Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Ken je jezelf goed? Zijn er momenten waarop je ergens helemaal van geniet en je richt op wat je zelf wilt?Zou het niet heel jammer zijn om oud te worden zonder jezelf te kennen en zonder ooit te proberen wat je echt wilt doen? - Via een tussenjaar werk gevonden. / Kim Hee-jung, lid van de tussenjaargemeenschap (gapper) |
64e tussenjaarsgapperKim Hee-jung
Via een tussenjaar werk gevonden.
# Ik leidde een gewoon leven waarin steeds dezelfde routine zich herhaalde.
In mijn tweede jaar aan de universiteit, mijn meest zorgeloze en gelukkigste tijd, besloot ik toevallig te solliciteren als studentambassadeur voor promotieactiviteiten en een gesprek bij te wonen. Tijdens de selectie ontdekte ik iets schokkends.Dat ik mezelf eigenlijk helemaal niet kende.
Sinds mijn kindertijd hield ik duidelijk van boeken en films. Door reisprogramma's en documentaires over reizen te bekijken, droomde ik er vanzelf van mijn eigen verhaal te maken in plaats van dat van iemand anders.
Maar door de bezwaren van mijn ouders, beperkingen binnen mijn gezin, mijn studie en andere realiteiten leidde ik, net als iedereen, een gewoon leven waarin steeds dezelfde routine zich herhaalde.
Door dat gesprek vroeg ik me af of ik ooit echt, helemaal voor mezelf, aan mijn dromen had gewerkt, en dus...Nam ik een pauze van mijn studie en begon ik aan een tussenjaar om mijn dromen na te jagen.Ik vertel jullie mijn dynamische verhaal, dat voor sommigen kort en voor anderen lang kan zijn.
# Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, deed ik mezelf een paar beloftes.
Ten eerste: alles alleen voor mezelf plannen, met aandacht voor mijn eigen behoeften,
Ten tweede: alleen beginnen en eindigen,
Ten derde: alle kosten zelf betalen,
Ten vierde: tijdens het tussenjaar de voorkeur geven aan stabiliteit boven risico's nemen; niet de Koreaanse Kim Hee-jung zijn die alleen nadenkt en niets doet, maar de wereldse Kim Hee-jung zijn die elke droom omzet in actie,
Ten vijfde: elke dag een dagboek schrijven!
Het doel van mijn tussenjaar was om de ik die verborgen was geraakt onder het dagelijks leven wakker te maken en mezelf de tijd te geven mijn potentieel te ontplooien!
Nadat ik mijn reisdoelen en beloftes aan mezelf had vastgesteld, werkte ik parttime bij een Engelse taalschool en in een café om geld in te zamelen. Bij het kiezen van werk lette ik op efficiëntie en op wat ik wilde leren. Bij de taalschool kon ik tijdens het werk Engels studeren; het betaalde goed in verhouding tot de werktijd en, omdat ik maatschappelijk werk studeerde, zou contact met kinderen waardevolle ervaring zijn. Daarom kreeg die baan mijn hoogste prioriteit.
De baan in het café koos ik gewoon omdat ik meer over koffie wilde leren. Twee banen combineren was lichamelijk vermoeiend, maar omdat ik werk had gekozen dat ik graag wilde doen, gaf het me plezier. Bovendien kon ik aan het werk met de gedachte dat mijn tussenjaar weer een stap dichterbij kwam!
# Als piekeren zorgen kon laten verdwijnen, zouden er geen zorgen zijn.
Ironisch genoeg waren de dingen waarvoor ik tijdens de voorbereiding op mijn tussenjaar bang was, 'vliegtuigen' en 'internationale zaken'. Het waren heel reële, maar nutteloze angsten: vliegtuigongelukken, terrorisme, kleinere problemen zoals verloren bagage bij het vliegen met budgetmaatschappijen en de voortdurend veranderende internationale situatie.
Maar zoals bij elke angst ging het om zorgen over dingen die nog niet waren gebeurd, en piekeren zou niets veranderen. Daarom dacht ik aan de uitspraak 'Als piekeren zorgen kon laten verdwijnen, zouden er geen zorgen zijn' en gebruikte die als zelfhypnose.
