Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik besefte dat ik zelf de hoofdrol speel en geen figurant ben #Een objectieve kijk op mezelf #Het was een belangrijk keerpunt in mijn leven.
Het hele begeleidingstraject was, voor iemand die tot dan toe geen tijd had gehad om na te denken over ‘Wie ben ik?’ en daar ook geen behoefte aan voelde, een periode waarin ik mezelf als in een spiegel vanuit een objectief perspectief kon bekijkenDat was het.
- Begeleiding voor een tussenjaar
Op weg naar het gesprek bleef maar één gedachte door mijn hoofd spoken: ‘Wat houdt begeleiding voor een tussenjaar in hemelsnaam in?’ Het voelde niet alsof iemand mijn reis voor het tussenjaar zou plannen of me gewoon eenvoudig loopbaanadvies zou geven. Volledig in de war en een beetje zenuwachtig kwam ik aan op de afgesproken plek.
Voordat ik de directeur ontmoette, stelde ik me vaag voor dat hij streng en recht voor zijn raap zou zijn, maar door zijn warme, bijna als die van een oudere broer(?) aandoende eerste indruk verliep het gesprek van ongeveer twee uur in een ontspannen sfeer.. Wees eerlijk en open over jezelf. Dat was het allereerste verzoek van de directeur aan mij, terwijl ik me nog ongemakkelijk voelde.Dat was niet gemakkelijk. ‘Mezelf’ uitleggen aan iemand die ik voor het eerst ontmoette, was allesbehalve eenvoudig. Waar moest ik beginnen, wat moest ik zeggen en hoe moest ik het vertellen? Maar toen mijn gedachten via mijn mond naar buiten kwamen en concreet vorm kregen als ‘woorden’, begon het verhaal over mezelf, dat in mijn hoofd door elkaar liep, beetje bij beetje richting te vinden.
Zo was het hele begeleidingstraject‘voor iemand die tot dan toe geen tijd had gehad om na te denken over ‘Wie ben ik?’ en daar ook geen behoefte aan voelde, een periode waarin ik mezelf als in een spiegel vanuit een objectief perspectief kon bekijkenDat was het. En dat inzicht kon ontstaan doordat ik de moed had mezelf eerlijk aan anderen te laten zien. Ik was iemand die eerder naar anderen luisterde dan mijn eigen gedachten naar voren bracht.
Omdat ik me altijd afvroeg: ‘Wat zal de ander ervan denken als ik dit zeg? Hoe zal die me beoordelen?’, hield ik mijn mening of gedachten vanzelfsprekend voor me. Maar ook zonder dat soort berekende gedachten tijdens een gesprek,hielp het verloop van het gesprek, waardoor ik me heel gemakkelijk over mezelf kon openstellen, me enorm om mezelf te ontdekken.Tot dan toe had ik mezelf gezien als ‘persoon 1’. Zonder het te beseffen, beschouwde ik mezelf als niet meer dan een figurant in een toneelstuk—niet als de hoofdpersoon of een bijrolspeler.
Ik had me laten leiden door het script dat was geschreven door de werkelijkheid die me was gegeven, en binnen de Koreaanse context dacht ik gewoon dat ik dat moest doen. Omdat ik mezelf niet meer waarde toekende dan een figurant, werden de dingen waar mijn hart om schreeuwde—wat ik echt wilde doen—overstemd door mijn omgeving en kon ik ze niet horen. Eigenlijk sloot ik mijn oren om ze niet te hoeven horen en me aan de werkelijkheid aan te passen. Maar door het gesprek,was de grootste verandering in mij dat mijn kijk op ‘mezelf’ veranderde.Dat is zo. Mijn blik was altijd op de mensen om me heen gericht en omdat ik mijn levensstandaard afstemde op de beoordelingen van anderen, had ik geen tijd of ruimte om stil te staan bij mezelf.
Op een gegeven moment begon ik te zwijgen uit een vage angst: ‘Als ik mensen vertel dat ik deze gedachten of meningen heb, zullen ze me vast negatief beoordelen.’ In plaats van me te richten op wat ik wilde doen, had ik mijn leven gevormd naar de verwachtingen van mijn familie. Tijdens het gesprek kon ik me echter volledig concentreren op wat ik wilde, en ontdekte ik waarom mijn gedachten in mij waren onderdrukt.
‘Het is niet moeilijk. Dit zijn dingen die je kunt bereiken als je hier en nu gewoon de moed verzamelt.’
Misschien waren dit de woorden die ik mijn hele leven het liefst had willen horen en waarop ik had gehoopt. En ik hoorde ze uit de mond van de directeur, die ik voor het eerst ontmoette. Via het begeleidingstraject van Korea Gap Year ontmoette ik iemand die ik gerust een mentor zou noemen, iemand die ik al zo lang graag wilde ontmoeten. Zelfs nu, na het gesprek, zouden anderen overigens kunnen vinden dat mijn situatie niet veel veranderd is.
Mijn nog altijd onzekere toekomst, de zware studielast die op mijn schouders drukt en de titel ‘student op zoek naar werk’ nu mijn afstuderen nadert, zijn allemaal onveranderd gebleven. Maar de manier waarop ik naar mezelf kijk, is duidelijk veranderd. Ik kan met vertrouwen zeggen dat ik dankzij deze begeleiding voor mijn tussenjaar een heel belangrijk keerpunt in mijn leven heb meegemaakt, dat ik me altijd zal blijven herinneren.
