Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Gewend geraakt aan een actieve, vrolijke omgeving #Vrienden gemaakt uit andere landen en reiservaring opgedaan #Vastbesloten om te leven en te doen wat ik wil
De kinderen zijn zo lief. Toen het later tijd was om te vertrekken, was ik dan ook aan ze gehecht geraakt en vond ik het heel moeilijk. Ook de Cambodjaanse leerkrachten waren aardig en hielden van Korea, waardoor ik erg op hen gesteld raakte. Ik heb nog steeds contact met ze.
-Cambodjaanse kinderen via Engels onderwijs de grenzeloze wereld laten zien / Kim Kang-yun, gapper bij Gap Year Tribe / gap year van 6 weken |
Het gap year waar ik tijdens mijn militaire dienst toevallig over hoorde.
Toen ik tijdens mijn militaire dienst op internet surfte, kwam ik het toevallig tegen op Facebook.Gap yearZo kwam ik er meer over te weten. Toen ik me er verder in verdiepte, sloot het perfect aan bij de activiteiten die ik voor ogen had. Na mijn diensttijd wilde ik een jaar niet naar school gaan en de dingen doen die ik graag wilde, terwijl ik nadacht over mijn toekomstige loopbaan. Het gap year bood precies zo’n periode.
Na mijn diensttijd kreeg ik advies en besloot ik vrijwilligerswerk in het onderwijs te doen. Toen begonnen de problemen echter.Het was de eerste keer dat ik vrijwilligerswerk in het onderwijs deed. Bovendienvrijwilligerswerk met Engelse lesIk vroeg me af of ik echt iemand iets kon leren en of ik met buitenlanders zou kunnen opschieten. Maar mijn verlangen om het te proberen was sterker dan mijn twijfels.
Ik ben al sinds mijn jeugd verlegen en angstig. Ik maakte me dus veel zorgen over hoe ik op buitenlandse onbekenden af moest stappen en met hen bevriend kon raken, en of het lesgeven aan kinderen me stress zou bezorgen en of ik het zou volhouden en ze goed les zou kunnen geven, maar tocheen nieuwe uitdagingproberenzelf overwinnenIk wilde het proberen.
Zo begon mijn gap year, en vanaf het begin was het moeilijk.
Op de eerste dag dat ik in Cambodja aankwam, werd ik wakker toen de zon al op was. Ik zag mijn kamergenoot of kamergenoten en zodra we elkaar zagen, schudden we vrolijk handen. Vanaf dat momentangst voor Engelsoverviel me. De eerste week was ontzettend zwaar. Al mijn drie kamergenoten kwamen uit Engelstalige landen. Ze waren goed bevriend en praatten met elkaar, maar door mijn angst voor Engels begreep ik niets van hun gesprekken. Als ze voorstelden ergens heen te gaan, kon ik ze niet goed verstaan en niet met ze meegaan. Ze nodigden me uit om samen te lunchen, maar ik kon niet mee... Tot de derde dag bleef ik op mijn kamer.
Vanaf de vierde dag dacht ik dat ik niet langer stil kon blijven zitten. Daarom dwaalde ik vaak alleen door de stad. Ik wandelde ongeveer twee uur, schreef in een rustig café, nam een tuktuk en ging van alles bekijken. Later kende ik de stad daardoor beter dan mijn vrienden en wees ik hun soms de weg als we samen rondliepen.
Vanaf de tweede weekbegon ik beetje bij beetje Engels te verstaan. Mijn kamergenoten hielden ook rekening met me: ze zeiden dat ik niet alleen moest gaan, maar met hen mee moest gaan. Zo raakten we langzaam aan elkaar gewend.Omdat ik niet begreep wat ze bedoelden, zei ik heel vaak ‘sorry’ en gaf ik antwoorden die nergens op sloegen. Daarom spraken ze langzaam tegen me. Dankzij de attente houding van mijn vrienden kon ik me zo aanpassen.
Een doorsnee dag zag er als volgt uit.
Ik sta om 7 uur ’s ochtends op, eet en neem om half acht een tuktuk naar de vrijwilligersorganisatie.Het is verder lopen dan je denkt.
