Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Ik denk dat dit misschien wel het soort geschenk is dat een tussenjaar ons geeft. 'Een jaar waarin ervaringen en gedachten die ik nog niet eerder had gehad, en de lessen die ik eruit trok, me de moed geven om zelf het pad te kiezen waarop ik gelukkiger kan zijn.' - Tijd voor mezelf creëren in het dagelijks leven / Lee So-hee, deelnemer aan een tussenjaar |
De 63e deelnemer aan een tussenjaarLee So-hee
Periode van het tussenjaar:Januari 2016 tot januari 2017 (in totaal 1 jaar)
Tijd voor mezelf creëren in het dagelijks leven.
# 'Een tussenjaar in het dagelijks leven' is ook "niet verkeerd" en "het proberen waard".
Voordat ik mijn verhaal vertel, wil ik eerst iets zeggen. ^^
Ik had niets voorbereid om aan een 'tussenjaar' te beginnen. En ik heb geen indrukwekkend verhaal over bijvoorbeeld de wereld rondreizen of vrijwilligerswerk in het buitenland doen.
Het bescheiden tussenjaar dat ik vanuit mijn dagelijks leven begon, met de middelen die ik had, is misschien niet het soort verhaal dat hier wordt uitgelicht.
Maar als er mensen zijn die rond dezelfde tijd als ik met vergelijkbare vragen worstelen, heb ik dit geschreven om de boodschap over te brengen dat 'een tussenjaar in het dagelijks leven' ook 'niet verkeerd' en 'het proberen waard' is.
Nu zal ik rustig het verhaal van mijn jaar vertellen.
# Het begon met een 'lezing'.
Het was tegen het einde van 2015, nadat ik mijn derde studiejaar had afgerond.
Ik ging met een ouderejaars mee naar het 'Ahopsu Talk Concert' en ontmoette daar iemand die 'jonge avonturier Lee Dong-jin' werd genoemd; die dag was 20 december 2015.
De volgende dag. Omdat ik het jammer vond dat het korte gesprek al voorbij was, las ik zijn boek 'Ben jij een uitdager?' en zocht ik de video op van zijn lezing bij '15 minuten om de wereld te veranderen'. Hij had veel uitdagingen aangegaan en ook geworsteld met de keuze tussen 'een baan vinden' en 'dromen', maar voelde zich gelukkig zodra hij helemaal opging in het werk dat hij deed. Vastbesloten om 'werk te doen waarin ik helemaal op kan gaan', bleef hij uitdagingen aangaan.
Na het bekijken van deze lezing,“Lee So-hee, in welk werk ga jij helemaal op?”vroeg hij me,en het antwoord was 'tekenen'.
De volgende dag pakte ik een schetsboek en een penseelstift in en vertrok naar het eiland Jeju.
#'Ik moet tekenen...!'
Op het terras van café 'Bomnal' op Jeju begon ik gewoon het tafereel voor mijn ogen te tekenen.
Ik tekende een alledaags tafereel in het café,en zelfs met een loopneus door de harde wind op Jeju ging ik helemaal op in het tekenen. Ik vond het heerlijk om mezelf zo te zien.'Ik wil leven van het tekenen', dat gevoel begon langzaam sterker te worden.
#Ik studeerde 'Luchtvaarttoerisme en dienstverlening', wat niets met tekenen te maken had, en bereidde me voor op een carrière als stewardess.
Als ik op dit punt één ding moet ophelderen, dan is het dat ik niet had leren tekenen, er niet voor had gestudeerd en er helemaal niets mee te maken hadIk studeerde 'Luchtvaarttoerisme en dienstverlening' en bereidde me voor op een carrière als stewardess.
Na mijn derde studiejaar moest ik me echt volledig op het vinden van een baan richten. Toen verscheen plotseling die vurige aanwezigheid die 'tekenen' heette, en raakte ik diep in gedachten verzonken.
Terwijl ik me zorgen maakte en niet de moed had om te kiezen voor wat ik echt wilde doen, kwam ik toevallig middelbare scholieren tegen die op weg naar huis waren.
'Ach... als ik nu op de middelbare school zat, zou ik kunnen zeggen dat ik ga tekenen... Ik ben jaloers...'
Terwijl ik daarover nadacht, zag ik een oudere vrouw langslopen en kreeg ik plotseling een ingeving.
