Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Bevrijd van stress en een bredere blik gekregen #Een nieuw perspectief op de wereld en mezelf #Een pauze in het leven; de moed om alles te proberen
©Korea gapyear
Plotseling bedacht ik me dat naar het buitenland gaan mijn kijk op de wereld zou verruimen. Toen ik er zo eens over nadacht, merkte ik dat mijn blik inderdaad was verruimd. Ik vind dat al reden genoeg om naar het buitenland te gaan.
- <Vrijwilligerswerk met walvissen spotten in Argentinië, op het ritme van de golven>, <Amigo Español :: Spaans leren in Puerto Madryn / Cho Hyunsoo, deelnemer aan een gap year / gap year van 4 weken |
Was er een reden waarom je aan het gapyearprogramma wilde deelnemen?
Mijn oorspronkelijke motivatie was simpelweg dat ik naar het buitenland wilde. Het begon daarmee, waarna ik over allerlei dingen nadacht. (Ik overwoog) een maand naar Europa te gaan...Ik overwoog ook om niet te gaan en keek of er programma’s waren voor reizen naar het buitenland, zoals Korea Gap Year.
Ik ben toevallig dol op walvissen en er was een vrijwilligersprogramma waarbij je walvissen kon spotten. Ik dacht erover om dat te proberen en bleef er informatie over zoeken. Het leek perfect bij me te passen. In plaats van alles ruim van tevoren nauwkeurig te plannen, heb ik me ongeveer een week op het programma gericht voordat ik besloot mee te doen.
Ik koos voor een kort vrijwilligersprogramma omdat het de eerste keer was dat ik alleen naar het buitenland ging. Een stage van meer dan zes maanden leek me zonder ervaring wat overweldigend. Het was dus een soort proefbezoek.Om te ervaren hoe het is om alleen in het buitenland te wonen. Door deze ervaring kan ik de volgende keer langer gaan, toch?
Waarom ik plotseling naar het buitenland wilde, en mijn zorgen over Zuid-Amerika
Tegenwoordig is het heel gewoon om naar het buitenland te gaan en weer terug te komen. Ik vroeg me ook af of het wel nodig was om naar het buitenland te gaan. Toen bedacht ik me plotseling dat het mijn kijk op de wereld zou verruimen.Toen ik er zo eens over nadacht,merkte ik dat mijn blik inderdaad was verruimd. Ik vind dat reden genoeg om naar het buitenland te gaan.
Koreaanse jongeren hebben eigenlijk veel stress. Van de moeilijke arbeidsmarkt tot geld verdienen, allerlei diploma’s en examens — ik had ook veel stress. Maar nadat ik één keer naar het buitenland was geweest, voelde alle drukte en het gezwoeg op dit kleine stukje land dat Korea heet als niets.Toen ik aan de andere kant van de wereld was geweest, vroeg ik me af waarom ik me zo druk had gemaakt en stress had gehad om iets te bereiken op dit kleine stukje land. Ook kon ik de kenmerkende ontspannen houding van Zuid-Amerikanen leren kennen.Vanuit Koreaans perspectief is het ontzettend relaxed, maar dat is ook een onderdeel van de cultuur.
Het zou gelogen zijn als ik zei dat ik nergens bang voor was. Ik ging met de gedachte: ‘Het komt vast wel goed.’ Daar wonen ook mensen, dus ik dacht dat alles wel goed zou komen zodra ik er eenmaal was.
Een anekdote waarin ik de kenmerkende ontspannenheid van Zuid-Amerika ervoer
In Korea staat bij de verwachte aankomsttijd van een bus misschien maximaal 30 minuten vertraging, maar deze bus was meer dan twee uur te laat. (lacht)Ook op de terugweg was ik eerder dan nodig op de luchthaven van Buenos Aires aangekomen. Ik had iets gegeten en wilde ontspannen, maar zelfs na twee uur was de bus er nog niet.