Als er angstige gedachten opkwamen, zei ik tegen mezelf dat ik ze moest laten gaan, in plaats van ze me te laten tegenhouden, bang te maken en vast te laten zitten.Nadat ik dit een paar keer had geoefend, kon ik zelfs wanneer er plotseling angstige gedachten opkwamen zonder problemen verdergaan.
Het obstakel was de tegenstand van mijn ouders. Dat hun dochter alleen naar het buitenland zou gaan, en dan ook nog voor lange tijd,was voor mijn ouders moeilijk te accepteren.
Daarom gebruikte ik twee methoden. Ten eerste nam ik deel aan het project 'Korea Gap Year' en maakte ik een PowerPointpresentatie. Toevallig vond ik een stageproject voor een tussenjaar in Griekenland, waar ik graag naartoe wilde, op het gebied van ouderenzorg, waarvoor ik al belangstelling had.
Op de een of andere manier kwam ik door de schriftelijke sollicitatie en het sollicitatiegesprek in het Engels en werd ik aangenomen voor de stage. Daarna begon ik argumenten voor de reis te verzamelen. Tijdens een stage van een maand zou ik ervaren hoe het is om in het buitenland te wonen in plaats van er alleen op reis te zijn, en het buitenlandse systeem in dezelfde sector leren kennen. Daarna zou ik nog een maand door Europa reizen.
Toen ik die argumenten had verzameld, legde ik mijn ouders duidelijk uit hoe ik de stage en de reis zou aanpakken en wat de effecten en verwachte voordelen voor mij zouden zijn. Nadat ik het zo had uitgelegd, gaven mijn ouders zonder bezwaar toestemming voor mijn tussenjaar.
Ik schreef een handleiding over hoe ik met ongelukken zou omgaan en liet die zien. Ook zette ik de landen, regio's, culturele bezienswaardigheden en attracties die ik zou bezoeken op een rij in een document, dat ik hun liet zien. En ten slotte,kon ik hun zorgen wegnemen door te laten zien dat ik vastbesloten was om voor mijn persoonlijke voldoening mooie levenservaringen op te doen.
Ik denk dat iets netjes in documenten presenteren, in plaats van het alleen te vertellen, dezelfde informatie geloofwaardiger maakt!
Ik leidde een gewoon leven waarin steeds dezelfde routine zich herhaalde.
Gelukkige herinnering 1
In Miami, de laatste bestemming van mijn reis door de Verenigde Staten, kwam ik geld tekort en dreigde ik de resterende drie dagen op straat te moeten slapen. Omdat de situatie zo uitzichtloos leek, dacht ik eraan zomaar een restaurant binnen te lopen en af te wassen, of mijn ouders echt te vragen me geld te lenen. Toen...ging ik op het strand zitten en vroeg ik me af: "Welke vaardigheden heb ik hier waarmee ik me uit de slag kan trekken?"
Miami Beach is een van de beste badplaatsen ter wereld. In overeenstemming met die reputatie ontspanden veel mensen in allerlei groepen op het strand. Met het beste strand ter wereld als achtergrond hield iedereen een camera vast om foto's te maken, en je zag gemakkelijk mensen aan vreemden vragen om foto's van hen met hun reisgenoten te maken.
Maar veel buitenlanders hadden duidelijk weinig gevoel voor fotografie. Ze kregen zelfs de verhoudingen en compositie niet goed, laat staan dat ze de camera recht hielden. Ze drukten maar één keer op de ontspanknop en gaven de camera terug, waardoor veel mensen teleurgesteld keken. Dus...besloot ik mijn 'fotografische vaardigheden' in te zetten.
Impulsief fotografeerde ik mijn notitieboekje...
"IK MAAK JE FOTO VOOR SLECHTS $2!!
Ik schreef dat op en ging werkeloos op het strand zitten. Mensen liepen glimlachend voorbij en sommigen vroegen sceptisch: 'Hoe dan? Jij?' Toen dacht ik...'O, dit is niet zo'n idee dat helemaal niet werkt.'
