Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Voor iedereen die in de toekomst een tussenjaar neemtIn plaats van vage aanmoedigingen over de toekomst wil ik zeggen: "Je hebt hard gewerkt."Dat zei een senior collega tegen me toen ik ontslag nam, en de woorden "je hebt hard gewerkt" raakten me het meest. Ik besefte daardoor dat ik zo ijverig had geleefd dat ik die erkenning verdiende, en het gaf me moed. - Vrijwilligerswerk in Bangkok, dat ik deed om na mijn ontslag betekenis in het leven te vinden / Park So-yeon, deelnemer aan een tussenjaar |
61e deelnemer aan een tussenjaarPark So-yeon
Periode van het tussenjaar:April 2016 – juli 2016 (in totaal 12 weken)
Vrijwilligerswerk in Bangkok dat ik na mijn ontslag deed om betekenis in het leven te vinden.
Op dit moment in Zuid-Korea,
stoppen jaarlijks 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen bezigheden omdat ze geen dromen hebben, en ligt het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%,Er wordt gezegd dat 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden is met het studentenleven en dat meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig voelt.Veel mensen hebben het over "dromen", maar er zijn geen praktische methoden of ondersteuning. Om dit probleem op te lossen,willen we het 'tussenjaar' ook naar Zuid-Korea brengen.
Een tussenjaaris een periode waarin je je studie of werk onderbreekt of er even afstand van neemt om je bezig te houden met uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs en ondernemerschap,Het is een periode om te bepalen welke richting je op wilt en een praktijk die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa en Japan.
*Bekijk de website over tussenjaren voor allerlei ervaringen!(Klik)
# Op een gegeven moment was ik het niet meer gewend om uit te rusten.
Op een gegeven moment was ik het niet meer gewend om uit te rusten.Ik denk dat ik maar bleef doorrennen zonder stil te staan, zozeer zelfs dat ik me angstig voelde als ik niets deed. Na mijn afstuderen vond ik meteen een baan en werkte ik bijna twee jaar. Ik had stress van mijn werk, maar...Ik weet niet waarom, maar mijn lichaam raakte met de dag vermoeider en mijn karakter werd gevoeliger en prikkelbaarder. Ik denk dat ik begon te begrijpen hoe het voelt om elke dag alleen maar door te komen.
Nadat ik het zo lang had volgehouden, kwam op een dag plotseling deze gedachte bij me op.
"Is het wel goed om zo te leven? Er zijn nog zoveel dingen die ik niet heb geprobeerd. Ga ik uiteindelijk mijn hele leven alleen maar werken?"
Hoewel ik wist dat ik ooit weer aan het werk zou gaan, leek het me zonde om alleen door te werken aan mijn carrière te bouwen zonder iets mee te maken of uit te proberen. Het maakte me ook bang.
Toen ik nadacht over wat ik leuk vond, dacht ik opnieuw na over een vervolgopleiding — iets waar ik door de realiteit niet eens over had durven dromen — en besloot ik dat ik iets zinvollers moest doen dan me blind op een vervolgopleiding voorbereiden. En...Ik besloot van 2016 een sabbatical te maken die ik mezelf cadeau deed en een tussenjaar te nemen.
In het begin vroeg ik me, terwijl ik naar mijn banksaldo keek, af of het wel echt verstandig was om een tussenjaar te nemen. Maar ik had een spaarrekening geopend op aanraden van een collega toen ik net aan mijn eerste baan was begonnen. Ik had twee spaarrekeningen met automatische overschrijvingen en onverwacht liep een ervan precies af toen ik besloot een tussenjaar te nemen. Daardoor had ik wat meer financiële ruimte.
Dankzij mijn collega heb ik het geld heel goed kunnen gebruiken, en dat doe ik nog steeds. Na mijn ontslag en tot vlak voor vertrek heb ik ook een korte bijbaan gehad om wat extra reisgeld te sparen. Tot dan toe gaf ik dat geld uit aan snacks of levensonderhoud, en ik vond het spannend om in één keer zo'n groot bedrag uit te geven. Maar nu denk ik dat het het nuttigste en waardevolste geld was dat ik ooit heb uitgegeven.
# Ik ben heel blij dat ik mensen om me heen heb verteld dat ik wegging.
Het moeilijkste tijdens de voorbereidingen was dat ik een maand voor vertrek mijn enkel flink verstuikte, in het gips belandde en elke dag naar de kliniek moest. Ik deed alsof ik nergens bang voor was en heel dapper was, maar eigenlijk ben ik nogal angstig. Ik huilde veel en maakte me veel zorgen. Met mijn geblesseerde enkel in het gips en alle verhalen over het zikavirus en Zuidoost-Azië was ik eerlijk gezegd erg bang.