Eerlijk gezegd had ik het vóór mijn vertrek al een beetje verwacht. Ik rekende op die kenmerkende ontspannenheid van Zuid-Amerika. Ik had bijvoorbeeld gehoord dat te laat komen op afspraken niet als onbeleefd wordt beschouwd. Maar als je dat niet weet, zul je zeker verrast zijn. (lacht)
Gastgezin en maaltijden
Ik verbleef in een logeerkamer bij mijn gastgezin. Ik at en sliep alleen. Omdat het vrijwilligerswerk ongeveer 13 km van het huis was, haalde de organisatie ons rechtstreeks op. Elke ochtend kwamen ze me met de auto ophalen.Wat betreft kost en inwoning moest je de meeste maaltijden zelf kopen, behalve op vaste tijden. Dat kostte best veel. Ik verbleef zonder noemenswaardige problemen in de kamer en was tevreden. De kamer was erg schoon. De wifi werkte goed, waardoor ik kon besparen op roamingkosten. (lacht) De gastouders spraken Engels, dus ik kon zonder problemen met hen communiceren.
Over de maaltijden bij het gastgezin,Omdat dit ter plaatse werd geregeld, waren verschillen natuurlijk te verwachten. Wat me soms verbaasde, was dat de gastheer of gastvrouw zich niet altijd aan de afspraken hield bij het verstrekken van maaltijden. Volgens de regels zouden ze alleen ontbijt verzorgen, maar soms kreeg ik alleen ontbijt en een andere keer alleen lunch — het voelde een beetje als een loterij. Natuurlijk kreeg ik ook vaak meer dan volgens de regels hoefde. (lacht)
Voor andere maaltijden dan het ontbijt moest ik zelf zorgen.Er waren veel restaurants in de buurt van het huis. Maar de gastheer of gastvrouw waarschuwde me in het begin dat veel restaurants in de buurt op toeristen waren gericht en hoge prijzen konden rekenen. Toen ik ernaar keek, bleken de prijzen inderdaad behoorlijk hoog. Zeevruchten kostten bijvoorbeeld zo’n 20.000 tot 30.000 won meer. Daarom kocht ik empanada’s — in Argentinië gegeten, met dumplings vergelijkbare deeghapjes — en stapelde ze op, zodat ik er eentje kon pakken als ik honger had.
In mijn vrije tijd wandelde ik vooral langs het strand. Ik deed dutjes en bracht mijn tijd heel rustig door. Soms ging ik online om dingen op te zoeken, maar ik denk dat ik veel tijd gewoon mediterend heb doorgebracht.
Spaans studeren en een culturele cursus
Omdat ik ter plaatse op het vasteland Spaans leerde, pikte ik de taal vanzelf op en leerde ik snel. Maar omdat het een kort programma van twee weken was, was er alleen tijd om de basis van het Spaans te leren.
Tijdens de lessen probeerden ze meestal veel lichaamstaal of Engels te gebruiken en schakelden ze alleen op Engels over als het niet anders kon. Je moest de les volgen door de situatie aan te voelen. Ik had niet echt het idee dat de lessen in het Engels werden gegeven. Omdat er vooral Spaans werd gesproken, kon je de grote lijnen begrijpen, ook als je de details niet begreep. Wat de docenten betreft, waren er geen noemenswaardige problemen met de manier waarop ze lesgaven.
Ik volgde de les alleen. Dat was behoorlijk saai. Ik wist niet goed hoe de andere lessen verliepen, maar er was een keer een bijeenkomst voor internationale studenten. Daar kwamen alle internationale studenten van de taalschool samen. Er waren er ongeveer tien of meer, en pas toen besefte ik dat er nog andere internationale studenten waren — anders had ik het niet geweten. (lacht)
Na de lessen was er een culturele cursus waarbij we musea en allerlei andere plekken bezochten. Dat was best leuk, maar ik wist van tevoren niet dat er extra kosten zouden zijn. Ik dacht dat de toegangsprijzen bij het basisbedrag waren inbegrepen, maar afhankelijk van het programma van die dag moest je soms extra betalen.
