Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Weet je iets over de geschiedenis van de marathon? De oorsprong gaat terug tot 490 v.Chr., toen een Griekse soldaat ongeveer 40 km naar Athene rende om de Griekse overwinning in de Grieks-Perzische Oorlogen aan te kondigen. Later werd de marathon opgenomen als onderdeel van de eerste moderne Olympische Spelen, die in Athene werden gehouden.
In de geschiedenis van de marathon zijn er twee belangrijke gebeurtenissen. De eerste is de oorsprong die ik zojuist noemde, en de tweede is een vrij recente gebeurtenis die verband houdt met de foto hieronder.
De persoon op deze foto isde eerste vrouw die de geschiedenis van de marathon veranderdeDat klopt! Vandaag ga ik het hebben over zulke' eerste uitdagingen voor vrouwen' Ik ga het daarover hebben.
Vroeger hadden vrouwen een lagere maatschappelijke status dan mannen. Waar je ook keek, in Azië of in westerse samenlevingen, vrouwen moesten zelfs tot in de moderne tijd voor hun rechten vechten. Dat betekent dat vrouwen een sociaal onderdrukte groep vormden, en in zo'n onderdrukkende samenlevingwas iets voor het eerst bereiken geen gemakkelijke uitdaging, en we kunnen veel leren van die uitdagingDat is ook wat het betekent.
Kathrine SwitzerIn april 1966 kreeg ze, terwijl ze als verslaggever voor de universiteitskrant werkte, te maken met een schokkend voorval. Het ging om Roberta Gibb, die zich had ingeschreven voor de marathon van Boston. Roberta Gibb werd de toegang tot de marathon ontzegd omdat ze een vrouw was; ze vermomde zich als man om stiekem mee te doen, maar werd gediskwalificeerd toen bleek dat ze een vrouw was. Kathrine was hier diep van geschokt en besloot zelf aan de marathon van Boston deel te nemen.
Destijds was er geen officiële regel die vrouwen verbood aan de marathon deel te nemen, maarde algemeen heersende overtuiging dat 'vrouwen lichamelijk zwakker zijn dan mannen en daarom geen marathons kunnen lopen' was inmiddels bijna een vaststaand gegeven gewordenDat was inderdaad zo. Om daar verandering in te brengen, begon Kathrine te trainen met het universiteitsteam voor veldlopen. De coach was geraakt door haar passie, nam haar op als officieel teamlid en hielp haar enorm.
Vandaag was er een wedstrijd om de afgelopen 50 jaar te vieren, en de komende 50 jaar zullen beter zijn.
- 17 april 2017 — Katherine Switzer -
Deze twee gebeurtenissen hebben de marathon gevormd tot wat die vandaag is. Vanuit ons huidige perspectief lijkt Kathrine Switzers deelname aan de marathon misschien niet uitzonderlijk. Tegenwoordig worden marathons gezien als uitdagende wedstrijden waaraan iedereen met voldoende conditie kan meedoen. Maar het is belangrijk om rekening te houden met de historische context. Destijds werd de overtuiging dat 'mannen lichamelijk sterker zijn dan vrouwen' als vanzelfsprekend beschouwd, en vond men het ondenkbaar dat vrouwen aan zware sporten zoals marathons zouden deelnemen.
Vanuit het perspectief van nu is zo'n gedachte absurd. Net zoals sommige mannen lichamelijk zwak kunnen zijn en sommige vrouwen lichamelijk sterk, staat lichamelijke conditie los van gender.
Toch konden veel mensen zich door de destijds wijdverbreide overtuiging dat 'vrouwen lichamelijk zwakker zijn dan mannen' niet eens voorstellen dat vrouwen aan marathons zouden deelnemen. Katherine vond die overtuiging echter onlogisch en schreef zich in voor een marathon om haar rechtstreeks aan te vechten.Ze verwierp wat iedereen als vanzelfsprekend beschouwde en creëerde een platformwaar mensen samen aan marathons konden deelnemen. Het platform dat ze creëerde ging niet alleen over marathons, maarin deze samenlevingwas het een revolutie die vraagtekens zette bij de dingen waaraan vrouwen automatisch niet mochten deelnemenzo genoemd kunnen worden.
