geen grote problemen.
Veiligheid ★★★★☆
Ik ging 's avonds niet vaak uit, dus voelde ik me veilig.
Vrije tijd ★★★★★
Ik heb veel vrije tijd voor mezelf, dus ik kan alles doen wat ik wil. Ik zocht informatie op internet en maakte zelfs een fietstocht 's nachts. Bangkok is een toeristische bestemming, dus...Er is van alles te doen.
Het staat vast dat dit een van de zeldzame, kostbare momenten in mijn leven was. Waar ik vroeger alleen keek naar de realiteit voor mijn neus, kan ik nu meer ontspannen zijn en mijn eigen idealen en dromen hebben.
-Vrijwilligerswerk in Bangkok, Thailand — een warme stad waar ngo’s uit de hele wereld samenkomen / Jueunji, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 8 weken |
8 jaar in Japan
Als er iets is waarin ik anders ben dan anderen, dan is het wel dat ik ongeveer acht jaar in Japan heb gewoond. Ik ging naar Japan omdat er in Korea een universiteit was waar ik heel graag naartoe wilde, maar ik zakte voor het toelatingsexamen. Ik deed een voorbereidingsjaar, maar zakte opnieuw. Ik wilde het geen derde keer proberen, dus ontvluchtte ik de realiteit en ging naar Japan...om in het buitenland te studerenIk ging.
Ik moest alles weer vanaf het begin leren.Ik begon met Japans leren.Ik studeerde twee jaar lang hard, enWaseda-universiteitIk werd toegelaten tot de faculteit Handelswetenschappen (faculteit Bedrijfskunde) van de Waseda-universiteit, maar het studentenleven was niet zoals ik het me had voorgesteld. Simpel gezegd was er niets bijzonders aan. Ik kon dus geen plezier vinden in mijn studie en de vier jaar vlogen voorbij terwijl ik genoot van mijn bijbaan bij Starbucks — de mensen met wie ik werkte en de taken die ik kreeg.
Bij Starbucks was ik inmiddels zover dat ik nieuwe medewerkers inwerkte. Ik dacht dat ik na mijn afstuderen in Japan kon werken. Daarom ging ik aan de slag bij de afdeling bedrijfsplanning van een levensverzekeringsmaatschappij. Ik vond het bedrijf erg leuk. Mijn collega’s waren heel aardig, maar als ik naar mijn oudere collega’s keek, kon ik mijn toekomst voor me zien.Workaholic. Als ik daar was blijven werken, had ik het gevoel dat ik uiteindelijk iemand zou worden voor wie werk alles was en dat het moeilijk zou zijn om ermee te stoppen. Daarom besloot ik ontslag te nemen en terug te keren naar Korea.
Zo keerde ik terug naar Korea. Voordat ik aan een nieuwe baan begon, wilde ik een tussenjaar nemen om uit te rusten. Tijdens dat tussenjaar wilde ik niet alleen reizen, maar ook iets zinvols doen. Daarom ging ik op zoek naar een vrijwilligersproject.
Terug naar afvan
Omdat ik geïnteresseerd was in onderwijs voor kinderen,mijn padwilde ik nagaan of dit misschien mijn pad was. Bovendien krijg je zelden de kans om twee maanden in Bangkok te wonen. Daarom besloot ik in Bangkok alles uit te proberen wat ik wilde doen. Zo leerde ik voetmasseren en Muay Thai, en had ik veel plezier (lacht).
Ik besefte ook dat het niet zo belangrijk is om iets te doen om het aan anderen te laten zien. Naar Japan gaan om te studeren, een universiteit kiezen en een baan kiezen — dat waren allemaal dingen die ik deed om indruk op iemand te maken. Maar ik besefte dat dat niet was waar het om ging. Dus toen ik voor het eerst naar Japan kwam,had ik al eens geprobeerd terug naar af te gaan. Ik wilde nog een keer terug naar af, en deze keereen leven voor mezelfwilde ik op een mooie manier beginnen.
Het verlangen om een tussenjaar te nemen — niet krampachtig alles vast te houden, maar met een gerust hart te leven — was hetuitgangspuntDat was het. Mijn tussenjaar was dat.
Vrijwilligersproject
Zo begon het vrijwilligersproject in Bangkok. De organisatie wilde dat we de kinderen Engelse les gaven. Maar ik was geen moedertaalspreker en mijn Engels was ook niet bijzonder goed, dus ik had weinig zelfvertrouwen. Toch kreeg ik veel hulp door de handleiding van de organisatie te bekijken en op de eerste en tweede dag samen met een andere docent de lessen te observeren om te zien hoe die lesgaf.
Toen ik eenmaal zelf lesgaf, leidde ik de lessen op de manier die ik wilde. Bijvoorbeeldmerkte ik dat de kinderen, als ik hun leerboeken gaf, er vaak doorheen bladerden en niet geconcentreerd waren. Daarom liet ik ze presentaties geven en dergelijke. Ik zag dat de kinderen graag naar het bord kwamen om te schrijven, dus probeerde ik ze vaak de kans te geven om naar voren te komen en te schrijven.
Om een gewone dag te beschrijven,begin ik om 9 uur ’s ochtends met werken.Ik geef twee uur les.Ik gaf les aan vier klassen.Ik werkte op vier kleuterscholen en reisde ertussen; ze lagen naast elkaar, dus de reistijd was ongeveer 1 à 2 minuten. ElkeIk gaf les volgens het niveau dat bij elke klas paste, en elke klas had ongeveer 15 tot 20 kinderen. Bovendien was er in elke klas een lokale leerkracht die veel hielp, dus het was niet moeilijk.