Vrijwilligerswerk met walvissen spotten en algemene taken in het nationale park
Over het algemeen hield ik me vooral bezig met het onderhoud van het nationale park. Toch kreeg ik geen grote taken toegewezen. De sfeer was meestal rustig en er werd geen zwaar werk van me verwacht. Als er een hek kapot was, ging ik het een beetje repareren. Soms liep ik door het park om de omgeving te controleren, of maakte ik foto’s van walvissen om aan toeristen te laten zien.
Er was niet veel werk en meestal zat ik in het hutje naar de walvissen te kijken. Ik had veel tijd om alleen na te denken. Vergeleken met mensen die graag met anderen omgaan,denk ik dat dit een heel goed programma is voor mensen die graag in alle rust nadenken..Meestal verbleef ik in het hutje en woonde ik samen met ongeveer twee collega’s. ’s Ochtends maakten we schoon en daarna deden we allerlei klusjes.
Het is een heel rustige plek, maar soms kan het er lawaaierig worden — wanneer kinderen het nationale park bezoeken. Soms organiseren ze groepsbezoeken, zoals schoolreisjes, door vooraf contact op te nemen met het park. Af en toe vroegen ze me om op de kinderen te letten, en dat was zwaar. (lacht) De kinderen zeiden dingen in het Spaans die ik niet begreep. Het toezicht was niet ingewikkeld — ik hielp alleen om ze in het gareel te houden terwijl ze door het park liepen. Het probleem was dat de kinderen me niet met rust lieten. Waarschijnlijk zagen ze voor het eerst iemand uit Oost-Azië. Ze renden rond, klommen op me en maakten net zoveel drukte als basisschoolkinderen bij ons thuis. (lacht) Ze waren niet onbeleefd, dus het was makkelijk om met ze om te gaan.
Er waren echt heel veel walvissen. Ik kon ze van dichtbij boven water zien komen. Ik zag ook een paar keer zeeleeuwen. Eén keer leek een zeeleeuw van zijn groep gescheiden te zijn en zat hij alleen op een heuvel. Omdat het gebied in zijn natuurlijke staat wordt beschermd, verwijderden ze de dieren niet met geweld of iets dergelijks. Het uitgangspunt was om de natuur haar gang te laten gaan.
Walvissen zijn normaal gesproken stille dieren; ze komen alleen even boven om adem te halen. En omdat ze zo groot zijn, kun je zelfs van een afstand zien dat het een walvis is. Ik kon walvissen van veel dichterbij zien dan op foto’s.
Als ik één ervaring moet noemen die er het meest uitsprong, en de persoon die me het meest is bijgebleven
Op een weekendmiddag had ik echt zin in een biertje. Maar alle winkels waren dicht. Ik ging naar huis en vertelde mijn gastheer dat ik eropuit was gegaan voor een biertje, maar dat alle winkels dicht waren. Hoewel het overdag was, zei hij dat iedereen een dutje was gaan doen. Het was waarschijnlijk rond één of twee uur ’s middags. In het Spaans heet dat siësta. ’s Middags een dutje doen hoort echt bij de cultuur. Dus uiteindelijk deed ik zelf ook heel vaak een dutje. Het is tenslotte een onderdeel van de cultuur (lacht).
De mensen die me het meest zijn bijgebleven, zijn de vrienden met wie ik in het buitenland studeerde en die niet echt als kinderen leken. Het was bijzonder dat ze, hoewel ze nog zo jong waren, helemaal naar Zuid-Amerika waren gekomen. Ik had eens een kort gesprek met een vriend die Engels sprak, en die vertelde dat hij naar Zuid-Amerika was gekomen om daar naar school te gaan. Hij sprak dus heel goed Spaans.Een vriend vertelde me over een dertienjarig Fins meisje dat een jaar lang in het buitenland studeerde. Ik vond dat geweldig. Ik had het gevoel dat ze heel zelfstandig was.