Probeer altijd te leven met oog voor wat juist is in elke tijd.
- Yun Hee-sun -
Nu we het verhaal van Katherine hebben gehoord,de eerste vrouw van ons landzullen we het daarover hebben? Wie komt er bij je op als je denkt aan vrouwelijke onafhankelijkheidsactivisten? De meesten van jullie zullen waarschijnlijk alleen 'Yu Gwan-sun' noemen. Van de in totaal 14.764 mensen die momenteel worden erkend als Koreaanse onafhankelijkheidsstrijders, zijn er namelijk slechts 292 vrouwen. Dat is maar 1,97% (stand augustus 2017). Dit betekent niet dat er weinig vrouwelijke onafhankelijkheidsactivisten waren; de belangrijkste reden is dat de meeste vrouwen achter de schermen werkten en er daarom geen verslagen van hen zijn.
Heb je dan weleens gehoord vanYun Hee-sun— zegt die naam je iets? Yun Hee-sun wasvan ons landde eerste vrouwelijke militiecommandanten naar verluidt bracht ze dorpsvrouwen bijeen en vormde ze zelf de 'An-saram' (vrouwenmilitie). De militie die Yun Hee-sun oprichtte, beperkte zich niet tot ondersteunende taken: ze verzorgde militaire training en exploiteerde een munitiefabriek om munitie aan de milities te leveren. Daarmee speelde ze een belangrijke rol in de onafhankelijkheidsbeweging.
Zullen we eens kijken naar de historische achtergrond van de tijd waarin Yun Hee-sun actief was? Tijdens de Japanse koloniale overheersing, toen zij actief was, stonden de ideeën geleidelijk meer open, maar het was nog altijd vanzelfsprekend dat mannen en vrouwen verschillende rollen hadden. Daarom werd de onafhankelijkheidsbeweging vooral door mannen geleid en verrichtten vrouwen doorgaans taken achter de schermen, zoals voedsel uitdelen of gewonden verzorgen. Dat werd als vanzelfsprekend beschouwd. In deze context deed Yun Hee-sun de volgende uitspraak:
"Ook al zijn mannen en vrouwen verschillend, zonder een natie heeft dat geen nut."
Met deze uitspraak riep ze vrouwen op zich bij de militie aan te sluiten. Hoewel er tegenstanders waren, stemden haar familieleden als eersten ermee in haar te helpen, vanwege haar enthousiasme. Geleidelijk begonnen ook degenen die eerst tegen haar waren haar te steunen en te helpen, toen ze haar vastberadenheid zagen.
Bovenstaande opmerking lijkt misschien vanzelfsprekend in de context van de onafhankelijkheidsbeweging. De onafhankelijkheidsbeweging zou één doel moeten nastreven: onafhankelijkheid, en geen taken verdelen op basis van gender. Natuurlijk gezien vanuit het perspectief van nu.
Gezien de historische context zijn zulke woorden intellectueel gezien begrijpelijk, maar emotioneel dachten mensen nog steeds: ‘Hè..? Kunnen vrouwen zelf vechten..?’, dus het was een zeer baanbrekende uitspraak. In die tijd kregen vrouwen de overtuiging bijgebracht: ‘Een goede vrouw moet haar man goed dienen’, en daarom werd de deelname van vrouwen aan de onafhankelijkheidsbeweging gezien als het zo goed mogelijk steunen van hun echtgenoten die voor onafhankelijkheid vochten.
De acties van activiste Yoon Hee-sunzijn ' de onafhankelijkheidsbeweging' als het enige doel van 사회적인 시선, 편견을 깨고 직접 실천is betekenisvolvind ik. Zelfs ondanks de druk vanuit de bredere samenleving.
Vrouwen zijn vrij en hebben vanaf hun geboorte dezelfde rechten als mannen.
