Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
30-jarige vrouw, volwassen.Ik ben geworden.
Ik ben een vrouw van in de dertig geworden — iets waarvan ik vroeger dacht dat het nooit zou gebeuren... (Gefeliciteerd!!) Ik ben dol op mijn leeftijd nu. Ik ben niet meer zo angstig als toen ik in de twintig was, ik ken mezelf iets beter en ik ben nog steeds op een leeftijd met veel mogelijkheden. Toch kunnen de zorgen die de maatschappij vrouwen in deze levensfase oplegt, net als voor iedereen, zwaarder en belastender aanvoelen dan verwacht.
Iemand vindt mijn zorgen misschien onzinnig, maar we weten hoe ontzettend belangrijk die zorgen zijn voor degene die ze ervaart. Daarom ga ik, bewust als vrouw van in de dertig, 'Zorgen van vrouwen die hen hun hele leven achtervolgen'het erover hebben.
* Voor het gemak maakt dit artikel een tweedeling tussen mannen en vrouwen. Als je een ander gender hebt, lees dit dan met dat in gedachten. |
1. Zorgen die ernstiger aanvoelen omdat je een vrouw bent: relaties
* Met 'relaties' bedoelen we hier alles, zoals romantische liefde, vriendschap en familie.
Vrouwen zijn inderdaad vaak gevoeliger als het om relaties gaat. Vanuit evolutionair perspectief zeggen veel wetenschappersover het algemeen dat vrouwen meer 'relatiegericht'zijn. Volgens hen komt dit voort uit het idee dat mannen sinds de oertijd dieren of vissen jaagden dankzij hun betere ruimtelijke waarneming, terwijl vrouwen fruit en gewassen verzamelden en daarbij op hun geheugen vertrouwden. Bij het verzamelen was het nodig gemeenschappen te vormen en ideeën en informatie te delen. Daardoor ontwikkelden vrouwen onvermijdelijk het vermogen en de gevoeligheid om relaties aan te gaan en te onderhouden. Misschien voelen zorgen over relaties daarom bij vrouwen vaak zo hardnekkig en gedetailleerd aan.
Wat een vrouw het belangrijkst vindt in een 'relatie' is 'hoe verbonden ze met elkaar zijnen hoeveel voldoening ze daaruit halen'Daarom geldt: zelfs als een vriendin zich druk maakt om de tekortkomingen van haar vriend en daarover klaagt, kan degene met wie ze de dag ervoor nog zo fel heeft gescholden na een flinke dosis genegenheid met hem de volgende dag de grootste klootzak zijn. Ook al is dat niet altijd logisch: als een vrouw tevreden is met de relatie, krijgt ze de kracht en hoop om die voort te zetten en verder te gaan.
Dus,Leef mee in plaats van het probleem te proberen op te lossenDaarom werkt dat eeuwenoude advies.
Gezonde relaties opbouwen is natuurlijk heel belangrijk. We brengen het grootste deel van ons leven door met anderen ontmoeten, dingen samen doen en soms uit elkaar gaan. Maarproblemen ontstaanwanneer je jezelf via relaties buitensporig probeert te bevestigen.Bijvoorbeeld wanneer je voortdurend bij anderen nagaat wie je bent en je pas gerustgesteld voelt als zij je erkennen. In zo'n situatie maak je te veel fouten voordat je jezelf goed onderzoekt of de situatie objectief bekijkt.
te veel bezig zijn met anderen,
jezelf de schuld geven van de problemen in de relatie,
zoveel in relaties investeren dat het je overweldigt,
overdreven achterdochtig zijn,
te ongeduldig worden in relaties,
een verkeerde relatie niet kunnen loslaten,
geobsedeerd raken door één persoon of één relatie...
In feite is 'mijn hart' het grootste slachtoffer van deze fouten, en daarom zijn ze problematisch. Als neerslachtigheid, angst, frustratie, verdriet en pijn allemaal tegelijk toeslaan, valt mijn hart uiteen als een koekje. Dit ervaren we vooral als we begin twintig zijn, omdat we dan nog onhandig zijn in het aangaan en onderhouden van relaties en nog niet hebben ontdekt wat we ervan willen. Door deze mislukkingen zouden we beter moeten luisteren naar het wezen dat 'ik' heet. Maar als ik oudere zussen of vriendinnen zie die na hun twintigste, omdat ze door die mislukkingen zo diep gekwetst zijn, de deur van hun hart stevig sluiten om niet opnieuw gekwetst te worden, begrijp ik dat gevoel en vind ik het soms verdrietig. Natuurlijk is dat hun leven en respecteer ik dat, maar als iemand die zich graag met anderen bemoeit,het potentieel dat we hebben om door relaties rijker te wordenheb ik het gevoel dat ze dat een beetje afsluiten...