De voor- en nadelen van dit programma
GenegenheidWoordenIk begreep wat ‘vrije tijd’ inhoudt. Ik heb het meestal niet bijzonder druk, maar toch ervaar je stress in het leven. Hier, dicht bij de natuur en met veel tijd voor mezelf, had ik alle tijd om over allerlei dingen na te denken.Ik kon mijn gedachten tot rust brengen. Ook kon ik vaak langs het strand wandelen. Het bijkomende effect was dat ik me daar heel ontspannen voelde, maar dat de stress weer begon toen ik terugkwam. Dat was wel een verschil. De reis ernaartoe was erg zwaar, maar als ik de kans kreeg, zou ik graag nog eens gaan.
Als ik een nadeel moet noemen, was de lange reistijd van Korea naar Zuid-Amerika het grootste. Bovendien kun je daar niet goed met Engels terecht. Verder kan ik eigenlijk geen andere nadelen bedenken.
©Korea gapyear
Veranderingen na deelname aan het programma
Als ik moet kiezen wat ik daar heb geleerd, dan is het wel een gevoel van rust en ontspanning.We zien problemen vaak gewoon als problemen, maar hebben ook de neiging om er obsessief over te blijven piekeren. Je blijft aan de stress vasthouden. Mensen daar hebben ook zorgen en stress, maar gaan er anders mee om dan wij. Als Koreanen denken: ‘Waarom maak ik me zoveel zorgen?’, denken mensen daar: ‘Een beetje zorgen maken is nodig.’
Een advies voor toekomstige deelnemers aan een tussenjaar
Naar het buitenland reizen is nergens makkelijk, maar Argentinië is echt zwaar. Het ligt ver weg en in ons land kom je niet vaak in aanraking met het Spaans. De afstand en de taal lijken de grootste obstakels. Maar juist doordat het zo moeilijk was, voelde de voldoening des te groter.
Omdat het aan de andere kant van de wereld ligt en de cultuur anders is dan die van ons, krijg je de kans een unieke cultuur te ervaren. Ook het karakter van Zuid-Amerikanen verschilt sterk van dat van ons. Kortom, het is een geweldige ervaring als je er eenmaal bent geweest (lacht). Waar je nu ook terechtkomt, ik denk dat je je tijdens je volgende reis wel zult redden.
Het moeilijkste was zonder twijfel de vele uitdagingen tijdens de heen- en terugreis. Het duurde echt heel lang om op de bestemming te komen. Het was zo zwaar dat het bijna ondraaglijk was. Van Incheon Airport naar Dallas in de VS: 13 uur; van Dallas naar Buenos Aires: 10 uur; ongeveer 30 minuten naar het busstation; en vervolgens ongeveer 6 uur met de snelbus naar Puerto Madryn.
©Korea gapyear
Wat een tussenjaar voor mij betekent en mijn toekomstplannen
Een rustmoment in het leven.Ik zie het als een ‘komma’ in het leven.
Wat mijn toekomstplannen betreft: mijn droom is eigenlijk om een baan te krijgen waarin ik het werk kan doen dat ik wil. Ik wil psychologisch counselor worden. Tegelijkertijd wil ik ook contentplanner worden. Ik ben erg geïnteresseerd in film. Hoe dan ook, wat ik het belangrijkst vind, is ‘ervaring’. Om psychologisch counselor te worden, moet je allereerst...Je moet je kunnen inleven in de zorgen van iemand; hoe meer uiteenlopende ervaringen je hebt, hoe beter je je in diens zorgen kunt verplaatsen.Als ik tijdens een gesprek kan zeggen: ‘O, dat heb ik ook meegemaakt en zo voelde ik me toen’, denk ik dat ik iemand oprechter kan benaderen. Ik wil ook in de toekomst allerlei ervaringen blijven opdoen, of het nu bijzondere ervaringen zijn of dingen die iedereen meemaakt.