'Ach...! Misschien kijken ze naar mij en denken ze: "Als ik nu 24 was, had ik mijn droom niet opgegeven..."'
Op dat moment dacht ik: 'Ik ga gewoon één jaar lang proberen te doen wat ik wil.'
#[Januari, eerste uitdaging] Een schilderij wordt uitgelicht op de website van de stad Busan.
'Mijn doel voor 2016 was om elke maand minstens één uitdaging aan te gaan. Of het nu lukte of niet, mijn belangrijkste doel was om dingen te vinden die ik zelf kon doen, ze uit te proberen en ervan te leren.'
Ik reisde met mijn ouders door Busan en legde de stad vast in schilderijen. Voor de grap zei ik: 'Ik ga mijn schilderijen naar de toerismeorganisatie van Busan brengen!' Nadat ik dat had gezegd, dacht ik: 'Waarom niet? Gewoon opsturen! Als het niet lukt, dan lukt het niet, maar laten we het proberen!' Dus stuurde ik de schilderijen van Busan twee keer op. Omdat ik geen duidelijk antwoord had gekregen, stuurde ik ze ook naar de stad Busan.
Maar via de officiële sociale media van de stad Busan werd mijn schilderij aan meer dan 180.000 mensen getoond.
'Wauw... Ik kan niet geloven dat dit echt mogelijk is...!'
Die dag. Ik was ongelooflijk blij, maar voelde tegelijkertijd een leegte en dacht: 'Wat heb ik al die tijd eigenlijk gedaan?'
Hoeveel dingen had ik opgegeven zonder ze zelfs maar te proberen... Na die dag,'Laten we elke maand minstens één uitdaging aangaan.'Dat besloot ik.
#[Februari, begin van het Gyeongbokgung-ansichtkaartenproject] Reis naar Thailand
Ik had mezelf voorgenomen om elke maand minstens één uitdaging aan te gaan, en februari brak aan.
Mijn vriendin, met wie ik begin 2016 had gepland, en ik wilden tijdens onze reis naar Thailand iets proberen: mijn vriendin, die goed kan dansen, zou daar K-pop dansen, en ik besloot ‘ansichtkaarten met schilderingen van Gyeongbokgung’ cadeau te doen.
Toen een maker van dagelijkse hanbok over ons plan hoorde, stelde die ons vriendelijk hanbok ter beschikking. Zo reisden we in hanbok door Thailand.
De meest memorabele gebeurtenis was dat we in onze accommodatie in Ayutthaya iemand uit Londen ontmoetten. Toen ik me voorstelde, gaf ik die persoon een ansichtkaart van Gyeongbokgung cadeau en liet ik de schilderingen zien die ik tijdens mijn reis door Thailand had gemaakt.
Het bleek dat deze persoon kunstmusea in Londen en New York runde. Diegene zei mijn schilderingen erg mooi te vinden en vroeg of er een plek was tussen Londen en New York die ik graag zou willen bezoeken.
Wauw... Ik was op dat moment zo verrast en enthousiast dat ik van alles wilde zeggen, maar ik beheerste de taal niet goed genoeg om mijn gedachten onder woorden te brengen... Het beste wat ik kon doen, was zeggen dat ik de schilderingen die ik had gemaakt zou mailen.
Ik heb aan den lijve en uit ervaring geleerd dat kansen zich op elk moment kunnen voordoen als je in actie komt, maar dat je er niets mee kunt als je niet in staat bent ze te grijpen.
Maar ook deze gebeurtenis vond plaats doordat ik als ‘Engelse angsthaas’ in actie kwam met het doel ‘ansichtkaarten van Gyeongbokgung’ uit te delen. Zo kwam ik in deze situatie terecht.Als ik niets had gedaan, had ik nooit geweten of de persoon in de kamer naast me uit Londen kwam of in een kunstmuseum werkte.
#[Maart, het nieuwe semester begint] Een reis naar Jeju tijdens het semester
De vakantie was voorbij en een nieuw semester begon. Ik begon me zorgen te maken. ‘Nu ik me op een baan zou moeten voorbereiden, zullen de professoren niet vreemd opkijken als ik ineens zeg dat ik wil tekenen...?’ Daar piekerde ik in mijn eentje over.