De lessen beginnen om 8 uur en duren tot 12 uur.Om 12 uur lunchen de kinderen. Daarna ga ik terug naar het gastenverblijf en heb ik vrije tijd.
Lessenwerden gegeven in blokken van 40 minuten. Ik gaf les aan groep 1, 3, 4 en 5.
In eerste instantie was ik van plan Engels te geven, maar de kinderen vonden Koreaans leuk.Dus gaf ik Koreaanse les aan de groepen die dat leuk vonden en Engelse les aan de groepen die dat niet vonden.
Koreaanse lessenIk leerde ze handige begroetingen voor alledaagse situaties en woorden of gesprekstechnieken waar de leerlingen nieuwsgierig naar waren. Iemand iets lerenhad ik nog nooit eerder gedaan, dus als ik tijd had, besteedde ik de dag ervoor altijd ongeveer een uur aan de voorbereiding van de les. Ik kocht ter plekke Koreaanse leerboeken, gebruikte die als naslagwerk en maakte aantekeningen.
Engelse lessenDe oudere leerlingen wilden basisgrammatica leren,terwijl de jongere leerlingen les wilden krijgen aan de hand van spelletjes zoals galgje. Dus pakte ik het op die manier aan.In het begin waren de lessen moeilijk. Als ik K-pop liet zien om hun interesse te wekken, konden ze zich niet op de les concentreren. Daarom deden we op dagen waarop lesgeven niet goed lukte samen lichamelijke activiteiten. We maakten samen armbandjes en ik deed mee aan de spelletjes die de kinderen speelden, zodat we een betere band konden opbouwen.
Vrienden en de kinderen
Ik herinner me dat ik doordeweeks na de les met buitenlandse vrienden omging en speelde.In het weekend gingen we op eigen gelegenheid naar andere strekenreizenWe gingen op pad. Mijn vrienden en ik besloten dan samen: ‘Waar zullen we dit weekend heen gaan?’
Ende kinderenzijn zo lief. Toen het later tijd was om te vertrekken, was ik dan ook aan ze gehecht geraakt en vond ik het heel moeilijk. Ook de Cambodjaanse leerkrachten waren aardig en hielden van Korea, waardoor ik erg op hen gesteld raakte. Ik heb nog steeds contact met ze.
Ik zal de kamergenoten die me in de moeilijkste tijden steunden nooit vergeten.Ze vroegen waarom ik alleen op mijn kamer zat en zeiden dat ik naar beneden moest komen. Door me onder de andere vrienden te mengen, met ze te pokeren en te praten, leerde ik geleidelijk meer mensen kennen.
.jpg "11953196_954961074560618_345418872740754032_n_(1).jpg")
We reisden ook vaak samen.Siem Reap en Kampot waren het onvergetelijkst. Een keer huurde ik een scooter voor een uitstapje. Ik had er nog nooit op gereden, dus aarzelde ik, maar binnen vijf minuten had ik het geleerd en reed ik een uur lang met een scooter een berg van meer dan 1.500 meter op. Het is extra memorabel omdat die vrienden deze uitdagingen van de eerste keer met me deelden.
Ik ging naar een plek die Silk Island heet en probeerde zelf zijde te weven. Met zeven buitenlandse vrienden ging ik naar het strand in Sihanoukville. We trokken onze kleren uit en renden het water in — ik hield van die vrijheid. ’s Nachts kleefde plankton aan ons lichaam en glinsterde het, terwijl de hemel vol sterren stond. Het tafereel dat ik toen zag, zal ik nooit vergeten.
Veranderingen tijdens mijn tussenjaar
Buitenlandse vrienden stapten zelf als eersten op me af, waardoor ik me vanzelf mengde in die open en vrolijke sfeer.
Normaal gesproken zou ik na de lessen terug zijn gegaan naar mijn accommodatie om uit te rusten. Maar door naar mijn Europese vrienden te kijken, leerde ik van elk moment te genieten en plezier te maken en te genieten van wat we ook deden en waar we ook naartoe gingen.
Ik ontdekte ook dat ik prima alleen kon reizen. OokDe ervaring om in een onbekende omgeving met buitenlandse vrienden samen te leven, hun culturen te leren kennen en kennis te maken met hun manier van denken, is iets wat je niet kunt meemaken als je gewoon je dagelijkse leven in Korea leidt.ervaringwas.
