Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik ontdekte een nieuwe kant van mezelf en groeide #Ik kreeg betekenisvolle relaties en raakte gehecht aan Jeju #Ik had een droomachtige tijd op Jeju
Op de terugvlucht uit Jeju, na de droomachtige 43 nachten en 44 dagen, moest ik huilen. De volgende dag sliep ik diep, werd wakker en staarde voor me uit… Twee dagen lang deed ik niet veel anders: luisteren naar de muziek die ik daar altijd hoorde, brieven lezen en foto’s bekijken van mensen van wie ik houd, huilen en weer in slaap vallen. Wanneer ik de deur opendeed en naar buiten stapte, voelde het alsof de heldere zee van Hyeopjae en Biyangdo daar meteen zouden zijn. In sommige opzichten was het maar kort, maar juist daarom heeft Jeju een diepe plek in mijn hart gekregen.
- Verblijf tijdens een tussenjaar in Jeju — Voor wie behoefte heeft aan eigen herstel / Lee So-young, deelnemer aan het tussenjaarprogramma / 8 weken tussenjaar |
Mijn eigen verhaal over mijn tussenjaar
Toen ik in Jeju aankwam, was het al donker. Ik nam de verkeerde bus en kwam veel later dan gepland in Hyeopjae aan. Ik was versuft en het voelde onwerkelijk. Jeju was warm. Bij mijn eerste bezoek, eind oktober, sliep ik in het bovenste stapelbed met het raam open. Terwijl ik in slaap viel, luisterde ik naar de golven van Hyeopjae en keek en luisterde ik naar de visserslichten van de haarstaartboten.
In het begin vond ik het als medewerker het moeilijkst om ’s ochtends afscheid te nemen van de mensen met wie ik de dag ervoor had gelachen en het gezellig had gehad. Soms bracht ik uit spijt gasten van de tweede verdieping naar de ingang op de eerste verdieping en maakte ik foto’s. Wanneer de deur achter de gasten dichtviel en de laatste gast was uitgecheckt, voelde een deel van mijn hart leeg en eenzaam. Omdat we doordeweeks niet schoonmaakten, leek die eenzaamheid nog harder aan te komen.
Galchi-soep, momguk, noedels met vlees, verse sashimi, Hallasan-soju en de ongepasteuriseerde probiotische makgeolli van Jeju waren grote genoegens van het leven op Jeju. In Seoel dacht ik dat er overal bioscopen waren en dat je gemakkelijk naar de film kon, maar vanuit Hyeopjae duurde het twee volle uren om bij een bioscoop te komen. Ik was zelfs dankbaar dat ik Interstellar op een klein scherm kon zien.
In Hyeopjae hing niet die typische ziltige, visachtige zeelucht. Op de meeste stranden van Jeju rook ik die geur van de zee nauwelijks. Zonder die geur en met het indrukwekkende landschap dat zich elke dag voor mijn ogen ontvouwde, voelde iedere dag nog droomachtiger.
Het leven op Jeju voelde warmer doordat de eigenaar, twee collega’s en de mensen van wie ik elke dag de gezichten zag er waren. De onverwachte ontmoetingen en contacten, en de verhalen en herinneringen die ik met hen deelde, werden allemaal kostbare bezittingen. Tot dan toe had ik vaag gedacht dat ik, zodra ik dertig werd, vanzelf een volwassen persoon zou worden. Maar door de gesprekken met de gasten,besefte ik dat je niet zomaar zo’n grote sprong in volwassenheid maakt; het is juist aan mij om mezelf vorm te geven op basis van wat ik heb meegemaakt.Natuurlijk was het leven op Jeju gedurende anderhalve maand niet altijd dromerig en vreugdevol, maar zelfs de momenten waarop ik me door moeilijkheden heen sloeg, leerden me meer dan de inspanningen op het vasteland.
Toen ik met mijn ogen dicht de bergkam van Biyangdo met mijn vinger kon natekenen, was het tijd om te vertrekken. Ik keek rustig terug op de sporen die ik had achtergelaten, schreef brieven en ordende mijn foto’s. Maar afscheid nemen voelde, zoals altijd, onwennig. Ik had een vroege vlucht geboekt en vertrok daarom vroeg uit het pension, terwijl iedereen nog sliep, samen met een vriend met wie ik had samengewerkt. Terwijl de koude ochtendlucht mijn neus vulde, flitsten de afgelopen dagen als een film voorbij.