- Olympe de Gouges -
Tot slot is de persoon die ik zal voorstellen van Franse afkomst:Olympe de Gouges.de eerste vrouwelijke revolutionairen wordt beschouwd als iemand die de grondslagen legde voor de vrouwenbeweging van de twintigste eeuwZe werd geboren in een absolute monarchie waarin ongeveer 1% — de geestelijkheid en de adel — rijkdom en macht bezat ten koste van de belastingen die door 99% gewone mensen en slaven werden betaald. In die tijd begon de geest van de Franse Revolutie te ontluiken. De Franse Revolutie kwam voort uit de wijdverbreide ontevredenheid over de absolute monarchie, en burgers voltooiden de revolutie met succes terwijl ze de leer van de natuurlijke rechten verkondigden.
Maar wist je dit? De Franse Revolutie was geen revolutie die alle 99% van de mensen vertegenwoordigde. Artikel 1 van de Verklaring van de rechten van de mens en de burger, waarin de natuurlijke rechten op vrijheid en gelijkheid werden afgekondigd, bevatte de formulering dat ‘maatschappelijke verschillen ten behoeve van het algemeen welzijn zijn toegestaan’. Deze toestemming voor verschillen was gericht op zwarte slaven en vrouwen. Vreemd, hè? De verklaring dat mensen met rechten worden geboren, sloot vrouwen en slaven uit. Ze wilden een klassenmaatschappij omverwerpen, maar creëerden daarbinnen nieuwe klassen.
In deze situatie probeerde Olympe de Gouges de vrouwen te vertegenwoordigen die aan de revolutie deelnamen. Tijdens deze revolutionaire periode, waarin men een nieuwe samenleving wilde scheppen, probeerde ze de reikwijdte uit te breiden van een samenleving van ‘mannelijke burgers’ naar ‘alle burgers’. Ze liet deze uitspraak na.
‘Vrouwen hebben het recht om de guillotine te beklimmen. Evenzo moeten zij het recht hebben om het spreekgestoelte te beklimmen.’
Ze wees erop dat de mogelijke beroepen voor vrouwen destijds vooraf waren bepaald en dat zij na hun huwelijk afhankelijk werden van het huishouden van hun man. Ze pleitte ervoor alle beperkte beroepsmogelijkheden voor vrouwen open te stellen en echtscheiding te legaliseren. Olympe de Gouges geloofde dat alle burgers gelijk moesten zijn. Ze vertegenwoordigde de rechten van vrouwelijke burgers en ontplooide allerlei activiteiten, maar werd tijdens het Schrikbewind van Robespierre terechtgesteld.
Ook Olympe de Gouges ' bevrijding van vrouwen' als enige doel had ze zoveel passie dat ze haar leven op het spel zette, en ze betoogde dat alle burgers gelijk moesten zijnDat deed ze. Natuurlijk had Olympe de Gouges ook haar beperkingen. Hoewel haar poging om de reikwijdte van de natuurlijke rechten uit te breiden naar ‘burgers’ betekenisvol was, besteedde ze weinig aandacht aan zwarte slaven.
Toch geldt voor alle mensen in een situatie die vergelijkbaar is met de hare Ze offerde zichzelf op in een poging de samenleving te veranderenIk vind dat we de acties van Olympe de Gouges moeten toejuichen..!
Dan zijn deze De gemeenschappelijke kenmerken van de ‘eerste vrouwen’zijnWat zouden die kunnen zijn?
(1) Ze stelden ter discussie wat vanzelfsprekend werd gevonden.
Vanuit het perspectief van vandaag zijn dit rechten die vanzelfsprekend zouden moeten zijn. Dat houdt onder meer in dat zowel mannen als vrouwen aan marathons moeten kunnen deelnemen, dat mannen en vrouwen samen en zonder onderscheid de onafhankelijkheidsbeweging voor één doel hadden moeten voeren, en dat mensen als burgers gelijke rechten moeten hebben, ongeacht hun gender.