©Korea gapyear
Plotseling bedacht ik me dat naar het buitenland gaan mijn kijk op de wereld zou verruimen. Toen ik er zo eens over nadacht, merkte ik dat mijn blik inderdaad was verruimd. Ik vind dat al reden genoeg om naar het buitenland te gaan.
- <Vrijwilligerswerk met walvissen spotten in Argentinië, op het ritme van de golven>, <Amigo Español :: Spaans leren in Puerto Madryn / Cho Hyunsoo, deelnemer aan een gap year / gap year van 4 weken |
Was er een reden waarom je aan het gapyearprogramma wilde deelnemen?
Mijn oorspronkelijke motivatie was simpelweg dat ik naar het buitenland wilde. Het begon daarmee, waarna ik over allerlei dingen nadacht. (Ik overwoog) een maand naar Europa te gaan...Ik overwoog ook om niet te gaan en keek of er programma’s waren voor reizen naar het buitenland, zoals Korea Gap Year.
Ik ben toevallig dol op walvissen en er was een vrijwilligersprogramma waarbij je walvissen kon spotten. Ik dacht erover om dat te proberen en bleef er informatie over zoeken. Het leek perfect bij me te passen. In plaats van alles ruim van tevoren nauwkeurig te plannen, heb ik me ongeveer een week op het programma gericht voordat ik besloot mee te doen.
Ik koos voor een kort vrijwilligersprogramma omdat het de eerste keer was dat ik alleen naar het buitenland ging. Een stage van meer dan zes maanden leek me zonder ervaring wat overweldigend. Het was dus een soort proefbezoek.Om te ervaren hoe het is om alleen in het buitenland te wonen. Door deze ervaring kan ik de volgende keer langer gaan, toch?
Waarom ik plotseling naar het buitenland wilde, en mijn zorgen over Zuid-Amerika
Tegenwoordig is het heel gewoon om naar het buitenland te gaan en weer terug te komen. Ik vroeg me ook af of het wel nodig was om naar het buitenland te gaan. Toen bedacht ik me plotseling dat het mijn kijk op de wereld zou verruimen.Toen ik er zo eens over nadacht,merkte ik dat mijn blik inderdaad was verruimd. Ik vind dat reden genoeg om naar het buitenland te gaan.
Koreaanse jongeren hebben eigenlijk veel stress. Van de moeilijke arbeidsmarkt tot geld verdienen, allerlei diploma’s en examens — ik had ook veel stress. Maar nadat ik één keer naar het buitenland was geweest, voelde alle drukte en het gezwoeg op dit kleine stukje land dat Korea heet als niets.Toen ik aan de andere kant van de wereld was geweest, vroeg ik me af waarom ik me zo druk had gemaakt en stress had gehad om iets te bereiken op dit kleine stukje land. Ook kon ik de kenmerkende ontspannen houding van Zuid-Amerikanen leren kennen.Vanuit Koreaans perspectief is het ontzettend relaxed, maar dat is ook een onderdeel van de cultuur.
Het zou gelogen zijn als ik zei dat ik nergens bang voor was. Ik ging met de gedachte: ‘Het komt vast wel goed.’ Daar wonen ook mensen, dus ik dacht dat alles wel goed zou komen zodra ik er eenmaal was.
Een anekdote waarin ik de kenmerkende ontspannenheid van Zuid-Amerika ervoer
In Korea staat bij de verwachte aankomsttijd van een bus misschien maximaal 30 minuten vertraging, maar deze bus was meer dan twee uur te laat. (lacht)Ook op de terugweg was ik eerder dan nodig op de luchthaven van Buenos Aires aangekomen. Ik had iets gegeten en wilde ontspannen, maar zelfs na twee uur was de bus er nog niet.