Daarom stelde ik de timer in en maakte ik een paar foto's van mezelf in verschillende composities en poses. Ik printte ze uit met de draagbare fotoprinter die ik bij me had, plakte ze op en veranderde de tekst.
"IK GEEF JE DE BESTE FOTO VAN JE LEVEN VOOR $2!
Het was een zin die beloofde de beste foto uit iemands leven te maken. En? Ik had de jackpot gewonnen. Ik was trots, omdat ik deze vreemden de vreugde en herinnering van een foto had gegeven. Natuurlijk kreeg ik meer dan mijn streefbedrag, en als fooi kreeg ik koffie, brood en jassen, maar ook warme woorden en glimlachen.
Dus ging ik de volgende dag terug naar dezelfde plek, en zelfs op de laatste dag organiseerde ik het evenement gratis. Dit verhaal werd een wondermiddel dat me helpt moeilijke tijden of een laag zelfbeeld te overwinnen.
Gedenkwaardige gebeurtenis 1
Ik heb verschillende stages en buitenschoolse activiteiten meegemaakt en was dan ook erg verbaasd over de manier waarop de stage als psychologieassistent in Griekenland verliep. Anders dan stages in Korea, waar veel papierwerk bij komt kijken en stagiairs veel werk krijgen toegewezen, bestond de stage in Griekenland voornamelijk uit observeren en alleen helpen wanneer dat echt nodig was.
Na een dag of twee dacht ik: 'Ik ben toch niet helemaal naar Griekenland gekomen om mijn tijd zo door te brengen.' Dus maakte ik, hoewel niemand me daarom had gevraagd, mijn eigen stagedagboek en KPI's en stelde ik dagelijkse en wekelijkse doelen en meetpunten vast.
Bijvoorbeeld: elke dag de namen van drie oudere cliënten uit het hoofd leren, of dagelijks vijf high-fives geven of op een andere manier lichamelijk contact maken met cliënten. Niemand had me gevraagd dit te doen, maar ik legde mijn ervaringen vast en gaf er op mijn eigen manier meer betekenis aan.
Deze inspanningen bouwden vertrouwen op bij de cliënten en de instelling. Na verloop van tijd werd ik eerder een metgezel dan alleen een stagiair. Dit project leek verschillende beloningen te bieden, afhankelijk van hoe proactief iedereen zich ervoor inzette.
Zelfs nadat de stage was afgelopen, brachten die documenten bij het teruglezen de herinneringen levendig terug en legden ze details vast die anders misschien vergeten waren. Zo werden ze een waardevolle bron voor mij.
Gedenkwaardige gebeurtenis 2
Dit was toen ik op vrijwilligersreis naar de Filipijnen ging.Het is geen groots verhaal, maar ik gaf als vrijwilliger les aan kinderen op een basisschool in de Filipijnen. Als ik in Korea lesgeef, spreken we dezelfde taal en kunnen we communiceren zonder elkaar per se aan te kijken.
Maar hier moet je elkaar echt in de ogen kijken en letten op handgebaren, voetbewegingen, gezichtsuitdrukkingen, intonatie—op alles. Het gevoel wanneer zo'n gesprek eindigt en je de betekenis ervan begrijpt... het zette me aan het denken.In de Filipijnen heb ik echte 'communicatie' ervaren, ondanks dat we niet dezelfde taal konden spreken.
Het leven is gemakkelijker geworden, maar hoeveel waarde hebben woorden nog in de huidige samenleving, waarin de afstand en diepgang van menselijke relaties zijn afgenomen? Door mijn reis naar de Filipijnen kwam er nog een regel bij voor mijn reizen!
Gebruik geen roaming of lokale simkaart! Ik vertrouwde alleen op wifi en gebruikte die in mijn accommodatie of restaurants om informatie te zoeken en reserveringen te maken. Die tijd gebruikte ik om meer mensen te observeren, momenten met hen te delen en me te richten op de ogen van de mensen naast me.