Ik was al dol op kinderen, maar ik leerde hoe ik een hechte band kon opbouwen met kinderen uit andere landen, ook als we niet dezelfde taal spraken.
Ik voelde steeds sterker dat ik wil leven door te doen wat ik graag wil.
Toekomstplannen
Ik ben van plan om meer advies over tussenjaren in te winnen, en in de resterende tijd...Ik ga op zoek naar meer mogelijkheden om meer te doen van wat ik wil. Dankzij deze kans...Ik besefte dat Engels leren mijn keuzemogelijkheden zeker verruimt. Daarom ga ik Engels studeren terwijl ik mijn toekomstige loopbaan verken.
Wat betekent een tussenjaar voor mij?
Iets wat ik wil vasthouden.
Ik blijf kansen creëren in het dagelijks leven. Ik heb dingen meegemaakt die ik nog nooit eerder had meegemaakt en een werkelijk kostbare tijd beleefd.
Mijn tussenjaar
Ervaringen ★★★★★
Alles was een nieuwe ervaring en absoluut fantastisch.
Leren ★★★☆☆
Ik kon veel te weten komen over de culturen en manieren van denken van mensen die anders leven.
Omgeving ★★★★☆
De accommodatie was beter dan ik had verwacht. Ik dacht dat de voorzieningen gebrekkig zouden zijn, maar het was er heel goed toeven. De douches zijn goed uitgerust, elke kamer heeft standaard drie ventilatoren en de kok kan goed koken, dus alle drie de maaltijden zijn lekker. Ik raad je echter aan gochujang (Koreaanse chilipasta) mee te nemen.
Veiligheid ★★★★☆
Veel veiliger dan ik had verwacht. Ik ben nooit bestolen door zakkenrollers.
Vrije tijd ★★★★★
Er is van alles te doen.Er zijn clubs, veel bars en bowlingbanen. Met zoveel buitenlanders in de buurt is er van alles om van te genieten. De bioscopen zijn ook veel beter dan de meeste bioscopen in ons land. BovendienAls je je vrije tijd doorbrengt met buitenlandse vrienden met wie je activiteiten onderneemt, kun je een leuke en romantische tijd hebben.
De kinderen zijn zo lief. Toen het later tijd was om te vertrekken, was ik dan ook aan ze gehecht geraakt en vond ik het heel moeilijk. Ook de Cambodjaanse leerkrachten waren aardig en hielden van Korea, waardoor ik erg op hen gesteld raakte. Ik heb nog steeds contact met ze.
-Cambodjaanse kinderen via Engels onderwijs de grenzeloze wereld laten zien / Kim Kang-yun, gapper bij Gap Year Tribe / gap year van 6 weken |
Het gap year waar ik tijdens mijn militaire dienst toevallig over hoorde.
Toen ik tijdens mijn militaire dienst op internet surfte, kwam ik het toevallig tegen op Facebook.Gap yearZo kwam ik er meer over te weten. Toen ik me er verder in verdiepte, sloot het perfect aan bij de activiteiten die ik voor ogen had. Na mijn diensttijd wilde ik een jaar niet naar school gaan en de dingen doen die ik graag wilde, terwijl ik nadacht over mijn toekomstige loopbaan. Het gap year bood precies zo’n periode.
Na mijn diensttijd kreeg ik advies en besloot ik vrijwilligerswerk in het onderwijs te doen. Toen begonnen de problemen echter.Het was de eerste keer dat ik vrijwilligerswerk in het onderwijs deed. Bovendienvrijwilligerswerk met Engelse lesIk vroeg me af of ik echt iemand iets kon leren en of ik met buitenlanders zou kunnen opschieten. Maar mijn verlangen om het te proberen was sterker dan mijn twijfels.
Ik ben al sinds mijn jeugd verlegen en angstig. Ik maakte me dus veel zorgen over hoe ik op buitenlandse onbekenden af moest stappen en met hen bevriend kon raken, en of het lesgeven aan kinderen me stress zou bezorgen en of ik het zou volhouden en ze goed les zou kunnen geven, maar tocheen nieuwe uitdagingproberenzelf overwinnenIk wilde het proberen.