Eerlijk gezegd had ik het vóór mijn vertrek al een beetje verwacht. Ik rekende op die kenmerkende ontspannenheid van Zuid-Amerika. Ik had bijvoorbeeld gehoord dat te laat komen op afspraken niet als onbeleefd wordt beschouwd. Maar als je dat niet weet, zul je zeker verrast zijn. (lacht)
Gastgezin en maaltijden
Ik verbleef in een logeerkamer bij mijn gastgezin. Ik at en sliep alleen. Omdat het vrijwilligerswerk ongeveer 13 km van het huis was, haalde de organisatie ons rechtstreeks op. Elke ochtend kwamen ze me met de auto ophalen.Wat betreft kost en inwoning moest je de meeste maaltijden zelf kopen, behalve op vaste tijden. Dat kostte best veel. Ik verbleef zonder noemenswaardige problemen in de kamer en was tevreden. De kamer was erg schoon. De wifi werkte goed, waardoor ik kon besparen op roamingkosten. (lacht) De gastouders spraken Engels, dus ik kon zonder problemen met hen communiceren.
Over de maaltijden bij het gastgezin,Omdat dit ter plaatse werd geregeld, waren verschillen natuurlijk te verwachten. Wat me soms verbaasde, was dat de gastheer of gastvrouw zich niet altijd aan de afspraken hield bij het verstrekken van maaltijden. Volgens de regels zouden ze alleen ontbijt verzorgen, maar soms kreeg ik alleen ontbijt en een andere keer alleen lunch — het voelde een beetje als een loterij. Natuurlijk kreeg ik ook vaak meer dan volgens de regels hoefde. (lacht)
Voor andere maaltijden dan het ontbijt moest ik zelf zorgen.Er waren veel restaurants in de buurt van het huis. Maar de gastheer of gastvrouw waarschuwde me in het begin dat veel restaurants in de buurt op toeristen waren gericht en hoge prijzen konden rekenen. Toen ik ernaar keek, bleken de prijzen inderdaad behoorlijk hoog. Zeevruchten kostten bijvoorbeeld zo’n 20.000 tot 30.000 won meer. Daarom kocht ik empanada’s — in Argentinië gegeten, met dumplings vergelijkbare deeghapjes — en stapelde ze op, zodat ik er eentje kon pakken als ik honger had.
In mijn vrije tijd wandelde ik vooral langs het strand. Ik deed dutjes en bracht mijn tijd heel rustig door. Soms ging ik online om dingen op te zoeken, maar ik denk dat ik veel tijd gewoon mediterend heb doorgebracht.
Spaans studeren en een culturele cursus
Omdat ik ter plaatse op het vasteland Spaans leerde, pikte ik de taal vanzelf op en leerde ik snel. Maar omdat het een kort programma van twee weken was, was er alleen tijd om de basis van het Spaans te leren.
Tijdens de lessen probeerden ze meestal veel lichaamstaal of Engels te gebruiken en schakelden ze alleen op Engels over als het niet anders kon. Je moest de les volgen door de situatie aan te voelen. Ik had niet echt het idee dat de lessen in het Engels werden gegeven. Omdat er vooral Spaans werd gesproken, kon je de grote lijnen begrijpen, ook als je de details niet begreep. Wat de docenten betreft, waren er geen noemenswaardige problemen met de manier waarop ze lesgaven.
Ik volgde de les alleen. Dat was behoorlijk saai. Ik wist niet goed hoe de andere lessen verliepen, maar er was een keer een bijeenkomst voor internationale studenten. Daar kwamen alle internationale studenten van de taalschool samen. Er waren er ongeveer tien of meer, en pas toen besefte ik dat er nog andere internationale studenten waren — anders had ik het niet geweten. (lacht)
Na de lessen was er een culturele cursus waarbij we musea en allerlei andere plekken bezochten. Dat was best leuk, maar ik wist van tevoren niet dat er extra kosten zouden zijn. Ik dacht dat de toegangsprijzen bij het basisbedrag waren inbegrepen, maar afhankelijk van het programma van die dag moest je soms extra betalen.