Ik vroeg me zelfs af of het misschien een teken van de hemel was dat ik geen tussenjaar moest nemen en of ik niet beter thuis kon blijven. Maar ik had de mensen om me heen al over mijn tussenjaar verteld en had mijn baan al opgezegd...Het was echt iets geworden waar ik niet meer op terug kon komen.Uiteindelijk besloot ik toch te gaan. Gelukkig mocht het gips er een week voor vertrek af, zodat ik weer normaal kon lopen, en vertrok ik naar Thailand.Dat was het moment waarop ik dacht dat ik echt blij was dat ik de mensen om me heen had verteld dat ik wegging.
#Ik dacht dat het nu of nooit was en besloot 2016 gewoon mee te laten stromen met het leven.
In het begin maakten veel mensen zich zorgen en dacht ik er zelf ook veel over na, maar,Omdat ik dacht: als het nu niet gebeurt, gebeurt het nooit, besloot ik me in 2016 door de stroom van het leven te laten meevoeren.Na mijn ontslag had ik ineens veel tijd. Voordat ik naar Thailand vertrok, probeerde ik zelf een boek te schrijven, maakte ik overdag wandelingen langs de Han-rivier, ging ik naar lezingen die ik graag wilde bijwonen en deed ik dingen die ik altijd al had willen proberen.
Ik begon ook te begrijpen wat eenvoudig, klein geluk echt inhoudt. Ik was altijd zo druk geweest,Toen ik tot rust kwam, zag zelfs Seoul — waar ik gedachteloos had gewoond — er nieuw uit, en leken mijn familie en vrienden, die er altijd waren geweest, ineens anders.
Na een maand van een rustig leven te hebben genoten, vertrok ik vol verwachting naar Thailand. De eerste twee weken in het centrum waren erg eentonig, omdat de scholen waar ik zou gaan werken nog niet waren begonnen. De hele dag gaf ik Engelse les aan een vriendin die binnenkort in Noorwegen zou gaan studeren, en 's middags hielp ik jonge kinderen van een internationale school met hun huiswerk.
Natuurlijk was de vriendin die in het buitenland ging studeren soms de hele dag van slag omdat ze haar klasgenoten miste, en moest ik de kleintjes die geen huiswerk wilden maken soms overhalen en troosten.
Begin mei gingen de scholen een voor een open en begonnen de lessen echt. Uiteindelijk gaf ik meer lessen dan alle andere vrijwilligers in het centrum: van negen tot elf uur 's ochtends gaf ik vier lessen. Ik vond het niet erg om te zweten als ik die schattige kinderen lesgaf, maar op dagen waarop het bijna 40 graden was en ik twee uur les gaf met alleen een ventilator, was ik helemaal uitgeput als ik thuiskwam.
Misschien omdat eind april en begin mei de heetste periode is, was ik tegen het einde van het programma zo gewend geraakt aan de hitte dat ik die nauwelijks nog opmerkte. Als je eenmaal aan iets gewend bent, lijkt er inderdaad niets te zijn wat je niet aankunt.
Omdat ik 's middags geen les had, volgde ik lessen aan een particuliere Thaise taalschool. Anders dan in het centrum leerde ik door samen met mensen uit allerlei landen te studeren niet alleen Thais, maar ook meer over Thailand. Er waren expats die hier waren gestationeerd, freelancers die dit jaar in Thailand werkten, mensen die als toerist waren gekomen, verliefd waren geworden op het land en besloten te blijven, en nog veel meer — echt,ik ontdekte dat er veel verschillende manieren zijn om te leven.
Door mensen te ontmoeten die een heel ander leven leidden dan ik kende, werd mijn blik verruimd. Na de Thaise les ging ik terug naar het centrum en verruilde ik mijn rol als leerling weer voor die van docent: ik hielp de kleintjes met hun huiswerk en gaf 's avonds les aan jongeren van 12 tot 14 jaar. 's Ochtends docent, 's middags leerling en 's avonds weer docent — 's ochtends en 's avonds in de sloppenwijk, 's middags in de drukke wijk; het voelde alsof ik op één dag twee verschillende levens leidde.