Gelukkig waren die zorgen alleen van mij. Op de eerste lesdag ging ik naar het afdelingshoofd, en de professor zei dat hij al het nieuws op Facebook had gezien en daar erg blij mee was... Hij prees me zelfs met de woorden: ‘Een student die voor zijn droom durft te gaan, is bewonderenswaardig.’
Daarna hielp de professor me actief en stelde zelfs voor dat ik iets zou tekenen voor een evenement van de school.
Misschien voelde Jeju vertrouwd omdat ik daar ooit voor het eerst ‘reisillustraties’ was gaan maken? Jeju, waar ik alleen naartoe was gegaan, voelde niet onbekend; het voelde juist warm. In het pension waar ik twee nachten verbleef, deed ik samen met het personeel mee aan een vlooienmarkt op Jeju. Daar verdiende ik zelfs voor het eerst geld met kalligrafie.
Toen ik op zoek was naar mooie plekken op Jeju om te tekenen, kwam ik toevallig in de botanische tuin Yeomiji terecht. Ik raakte bevriend met de directeur, die me voorstelde als ‘een vriendin van mijn dochter’, me de tuin liet zien en samen met me een kop koffie dronk.
In een restaurant waar ik uit honger alleen naartoe was gegaan, raakte ik bevriend met de eigenaar en enkele lokale moeders van Jeju. We maakten samen foto’s en aten samen, en ik zette voor het eerst een handtekening.
Ongeveer tien dagen lang reisde ik over Jeju. Met de tekeningen die ik had gemaakt, bezocht ik kunstwinkels om te vragen of ze mijn ansichtkaarten wilden verkopen.Uiteindelijk kregen in totaal 200 mensen de ansichtkaarten van Gyeongbokgung, onder wie de mensen die ik op Jeju had ontmoet.
Als ik iets heb geleerd tijdens mijn reis naar Jeju, dan is het dit: ‘Ik kan alleen reizen.Ik ontdekte dat ik het erg fijn vind om met mensen samen te zijn, en dat ik, hoewel ik elk moment zenuwachtig ben, iemand ben die in actie komt wanneer ik een doel heb.’
Reizen met vrienden en reizen met familie zijn allebei waardevol. Maar...Een soloreis geeft je de tijd om samen te zijn met de vriend die ‘ik’ heet. Het voelt als een geschenk: tijd om jezelf beter te leren kennen en meer van jezelf te gaan houden.
#[April, voor het eerst meedoen aan een ontwerpwedstrijd] Trevi-wedstrijd
In april waren er tussentijdse examens, dus was het moeilijk om reisillustraties te maken.
Daarom keek ik naar de afleveringen van ‘Youth Over Flowers’ over Afrika om op die manier mee te reizen, toen ik een advertentie zag: Trevi, de sponsor van het programma, hield een wedstrijd. De prijs was 1.000.000 won! Ik droomde ervan dat ik bij winst de prijs kon gebruiken om in de vakantie op reis te gaan, en begon te tekenen.
Destijds kende ik in Illustrator en Photoshop alleen de gereedschappen ‘penseel’ en ‘gum’. Gedreven door pure reislust zoomde ik in op de pixels en klikte ik ze één voor één aan met het penseel. Zo maakte ik drie werken die ik instuurde.
Hoewel ik de eerste prijs niet won, was ik blij dat mijn inzending werd geselecteerd als een van de opvallende bijdragen aan de eerste ontwerpwedstrijd waaraan ik had meegedaan.
‘Laten we één jaar lang doen wat ik wil’ en ‘Laten we elke maand minstens één uitdaging aangaan.’ Dat eenvoudige doel bracht me ertoe nieuwe dingen te proberen die ik nog nooit had gedaan,Elke nieuwe uitdaging leidde tot een soort ‘studie van Lee So-hee’: ontdekkingen als ‘O, dit vind ik ook leuk’ en ‘O, dit vind ik niet leuk.’
Door de tussentijdse examens in april kon ik geen reisillustraties maken. In plaats daarvan werkte ik aan een ontwerpillustratie om voor de wedstrijd in te sturen. Dat was een leuke ervaring, waarin ik ontdekte dat ik nog iets anders kon.
▶ Lees deel 2 van Lee So-hee’s verhaal over haar tussenjaar (klik)
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