Vrijwilligerswerk met walvissen spotten en algemene taken in het nationale park
Over het algemeen hield ik me vooral bezig met het onderhoud van het nationale park. Toch kreeg ik geen grote taken toegewezen. De sfeer was meestal rustig en er werd geen zwaar werk van me verwacht. Als er een hek kapot was, ging ik het een beetje repareren. Soms liep ik door het park om de omgeving te controleren, of maakte ik foto’s van walvissen om aan toeristen te laten zien.
Er was niet veel werk en meestal zat ik in het hutje naar de walvissen te kijken. Ik had veel tijd om alleen na te denken. Vergeleken met mensen die graag met anderen omgaan,denk ik dat dit een heel goed programma is voor mensen die graag in alle rust nadenken..Meestal verbleef ik in het hutje en woonde ik samen met ongeveer twee collega’s. ’s Ochtends maakten we schoon en daarna deden we allerlei klusjes.
Het is een heel rustige plek, maar soms kan het er lawaaierig worden — wanneer kinderen het nationale park bezoeken. Soms organiseren ze groepsbezoeken, zoals schoolreisjes, door vooraf contact op te nemen met het park. Af en toe vroegen ze me om op de kinderen te letten, en dat was zwaar. (lacht) De kinderen zeiden dingen in het Spaans die ik niet begreep. Het toezicht was niet ingewikkeld — ik hielp alleen om ze in het gareel te houden terwijl ze door het park liepen. Het probleem was dat de kinderen me niet met rust lieten. Waarschijnlijk zagen ze voor het eerst iemand uit Oost-Azië. Ze renden rond, klommen op me en maakten net zoveel drukte als basisschoolkinderen bij ons thuis. (lacht) Ze waren niet onbeleefd, dus het was makkelijk om met ze om te gaan.
Er waren echt heel veel walvissen. Ik kon ze van dichtbij boven water zien komen. Ik zag ook een paar keer zeeleeuwen. Eén keer leek een zeeleeuw van zijn groep gescheiden te zijn en zat hij alleen op een heuvel. Omdat het gebied in zijn natuurlijke staat wordt beschermd, verwijderden ze de dieren niet met geweld of iets dergelijks. Het uitgangspunt was om de natuur haar gang te laten gaan.
Walvissen zijn normaal gesproken stille dieren; ze komen alleen even boven om adem te halen. En omdat ze zo groot zijn, kun je zelfs van een afstand zien dat het een walvis is. Ik kon walvissen van veel dichterbij zien dan op foto’s.
Als ik één ervaring moet noemen die er het meest uitsprong, en de persoon die me het meest is bijgebleven
Op een weekendmiddag had ik echt zin in een biertje. Maar alle winkels waren dicht. Ik ging naar huis en vertelde mijn gastheer dat ik eropuit was gegaan voor een biertje, maar dat alle winkels dicht waren. Hoewel het overdag was, zei hij dat iedereen een dutje was gaan doen. Het was waarschijnlijk rond één of twee uur ’s middags. In het Spaans heet dat siësta. ’s Middags een dutje doen hoort echt bij de cultuur. Dus uiteindelijk deed ik zelf ook heel vaak een dutje. Het is tenslotte een onderdeel van de cultuur (lacht).
De mensen die me het meest zijn bijgebleven, zijn de vrienden met wie ik in het buitenland studeerde en die niet echt als kinderen leken. Het was bijzonder dat ze, hoewel ze nog zo jong waren, helemaal naar Zuid-Amerika waren gekomen. Ik had eens een kort gesprek met een vriend die Engels sprak, en die vertelde dat hij naar Zuid-Amerika was gekomen om daar naar school te gaan. Hij sprak dus heel goed Spaans.Een vriend vertelde me over een dertienjarig Fins meisje dat een jaar lang in het buitenland studeerde. Ik vond dat geweldig. Ik had het gevoel dat ze heel zelfstandig was.