Op woensdag was het kortingdag in de bioscoop, dus ging ik soms naar de film. In het weekend ging ik met vrienden uit eten om lekker te eten, of verkende ik in mijn eentje de bezienswaardigheden van Bangkok. Tijdens lange vakanties nam ik het vliegtuig om andere steden te bezoeken. Zo wist ik vrijwilligerswerk, studeren en reizen te combineren. Zo bracht ik mijn tijd in Bangkok door: ontspannen, maar toch druk.
#Er leken zoveel mooie momenten te zijn.
There seemed to be so many happy moments.De eerste dag dat ik les gaf, de eerste dag waarop een klein kind me een kus gaf, de dag waarop ik op de markt de familie van een leerling ontmoette, de dag waarop de kinderen me bloemen gaven op de Dag van de Leraar, dansen en zingen met de kinderen, de momenten waarop kinderen aan het einde van de les naar me toe renden om me te knuffelen — bijna elk moment was zo puur en mooi.
Van al die momenten was het meest gedenkwaardige toen ik als begeleider meeging met een klein vriendje naar een verjaardagsfeestje. Het kind bezocht met financiële steun een vrij dure internationale school, en de meeste kinderen op het feest waren kinderen van expats of van de Thaise bovenklasse.
Ik was vanbinnen bang dat het kind verkeerd begrepen of buitengesloten zou worden, maar een van de ouders zei dat ze voor een ngo had gewerkt en de situatie begreep. Ze zei zelfs dat ze het centrum graag wilde helpen door kleding en spullen te doneren die ze niet meer gebruikte. Daarna bracht ze persoonlijk speelgoed en kinderkleding mee. Wat me het meest is bijgebleven, is dat ze me elke keer als we elkaar zagen aanmoedigde en zei dat ik iets heel goeds deed.
Het moeilijkste moment was toen er een slang in mijn huis opdook. Het was regenseizoen en het nieuws stond vol berichten over slangen die uit toiletten tevoorschijn kwamen en mensen in hun billen beten. Op de Thaise school maakten we daarom grapjes tegen elkaar: ‘Pas vandaag op voor slangen.’ Daarna ging ik naar huis — en de volgende dag, terwijl ik stond te douchen, kwam er een python omhoog door de afvoer. Ik dacht echt dat ik flauw zou vallen.
In die accommodatie kwamen normaal gesproken geen pythons voor, maar die dag had het bij mij heel hard geregend. Naakt, met alleen een handdoek om, gilde ik en rende naar buiten. Ik wist met moeite andere kleren aan te trekken en hulp te halen, maar ik kon niet tot rust komen en mijn handen trilden. Ik was zo bang dat ik zelfs een traditioneel kalmerend kruidenpilletje nam en naar het centrum van Bangkok vluchtte om bij een vriend te logeren.
Ook bij die accommodatie was iedereen verbaasd, want dit was er nog nooit gebeurd. Ze namen maatregelen om te voorkomen dat er opnieuw pythons tevoorschijn zouden komen, maar ik kon niet in dat huis blijven en verhuisde naar een andere plek. Ik had eerder gehoord dat slangen de riolering in kruipen om de hitte of regen te ontvluchten, en toen ik in Phuket woonde, had ik een slang langs de weg gezien. Maar toen het echt vlak voor mijn ogen gebeurde, kon ik helemaal niet tot rust komen. Achteraf gezien heb ik misschien overdreven gereageerd, maar toen was ik zo bang dat ik zelfs mijn handen niet in huis durfde te wassen.
#Ik had mijn leven zonder ook maar één pauze voorbij laten razen, maar de laatste tijd heb ik het gevoel dat ik eindelijk weer een beetje kan ademhalen.
Na een tussenjaar heb ik niet het gevoel dat er persoonlijk iets drastisch aan mij is veranderd. Er was geen groot inzicht, zoals dat mijn leven veranderde, mijn dromen veranderden of ik ergens zeker van werd. De grootste verandering is gewoon dat mijn dagelijkse routine is veranderd en mijn kijk op de wereld een beetje is verschoven.
Ik had mijn leven zonder ook maar één pauze voorbij laten razen, maar tegenwoordig heb ik het gevoel dat ik een beetje kan ademhalen. Ik heb geleerd hoe ik rustiger kan leven en aandacht kan hebben voor de dingen direct om me heen. Toen ik besefte dat er zoveel manieren zijn om te leven en zoveel verhalen in de wereld waar ik niets van wist, ben ik de wereld vanuit een iets ander perspectief gaan bekijken.
Zelf had ik het niet door, maar de laatste tijd hoor ik vaak dat mijn glimlach mooier is geworden. Toen ik dat hoorde en het vergeleek met oudere foto's, besefte ik dat ik veel breder lach dan vroeger. Misschien is mijn glimlach natuurlijker geworden doordat ik veel tijd met kinderen doorbreng en vaker lach.