Het hele begeleidingstraject was, voor iemand die tot dan toe geen tijd had gehad om na te denken over ‘Wie ben ik?’ en daar ook geen behoefte aan voelde, een periode waarin ik mezelf als in een spiegel vanuit een objectief perspectief kon bekijkenDat was het.
- Begeleiding voor een tussenjaar
Op weg naar het gesprek bleef maar één gedachte door mijn hoofd spoken: ‘Wat houdt begeleiding voor een tussenjaar in hemelsnaam in?’ Het voelde niet alsof iemand mijn reis voor het tussenjaar zou plannen of me gewoon eenvoudig loopbaanadvies zou geven. Volledig in de war en een beetje zenuwachtig kwam ik aan op de afgesproken plek.
Voordat ik de directeur ontmoette, stelde ik me vaag voor dat hij streng en recht voor zijn raap zou zijn, maar door zijn warme, bijna als die van een oudere broer(?) aandoende eerste indruk verliep het gesprek van ongeveer twee uur in een ontspannen sfeer.. Wees eerlijk en open over jezelf. Dat was het allereerste verzoek van de directeur aan mij, terwijl ik me nog ongemakkelijk voelde.Dat was niet gemakkelijk. ‘Mezelf’ uitleggen aan iemand die ik voor het eerst ontmoette, was allesbehalve eenvoudig. Waar moest ik beginnen, wat moest ik zeggen en hoe moest ik het vertellen? Maar toen mijn gedachten via mijn mond naar buiten kwamen en concreet vorm kregen als ‘woorden’, begon het verhaal over mezelf, dat in mijn hoofd door elkaar liep, beetje bij beetje richting te vinden.
Zo was het hele begeleidingstraject‘voor iemand die tot dan toe geen tijd had gehad om na te denken over ‘Wie ben ik?’ en daar ook geen behoefte aan voelde, een periode waarin ik mezelf als in een spiegel vanuit een objectief perspectief kon bekijkenDat was het. En dat inzicht kon ontstaan doordat ik de moed had mezelf eerlijk aan anderen te laten zien. Ik was iemand die eerder naar anderen luisterde dan mijn eigen gedachten naar voren bracht.
Omdat ik me altijd afvroeg: ‘Wat zal de ander ervan denken als ik dit zeg? Hoe zal die me beoordelen?’, hield ik mijn mening of gedachten vanzelfsprekend voor me. Maar ook zonder dat soort berekende gedachten tijdens een gesprek,hielp het verloop van het gesprek, waardoor ik me heel gemakkelijk over mezelf kon openstellen, me enorm om mezelf te ontdekken.Tot dan toe had ik mezelf gezien als ‘persoon 1’. Zonder het te beseffen, beschouwde ik mezelf als niet meer dan een figurant in een toneelstuk—niet als de hoofdpersoon of een bijrolspeler.
Ik had me laten leiden door het script dat was geschreven door de werkelijkheid die me was gegeven, en binnen de Koreaanse context dacht ik gewoon dat ik dat moest doen. Omdat ik mezelf niet meer waarde toekende dan een figurant, werden de dingen waar mijn hart om schreeuwde—wat ik echt wilde doen—overstemd door mijn omgeving en kon ik ze niet horen. Eigenlijk sloot ik mijn oren om ze niet te hoeven horen en me aan de werkelijkheid aan te passen. Maar door het gesprek,was de grootste verandering in mij dat mijn kijk op ‘mezelf’ veranderde.Dat is zo. Mijn blik was altijd op de mensen om me heen gericht en omdat ik mijn levensstandaard afstemde op de beoordelingen van anderen, had ik geen tijd of ruimte om stil te staan bij mezelf.
Op een gegeven moment begon ik te zwijgen uit een vage angst: ‘Als ik mensen vertel dat ik deze gedachten of meningen heb, zullen ze me vast negatief beoordelen.’ In plaats van me te richten op wat ik wilde doen, had ik mijn leven gevormd naar de verwachtingen van mijn familie. Tijdens het gesprek kon ik me echter volledig concentreren op wat ik wilde, en ontdekte ik waarom mijn gedachten in mij waren onderdrukt.
‘Het is niet moeilijk. Dit zijn dingen die je kunt bereiken als je hier en nu gewoon de moed verzamelt.’
Misschien waren dit de woorden die ik mijn hele leven het liefst had willen horen en waarop ik had gehoopt. En ik hoorde ze uit de mond van de directeur, die ik voor het eerst ontmoette. Via het begeleidingstraject van Korea Gap Year ontmoette ik iemand die ik gerust een mentor zou noemen, iemand die ik al zo lang graag wilde ontmoeten. Zelfs nu, na het gesprek, zouden anderen overigens kunnen vinden dat mijn situatie niet veel veranderd is.
Mijn nog altijd onzekere toekomst, de zware studielast die op mijn schouders drukt en de titel ‘student op zoek naar werk’ nu mijn afstuderen nadert, zijn allemaal onveranderd gebleven. Maar de manier waarop ik naar mezelf kijk, is duidelijk veranderd. Ik kan met vertrouwen zeggen dat ik dankzij deze begeleiding voor mijn tussenjaar een heel belangrijk keerpunt in mijn leven heb meegemaakt, dat ik me altijd zal blijven herinneren.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
