Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#De angst voor mensen overwonnen en het zelfvertrouwen teruggekregen #Waardevolle ervaringen opgedaan en vrienden voor het leven gemaakt #De diepe waarde van ontmoetingen met mensen ervaren
GapyearprogrammaReden voor deelname aan het programma Het zou overdreven zijn om het een aanleiding of reden te noemen; ik had gewoon een tussenjaar genomen en wilde vaagweg weg uit Seoul. Niet ergens kort naartoe, zoals op reis, maar ergens anders dan Seoul wonen. Toen ontdekte ik het programma Gap Year Stay. Nadat ik het had gevonden, dacht ik zelfs: 'Is dit een teken van boven dat ik uit Seoul weg moet en ergens anders moet gaan wonen?'
Wat ik tijdens het gapyear wilde veranderen, of de doelen van het gapyear Het doel was duidelijk.Laten we heel Gyeongju ontdekken! Ik besloot dat ik na mijn werk meteen op pad zou gaan en alles grondig zou verkennen. Ik wilde iemand worden die niet de indruk wekt alleen maar in Seoul te hebben gewoond. Dat was alles. En na het werk ging ik inderdaad meteen op pad en zwierf ik veel rond. Ik bezocht de zuilvormige rotsformaties waar toeristen zelden komen en had het gevoel dat ik de meeste plekken in Gyeongju al had gezien, dus ging ik zelfs naar Pohang. Het verbaast me nog steeds dat iemand zoals ik — die er lang over doet om plannen uit te voeren en te veel nadenkt over bijzaken — zonder ook maar enige aarzeling door Gyeongju rondzwierf. Zelfs mijn moeder was verbaasd dat ik, die te lui is om naar de supermarkt om de hoek te gaan, helemaal naar Pohang was gegaan.
Mijn eigen gapyearverhaal In het begin wilde ik niet bepaald naar Gyeongju. Gyeongju — de plek waar mensen tijdens schoolreisjes in het middelbaar en hoger onderwijs naartoe gaan — was ik in mijn 23 levensjaren nog nooit geweest. Daardoor had ik er nog minder belangstelling voor. Ik wilde juist naar plekken waar mensen niet vaak komen; ik voelde niet echt de behoefte om naar een plek te gaan waar iedereen al eens tijdens schooltijd was geweest.
De reden dat ik me aanmeldde voor het gapyearprogramma in Gyeongju was ook dat ik ergens anders wilde wonen. Er was een Gap Year Stay in Busan en Parijs stond ook op de lijst met gapyearprogramma's, maar ik wilde niet naar het buitenland en had ongeveer een maand in Busan gewoond. Dus koos ik, enigszins anticlimactisch, voor Gyeongju.
Drie dagen na mijn aankomst dacht ik: 'Ik ben blij dat ik hierheen ben gekomen.'
De eerste drie dagen waren echt slopend. Ik had geen idee wat ik moest doen, en het werk was zwaar en moeilijk omdat het de eerste keer was. Drie dagen later, op een dag waarop ik geen ochtenddienst had, vertrouwde ik op mijn twee stevige benen en liep ik naar Anapji. Daarna ging ik naar Cheomseongdae, vervolgens naar het dorp Gyochon, daarna naar Oreung en Poseokjeong. Bij elke plek die ik passeerde, keek ik ernaar uit wat ik hierna zou zien. Ik liep ongeveer zes uur, maar het eerste wat ik zei toen ik terugkwam in het guesthouse was niet 'Ik ben moe' of 'Dit is zwaar', maar'Ik vind het fijn dat ik op mijn vrije dagen meer plekken kan bezoeken.'Dat was het. Vanaf die dag verkende ik Gyeongju met een leergierige en open houding.
Ik vond ook dat mensen ontmoeten echt waardevol is. Hoewel ik niet heel lang heb geleefd of vele jaren heb meegemaakt,ben ik vaak door mensen gekwetst.Daardoor aarzelde ik erg om aan nieuwe dingen te beginnen en was mijn zelfvertrouwen een stuk lager dan vroeger. Voor mij was werken in een guesthouse en omgaan met gasten iets waar ik pas aan begon nadat ik veel angsten had overwonnen. Ende beloning voor het overwinnen van die angst was veel groter en waardevoller dan ik had verwacht.Ook nadat het programma was afgelopen en ik terugkeerde naar Seoul, heb ik regelmatig contact gehouden met mensen. De medewerkers die het programma samen met mij begeleidden, zijn vrienden voor het leven gebleven.