Moeilijke gebeurtenis 1
Tijdens een reis naar Italië brak een wiel van mijn handbagagekoffer, dus ging ik naar een warenhuis in Milaan om een nieuwe te kopen. Ik nam de kapotte koffer mee naar buiten, in de gedachte dat iemand hem misschien zou vinden en gebruiken als ik hem, zoals dat in ons land vaak gebeurt, bij een lantaarnpaal of in een hoekje achterliet.
In een hoek van het warenhuis was een prima plekje, dus liet ik de koffer daar achter en ging vrolijk winkelen. Na ongeveer een uur zag ik iets dat me compleet verbijsterde: een menigte van wel honderden mensen en politieagenten met bomvesten die de mensen op afstand hielden... Eerst vroeg ik me af of er een schietpartij was geweest.
Terwijl ik de omgeving afspeurde op zoek naar een manier om snel weg te komen, zag ik mijn achtergelaten handbagagekoffer alleen achter de politielinie staan. Inderdaad: mijn kapotte koffer was aangezien voor een mogelijk terroristisch explosief.
Ik liep het risico voor een terrorist te worden aangezien. Koud zweet liep over mijn rug terwijl allerlei gedachten door mijn hoofd schoten: één verkeerde misstap tijdens mijn tussenjaar en ik sterf alleen in het buitenland, word internationaal als vermist opgegeven, en allerlei andere scenario's. Maar ik stapte op een politieagent af, legde de situatie uit en opende zelfs de koffer om te laten zien dat er niets in zat. Zo werd alles opgelost.
Deze gebeurtenis leerde me dat je, wanneer je naar andere landen reist, je moet verdiepen in culturele verschillen en de manier waarop mensen daar leven.
Moeilijke gebeurtenis 2
Ik vertel over mijn meest recente reis tijdens mijn tussenjaar, naar Spanje. Toen ik in Spanje aankwam, had ik een goedkope vlucht geboekt en was het al nacht. Ik nam een bus vanaf het vliegveld en kwam aan op Plaça de Catalunya. Daarna liep ik met mijn handbagagekoffer en een schoudertas door de donkere straten van Barcelona, terwijl ik mensen om de weg vroeg en zocht naar het hostel dat ik had gereserveerd.
Iemand zei dat er iets op mijn jas en handbagagekoffer zat. Ik ergerde me eraan dat de Spanjaarden zo slecht Engels spraken, dus deze persoon, die wél Engels sprak, voelde als een helper die uit de hemel was gezonden. Ik liet diegene mijn kaart zien en vroeg de weg.
Voordat die persoon de weg wees, stelde die voor om eerst het vuil van mijn jas te borstelen. Omdat ik mijn waakzaamheid had laten varen, zette ik mijn schoudertas op de grond en begon mijn jas uit te trekken. Zodra ik de tas neerzette, kwamen er van achteren twee forse mannen aan die hem grepen.
Geschokt rende ik achter hen aan en liet mijn handbagagekoffer staan. Ik achtervolgde ze twee stratenblokken lang, maar toen verdwenen ze uit het zicht. Ik was alles kwijt: euro's die ik had gewisseld voor 2.000.000 won, een telefoon die nog geen maand oud was, mijn spiegelreflexcamera, mijn dagboek, mijn paspoort—alles. Het gebeurde nog geen uur nadat ik in de stad was aangekomen en was een pijnlijke les voor iemand zoals ik, die door al die reizen overmoedig was geworden.
Door deze gebeurtenissen voelde ik een innerlijke stevigheid.
Zoals je aan een paar van mijn gebeurtenissen hebt kunnen zien, maak ik in elk land meestal één betekenisvolle gebeurtenis mee. Hoe komt dat? Ik denk dat het komt doordat ik mijn gedachten in daden omzet en dingen uitprobeer in plaats van stil te blijven zitten.Daardoor leerde ik mezelf beter kennen dan wie dan ook en ontdekte ik, na een reeks gebeurtenissen te hebben meegemaakt, hoeveel kracht er in mij zat.