Zo begon mijn gap year, en vanaf het begin was het moeilijk.
Op de eerste dag dat ik in Cambodja aankwam, werd ik wakker toen de zon al op was. Ik zag mijn kamergenoot of kamergenoten en zodra we elkaar zagen, schudden we vrolijk handen. Vanaf dat momentangst voor Engelsoverviel me. De eerste week was ontzettend zwaar. Al mijn drie kamergenoten kwamen uit Engelstalige landen. Ze waren goed bevriend en praatten met elkaar, maar door mijn angst voor Engels begreep ik niets van hun gesprekken. Als ze voorstelden ergens heen te gaan, kon ik ze niet goed verstaan en niet met ze meegaan. Ze nodigden me uit om samen te lunchen, maar ik kon niet mee... Tot de derde dag bleef ik op mijn kamer.
Vanaf de vierde dag dacht ik dat ik niet langer stil kon blijven zitten. Daarom dwaalde ik vaak alleen door de stad. Ik wandelde ongeveer twee uur, schreef in een rustig café, nam een tuktuk en ging van alles bekijken. Later kende ik de stad daardoor beter dan mijn vrienden en wees ik hun soms de weg als we samen rondliepen.
Vanaf de tweede weekbegon ik beetje bij beetje Engels te verstaan. Mijn kamergenoten hielden ook rekening met me: ze zeiden dat ik niet alleen moest gaan, maar met hen mee moest gaan. Zo raakten we langzaam aan elkaar gewend.Omdat ik niet begreep wat ze bedoelden, zei ik heel vaak ‘sorry’ en gaf ik antwoorden die nergens op sloegen. Daarom spraken ze langzaam tegen me. Dankzij de attente houding van mijn vrienden kon ik me zo aanpassen.
Een doorsnee dag zag er als volgt uit.
Ik sta om 7 uur ’s ochtends op, eet en neem om half acht een tuktuk naar de vrijwilligersorganisatie.Het is verder lopen dan je denkt.
De lessen beginnen om 8 uur en duren tot 12 uur.Om 12 uur lunchen de kinderen. Daarna ga ik terug naar het gastenverblijf en heb ik vrije tijd.
Lessenwerden gegeven in blokken van 40 minuten. Ik gaf les aan groep 1, 3, 4 en 5.
In eerste instantie was ik van plan Engels te geven, maar de kinderen vonden Koreaans leuk.Dus gaf ik Koreaanse les aan de groepen die dat leuk vonden en Engelse les aan de groepen die dat niet vonden.
Koreaanse lessenIk leerde ze handige begroetingen voor alledaagse situaties en woorden of gesprekstechnieken waar de leerlingen nieuwsgierig naar waren. Iemand iets lerenhad ik nog nooit eerder gedaan, dus als ik tijd had, besteedde ik de dag ervoor altijd ongeveer een uur aan de voorbereiding van de les. Ik kocht ter plekke Koreaanse leerboeken, gebruikte die als naslagwerk en maakte aantekeningen.
Engelse lessenDe oudere leerlingen wilden basisgrammatica leren,terwijl de jongere leerlingen les wilden krijgen aan de hand van spelletjes zoals galgje. Dus pakte ik het op die manier aan.In het begin waren de lessen moeilijk. Als ik K-pop liet zien om hun interesse te wekken, konden ze zich niet op de les concentreren. Daarom deden we op dagen waarop lesgeven niet goed lukte samen lichamelijke activiteiten. We maakten samen armbandjes en ik deed mee aan de spelletjes die de kinderen speelden, zodat we een betere band konden opbouwen.
Vrienden en de kinderen
Ik herinner me dat ik doordeweeks na de les met buitenlandse vrienden omging en speelde.In het weekend gingen we op eigen gelegenheid naar andere strekenreizenWe gingen op pad. Mijn vrienden en ik besloten dan samen: ‘Waar zullen we dit weekend heen gaan?’
Ende kinderenzijn zo lief. Toen het later tijd was om te vertrekken, was ik dan ook aan ze gehecht geraakt en vond ik het heel moeilijk. Ook de Cambodjaanse leerkrachten waren aardig en hielden van Korea, waardoor ik erg op hen gesteld raakte. Ik heb nog steeds contact met ze.