Deze ervaring op Jeju waseen periode waarin ik nieuwe kanten van mezelf ontdekte.Tot dan toe dacht ik dat ik meer geluk haalde uit het onderhouden van relaties met vertrouwde mensen die ik al kende dan uit het ontmoeten van nieuwe mensen.Door als medewerker in een pension te werken, ontdekte ik hoe enthousiast en gelukkig ik word van nieuwe ontmoetingen.Het landschap en het eten van Jeju waren prachtig, maar uiteindelijk draaide het om de mensen. De mensen die ik het meest mis en graag weer zou willen zien, zijn degenen die ik op Jeju heb achtergelaten. Ik denk dat ik binnenkort terugga naar Jeju. Misschien voel ik niet meer hetzelfde als tijdens mijn lange verblijf daar als medewerker, maar ik wil Jeju vertellen dat ik dankbaar ben dat het me de kans heeft gegeven te groeien en na te denken.
Als je de periode vóór en na deelname aan het tussenjaarprogramma vergelijkt?
Ik had niet vaak alleen gereisd en anderhalve maand doorbrengen op een volkomen onbekende plek was voor mij een groot avontuur en een uitdaging. Maar een eenvoudig leven delen met de mensen die ik daar ontmoette en plezier vinden in kleine dingen, bracht me meer vreugde dan ik had verwacht. Een klein bloemetje langs de weg, een gevallen dennenappel, dauw op een wortelveld, wolken die voor de maan langs trekken — dingen waar ik vroeger haastig aan voorbijging, houden mijn aandacht nu net iets langer vast.
Vertel ons over je persoonlijke reisroute tijdens het tussenjaar (aanbevolen plekken, planning en route).
Ik houd er niet van om mijn agenda helemaal vol te plannen; ik doe het liever rustig aan en blijf op één plek. Daarom paste Daepyeong-ri goed bij me. Ik hield van de rustige, ontspannen sfeer van Daepyeong-ri, en de zonsondergang bij Baksugijeong voelde anders dan die in Hyeopjae. Het kustpad van Handam, dat langs het strand van Gwakji loopt, is zo mooi dat woorden tekortschieten. Saebyeol Oreum, het zilvergras van Darangshi Oreum en de zonsopgang bij Jimi Oreum — en de oostkustroute Seoubong–Gimnyeong–Woljeong-ri–Hado-ri: ze liggen allemaal dicht bij elkaar, maar hebben elk hun eigen charme. Ik raad aan om één nacht op Udo te blijven. Het met sneeuw bedekte Hallasan was werkelijk prachtig. Het westen — Hyeopjae–Geumneung–Wollyeong-ri–Sinchang-ri — is het gebied waar ik het meest van houd.
Op de terugvlucht uit Jeju, na de droomachtige 43 nachten en 44 dagen, moest ik huilen. De volgende dag sliep ik diep, werd wakker en staarde voor me uit… Twee dagen lang deed ik niet veel anders: luisteren naar de muziek die ik daar altijd hoorde, brieven lezen en foto’s bekijken van mensen van wie ik houd, huilen en weer in slaap vallen. Wanneer ik de deur opendeed en naar buiten stapte, voelde het alsof de heldere zee van Hyeopjae en Biyangdo daar meteen zouden zijn. In sommige opzichten was het maar kort, maar juist daarom heeft Jeju een diepe plek in mijn hart gekregen.
- Verblijf tijdens een tussenjaar in Jeju — Voor wie behoefte heeft aan eigen herstel / Lee So-young, deelnemer aan het tussenjaarprogramma / 8 weken tussenjaar |
Mijn eigen verhaal over mijn tussenjaar
Toen ik in Jeju aankwam, was het al donker. Ik nam de verkeerde bus en kwam veel later dan gepland in Hyeopjae aan. Ik was versuft en het voelde onwerkelijk. Jeju was warm. Bij mijn eerste bezoek, eind oktober, sliep ik in het bovenste stapelbed met het raam open. Terwijl ik in slaap viel, luisterde ik naar de golven van Hyeopjae en keek en luisterde ik naar de visserslichten van de haarstaartboten.
In het begin vond ik het als medewerker het moeilijkst om ’s ochtends afscheid te nemen van de mensen met wie ik de dag ervoor had gelachen en het gezellig had gehad. Soms bracht ik uit spijt gasten van de tweede verdieping naar de ingang op de eerste verdieping en maakte ik foto’s. Wanneer de deur achter de gasten dichtviel en de laatste gast was uitgecheckt, voelde een deel van mijn hart leeg en eenzaam. Omdat we doordeweeks niet schoonmaakten, leek die eenzaamheid nog harder aan te komen.
Galchi-soep, momguk, noedels met vlees, verse sashimi, Hallasan-soju en de ongepasteuriseerde probiotische makgeolli van Jeju waren grote genoegens van het leven op Jeju. In Seoel dacht ik dat er overal bioscopen waren en dat je gemakkelijk naar de film kon, maar vanuit Hyeopjae duurde het twee volle uren om bij een bioscoop te komen. Ik was zelfs dankbaar dat ik Interstellar op een klein scherm kon zien.
