Het was geen strenge sfeer — gewoon collega’s die je elke dag begroette, mensen die bij mooi weer gewoon naar buiten gingen om ervan te genieten. In die omgeving...Voor iemand zoals ik, die obsessief het gevoel had elke dag iets te moeten doen als ik stilzat, leerde die omgeving me geleidelijk wat echte vrije tijd was.
- De grijze persoon: levendige kleuren toevoegen met een tussenjaar / Choi Hyunsoo, gapper |
Gap Year Tribe-gapper van de 65e editieChoi Hyunsoo
De grijze persoon: uiteenlopende kleuren toevoegen met een tussenjaar.
# Een universitair diploma dat aansluit op de wekker van de maatschappij heb je niet meteen nodig.
Bij de keuze tussen alfa- en bètavakken op de middelbare school volgde ik mijn vrienden; toen ik naar de universiteit ging, kozen mijn ouders mijn studierichting.Ik werd alleen bij naam Choi Hyunsoo genoemd; omdat ik steeds meeging zonder zelf keuzes te maken, was ik voor ik het wist volwassen geworden: een universiteitsstudent die verantwoordelijkheid moest nemen voor zijn daden.
Als een grijs persoon zonder eigen kleur, die in feite niets zelf kon.Op dat moment — met een gevoel van leegte en stress — doorstond ik op mijn twintigste een verschrikkelijk eerste studiejaar met een maagzweer, terwijl mijn militaire dienst naderde.
Ik besloot.
'Ik ga de onvermijdelijke 21 maanden helemaal op mijn eigen voorwaarden invullen en als mezelf leven.'
Zo begon de eerste stap om mezelf te leren kennen: 'aantekeningen maken'.Telkens wanneer ik een vrij moment had, wanneer gedachten door mijn hoofd schoten, wanneer ik iets voelde...Legde ik die momenten vast en schreef ik voortdurend op wat ik voelde.
Daar bleef het niet bij: in de overtuiging dat je iets moet opnemen om iets te kunnen uiten, begon ik te 'lezen'.Bij elk boek dat ik las, schreef ik ook een boekverslag met memorabele passages, mijn indrukken en een algemene beoordeling.Dankzij dat alles las ik in 21 maanden 156 boeken; drie schriften met boekverslagen en vijf handgeschreven notitieboekjes raakten vol.Het voelde alsof de unieke kleur van mij, Choi Hyunsoo, die in mij ontbrak, langzaam werd ingevuld.
Nadat ik via boeken de wereld indirect had ervaren, wilde ik de echte wereld in om de plekken uit die boeken te bezoeken en de ervaringen zelf op te doen. Daarom plande ik een reis voor na mijn militaire dienst.Daarna kon ik, na mijn allereerste backpackreis van ongeveer twee maanden door China en Europa — die ik volledig tijdens mijn militaire dienst had voorbereid — met een eigen identiteit terugkeren naar de universiteit, anders dan in mijn eerste jaar.
Tweede jaar, eerste semester: een van de doelen die ik tijdens mijn militaire dienst met de hand had opgeschreven, was 'een studiebeurs krijgen'.Om dat doel te bereiken, pakte ik mijn studie uit eigen beweging aan, zonder dat iemand me dat hoefde te zeggen.Toen ik het semester goed had afgerond, kreeg ik een studiebeurs en groeide mijn zelfvertrouwen enorm. Ik dacht: "Ik kan ook doen wat ik wil."
Tijdens de zomervakantie, terwijl anderen zich voorbereidden op de TOEIC of certificaten, beloonde ik mezelf met een reis van ongeveer drie weken door Taiwan, betaald met mijn studiebeurs.Nadat ik mezelf op die manier had opgeladen, begon het tweede semester. Omdat ik in het eerste semester studiepunten had behaald, dacht ik in het tweede semester mijn cv op te bouwen met activiteiten binnen en buiten de universiteit.Ik propte mijn agenda elke dag helemaal vol en vanzelfsprekend raakte mijn lichaam uitgeput door zo’n overvol schema. Ook mijn studieresultaten vielen tegen.
Misschien kwam het doordat ik gestrest was omdat ik me niet volledig op mijn studie of op mijn activiteiten binnen en buiten de universiteit kon richten.Alsof mijn lichaam boos was omdat ik niet als mezelf leefde, gaf het opnieuw signalen dat er iets mis was, zoals gastro-enteritis en gastritis, net als in mijn eerste jaar.Toen ik voelde dat ik mezelf opnieuw kwijtraakte, nam ik een besluit.
Ik kan niet nog eens een leven leiden dat niet echt van mij is; een universitair diploma dat is afgestemd op het schema van de maatschappij heb ik nu niet nodig.