Als ik aan mezelf over dertig jaar denk, of aan mijn oude dag, heb ik altijd één gedachte: ik zal zeker aan zee wonen. Het is een soort belofte aan mezelf. Ik droomde daarom van Busan en woonde er zelfs kort, maar de zee van Busan was heel anders dan ik me had voorgesteld. Het voelde eerder als een reisbestemming dan als een plek om een leven op te bouwen, en het was helemaal niet het soort plek dat een geschenk zou zijn voor mijn ademloze, gehaaste oude dag. Toch bleef dat verlangen, bijna als een plechtige belofte, bestaan. Toen ik naar Gyeongju kwam, hoorde ik dat er stranden in de buurt zijn. Ik hoorde dat ze ver van het centrum liggen en dat toeristen er niet vaak komen, waardoor ik er nog liever naartoe wilde.
Uiteindelijk nam ik mijn vrije dagen achter elkaar op en ging ik naar de zuilvormige rotsformaties van Gyeongju. Het is, durf ik wel te zeggen, de mooiste kustpromenade waar ik ooit ben geweest. Echt! Langs het kustpad kun je rustig wandelen terwijl je de zeelucht opsnuift, en je kunt in een café met uitzicht op zee zitten en uren naar het strand kijken zonder de tijd in de gaten te houden. Als iemand zegt dat die naar Gyeongju gaat, zou ik diegene vooral aanraden eerst naar het Pad van de Golvende Zee te gaan.
Als iemand me vroeg of ik blij was dat ik naar Gyeongju was gegaan, kon ik zonder aarzeling zeggen dat het absoluut de moeite waard was. Ik heb zelf een heel waardevolle ervaring gehad en hoewel het maar een maand duurde, denk ik dat ik veel heb geleerd. 'Gap Year Stay' gaat niet simpelweg over ergens naartoe gaan om te reizen. Je krijgt activiteiten toegewezen en in het begin vond ik het moeilijk om dat te accepteren. Maar de trots en het gevoel iets bereikt te hebben toen ik dat overwon en de activiteiten afrondde, waren groter dan ooit. Wanneer gasten die ik tijdens het programma heb ontmoet het guesthouse verlaten en me daarna via KakaoTalk een bericht sturen met iets als 'Ik heb het geweldig gehad' of 'Laten we elkaar zeker zien als je terug bent in Seoul', ben ik er trots op dat ik voor deze mensen een fijne band ben gebleven.
Als ik de dagen die ik nog zal leven optel bij de dagen die ik al heb geleefd, was het, hoewel maar één maand, een werkelijk prachtige maand. Zelfs dit moment waarop ik dit verslag schrijf, raakt me door de onvergetelijke herinneringen en contacten. Ik hoop dat deze emotie een diepe weerklank in mijn leven zal hebben.
Wat ik fijn vond aan het gapyearprogramma waaraan ik deelnam Rond deze tijd vorig jaar had ik gezegd dat ik het Koreaanse geschiedeniscertificaat zou halen en studeerde ik ongeveer twee maanden, maar ik stopte ermee omdat ik dacht dat het niet nodig was voor mijn carrière. Tijdens het programma raakte ik echter in gesprek met twee mannen uit de Filipijnen. Toen ze vroegen waarom het graf van koning Munmu vlak bij zee ligt, kon ik helemaal geen antwoord geven. Ik schaamde me toen ontzettend; de opmerking 'Hoe kan een Koreaan de Koreaanse geschiedenis niet kennen?' was voor mij de aanleiding om me voor te nemen dat ik, zodra ik terug ben in Seoul, in mei beslist het examen voor het Koreaanse geschiedeniscertificaat zou doen.
Als je de periode voor en na deelname aan het gapyearprogramma vergelijkt? Voordat ik naar Gyeongju ging, dacht ik dat ik Engels moest studeren omdat ik een tussenjaar had genomen. Ik moest certificaten halen. Mijn hoofd zat vol verwarring en gedachten over wat ik moest doen. Met die instelling ging ik naar een Engelse taalschool en haalde ik ook een computercertificaat.TjaMaar daarna dacht ik: nu ik dit heb gedaan, moet ik vervolgens iets anders doen. Dat was wat ik dacht.