In Hyeopjae hing niet die typische ziltige, visachtige zeelucht. Op de meeste stranden van Jeju rook ik die geur van de zee nauwelijks. Zonder die geur en met het indrukwekkende landschap dat zich elke dag voor mijn ogen ontvouwde, voelde iedere dag nog droomachtiger.
Het leven op Jeju voelde warmer doordat de eigenaar, twee collega’s en de mensen van wie ik elke dag de gezichten zag er waren. De onverwachte ontmoetingen en contacten, en de verhalen en herinneringen die ik met hen deelde, werden allemaal kostbare bezittingen. Tot dan toe had ik vaag gedacht dat ik, zodra ik dertig werd, vanzelf een volwassen persoon zou worden. Maar door de gesprekken met de gasten,besefte ik dat je niet zomaar zo’n grote sprong in volwassenheid maakt; het is juist aan mij om mezelf vorm te geven op basis van wat ik heb meegemaakt.Natuurlijk was het leven op Jeju gedurende anderhalve maand niet altijd dromerig en vreugdevol, maar zelfs de momenten waarop ik me door moeilijkheden heen sloeg, leerden me meer dan de inspanningen op het vasteland.
Toen ik met mijn ogen dicht de bergkam van Biyangdo met mijn vinger kon natekenen, was het tijd om te vertrekken. Ik keek rustig terug op de sporen die ik had achtergelaten, schreef brieven en ordende mijn foto’s. Maar afscheid nemen voelde, zoals altijd, onwennig. Ik had een vroege vlucht geboekt en vertrok daarom vroeg uit het pension, terwijl iedereen nog sliep, samen met een vriend met wie ik had samengewerkt. Terwijl de koude ochtendlucht mijn neus vulde, flitsten de afgelopen dagen als een film voorbij.
Deze ervaring op Jeju waseen periode waarin ik nieuwe kanten van mezelf ontdekte.Tot dan toe dacht ik dat ik meer geluk haalde uit het onderhouden van relaties met vertrouwde mensen die ik al kende dan uit het ontmoeten van nieuwe mensen.Door als medewerker in een pension te werken, ontdekte ik hoe enthousiast en gelukkig ik word van nieuwe ontmoetingen.Het landschap en het eten van Jeju waren prachtig, maar uiteindelijk draaide het om de mensen. De mensen die ik het meest mis en graag weer zou willen zien, zijn degenen die ik op Jeju heb achtergelaten. Ik denk dat ik binnenkort terugga naar Jeju. Misschien voel ik niet meer hetzelfde als tijdens mijn lange verblijf daar als medewerker, maar ik wil Jeju vertellen dat ik dankbaar ben dat het me de kans heeft gegeven te groeien en na te denken.
Als je de periode vóór en na deelname aan het tussenjaarprogramma vergelijkt?
Ik had niet vaak alleen gereisd en anderhalve maand doorbrengen op een volkomen onbekende plek was voor mij een groot avontuur en een uitdaging. Maar een eenvoudig leven delen met de mensen die ik daar ontmoette en plezier vinden in kleine dingen, bracht me meer vreugde dan ik had verwacht. Een klein bloemetje langs de weg, een gevallen dennenappel, dauw op een wortelveld, wolken die voor de maan langs trekken — dingen waar ik vroeger haastig aan voorbijging, houden mijn aandacht nu net iets langer vast.
Vertel ons over je persoonlijke reisroute tijdens het tussenjaar (aanbevolen plekken, planning en route).
Ik houd er niet van om mijn agenda helemaal vol te plannen; ik doe het liever rustig aan en blijf op één plek. Daarom paste Daepyeong-ri goed bij me. Ik hield van de rustige, ontspannen sfeer van Daepyeong-ri, en de zonsondergang bij Baksugijeong voelde anders dan die in Hyeopjae. Het kustpad van Handam, dat langs het strand van Gwakji loopt, is zo mooi dat woorden tekortschieten. Saebyeol Oreum, het zilvergras van Darangshi Oreum en de zonsopgang bij Jimi Oreum — en de oostkustroute Seoubong–Gimnyeong–Woljeong-ri–Hado-ri: ze liggen allemaal dicht bij elkaar, maar hebben elk hun eigen charme. Ik raad aan om één nacht op Udo te blijven. Het met sneeuw bedekte Hallasan was werkelijk prachtig. Het westen — Hyeopjae–Geumneung–Wollyeong-ri–Sinchang-ri — is het gebied waar ik het meest van houd.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