"In plaats van me te richten op mijn studierichting of het verzamelen van kwalificaties, verruim ik mijn blik met ervaringen uit de echte wereld en bestudeer ik wat ik zelf wil — ik ga leven als Choi Hyun-su, die sprankelend straalt."
# Als je vastberaden bent, kost het misschien minder dan je denkt.
Bij het voorbereiden van een tussenjaar denken mensen vaak dat het meer kost dan normaal.Maar zo’n groot bedrag verschijnt niet zomaar uit het niets.De bankrekening die mijn ouders hadden geopend toen ik op de basisschool zat, om me te leren mijn zakgeld te beheren.Daardoor ontwikkelde ik vanaf dat moment financieel besef en spaarde ik kleine bedragen, zoals 100 of 1.000 won.
Ook tijdens het semester werkte ik in het weekend als bijbaantje en tijdens vakanties werkte ik soms vroege diensten in een fabriek om in korte tijd meer te verdienen. Die gewoonte om te sparen en zuinig te zijn hield aan tijdens mijn militaire dienst, en zelfs van mijn bescheiden soldij zette ik beetje bij beetje geld opzij.
Maar na meerdere reizen was het geld dat ik had gespaard bijna op.Uiteindelijk vroeg ik mijn ouders om hulp — nee, ik probeerde met ze te onderhandelen.
"Als ik na een studiepauze terugkom, krijg ik net als in mijn tweede jaar een studiebeurs. Dan betaal ik mijn collegegeld zelf en ga ik weer studeren. Leen me alsjeblieft alleen genoeg voor één semester collegegeld.
Heb ik dat geld dan verkwist? Zouden mensen gewoon zeggen: 'Uiteindelijk hebben ze het van hun ouders gekregen'?
Dit is geen gewoon geld — het is het pensioengeld van mijn ouders.Omdat ik zo weinig mogelijk wilde uitgeven, las ik voor mijn vertrek boeken over Canada in de bibliotheek, ging ik zelfs naar adviesdiensten en verzamelde ik natuurlijk informatie over Canada op onlinefora en blogs.Ik zocht ook uit welke certificaten en vereisten nodig waren om daar te werken.
Misschien kwam het daardoor dat ik meteen na aankomst een kwalificatie behaalde waarmee ik op werkplekken aan de slag kon, en binnen een week een baan vond in een hotel dat kost en inwoning bood.
Als je vastberaden bent, kost het misschien minder dan je denkt.
Het is belangrijk om voorbereid te zijn op onverwachte situaties, maar in plaats van je druk te maken over je banksaldo en je tussenjaar uit te stellen, had ik me misschien beter kunnen richten op wat ik kon doen. Soms wou ik dat ik me er niet zo op had gefixeerd.
En! Het geld dat ik van mijn ouders kreeg, staat nog steeds onaangeroerd op de rekening.
# Toen ik eenmaal excuses begon te verzinnen, kwam daar geen einde aan.
Eigenlijk was het nemen van een sabbatical op zich al een zware en moeilijke beslissing voor mij.Tijdens een gesprek met de hoogleraar van mijn afdeling, die me had gesteund,Ze bekritiseerden me en zeiden: "Jij bent straks de hoofdschuldige aan de verspilling van buitenlandse valuta, en je zult noch je studie, noch je Engels onder de knie krijgen."
Was dat alles? Studiegenotes die, nu het afstuderen naderde, het werkveld in gingen, mannelijke studiegenoten die druk bezig waren met de voorbereiding op certificaten, ouderejaars die zeiden dat ik later een achterstand zou hebben in ervaring voor hogere certificaten, de blikken van familieleden en kennissen, de maatschappelijke druk,Toen ik eenmaal excuses begon te verzinnen, kwam daar geen einde aan.
Voor mijn vertrek kon ik niet anders dan tijd en waarde tegen elkaar afwegen — met zorgen als: "Raak ik achterop vergeleken met anderen?"
Maar weet je nog waar je je vorig jaar zorgen over maakte of bang voor was? Of zelfs vorige week?Ik besloot mijn zorgen onder ogen te zien, in de gedachte dat je je er niets meer van aantrekt zodra ze voorbij zijn.
Was het dus omdat ik bang was om iets te doen wat ik gewoon in mijn eentje en in het geheim had kunnen doen? Net zoals ik als kind thuis de tv aan liet staan, vertelde ik het aan iedereen en vroeg ik zelfs mijn hoogleraar om een gesprek.
"Ik ga dit doen!"
Ik denk dat mijn zorgen minder werden doordat ik het overal vertelde.Daardoor heb ik één ding zeker uit eigen ervaring geleerd.
' 'Als je iets wilt doen, vertel het dan aan de mensen om je heen' — de kracht van taal is groter dan je denkt.
Die kracht, zorgen delen en ze onder ogen zien, zorgt er ongemerkt voor dat je gedachten niet eens bij angst blijven hangen.