Na de les ging ik terug naar het centrum, schreef evaluatieverslagen, lunchte en rustte even uit. Vanaf 2 uur hielp ik de leerkrachten met de zorg voor de jongere kinderen — nadat ze wakker waren geworden uit hun middagdutje, een tussendoortje hadden gegeten en totdat hun moeders hen kwamen ophalen — tot 4 uur.Daarna had ik vrije tijd. Ik had niet zo veel werk. Eigenlijk hoefde ik alleen Engels te geven aan de kinderen, maar ik vroeg de organisatie om ook de taak toe te voegen om tot 4 uur voor de kinderen te zorgen.
In mijn vrije tijd ging ik Muay Thai leren. Als ik extra tijd had, verkende ik Bangkok, en in het weekend reisde ik soms naar plaatsen in de buurt, zoals Ayutthaya of de drijvende markt van Amphawa.In het weekend ging ik ook naar een massageschool om voetmassage te leren.
Wat was moeilijk?
Toen ik net aankwam, was er geen warm water in de accommodatie.Ik had nog nooit op die manier gewoond, dus het was een cultuurschok. Maar na verloop van tijd raakte ik eraan gewend. Na 1 à 2 weken kon ik er zonder ongemak leven. Van de vier klassen waaraan ik lesgaf, waren de kinderen van de tweede klas bovendien heel leergierig.Ze waren zo slim en wilden zo graag meer leren dat ik na die les helemaal uitgeput was. Toch wilde ik ze, omdat ze zo hun best deden, nog meer leren. Daardoor heb ik geen herinneringen aan de lessen met de kinderen als moeilijk.
Leren van de kinderen
Ik had nog nooit zoveel tijd met jonge kinderen doorgebracht, dus hun gezelschap zette me aan het denken. Tijdens een les over uitdrukkingen voor kleuren liet ik eens een afbeelding van een boom zien en vroeg ik welke kleur die had. Ikdacht dat de boom bruin was en verwachtte dat de kinderen vanzelfsprekend ‘bruin’ zouden antwoorden, maar ze zeiden ‘wit’. Toen ik nog eens keek, besefte ik dat hij door het zonlicht inderdaad wit kon lijken. Telkens als ik naar een afbeelding van een boom keek, dacht ik automatisch aan de kleur van de boom — bruin — ongeacht hoe het licht erop viel. Ik was geschokt toen ik besefte dat ik mezelf had beperkt door het antwoord vooraf al vast te leggen.
De kinderen voor wie ik ’s middags zorgde, waren ongeveer 3 à 4 jaar oud. Sommigen waren verlegen bij vreemden. Maar na verloop van tijd kwamen ze uit zichzelf naar me toe, gaven me een knuffel en begroetten me blij. Door voortdurend voor ze te zorgen en genegenheid te tonen, stelden ze zich langzaam open. Ik had het gevoel dat mensen reageren wanneer je je hart openstelt en oprecht bent. Tijdens de oriëntatie voor het tussenjaar werd ons verteld dat we hier vrijwilligerswerk zouden doen, maar uiteindelijk zelf genezing zouden vinden. En ik heb werkelijk een overvloed aan liefde van de kinderen ontvangen.
Tussenjaar: voor en na
Het is niet echt een keerpunt. Nu ik bijna 30 jaar oud ben, zou het misschien overdreven zijn om te zeggen dat deze periode mijn leven volledig heeft veranderd. Maar het was zeker een van dekostbare periodesDat staat vast. Waar ik vroeger alleen keek naar de werkelijkheid voor mijn neus, kan ik nu meer ontspannen zijn en mijn idealen en dromen koesteren.
Wat betekent een tussenjaar voor mij?
Ik ging om iets te geven, maar uiteindelijk kreeg ik zelf veel; het was ook een periode waarin ik echt goed kon uitrusten.
Mijn tussenjaar is?
Ervaring ★★★★★
Waar anders kun je zo'n ervaring opdoen? Zelfs als je erheen wilt, weet je echt niet hoe.
Ik kon een van de projecten van Gap Year kiezen en deed waardevolle ervaring op met de kinderen.
Leren ★★★★☆
Ik heb veel geleerd van deze ervaring. Ik heb veel nagedacht, stilgestaan bij mijn levenspad en ook Muay Thai en masseren geleerd.
Na afloop van Gap Year moest ik even terug naar Japan. Daar ontmoette ik vrienden van de kerk, die me vaak vertelden dat ik er een stuk ontspannener uitzag. Dat te horen doet me beseffen dat Gap Year een fijne periode voor me was.
Omgeving ★★★☆☆
De badkamers waren in het begin even wennen, maar over het algemeen was alles prima. De accommodatie had krachtige airconditioning en ventilatoren, en het eten was heerlijk, dus er waren geen grote problemen.
Veiligheid ★★★★☆
Ik ging 's avonds niet vaak uit, dus voelde ik me veilig.
Vrije tijd ★★★★★
Ik heb veel vrije tijd voor mezelf, dus ik kan alles doen wat ik wil. Ik zocht informatie op internet en maakte zelfs een fietstocht 's nachts. Bangkok is een toeristische bestemming, dus...Er is van alles te doen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