Maar één ding moeten we ons afvragen: is een goede relatie nu noodzakelijkerwijs goed voor het leven? En omgekeerd, blijft een slechte relatie voor altijd slecht? Absoluut niet, allebei niet. Absoluut niet!! Of je nu de voorkeur geeft aan een kleine kring of een bredere,gezonde relaties opbouwen is uiteindelijk iets waar je je hele leven aan werktBovendien zijn relaties niet allemaal hetzelfde: ze komen in allerlei vormen en veranderen ook van tijd tot tijd.
Je hart afsluiten lost het dus niet op, en iemand stevig vasthouden en zeggen: 'verander niet' lost ook niet alles op. Denk in plaats daarvan met meer overtuiging na over...Waar ik in mijn relaties over zou moeten nadenkenDat is het.
'Wat voor soort relatie wil ik?'
'In wat voor relatie kunnen 'ik' en de ander groeien?'
'Hoe kan ik een relatie creëren waarin ik gelukkig kan zijn zoals ik ben?'
'Waardoor voel 'ik' me ongemakkelijk...'
VooralAls je het gevoel hebt dat je te gehecht raakt aan een relatie, moet je er even afstand van nemen en er van een afstand naar kijken.Of je nu fysiek afstand neemt, mentaal onafhankelijk wordt of andere middelen inzet. Er was zelfs een geval waarin een junior die een slechte band met diens ouders had, de situatie verbeterde door simpelweg drie maanden naar het buitenland te gaan voor een taalcursus en een tussenjaar te nemen. In die periode kon diegene objectiever nadenken over wat er mis was en wat diegene van de relatie hoopte, en in die tijd werden zowel de junior als de ouders onafhankelijker van elkaar.
De gevallen lopen zo uiteen dat je voor uitgebreid advies over relatieproblemen zelfs niet genoeg zou hebben aan een hele nacht doorhalen.
Dus, om de kernpunten samen te vatten,Kijk goed naar de ‘richting’ van je relatiesDat was het!
Mensen zijn het gelukkigst wanneer hun relaties bevredigend zijn. Dat betekent dat we dankbaar moeten zijn voor de dierbare mensen die nu bij ons zijn, allerlei soorten relaties moeten aangaan en goed moeten nadenken over het opbouwen van gezonde relaties.
2. Een onvermijdelijke zorg omdat je vrouw bent: ouder worden
Ik stopte met lezen omdat ik het gevoel had dat ik geen adem meer kon halen. (Ik heb dit gevoel hier opgeschreven omdat ik niet de enige kan zijn die dit ervaart, haha.) Gelukkig is er niemand om me heen die me een oude vrijster zou noemen, en mijn ouders zeggen nog steeds dat vrouwen erop achteruitgaan door te trouwen en dat ik laat moet trouwen. Deze stress, die in deze wereld niet eens zou mogen bestaan... maakte me plotseling somber terwijl ik dit schreef.
PersoonlijkVoor vrouwen beginnen alle zorgen over ouder worden bij ‘Menstruatie (ongesteldheid)Ik denk dat het daarmee begint.Dat denk ik inderdaad. Omdat alle zorgen nauw samenhangen met de functie van de baarmoeder.
Toen ik voor het eerst ongesteld werd, dacht ik: ‘O shit. Hoe moet ik dit in hemelsnaam vertellen?’ Tegenwoordig is er veel veranderd in hoe mensen erover denken (dat mocht ook wel!!), maar toen ik jong was voelde het krijgen van borsten en ongesteld worden minder als een zegen en meer als iets vrouwelijks dat je moest verbergen en waarvoor je je moest schamen als het zichtbaar werd. Ik piekerde erover of ik zou uitgroeien tot een schaamteloze volwassen vrouw, totdat ik het woord ‘seks’ zonder te blozen kon zeggen.
Wanneer je de leeftijd bereikt waarop je vol vertrouwen over je vrouwelijkheid kunt praten, besef je hoeveel kwesties met de baarmoeder te maken hebben: een late menstruatie, hevige krampen, anticonceptie, te veel of te weinig bloedverlies, onvruchtbaarheid en zelfs zwangerschap... Nu ben je op een leeftijd waarop je de gezondheid van je baarmoeder serieus moet overwegen. Juist dan zorgt het schrille contrast dat de media en vooroordelen scheppen tussen jonge, mooie vrouwen (die kinderen kunnen ‘voortbrengen’) en oudere vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen... er uiteindelijk voor dat de druk rond trouwen en zwangerschap vrouwen een ‘sociale rol als vrouwhet angstgevoel geeft dat deze ‘sociale rol als vrouw’ misschien ten einde komt.