Ik zal de kamergenoten die me in de moeilijkste tijden steunden nooit vergeten.Ze vroegen waarom ik alleen op mijn kamer zat en zeiden dat ik naar beneden moest komen. Door me onder de andere vrienden te mengen, met ze te pokeren en te praten, leerde ik geleidelijk meer mensen kennen.
We reisden ook vaak samen.Siem Reap en Kampot waren het onvergetelijkst. Een keer huurde ik een scooter voor een uitstapje. Ik had er nog nooit op gereden, dus aarzelde ik, maar binnen vijf minuten had ik het geleerd en reed ik een uur lang met een scooter een berg van meer dan 1.500 meter op. Het is extra memorabel omdat die vrienden deze uitdagingen van de eerste keer met me deelden.
Ik ging naar een plek die Silk Island heet en probeerde zelf zijde te weven. Met zeven buitenlandse vrienden ging ik naar het strand in Sihanoukville. We trokken onze kleren uit en renden het water in — ik hield van die vrijheid. ’s Nachts kleefde plankton aan ons lichaam en glinsterde het, terwijl de hemel vol sterren stond. Het tafereel dat ik toen zag, zal ik nooit vergeten.
Veranderingen tijdens mijn tussenjaar
Buitenlandse vrienden stapten zelf als eersten op me af, waardoor ik me vanzelf mengde in die open en vrolijke sfeer.
Normaal gesproken zou ik na de lessen terug zijn gegaan naar mijn accommodatie om uit te rusten. Maar door naar mijn Europese vrienden te kijken, leerde ik van elk moment te genieten en plezier te maken en te genieten van wat we ook deden en waar we ook naartoe gingen.
Ik ontdekte ook dat ik prima alleen kon reizen. OokDe ervaring om in een onbekende omgeving met buitenlandse vrienden samen te leven, hun culturen te leren kennen en kennis te maken met hun manier van denken, is iets wat je niet kunt meemaken als je gewoon je dagelijkse leven in Korea leidt.ervaringwas.
Ik was al dol op kinderen, maar ik leerde hoe ik een hechte band kon opbouwen met kinderen uit andere landen, ook als we niet dezelfde taal spraken.
Ik voelde steeds sterker dat ik wil leven door te doen wat ik graag wil.
Toekomstplannen
Ik ben van plan om meer advies over tussenjaren in te winnen, en in de resterende tijd...Ik ga op zoek naar meer mogelijkheden om meer te doen van wat ik wil. Dankzij deze kans...Ik besefte dat Engels leren mijn keuzemogelijkheden zeker verruimt. Daarom ga ik Engels studeren terwijl ik mijn toekomstige loopbaan verken.
Wat betekent een tussenjaar voor mij?
Iets wat ik wil vasthouden.
Ik blijf kansen creëren in het dagelijks leven. Ik heb dingen meegemaakt die ik nog nooit eerder had meegemaakt en een werkelijk kostbare tijd beleefd.
Mijn tussenjaar
Ervaringen ★★★★★
Alles was een nieuwe ervaring en absoluut fantastisch.
Leren ★★★☆☆
Ik kon veel te weten komen over de culturen en manieren van denken van mensen die anders leven.
Omgeving ★★★★☆
De accommodatie was beter dan ik had verwacht. Ik dacht dat de voorzieningen gebrekkig zouden zijn, maar het was er heel goed toeven. De douches zijn goed uitgerust, elke kamer heeft standaard drie ventilatoren en de kok kan goed koken, dus alle drie de maaltijden zijn lekker. Ik raad je echter aan gochujang (Koreaanse chilipasta) mee te nemen.
Veiligheid ★★★★☆
Veel veiliger dan ik had verwacht. Ik ben nooit bestolen door zakkenrollers.
Vrije tijd ★★★★★
Er is van alles te doen.Er zijn clubs, veel bars en bowlingbanen. Met zoveel buitenlanders in de buurt is er van alles om van te genieten. De bioscopen zijn ook veel beter dan de meeste bioscopen in ons land. BovendienAls je je vrije tijd doorbrengt met buitenlandse vrienden met wie je activiteiten onderneemt, kun je een leuke en romantische tijd hebben.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