Destijds gebeurde dit echter zo vanzelfsprekend dat niemand eraan dacht het in twijfel te trekken. Dat gold ook voor de vrouwen van wie de rechten waren afgenomen. Zeggen: ‘Ik kan niet eens proberen een marathon te lopen omdat ik een vrouw ben’ was een even onbetwistbare waarheid als ‘er is zwaartekracht op aarde’. Als iemand nu ineens zou roepen: ‘Er is geen zwaartekracht op aarde. We hebben het bij het verkeerde eind!’, zouden mensen diegene vreemd vinden. Het is hetzelfde. Omdat deze eerste vrouwen ter discussie stelden wat vanzelfsprekend werd gevonden en die kritiek in die tijd ook uitspraken, vind ik hun daden des te opmerkelijker.
De eerste stap die deze opmerkelijke mensen ertoe bracht de samenleving te veranderen, was precies ‘Waarom?’de vraagDat klopt. Probeer eens ‘Waarom?’ te vragen bij dingen om je heen die je vanzelfsprekend vindt.
(2) Ze richtten zich op wat ze wilden.
Olympe de Gouges wijdde haar leven aan het bevorderen van vrouwenrechten, Yun Hee-sun leidde activiteiten van vrouwelijke milities waar iedereen tegen was en die zelfs vreemd werden gevonden, en Katherine Switzer voltooide een marathon ondanks talrijke hindernissen om te bewijzen dat ‘vrouwen lichamelijk niet zwak zijn’.
Wat opmerkelijk aan hen is, is dat ze allemaal met hindernissen te maken kregen, direct of indirect.Ondanks de grote hindernis van maatschappelijke druk was het hun onwrikbare verlangen om hun doel te bereiken waardoor ze dit allemaal konden verwezenlijken en de maatschappelijke sfeer en cultuur konden creëren die we nu vanzelfsprekend vinden. Een enorme volharding en inspanningdenk ik.
Terwijl ik deze keer de verhalen van de ‘eerste vrouwen’ onderzocht, kwam deze gedachte plotseling bij me op.
We begonnen aan onze twintiger jaren met allerlei dromen, maar ken je iemand in je omgeving die nog steeds achter die dromen aanjaagt? Waarschijnlijk niet veel. Natuurlijk kunnen er door allerlei ervaringen en studies nieuwe dromen ontstaan, maar de meeste jonge mensen, geconfronteerd met advies dat begint met the words of those around them or the social realities they hear from their surroundings clash with our geven we niet veel dromen op?Dat denk ik wel. Hun levens laten zien dat ze door in actie te komen en uit te dagen wat niemand voor mogelijk hield, uiteindelijk hun eigen doelen bereikten. Dat voelt anders.
Dat gezegd hebbende, wil ik niet zeggen: ‘Ga achter je dromen aan.’ Nu de sociale werkelijkheid steeds kouder en harder wordt, kan het erg riskant zijn om je alleen op je eigen droom te richten en die na te jagen. Toch wil ik persoonlijk dit zeggen.
‘Is de keuze achter wat ik nu doe wel mijn eigen keuze?’deze zorgIk hoop dat je jezelf deze vraag stelt.
Ook als het niet om een baan, droom of doel gaat — misschien wil je een tijdje stoppen met studeren, een tussenjaar nemen om tijd voor jezelf te hebben of via allerlei ervaringen een nieuw leven proberen te leiden — geef je dan alles op en ga je ongemotiveerd naar school omdat je te horen hebt gekregen: ‘Maak eerst maar gewoon je opleiding af’?
De reden dat de vrouwen die ik heb geanalyseerd zich volledig op hun doelen konden storten, is dat ze volledighun eigen vastberadenheidmisschien omdat ze ernaar handelden.Dat denk ik wel. Ik bedoel: ongeacht welke obstakels er op die weg kunnen zijn. Dit zijn dingen en uitdagingen die wij ook aankunnen. Zie het niet als het verhaal van iemand anders. Misschien kan één persoon al maatschappelijke verandering teweegbrengen.
Door redacteur Meru
|
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