Als je ouder wordt, begin je je zorgen te maken dat je menstruatie zal stoppen. De zogenaamde Toen ik vruchtbaar was, wenste ik vaak dat mijn maandelijkse menstruatie snel zou stoppen, maarmenopauze (het volledig stoppen van de menstruatie*)Wanneer de menopauze nadert, wacht ik elke maand angstig af en vraag ik me af of mijn menstruatie echt zal stoppen.Omdat ik vaak verhalen heb gehoord over depressies bij moeders tijdens de menopauze, heb ik me ook alvast zorgen gemaakt over de menopauze van mijn moeder.
*Tegenwoordig wordt de menopauze soms het voltooien van de menstruatie genoemd (het einde van de menstruatie). Dat kun je zien als een beweging om de beeldvorming te veranderen, zodat de menopauze positiever wordt aanvaard.
De menopauze (het voltooien van de menstruatie) is voor vrouwen de ervaring van de ‘dood’. Als vrouwen vroeger bang waren dat hun sociale rol zou worden beëindigd, wordt de menopauze een biologische ‘bevestiging’ dat ze niet langer als vrouwen worden beschouwd. Hoe ondraaglijk moet het dan zijn om tijdens je leven te moeten aanvaarden dat je lichaam aan het sterven is. In Park Beom-shins roman Eun-gyo wordt de complexe emotie beschreven van een man die geen erectie kan krijgen. In die passage voelde ik de angst en eenzaamheid van vrouwen in de menopauze (het voltooien van de menstruatie). Natuurlijk houdt een vrouw niet op vrouw te zijn omdat ze in de menopauze komt. Het betekent veeleer dat een lichaamsfunctie verdwijnt volgens de orde van de natuur. Na zo’n dertig jaar met de menstruatie te hebben gelachen en gehuild, is het moeilijk haar vredig los te laten, hoe graag je dat ook zou willen.
Dus als ik één wens heb,
hoop ik dat de samenleving de reacties van vrouwen niet simpelweg ziet als ‘hysterisch gedrag van oude vrijsters’, voortkomend uit jaloezie op jeugd en schoonheid, maar als een instinctieve weigering om de dood te aanvaarden,en dit wat filosofischer zou accepteren.
En
wij met een vrouwelijk lichaammoeten vooraf stilstaan bij leven en dood,en
los van de biologische functies van vrouwen,moeten we beseffen hoe belangrijk het is om een mooi en authentiek zelf te vinden.
Weten hoe mooi dit moment is en hoe fijn het is om jezelf te zijn, is iets waar we nu al mee kunnen beginnen. Wacht dus niet langer—ga nu op zoek naar je ware zelf.
3. Een actueel probleem voor vrouwen: genderdiscriminatie
In de jaren zestig waaide er een wind van vrijheid over Europa. Deze golf van verandering, de ‘68-beweging’ genoemd, was een beweging van Europese jongeren die zich tegen de oude orde verzetten. Daardoor kregen minderheden die eerder niet gehoord konden worden—vrouwen, homoseksuelen en mensen met een beperking—de kans om deel te nemen aan de samenleving. In Europa wordt de ‘68-beweging’ misschien afgedaan als iets van meer dan vijftig jaar geleden, maar nu in onze samenleving de rechten van minderheden als vrouwen, homoseksuelen en mensen met een beperking worden besproken, lijkt de ‘68-beweging’ in Korea pas net te beginnen.
Als je je afvraagt waarom ik dit ter sprake breng,wil ik het over genderdiscriminatie hebben,maar het is zo’n moeilijk onderwerp dat ik het lastig vind om erover te praten.
Om met mijn eigen verhaal te beginnen... Ikben opgegroeid met de boodschapdat iedereen gelijke kansen heeft.Dat is wat leraren en volwassenen me vertelden toen ik opgroeide.Ik dacht dus dat ik erkenning zou krijgen als ik hard werkte. Maartoen ik de samenleving betrad, waren de kansen niet zo eerlijk als ik had gedacht.