# Tijdens mijn tijd in Canada voelde ik hoe een positieve spiraal op gang kwam doordat mijn instelling veranderde.
Als ik terugkijk, zeg ik vaak dat mijn besluit om op werkvakantie naar Canada te gaan 'in het leger is begonnen'.
De 21 maanden waarin ik probeerde meer mezelf te zijn, vormden het startpunt: ik begon boeken over reizen te lezen.De buitenlandse reizen die ik na mijn diensttijd maakte — door die ervaringen voelde ik dat ik praktijkervaring nodig had.Ik vertrok om die behoefte te vervullen, en Canada bleek voor mij een kans, een adempauze en een oase.
Direct na aankomst behaalde ik tijdens mijn zoektocht naar werk de vereiste kwalificaties en bereidde ik me in één nacht voor op een sollicitatiegesprek; daardoor kon ik meteen aan de slag in het TripAdvisor-hotel nummer één, waar kost en inwoning werden geboden.Ik kreeg het vertrouwen dat ik zelfs kon overleven op een plek waar mijn moedertaal niet werd gesproken.
In Korea noemen mensen me 'half vijftig' en behandelen ze me als een oom die in militaire dienst is geweest, maar hier noemen ze je op je 24e 'Baby, Superjong'.Ik hoorde mensen zeggen dat ik alles kon.
Ik volgde allerlei cursussen van lokale programma's en deed aan alle activiteiten mee.Ik deed mee aan Engelse les, kooklessen en onbekende Zumbalessen, liep verborgen wandelroutes en ging zelfs naar bijeenkomsten zoals schaatsen op een wereldberoemd meer.
De sfeer was niet streng; medewerkers begroetten elkaar elke dag en als het mooi weer was, ging iedereen gewoon naar buiten om ervan te genieten — in die omgeving...Omdat ik de neiging had om, als ik stilzat, het gevoel te hebben dat ik elke dag iets moest doen, leerde ik geleidelijk wat echt ontspannen inhoudt.
Na zes korte maar lange maanden in Banff, ondanks een aanbevelingsbrief en de kans om bij een internationale hotelketen te werken, vertrok ik voor een roadtrip van ongeveer twee maanden langs de westkust van de VS. Ik dacht dat ik er niet was om mijn cv op te bouwen, maar voor mezelf.
Een pauze binnen een pauze gaf mijn hart en blikveld de ruimte om ervaringen dieper in zich op te nemen, denk ik.Toen ik naar West-Canada ging, vrienden van mijn werk ontmoette die naar school en huis waren teruggekeerd, en Vancouver en Victoria bezocht — de vertrekpunten voor Canada — verdwenen mijn zorgen en bleven alleen de mooie herinneringen over.
Ook tijdens dit proces kun je niet weten hoe dingen zich in de toekomst zullen ontwikkelen, maar als de afloop goed is...Dan zullen ook die verwarde, angstige tijden later in een positief licht staan.
Na zes maanden werken en een reis van twee maanden waren er mensen om me heen die zich zorgen maakten dat het met de weinige tijd die ik nog op mijn visum had moeilijk zou zijn om werk te vinden, maar ik maakte me geen zorgen; ik geloofde dat het van mij afhing.En inderdaad, precies op de dag dat ik terugkeerde naar Banff — de plek waar ik eerder had gewerkt — vond ik werk.
Mijn tijd in Canada voelde als een periode waarin een verandering van instelling een positieve spiraal op gang bracht.
Ook kijk ik positief uit naar de tijd die nog voor me ligt.
# Zelfs wat onmogelijk lijkt, kan lukken als je het probeert
Zelf werk vinden zodra ik aankwam; met mijn foto in de plaatselijke krant van Banff staan; foto's die ik in Canada maakte, tentoongesteld zien op de COEX-tentoonstelling; een Koreaanse wedstrijd winnen met materiaal over werkvakanties; een volledige marathon lopen; correspondent voor werkvakanties worden bij het ministerie van Buitenlandse Zaken; reizen met vrienden,Ik vulde mijn dagen met plezier; als ik ze allemaal zou opsommen, leek er geen einde aan te komen.
Ik heb zoveel mooie herinneringen, maar...Er is één ervaring die me bijzonder sterk is bijgebleven.
Het gebeurde tijdens de roadtrip langs de westkust van de VS.Omdat de reisroute niet vaststond, reden we over de kustweg zonder accommodatie te reserveren.We reden over de kustweg, bezochten bezienswaardigheden, stopten waar we wilden, zongen en dwaalden rond. Voor we het wisten, begon de zon onder te gaan en werd de lucht donker.
De volgende stad was nog een heel eind weg en alle campings langs onze route waren vol, dus daar konden we niet slapen en we konden ook nergens avondeten klaarmaken. Om in elk geval iets aan het avondeten te doen, gingen we naar de dichtstbijzijnde camping.