Maar terwijl ik het programma in Gyeongju begeleidde,'Ik had het gevoel dat ik meer leerde dan van wat ik nu aan het studeren was.' Dat begon ik te voelen. Alleen al het begeleiden van het programma betekende dat ik deed wat ik wilde doen, en na mijn terugkeer naar Seoul kon ik het werk of de studie die ik van plan was te doen ook zien als iets wat ik echt wilde.
Als ik het gapyear dat ik heb doorgebracht met sterren zou beoordelen? 1. Ervaring ★★★★☆ Zoals hierboven vermeld, zeggen de meeste mensen dat werken in een guesthouse een bijzondere ervaring is. Toen ik dat hoorde, voelde ik me heel trots en had ik het gevoel dat mijn zelfvertrouwen weer terugkwam.
2. Leren ★★★★☆ Is er een betere manier om te leren dan door dingen zelf te ervaren? Ik heb het gevoel dat ik veel heb geleerd door mensen te ontmoeten en met hen te praten. Bovendien ontkom je er in Gyeongju, een stad met duizend jaar geschiedenis, niet aan om je in de geschiedenis te verdiepen, zelfs als je dat niet wilt!
3. Omgeving ★★★☆☆ De accommodatie was geen thuis, dus het was natuurlijk onvermijdelijk wat oncomfortabel. Ik sliep niet alleen op een kamer, en als je een lichte slaper bent, is dat nog onprettiger. Het is echter een goede omgeving om te reizen.
4. Veiligheid ★★★☆☆ Hoewel het guesthouse vlak bij het centrum lag, begonnen de winkels in Gyeongju zich al voor 21.00 uur klaar te maken om te sluiten. Tegen 22.00 uur waren de straten helemaal donker. Daarom kwam ik in de maand dat ik het programma begeleidde meestal vóór 20.00 uur thuis.
5. Vrije tijd ★★★★★ Het is echt een geweldige plek om alleen te reizen zonder je zorgen te maken over wat anderen denken. Er komen behoorlijk wat mensen alleen, en er waren meer plekken om in je eentje tijd door te brengen dan ik had verwacht. Omdat ik graag wandel en fiets, vond ik het er erg fijn. Bij toeristische bezienswaardigheden liggen doorgaans goed aangelegde fietspaden, de wandelroutes zijn mooi aangekleed en vooral de nachtelijke uitzichten zijn zo prachtig dat je niet voorbij kunt lopen zonder foto’s te maken. |
GapyearprogrammaReden voor deelname aan het programma Het zou overdreven zijn om het een aanleiding of reden te noemen; ik had gewoon een tussenjaar genomen en wilde vaagweg weg uit Seoul. Niet ergens kort naartoe, zoals op reis, maar ergens anders dan Seoul wonen. Toen ontdekte ik het programma Gap Year Stay. Nadat ik het had gevonden, dacht ik zelfs: 'Is dit een teken van boven dat ik uit Seoul weg moet en ergens anders moet gaan wonen?'
Wat ik tijdens het gapyear wilde veranderen, of de doelen van het gapyear Het doel was duidelijk.Laten we heel Gyeongju ontdekken! Ik besloot dat ik na mijn werk meteen op pad zou gaan en alles grondig zou verkennen. Ik wilde iemand worden die niet de indruk wekt alleen maar in Seoul te hebben gewoond. Dat was alles. En na het werk ging ik inderdaad meteen op pad en zwierf ik veel rond. Ik bezocht de zuilvormige rotsformaties waar toeristen zelden komen en had het gevoel dat ik de meeste plekken in Gyeongju al had gezien, dus ging ik zelfs naar Pohang. Het verbaast me nog steeds dat iemand zoals ik — die er lang over doet om plannen uit te voeren en te veel nadenkt over bijzaken — zonder ook maar enige aarzeling door Gyeongju rondzwierf. Zelfs mijn moeder was verbaasd dat ik, die te lui is om naar de supermarkt om de hoek te gaan, helemaal naar Pohang was gegaan.
Mijn eigen gapyearverhaal In het begin wilde ik niet bepaald naar Gyeongju. Gyeongju — de plek waar mensen tijdens schoolreisjes in het middelbaar en hoger onderwijs naartoe gaan — was ik in mijn 23 levensjaren nog nooit geweest. Daardoor had ik er nog minder belangstelling voor. Ik wilde juist naar plekken waar mensen niet vaak komen; ik voelde niet echt de behoefte om naar een plek te gaan waar iedereen al eens tijdens schooltijd was geweest.
