Ik rondde de cursus af met gemengde gevoelens van een lichte leegte en vreugde. Zoals aan het einde van elke cursus wisselden we Facebookgegevens en contactinformatie uit met de nieuwe vrienden die we hadden gemaakt. Deze twee weken waren een mix van pijn, frustratie en vreugde, maar nu ze voorbij zijn, voel ik dat al die herinneringen voeding zijn geworden voor mijn persoonlijke groei. Hoe dan ook, ik ben vervuld van dankbaarheid en geluk dat ik deze ervaring heb mogen meemaken. - De 5 geheimen waardoor ze populair zijn in Australië :: Bartenderschool / tussenjaar van 2 weken |
- Officiële taal:Engels
Mijn niveau Engels vóór deelname wasEenvoudige alledaagse gesprekken
Tijdens deelname:Enige moeite
- Spullen die lastig waren om te missen:Geen
- Spullen die handig waren om bij je te hebben:Adapter
- Welk persoonlijk advies zou je toekomstige deelnemers geven over wat ze moeten meenemen?
De meeste spullen zijn ter plaatse verkrijgbaar en de prijzen verschillen niet veel. Laat je dus niet meeslepen door geruchten en koop niet te veel benodigdheden. Ik raad aan om met weinig bagage te komen en pas spullen te kopen nadat je hebt besloten waar je gaat wonen.
- Waarom koos je uit de vele programma's van Korea Gapyear voor een tussenjaar via de Bartenderschool?
Ik was altijd al geïnteresseerd in cocktail- en koffiecultuur. Omdat ik die in het buitenland in de praktijk kon leren en er een certificaat voor kon behalen, koos ik voor dit programma.
- Het programma van de BartenderschoolWelke invloed had het op je dromen?
Een van mijn toekomstige doelen is om mijn eigen zaak te openen. Ik denk dat het enorm zal helpen om de Australische lokale servicecultuur en vaardigheden uit eerste hand te leren kennen.
- Hoe waren de opbouw en samenstelling van het programma van de Bartenderschool?
Het grootste deel van de eerste week bestond uit het leren en oefenen van de benodigde barkeepersvaardigheden. De tweede week was opgebouwd rond het leren en oefenen van vaardigheden voor koffie, restaurants en andere onderdelen.
- Welk advies zou je als oud-deelnemer geven aan mensen die aan het tussenjaarprogramma gaan deelnemen?
Ook als je andere voorbereidingen niet op orde zijn, zorg dan dat je je taalvaardigheid voorbereidt. Vooral je luistervaardigheid...Het is heel anders dan het luistervaardigheidsonderdeel van de Engelse examens die je vroeger deed, dus bereid je goed voor.
- Vertel over je eigen reisroute tijdens het tussenjaar.
Omdat de stad zelf al een toeristische attractie is, is het handig om een reisgids mee te nemen. Ook zonder gids raad ik aan de hele stad te verkennen.Ik raad dat aan en wil persoonlijk ook de Victoria Market tippen. Je vindt er niet alleen Australische producten, maar ook goederen van over de hele wereld.
- Mijn verhaal over mijn tussenjaar in Melbourne
Maandag 28 april. Omdat ik de dag ervoor al was aangekomen en had gekeken waar de locatie was, verdwaalde ik niet en kwam ik niet te laat. Ik kwam ongeveer 15 minuten voor de start van de les om 9.00 uur aan. Om me heen zag ik mensen die zich net inschreven, mensen die zich al hadden ingeschreven en rustig zaten te wachten, en allerlei anderen. Wat me een beetje verbaasde, was dat er behalve ik vrijwel geen Aziaten waren — de meesten waren locals. Om zeker te zijn, controleerde ik of mijn inschrijving goed was verwerkt, maar tot mijn schrik stond mijn naam niet op de lijst. Of het nu om een probleem met het papierwerk of een administratieve fout ging, ik keek het meerdere keren na, maar kon mijn naam niet vinden. In gebrekkig Engels liet ik mijn paspoort aan het personeel zien en vroeg ik of ze het wilden controleren, maar ik kreeg alleen negatieve antwoorden. Ik nam haastig contact op met de verantwoordelijke voor het tussenjaarprogramma en samen wisten we de situatie net op tijd op te lossen… Het was vanaf het allereerste begin een enerverende start.
Daardoor kwam ik ongeveer 15 minuten te laat bij de les. Gelukkig had Dan, de docent, me al zien zitten, dus mijn deelname aan de les leidde niet tot problemen. De lesstof zelf was niet moeilijk. Omdat we het lesboek van tevoren hadden gekregen, kon ik de stof vooraf doornemen. En als ik iets niet begreep of miste, wees Dan me daarop en begeleidde hij de les. Tijdens de les deden we rollenspellen waarin we barkeepers waren en anderen de klanten speelden. Omdat iedereen rekening hield met mijn beperkte beheersing van het Engels, kon ik van de lessen genieten.
