Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
▶ Ga naar deel 1 van Sohee Lee's verhaal over haar tussenjaar (klik)
# [Mei, lange feestdagen] Bellen naar het stadhuis van Busan.
In mei waren de feestdagen lang en doordat er vervangende vrije dagen waren toegevoegd, had ik vrij van school.
Daardoor had ik er nog een week of twee bij en besloot ik naar Busan te gaan om mijn ouders te bezoeken.
'Wat zal ik deze keer doen?'
Ik begon leuke ideeën te bedenken en herinnerde me dat mijn schilderij eerder in het stadhuis van Busan was tentoongesteld. Daarom besloot ik deze keer vóór mijn vertrek contact met ze op te nemen.
"Hallo. Ik ben Sohee Lee, degene die de vorige keer het schilderij van Busan heeft gemaakt. Ik kom weer naar Busan. Als ik nog een schilderij van Busan maak, zou het dan tentoongesteld kunnen worden?"
"Dat zouden we geweldig vinden! Neem gerust contact met ons op als je een schilderij maakt~! ^^"
Het was verbazingwekkend hoe iets wat de eerste keer zo moeilijk was geweest, de tweede keer relatief makkelijk tot stand kwam. Ik begon te dromen over wat ik nog meer zou kunnen doen.
Dus mijn volgende stap was...
(Tring tring~)
'Hallo. U spreekt met het stadhuis van Busan. Waarmee kan ik u helpen?'
'Hallo. Ik ben Sohee Lee, een studente die reisschilderijen maakt. Ik bel omdat ik graag de burgemeester van Busan zou willen ontmoeten.'
'...Een studente die schilderijen maakt... u wilt de burgemeester ontmoeten??'
'Ja! Ik wil Busan op een prachtige manier promoten met mijn schilderijen. Ik ben van plan om dit en dat te doen~'
'O... Ik verbind u door met het secretariaat.'
'Oké~'
.
.
.
'Ook voor ons is het lastig om een afspraak met de burgemeester te regelen. Ik geef wat u zojuist vertelde door aan het marketingteam.'
Uiteindelijk kwam mijn stoutmoedige plan om de burgemeester van Busan te ontmoeten er niet van.
In plaats daarvan ontmoette ik het promotie- en marketingteam van het stadhuis van Busan. Zo kon er een samenwerking van drie weken plaatsvinden tussen Busan TokTok en Drawing Grasshopper.
Om [Busan tekenen] uit te voeren, sliep ik twee weken lang slechts 2 à 3 uur per dag terwijl ik schilderde, en ging ik zelf op pad om foto's te maken. Hoe lichamelijk uitgeput ik ook was, ik was ontzettend gelukkig.Zelfs wanneer de tijd krap was en ik met een kaart door Busan liep, badend in het zweet,was het alleen al prachtig om mezelf te zien glimlachen, zelfs terwijl ik zweette
De hele nacht opblijven om iets te doen wat ik zelf had gepland, voelde als een betekenisvolle daad, alsof ik onderzoek deed voor de mensheid. En doordat ik rondrende om foto's te maken, voelde ik me zo vrij als een vis in het water.
Het was een werkelijk dankbaar moment waarop ik besefte dat ik, als het een pad is dat ik zelf heb gekozen, zelfs dankbaar kan zijn voor de moeilijke momenten.
# [Juni, het laatste semester loopt ten einde] Liften door het hele land
Voor onze liftreis hadden we precies vijf regels.
- Reizen door te liften en te voet
- De maaltijden regelen door in restaurants mee te helpen
- Slapen in kerken, kathedralen of op treinstations
- Tijdens het liften de veiligheid waarborgen met Facebook Live-uitzendingen en apps voor locatiebepaling
- Als we geld nodig hadden, zouden we dat verdienen met tekenoptredens op straat.
We verwachtten bovendien dat iedereen aan het eind van de reis zou zijn afgevallen. Om alvast te vertellen hoe het afliep: afgezien van regel nummer 5 verliep de liftreis helemaal volgens plan. En iedereen was 2 kilo aangekomen. Haha.
Als ik de twee meest gedenkwaardige belevenissen moest kiezen,
dan is de eerste 'de moeder en vader die acht uur met ons meereisden'. Toen we van Sokcho naar Gangneung liftten, stopte er een zwarte auto voor ons.
'We reizen zonder plan. Willen jullie met ons optrekken?'