De reden dat ik me aanmeldde voor het gapyearprogramma in Gyeongju was ook dat ik ergens anders wilde wonen. Er was een Gap Year Stay in Busan en Parijs stond ook op de lijst met gapyearprogramma's, maar ik wilde niet naar het buitenland en had ongeveer een maand in Busan gewoond. Dus koos ik, enigszins anticlimactisch, voor Gyeongju.
Drie dagen na mijn aankomst dacht ik: 'Ik ben blij dat ik hierheen ben gekomen.'
De eerste drie dagen waren echt slopend. Ik had geen idee wat ik moest doen, en het werk was zwaar en moeilijk omdat het de eerste keer was. Drie dagen later, op een dag waarop ik geen ochtenddienst had, vertrouwde ik op mijn twee stevige benen en liep ik naar Anapji. Daarna ging ik naar Cheomseongdae, vervolgens naar het dorp Gyochon, daarna naar Oreung en Poseokjeong. Bij elke plek die ik passeerde, keek ik ernaar uit wat ik hierna zou zien. Ik liep ongeveer zes uur, maar het eerste wat ik zei toen ik terugkwam in het guesthouse was niet 'Ik ben moe' of 'Dit is zwaar', maar'Ik vind het fijn dat ik op mijn vrije dagen meer plekken kan bezoeken.'Dat was het. Vanaf die dag verkende ik Gyeongju met een leergierige en open houding.
Ik vond ook dat mensen ontmoeten echt waardevol is. Hoewel ik niet heel lang heb geleefd of vele jaren heb meegemaakt,ben ik vaak door mensen gekwetst.Daardoor aarzelde ik erg om aan nieuwe dingen te beginnen en was mijn zelfvertrouwen een stuk lager dan vroeger. Voor mij was werken in een guesthouse en omgaan met gasten iets waar ik pas aan begon nadat ik veel angsten had overwonnen. Ende beloning voor het overwinnen van die angst was veel groter en waardevoller dan ik had verwacht.Ook nadat het programma was afgelopen en ik terugkeerde naar Seoul, heb ik regelmatig contact gehouden met mensen. De medewerkers die het programma samen met mij begeleidden, zijn vrienden voor het leven gebleven.
Als ik aan mezelf over dertig jaar denk, of aan mijn oude dag, heb ik altijd één gedachte: ik zal zeker aan zee wonen. Het is een soort belofte aan mezelf. Ik droomde daarom van Busan en woonde er zelfs kort, maar de zee van Busan was heel anders dan ik me had voorgesteld. Het voelde eerder als een reisbestemming dan als een plek om een leven op te bouwen, en het was helemaal niet het soort plek dat een geschenk zou zijn voor mijn ademloze, gehaaste oude dag. Toch bleef dat verlangen, bijna als een plechtige belofte, bestaan. Toen ik naar Gyeongju kwam, hoorde ik dat er stranden in de buurt zijn. Ik hoorde dat ze ver van het centrum liggen en dat toeristen er niet vaak komen, waardoor ik er nog liever naartoe wilde.
Uiteindelijk nam ik mijn vrije dagen achter elkaar op en ging ik naar de zuilvormige rotsformaties van Gyeongju. Het is, durf ik wel te zeggen, de mooiste kustpromenade waar ik ooit ben geweest. Echt! Langs het kustpad kun je rustig wandelen terwijl je de zeelucht opsnuift, en je kunt in een café met uitzicht op zee zitten en uren naar het strand kijken zonder de tijd in de gaten te houden. Als iemand zegt dat die naar Gyeongju gaat, zou ik diegene vooral aanraden eerst naar het Pad van de Golvende Zee te gaan.
Als iemand me vroeg of ik blij was dat ik naar Gyeongju was gegaan, kon ik zonder aarzeling zeggen dat het absoluut de moeite waard was. Ik heb zelf een heel waardevolle ervaring gehad en hoewel het maar een maand duurde, denk ik dat ik veel heb geleerd. 'Gap Year Stay' gaat niet simpelweg over ergens naartoe gaan om te reizen. Je krijgt activiteiten toegewezen en in het begin vond ik het moeilijk om dat te accepteren. Maar de trots en het gevoel iets bereikt te hebben toen ik dat overwon en de activiteiten afrondde, waren groter dan ooit. Wanneer gasten die ik tijdens het programma heb ontmoet het guesthouse verlaten en me daarna via KakaoTalk een bericht sturen met iets als 'Ik heb het geweldig gehad' of 'Laten we elkaar zeker zien als je terug bent in Seoul', ben ik er trots op dat ik voor deze mensen een fijne band ben gebleven.