Maar je kunt niet voortdurend praktijklessen hebben... Soms behandelden ze onderwerpen die niet eens in het boek stonden en legden ze die alleen mondeling uit. Hoe goed ik ook mijn best deed om me te concentreren en te luisteren, soms kon ik de les niet begrijpen. Elke keer hielp een Chinese vriendin, Jingjing, me van naast me... Ik ben haar nog steeds ontzettend dankbaar.Zo ging er een week voorbij en brak het weekend aan, maar ik kon niet ontspannen omdat ik niet voor de eindtoets was geslaagd... Ik had geen andere keuze dan keihard te studeren. Later hoorde ik dat naast mij nog heel wat andere studenten voor het examen waren gezakt.
Ik dacht dat iedereen was geslaagd omdat ze zich na de toets niet erg druk leken te maken, maar dat bleek niet zo te zijn. Dit lijkt op een bepaalde manier een verschil in waarden tussen mensen uit dit land en Koreanen te laten zien. In Korea wordt elk examen bloedserieus genomen en wordt zakken gezien als achterop raken, maar hier zien mensen het als iets kleins. Misschien is het een soort kalmte. Ook Dan, de docent, leek zich niet al te veel zorgen te maken over de mensen die waren gezakt. Ik voelde me dwaas — alleen ik was verwoed teleurgesteld en gefrustreerd, en als ik dacht aan alle moeite die ik erin had gestoken, voelde ik me vreemd genoeg leeg.
Hoe dan ook, om meteen ter zake te komen: na het weekend hard te hebben gestudeerd, slaagde ik de week erna maar net voor de herkansing. De lessen van de daaropvolgende week gingen over andere onderwerpen dan de bar. We leerden over koffie: hoe je de machine bedient, de volgorde van de handelingen enzovoort. Er was een andere docent, maar omdat ook deze lessen vooral op oefenen waren gericht en ik lange tijd in cafés in Korea had gewerkt, waren ze makkelijker dan alle lessen tot dan toe. Hoewel hun systeem iets anders was, waren de basismethoden hetzelfde. Daarna volgden de restaurantlessen: hoe je tafels dekt, waar je vorken en lepels neerlegt, in welke volgorde je bestellingen opneemt enzovoort. Eigenlijk was dit waarschijnlijk in sommige opzichten het moeilijkste onderdeel.
De gerechten op het menu waren onbekend en misschien was het omdat de manier waarop bestellingen werden opgenomen iets is wat je in ons land niet vaak ziet, maar het was niet makkelijk om te onthouden wat er van me werd verwacht en om dingen te doen die voor de locals vanzelfsprekend waren. Gelukkig was Philip, de docent, positief over mijn houding in de les en gaf hij me vriendelijk persoonlijke begeleiding. Hij moedigde me steeds aan en zei dat ik het goed zou doen. Na de koffie- en restaurantlessen volgde een les over voedselhygiëne. Daar hoorde ook een cursus voedselveiligheid bij, maar omdat je die moeilijk apart in de praktijk kunt oefenen, bestond de les vooral uit theorie en uitleg, met een beetje praktijk. Daardoor was die iets lastiger te begrijpen dan de andere vakken.
En op de laatste dag was het zover: de langverwachte eindtoets! Bij de praktijkonderdelen deed ik het heel goed en behaalde ik de hoogste scores van iedereen, maar voor de theorietoets presteerde ik ondanks mijn uitgebreide voorbereiding niet goed. De vragen vroegen namelijk niet om eenvoudige feitjes uit het hoofd te leren, maar waren afgestemd op het lokale leven. Ik voelde me wat ontmoedigd en zenuwachtig terwijl het programma zijn laatste fase bereikte. Stiekem was ik bang dat ik opnieuw niet zou slagen, maar tot mijn verbazing kreeg iedereen een certificaat van voltooiing. Toen ik verbaasd keek, legde Jingjing, die inmiddels mijn vriendin was geworden, rustig uit dat mijn schriftelijke resultaat weliswaar niet goed was, maar dat het alleen aan de taal lag. De docenten vonden dat ik op basis van mijn prestaties tijdens de praktijklessen de stof goed genoeg had begrepen en ernaar had gehandeld.
Ik rondde de cursus af met gemengde gevoelens van leegte en vreugde. Zoals aan het einde van elke les wisselde ik Facebookgegevens en contactinformatie uit met de nieuwe vrienden die ik had gemaakt.
Deze twee weken waren een mix van pijn, frustratie en vreugde, maar nu ze voorbij zijn, voel ik dat al die herinneringen voeding zijn geworden voor mijn persoonlijke groei. Bovenal ben ik vervuld van dankbaarheid en geluk dat ik deze ervaring heb mogen meemaken.
Startpagina