De voor- en nadelen van dit programma
GenegenheidWoordenIk begreep wat ‘vrije tijd’ inhoudt. Ik heb het meestal niet bijzonder druk, maar toch ervaar je stress in het leven. Hier, dicht bij de natuur en met veel tijd voor mezelf, had ik alle tijd om over allerlei dingen na te denken.Ik kon mijn gedachten tot rust brengen. Ook kon ik vaak langs het strand wandelen. Het bijkomende effect was dat ik me daar heel ontspannen voelde, maar dat de stress weer begon toen ik terugkwam. Dat was wel een verschil. De reis ernaartoe was erg zwaar, maar als ik de kans kreeg, zou ik graag nog eens gaan.
Als ik een nadeel moet noemen, was de lange reistijd van Korea naar Zuid-Amerika het grootste. Bovendien kun je daar niet goed met Engels terecht. Verder kan ik eigenlijk geen andere nadelen bedenken.
©Korea gapyear
Veranderingen na deelname aan het programma
Als ik moet kiezen wat ik daar heb geleerd, dan is het wel een gevoel van rust en ontspanning.We zien problemen vaak gewoon als problemen, maar hebben ook de neiging om er obsessief over te blijven piekeren. Je blijft aan de stress vasthouden. Mensen daar hebben ook zorgen en stress, maar gaan er anders mee om dan wij. Als Koreanen denken: ‘Waarom maak ik me zoveel zorgen?’, denken mensen daar: ‘Een beetje zorgen maken is nodig.’
Een advies voor toekomstige deelnemers aan een tussenjaar
Naar het buitenland reizen is nergens makkelijk, maar Argentinië is echt zwaar. Het ligt ver weg en in ons land kom je niet vaak in aanraking met het Spaans. De afstand en de taal lijken de grootste obstakels. Maar juist doordat het zo moeilijk was, voelde de voldoening des te groter.
Omdat het aan de andere kant van de wereld ligt en de cultuur anders is dan die van ons, krijg je de kans een unieke cultuur te ervaren. Ook het karakter van Zuid-Amerikanen verschilt sterk van dat van ons. Kortom, het is een geweldige ervaring als je er eenmaal bent geweest (lacht). Waar je nu ook terechtkomt, ik denk dat je je tijdens je volgende reis wel zult redden.
Het moeilijkste was zonder twijfel de vele uitdagingen tijdens de heen- en terugreis. Het duurde echt heel lang om op de bestemming te komen. Het was zo zwaar dat het bijna ondraaglijk was. Van Incheon Airport naar Dallas in de VS: 13 uur; van Dallas naar Buenos Aires: 10 uur; ongeveer 30 minuten naar het busstation; en vervolgens ongeveer 6 uur met de snelbus naar Puerto Madryn.
©Korea gapyear
Wat een tussenjaar voor mij betekent en mijn toekomstplannen
Een rustmoment in het leven.Ik zie het als een ‘komma’ in het leven.
Wat mijn toekomstplannen betreft: mijn droom is eigenlijk om een baan te krijgen waarin ik het werk kan doen dat ik wil. Ik wil psychologisch counselor worden. Tegelijkertijd wil ik ook contentplanner worden. Ik ben erg geïnteresseerd in film. Hoe dan ook, wat ik het belangrijkst vind, is ‘ervaring’. Om psychologisch counselor te worden, moet je allereerst...Je moet je kunnen inleven in de zorgen van iemand; hoe meer uiteenlopende ervaringen je hebt, hoe beter je je in diens zorgen kunt verplaatsen.Als ik tijdens een gesprek kan zeggen: ‘O, dat heb ik ook meegemaakt en zo voelde ik me toen’, denk ik dat ik iemand oprechter kan benaderen. Ik wil ook in de toekomst allerlei ervaringen blijven opdoen, of het nu bijzondere ervaringen zijn of dingen die iedereen meemaakt.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