Nu ik erover nadenk, had ik al sinds mijn jeugd zelfvertrouwen.Deze reis gaf me geen zelfvertrouwen; ze liet me beseffen dat ik dat al had.
Ook probeer ik tijdens mijn tussenjaar zelfs één enkel ding vanuit verschillende perspectieven te bekijken, en zelfs nadat een eenvoudige taak is afgerond...ontwikkelde ik de gewoonte om na te denken over wat ik ervan had geleerd.
Ik denk dat mijn sollicitatiebrief een paar vernieuwender en boeiender ervaringen bevatte.
Tijdens mijn tussenjaar deed ik meer unieke en uiteenlopende ervaringen op dan wie dan ook.Vergeleken met de eentonige sollicitaties van andere kandidaten leek mijn sollicitatiebrief wat vernieuwender en aantrekkelijker.
Wanneer ik die uiteenlopende ervaringen in verband bracht met de functie, stelden interviewers vaak nog een extra vraag.
Ik vertelde ook hoe mijn tussenjaar me veel inspiratie en energie had gegeven. Daarbij benadrukte ik hoe die inspiratie was uitgegroeid tot ideeën die relevant waren voor de functie, en hoe die energie me daarna had beïnvloed.
Mijn sollicitatiebrief leek wat vernieuwender en aantrekkelijker door de ervaringen die erin stonden.
Zo kreeg ik een baan bij de Hyundai Motor Chung Mong-Koo Foundation. Ik ben geïnteresseerd in maatschappelijk verantwoord ondernemen en werk vanuit de uitspraak van Dangun: 'Maak de wereld heilzaam voor alle mensen.' Ik doe mijn best om zoveel mogelijk mensen te helpen.
Nu ik niet vrij kan reizen, bezoek ik tentoonstellingen, films, beurzen en voorstellingen om uiteenlopende ervaringen op te doen. Zoals altijd schrijf ik elk idee op dat in me opkomt—ideeën die zijn geïnspireerd door boeken, kranten of films—en bedek ik er één muur van mijn kamer mee.
Op basis van deze ideeën en praktische ervaring werk ik aan mijn droom: een bedrijf runnen rond een uitgebreid cultureel programma dat alle kinderen toegang geeft tot cultuur, onderwijs en ervaringen tijdens een tussenjaar.
Neem een tussenjaar en richt je op de vrijste en mooiste versie van jezelf.
In mijn 26 levensjaren heb ik behoorlijk wat tussenjaarervaringen opgedaan. In grote lijnen ging het om vrijwilligerswerk in het buitenland, reizen naar het buitenland, buitenlandse stages en reizen binnen eigen land. Dit alles begon toen ik student was.
Vrijwilligerswerk in de Filipijnen, mijn eerste reis naar de Verenigde Staten en een rondreis door Europa tijdens mijn stage in Griekenland—zelfs nadat ik terugkeerde naar het dagelijks leven en een baan kreeg, spaarde ik elke maand voor mijn eigen tussenjaren en vertrok ik wanneer ik daar tijd voor had.
Zelfs nadat ik kantoormedewerker was geworden, had ik een hekel aan een gezapige routine. Daarom reisde ik naar Spanje en nam ik, anders dan tijdens mijn eerdere tussenjaren, samen met iemand die me dierbaar is een tweede tussenjaar in Parijs.Wie je ook bent,ongeacht je leeftijd: een tussenjaar voor jezelf is noodzakelijk!
Ken je jezelf goed? Zijn er momenten waarop je volop geniet van en je volledig richt op wat jij wilt?Zou het niet heel jammer zijn om oud te worden zonder jezelf te kennen of te proberen wat je wilt doen?
Als iemand overweegt een tussenjaar te nemen,Ten eerste denk ik dat je moet uitzoeken wat je leuk vindt.Voor iemand die niet van reizen houdt, zou een tussenjaar waarin je reist tijd, geld en energieverspilling zijn. Het is efficiënter om te ontdekken wat je leuk vindt en je tussenjaar daarop af te stemmen!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