Het was al pikkedonker en zelfs op mensen afstappen die van het kamperen genoten voelde alsof we hen lastigvielen. Nadat we een paar keer aan de rand hadden gevraagd of we daar mochten koken, gaf niemand een positief antwoord — misschien omdat ze niet wilden dat hun tijd en ruimte werden verstoord — en we stonden op het punt het op te geven toen...
Een stel bood niet alleen graag de ruimte aan, maar zei zelfs dat we hun vuur mochten gebruiken!
We maakten haastig het avondeten en deelden dat met het stel. Terwijl we verder praatten, vertelden ze dat ze in hun camper zouden slapen en zeiden ze dat we onze tent op hun plek mochten opzetten en daar konden slapen.
Dankzij iemands vriendelijkheid hadden we echt geluk, maar op dat moment kwam het hard bij me binnen.
"Zelfs dingen die onmogelijk lijken, kunnen lukken als je het gewoon vraagt."
Ik had het gevoel dat ik had geleerd hoe ik in de toekomst met moeilijkheden moet omgaan.Persoonlijk is het een heel mooie herinnering gebleven; er gebeurden zelfs onverwacht goede dingen en ik heb een ontzettend leuke tijd gehad.
# Ik kan niet zeggen dat er geen nachten waren waarop ik me van streek voelde en me afvroeg of ik echt zo ver moest gaan.
Een ander onvermijdelijk aspect zijn de relaties met Koreanen.Ik deed mijn werkvakantie in een toeristenplaats waar relatief weinig Koreanen waren. Omdat ik vóór het maannieuwjaar moest werken, ging ik naar een Koreaans restaurant — duur, maar handig — om iets te eten, maar...
Daar zette niemand me, anders dan in andere restaurants, aan een tafel. Nadat ik had gewacht en om een menukaart had gevraagd, stuurden ze me weg met de woorden: "Als je niet hebt gereserveerd, kun je hier niet eten." Ik vertrok zonder excuses te krijgen en zonder te kunnen eten.
Nadat Koreanen me hadden behandeld op een manier die ik van niemand in Canada eerder had meegemaakt, besefte ik dat ik de Canadese cultuur had willen ervaren, maar uiteindelijk met Korea te maken kreeg. Zo begreep ik hoe de Koreaanse gemeenschap er voor deelnemers aan een werkvakantie werkelijk uitziet.
# Ik kan niet zeggen dat er geen nachten waren waarop ik verdrietig was en mezelf afvroeg: 'Moet ik echt zo ver gaan?'.jpg "(1).jpg")
Als ik een moeilijk maar onvergetelijk verhaal moet kiezen, gaat het om de tijd dat ik als keukenhulp in een hotel werkte. Ik werkte niet in de keukens van de hoofdrestaurants; soms stond ik in de keuken van de kantine voor het personeel.
De chef van de personeelskantine — een drugsverslaafde met een kort lontje en wisselende stemmingen, die door de andere keukenmedewerkers werd gemeden — bemoeide zich voortdurend met mijn werk. Toen ik de Engelse namen van gereedschap en ingrediënten aanvankelijk niet kende, sprak hij expres steeds sneller Engels en zei hij: "Je hebt het niet begrepen, hè?" Zo vernederde hij me en ondermijnde hij mijn zelfvertrouwen. Ook maakte hij taken die managers me hadden opgedragen vaak ingewikkelder door te zeggen dat ik ze niet op die manier moest uitvoeren.
Op een dag nam een collega die vaste diensten in de personeelskantine draaide ontslag, en ik nam die open plek in. Het was verschrikkelijk. Doordat ik elke dag in zo'n ongemakkelijke werkomgeving en sfeer moest doorbrengen, kreeg ik het gevoel dat de symptomen van mijn maagzweer, waar ik tijdens mijn studie last van had gehad, terugkwamen.
Na het werk, wanneer ik terugkwam in mijn verblijf, werd ik overspoeld door negatieve gedachten: waarom was ik helemaal hierheen gekomen in de hoop op een beter leven, om vervolgens zo behandeld te worden? Omdat ik bang was dat ik mijn ouders of bekenden ongerust zou maken, kon ik het hun niet vertellen. Ik leed in stilte en bracht veel nachten verdrietig door.Een afdelingsmanager die wist dat hij keukenhulpen slecht behandelde, liet de chef disciplineren, maar dat hielp niet. Toen veranderde mijn gedachtegang: ik besloot te proberen bevriend te raken met de man die ik als een onoverkomelijk probleem had gezien.
Ik dacht: "Dit is het leger niet, en zelfs in Canada zitten ze vast in Koreaanse manieren van werken — waarom zou ik me door iemand laten stressen?" Ik zag het als een uitdaging om te groeien die ik moest overwinnen.
Terug naar lijst
Startpagina