De moeder en vader, die zonder vaste reisroute op pad waren, stelden voor om samen te reizen. Acht uur lang zongen we in de auto, gingen we naar populaire restaurants en bezochten we bezienswaardigheden. Ook nu, lang nadat de liftreis is afgelopen, houden we nog contact.
De tweede is het verhaal over de negen uur durende wandeling van Daegu naar Chilgok.
Tijdens de liftreis ontmoetten we in Daegu twee mensen die te voet door het land reisden. Wij, die tot dan toe hadden gelift, wilden het eens proberen zonder te liften en besloten de volgende dag met hen mee te reizen.
Iedereen begon over de snelweg te lopen met zware rugzakken van zo'n 15 kilo of meer. Omdat het regenseizoen was, begon het te regenen. We trokken samen grote regenjassen aan en liepen achter elkaar. Telkens als er voertuigen voorbijkwamen, spatte er water in ons gezicht. We bleven vrolijk 'bevochtigd' en noemden het 'snelwegmist'.
Er zijn eigenlijk ontzettend veel verhalen over de liftreis.
We wiedden onkruid bij een kathedraal en mochten er overnachten, hielpen in een restaurant in ruil voor maaltijden en probeerden met 'schilderen op straat' het entreegeld voor Seoraksan te verdienen. Maar toen ons werd verteld dat dit wettelijk problematisch was, werden we weggestuurd.
Als ik één les uit al deze belevenissen heb geleerd, dan is het: 'Probeer het gewoon.'
Toen we voor het eerst gingen liften en toen we voor het eerst een kerk binnenstapten om een slaapplaats te zoeken, vroegen we ons allemaal af: 'Zou dit echt lukken?' Maar telkens zeiden en deden we: 'Laten we het gewoon proberen. Geloof dat het lukt en waag het erop.' Uiteindelijk ontstonden er verhalen die nog veel mooier waren dan we ons hadden kunnen voorstellen.
Ook nu, wanneer ik veel twijfel, denk ik terug aan de liftreis.
'Ach, dat heb ik toen ook gedaan. Het lukte toen ik het probeerde. Geloof dat het lukt en waag het er gewoon op!'
Die instelling zorgt ervoor dat ik — de lafaard — weer in beweging kom.
Ik denk dat dit misschien wel het soort geschenk is dat een tussenjaar ons geeft.
'Een jaar is een periode die me, door ervaringen en gedachten die ik nog niet eerder had opgedaan en de lessen die ik heb geleerd, de moed geeft om zelf het pad te kiezen dat me gelukkiger zal maken.'
Voor mij lijkt een tussenjaar dat te betekenen.
# [Juli, augustus] De dip kwam eindelijk
Na afloop van de liftreis kwam er een onverklaarbare dip.
Ik bleef kleine uitdagingen aangaan, zoals alleen op schilderreis gaan, me inschrijven voor de kalligrafiewedstrijd van Ulsan en een foto-expositie presenteren, maar de onverklaarbare leegte en angst verdwenen niet.
De reden voor deze dip werd duidelijk rond de tijd dat mijn tussenjaar van één jaar ten einde liep.
#'[September, oktober, november, december 2016 Tijd voor de laatste uitdaging] Eerste expositie'
Twee derde van het jaar was voorbijgegaan met als doel 'elke maand een uitdaging aangaan'.
Ik vroeg me af: 'Wat moet ik nu doen…' en plotseling kwam de gedachte bij me op om een 'expositie' te houden.
Omdat ik nog nooit zo ijverig had geleefd en nog nooit op deze manier de confrontatie was aangegaan en had geleerd, wilde ik mijn waardevolle 2016 afsluiten met een 'expositie'.
Ik wilde de schilderijen die ik dat jaar had gemaakt, de ongeveer 370 mensen die ik dat jaar had ontmoet via het 'delen van ansichtkaarten in Gyeongbokgung' en het verhaal van mijn jaar samenbrengen in één ruimte.
Toen deze gedachte bij me opkwam, wilde ik er meteen werk van maken, maar de kosten van een expositie vormden een probleem.
Na die dag begon ik geld te sparen door doordeweeks en in het weekend parttime te werken. Ook begon ik geld voor de expositie in te zamelen door mijn verhaal op een crowdfundingplatform te delen en originele kunstwerken vooraf te verkopen.