Ik heb ooit bij een overheidsinstelling gewerkt. De instelling waar ik werkte was groot en bestond al lang, dus net als elders was 97% van de leidinggevenden en directeuren boven het niveau van afdelingshoofd man. (Dat was alweer vijf jaar geleden... Ik vraag me af of het nu verbeterd is?) Toch waren er onder het personeel op het niveau van afdelingshoofd en lager behoorlijk veel vrouwen, dus ik dacht dat het een redelijk vrouwvriendelijke organisatie was. Omdat ik er de jongste vrouw was, moest ik echter allerlei klusjes doen die mijn mannelijke collega's niet hoefden te doen: koffie zetten, kopiëren, gasten ontvangen, drankjes inschenken op personeelsdiners, enzovoort. Zelfs toen wist ik niet eens dat dit vormen van genderdiscriminatie waren.
Een mannelijke medewerker roddelde eens over een vrouwelijke leidinggevende die hij niet mocht. Het schokkende was dat hij er grove seksueel intimiderende opmerkingen doorheen mengde, en dat degene over wie hij het had die opmerkingen hoorde. De sfeer onder de hogere functionarissen van het bedrijf (strikt genomen: degenen met duidelijker bevoegdheden en verantwoordelijkheden, vanaf het niveau van manager) was destijds'Het is prima als een man iemand seksueel afkraakt, maar je mag je baas niet beledigen!' Dat was de reactie. Terwijl de tranen van de leidinggevende eerder voortkwamen uit seksuele vernedering dan uit de belediging. Het was de eerste keer dat ik het gevoel had dat de wereld waarin ik leefde heel vreemd was. En dat vreemde gevoel werd voor mij tastbaar toen een mannelijke afdelingschef op een dag over een vrouwelijke medewerker die zwangerschapsverlof wilde opnemen, zei:'Ze neemt verlof op en omdat het bedrijf het zo druk heeft, kunnen we niet eens iemand anders in haar plaats aannemen.'Hij noemde die vrouwelijke medewerker egoïstisch.
Ach, hoe goed ik mijn werk ook doe, zodra ik zwanger word, ben ik een verrader van het bedrijf...
Volgens de logica van die manager moet je óf je baan opzeggen voor een gelukkig gezin, óf voor je carrière geen kinderen krijgen. Eerlijk gezegd (zucht), het raakt me dat je als vrouw moet kiezen tussen een gelukkig gezin en een geslaagde carrière. Mannen worden niet gedwongen om te kiezen tussen een gelukkig gezin en een geslaagde carrière!!
Tegenwoordig verschijnen er veel sensationele artikelen over seksisme en seksuele intimidatie... Mijn ervaring zou waarschijnlijk als een heel gewoon(?) geval van seksisme worden beschouwd. Wat me zorgen baart, is dat talloze voorvallen die niet als seksisme werden herkend ongemerkt aan me voorbij kunnen zijn gegaan, en dat ik ze ook in de toekomst misschien niet zal opmerken.
Maar het goede is dat de dingen duidelijk langzaam maar zeker verbeteren. Dat kwesties rond vrouwenhaat en seksisme op sensationele wijze aandacht krijgen, is een teken dat we ons in een overgangsperiode bevinden. Dushoe we nu levenbepaalt hoe ons leven er over 10 of 20 jaar uitziet.Dat wil zeggen: we moeten onthouden dat ons leven nu ontzettend belangrijk is.
Dus als ik één ding tegen alle vrouwen wil zeggen, mezelf inbegrepen...
Geef het vrije leven als vrouw niet op.
Word niet moe.
Blijf vooruitgaan.
Hoe moeilijk het ook is, krabbel weer overeind.
Laten we er meer op vertrouwen dat onze toekomst er rooskleuriger uitziet. De jaren negentig waren immers beter dan de jaren zeventig, en is het nu niet beter dan in de jaren negentig? Als we van vandaag genieten en voortbouwen op wat onze voorgangers hebben nagelaten, kunnen onze dochters en de volgende generatie dankzij onze inspanningen een leven leiden waar ze als vrouw trots op kunnen zijn.
'Er is niet één juist antwoord op het leven~ De manier waarop je nu leeft, is het juiste antwoord~'
Dat zei mijn moeder altijd tegen me wanneer ik klaagde dat het leven zwaar was. Omdat wie ik nu ben het resultaat is van mijn eigen diepgaande overpeinzingen en afwegingen, en omdat dit voor mij de beste manier is, bedoelde ze dat ik mezelf met vreugde moest aanvaarden. Natuurlijk omvat het waarschijnlijk ook het advies om het leven van anderen in dezelfde mate te respecteren en aan te moedigen.
Dus tegen iedereen die dit leest:Ik hoop dat je je niet te veel zorgen maakt, niet bang bent, niet aarzelt, vol vertrouwen op je eigen keuzes vertrouwt en van jezelf houdt.Dat is mijn laatste boodschap!
Door redacteur Orangju
|
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