Het tussenjaarproject is voorbij, maar mijn persoonlijke sabbatical gaat nog steeds door. Vorige week reisde ik onder de naam RE-UNION met mijn studievrienden naar Singapore, en komend weekend wil ik mijn duikbrevet voor open water halen. Daarna denk ik eraan een korte reis naar Zuid-Thailand te maken en vervolgens naar Noord-Thailand.
Ook heb ik onlangs een retourticket naar de VS kunnen bemachtigen voor bijna de prijs van een enkele reis. Daarom ga ik ongeveer tien dagen naar de VS om vrienden te ontmoeten en te reizen. Ik weet niet wanneer ik weer zo'n kans krijg, dus probeer ik alles eruit te halen. Als ik terugkeer naar Korea, begin ik waarschijnlijk serieus met de voorbereiding op een vervolgopleiding. Natuurlijk ga ik misschien niet verder studeren als ik een baan vind in het vakgebied waarin ik me wil verdiepen.
Het is nog niet duidelijk wat voor werk ik ga doen als ik terugkeer naar Korea, maar wat het ook wordt, ik wil werk doen dat betekenisvol en waardevol is.
# Tips voor wie een tussenjaar overweegt
1) Wees niet bang– Het is een beetje als een achtbaan. Terwijl je wacht en je voorbereidt, voel je je zenuwachtig, opgewonden, bezorgd en bang. Maar zodra je erin zit, is de rit voorbij voordat je er goed en wel erg in hebt. Als je uitstapt en terugkijkt, blijken zelfs de dingen waar je bang voor was heel leuke en fijne herinneringen te zijn.
2) Laat je meevoeren– Waar je ook naartoe gaat of wat je ook doet, er zullen onbekende dingen gebeuren die je nog niet eerder hebt meegemaakt. Het kan gaan om een onbekende omgeving, onbekende mensen of een onbekende cultuur.
Als je alles probeert te interpreteren op basis van de herinneringen en ervaringen die je tot nu toe hebt opgedaan, zijn er misschien veel dingen die je moeilijk kunt begrijpen of accepteren. Toch lijkt het de snelste manier om je aan te passen als je dingen tot op zekere hoogte accepteert en met de stroom meegaat.
3) Wees niet impulsief– Als je nog niet hebt besloten om een tussenjaar te nemen, raad ik je aan er nog eens goed over na te denken. Ik denk niet dat je impulsief aan een tussenjaar moet beginnen of je door anderen moet laten meeslepen. Dat zou toch zonde zijn van je tijd, geld en energie?
Vooral als je, net als ik, werkt, moet je extra voorzichtig zijn.In tegenstelling tot studenten die gewoon weer naar school kunnen, heb je na een tussenjaar misschien geen plek om naar terug te keren. Daarom is het belangrijk om duidelijk te bepalen wat je wilt proberen — genoeg om je huidige stabiele baan op te geven — en waarom je dat wilt doen.Als je nog steeds voelt dat je het echt moet doen en dat er geen beter moment komt, verzamel dan moed en begin eraan.
#Je hebt hard gewerkt.
Voor wie een tussenjaar plantIn plaats van vage aanmoedigingen over de toekomst wil ik tegen hen zeggen: ‘Je hebt hard gewerkt.’Dat zei een oudere collega tegen me toen ik ontslag nam, en de woorden ‘je hebt hard gewerkt’ raakten me het meest. Ze gaven me het gevoel dat ik hard genoeg had geleefd om die woorden te verdienen, en op de een of andere manier gaven ze me meer moed.
Tegenwoordig staan veel mensen onder druk en leven ze zonder ook maar een moment de tijd te nemen om over zichzelf na te denken. Ik vind het belangrijk om tijd te nemen om te ontdekken wie je bent. Je hebt het tot nu toe goed gedaan :)
'De 100 tussenjaargangers' zijn geen mentoren die je op televisie of in boeken tegenkomt.Het zijn de verhalen van mensen die iets moediger waren en die moed iets eerder toonden dan ik.We hopen dat de verhalen van 100 mensen die in een vergelijkbare situatie zaten en met soortgelijke zorgen kampten, je een beetje helpen wanneer je voor belangrijke beslissingen in je leven staat.
Aanbevelingen en inzendingen voor de 100 tussenjaargangers zijn altijd welkom.
Laat een reactie achter, stuur een bericht of mail onze marketingmanager Da-young Choi via choi@koreagapyear.com!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