Met mijn salaris kocht ik lijsten; met het salaris van de volgende maand bestelde ik ansichtkaarten op maat; met dat van de daaropvolgende maand liet ik mokken maken met mijn schilderijen erop — zo vulde ik geleidelijk, stukje bij beetje, de expositieruimte.
En toen was het 23 december 2016 — precies 365 dagen sinds de dag waarop ik voor het eerst schilderde op Jeju.
Ik hield mijn eerste solotentoonstelling.
Tijdens de solotentoonstelling, die ongeveer drie à vier maanden voorbereiding vergde, heb ik veel geleerd.
Ik deed praktische ervaring op met alles: van het maken van posters, banners en kaartjes voor de expositie, tot het ontwerpen van deelbare nieuwskaarten om mijn verhaal te vertellen voor de crowdfunding waarmee ik geld inzamelde, en het benaderen van bedrijven die promotieartikelen maken om bedankjes voor alle supporters te laten produceren. Ook dacht ik opnieuw na over alle relaties die ik in die periode had opgebouwd en voelde ik oprechte dankbaarheid voor de mensen die al mijn uitdagingen van dat jaar hadden gesteund.
En ik ben daardoor gegroeid.Bovenal leerde ik dankzij de expositie, die door ongeveer honderd bezoekers werd bezocht, dankbaar te zijn voor mensen en mijn toekomstige keuzes opnieuw te overwegen.Ik besefte dat ik een beter mens ben dan ik dacht en kon wat liever voor mezelf zijn.
Zo kwam mijn tussenjaar van één jaar ten einde.
#[Januari 2017] De dip keert terug en een nieuwe droom
Na afloop van de expositie kreeg ik opnieuw een dip. En ik leerde wat de reden was.
Het is alsof je 'hard naar een bestemming rent, daar aankomt en dan plotseling op de rem trapt en stil blijft staan — de leegte die je op dat moment voelt'...
Wanneer ik mezelf uitdaag met iets wat ik nog nooit heb geprobeerd, stort ik me er volledig op met de gedachte: 'Ik ga dit goed doen.' Als de uitdaging vervolgens met succes is afgerond, verdwijnen de taken plotseling en overvalt me een lichte leegte.
Voordat ik de reden kende...De gedachte 'Ik leef zo ijverig, waarom voel ik me dan leeg?' maakte me bang en zette me onder druk. En de onrust dat ik iets moest doen maakte het nog moeilijker.
Deze keer had ik me er tijdens de voorbereidingen op de expositie echter al op ingesteld dat 'er na afloop van de expositie een dip zou komen...' Daardoor was ik minder angstig dan ik anders misschien zou zijn geweest.
Natuurlijk heeft niet elke dip dezelfde oorzaak, maar nu kan ik op mezelf vertrouwen en wachten tot ik er klaar voor ben om langzaam weer op gang te komen.
#Terugblikken op het tussenjaar van één jaar
Wat is het eerste wat we moeten doen om onze weg te vinden?
Dat is ontdekken waar ik nu sta.
Om mijn gewenste bestemming te bereiken, moet ik eerst weten waar ik ben, zodat ik kan bepalen welke kant ik op moet.
Voor mij bood de periode die een 'tussenjaar' heet de mogelijkheid om te ontdekken 'waar ik ben' en 'welke kant ik op wil'.
Op weg naar mijn bestemming zal ik in de toekomst soms verdwalen en soms uitgeput gaan zitten. Maar omdat ik weet 'waar ik sta', geloof ik dat ik mijn bestemming kan bereiken als ik blijf doorlopen.
Mijn nieuwe doel is om stewardess te worden en de hele wereld op mijn schilderijen vast te leggen. Daarna droom ik ervan om stap voor stap dingen te creëren die ik met mijn schilderijen kan doen.
Om meteen uit het dagelijks leven te breken, de wereld rond te reizen en mijn pad te vinden, is veel moed nodig.
Maar mijn pad uitstippelen door kleine uitdagingen aan te gaan die ik in mijn dagelijks leven aankan, was het 'tussenjaar' dat het beste bij 'Lee So-hee' paste.
Als je een tussenjaar wilt nemen, maar niet meteen uit je dagelijkse leven kunt stappen, of als je je weg wilt vinden terwijl je je routine aanhoudt, wil ik je zeggen: "Het is prima om het op die manier te doen! ^^"
Beleef je 'tussenjaar...! Ik moedig je aan! Laten we het samen doen~!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