Als ik de dagen die ik nog zal leven optel bij de dagen die ik al heb geleefd, was het, hoewel maar één maand, een werkelijk prachtige maand. Zelfs dit moment waarop ik dit verslag schrijf, raakt me door de onvergetelijke herinneringen en contacten. Ik hoop dat deze emotie een diepe weerklank in mijn leven zal hebben.
Wat ik fijn vond aan het gapyearprogramma waaraan ik deelnam Rond deze tijd vorig jaar had ik gezegd dat ik het Koreaanse geschiedeniscertificaat zou halen en studeerde ik ongeveer twee maanden, maar ik stopte ermee omdat ik dacht dat het niet nodig was voor mijn carrière. Tijdens het programma raakte ik echter in gesprek met twee mannen uit de Filipijnen. Toen ze vroegen waarom het graf van koning Munmu vlak bij zee ligt, kon ik helemaal geen antwoord geven. Ik schaamde me toen ontzettend; de opmerking 'Hoe kan een Koreaan de Koreaanse geschiedenis niet kennen?' was voor mij de aanleiding om me voor te nemen dat ik, zodra ik terug ben in Seoul, in mei beslist het examen voor het Koreaanse geschiedeniscertificaat zou doen.
Als je de periode voor en na deelname aan het gapyearprogramma vergelijkt? Voordat ik naar Gyeongju ging, dacht ik dat ik Engels moest studeren omdat ik een tussenjaar had genomen. Ik moest certificaten halen. Mijn hoofd zat vol verwarring en gedachten over wat ik moest doen. Met die instelling ging ik naar een Engelse taalschool en haalde ik ook een computercertificaat.TjaMaar daarna dacht ik: nu ik dit heb gedaan, moet ik vervolgens iets anders doen. Dat was wat ik dacht.
Maar terwijl ik het programma in Gyeongju begeleidde,'Ik had het gevoel dat ik meer leerde dan van wat ik nu aan het studeren was.' Dat begon ik te voelen. Alleen al het begeleiden van het programma betekende dat ik deed wat ik wilde doen, en na mijn terugkeer naar Seoul kon ik het werk of de studie die ik van plan was te doen ook zien als iets wat ik echt wilde.
Als ik het gapyear dat ik heb doorgebracht met sterren zou beoordelen? 1. Ervaring ★★★★☆ Zoals hierboven vermeld, zeggen de meeste mensen dat werken in een guesthouse een bijzondere ervaring is. Toen ik dat hoorde, voelde ik me heel trots en had ik het gevoel dat mijn zelfvertrouwen weer terugkwam.
2. Leren ★★★★☆ Is er een betere manier om te leren dan door dingen zelf te ervaren? Ik heb het gevoel dat ik veel heb geleerd door mensen te ontmoeten en met hen te praten. Bovendien ontkom je er in Gyeongju, een stad met duizend jaar geschiedenis, niet aan om je in de geschiedenis te verdiepen, zelfs als je dat niet wilt!
3. Omgeving ★★★☆☆ De accommodatie was geen thuis, dus het was natuurlijk onvermijdelijk wat oncomfortabel. Ik sliep niet alleen op een kamer, en als je een lichte slaper bent, is dat nog onprettiger. Het is echter een goede omgeving om te reizen.
4. Veiligheid ★★★☆☆ Hoewel het guesthouse vlak bij het centrum lag, begonnen de winkels in Gyeongju zich al voor 21.00 uur klaar te maken om te sluiten. Tegen 22.00 uur waren de straten helemaal donker. Daarom kwam ik in de maand dat ik het programma begeleidde meestal vóór 20.00 uur thuis.
5. Vrije tijd ★★★★★ Het is echt een geweldige plek om alleen te reizen zonder je zorgen te maken over wat anderen denken. Er komen behoorlijk wat mensen alleen, en er waren meer plekken om in je eentje tijd door te brengen dan ik had verwacht. Omdat ik graag wandel en fiets, vond ik het er erg fijn. Bij toeristische bezienswaardigheden liggen doorgaans goed aangelegde fietspaden, de wandelroutes zijn mooi aangekleed en vooral de nachtelijke uitzichten zijn zo prachtig dat je niet voorbij kunt lopen zonder foto’s te maken. |
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
