Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Ik hoop dat je geniet van het geluk van het heden, in plaats van je zorgen te maken over de toekomst. De toekomst komt vanzelf, maar het heden keert niet terug als het eenmaal voorbij is. Vertrouw dus op wie je nu bent en wees gelukkig.We zijn nog jong en kunnen onze jeugd als wapen inzetten; we kunnen alles doen. Vergeet niet dat alleen jijzelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk! - Een reis om de jeugd terug te vinden / Lee Kkotsongi, gapper van de gap-yearstam |
Gapper nummer 60 van de gap-yearstamLee Kkotsongi
Periode van het tussenjaar:Februari 2016 ~ augustus 2016 (momenteel bezig)
Een reis om de jeugd terug te vinden, uitsluitend door te liften en te couchsurfen
Momenteel is Zuid-Korea,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school; 346.000 twintigers zitten doelloos thuis zonder dromen; het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt, is opgelopen tot 40%,75 procent van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het campusleven en meer dan 80% van de werknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat anderen moeten dromen, maar om dit probleem, waarvoor praktische oplossingen en ondersteuning ontbreken, aan te pakken,willen we het ‘tussenjaar’ in Zuid-Korea introduceren.
‘Tussenjaar (gap year)’verwijst naar het onderbreken of tijdelijk stopzetten van studie en werk om allerlei activiteiten te ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en het opzetten van een bedrijf.Het is een periode om richting te bepalen voor de toekomst en een cultuur die wordt aanbevolen in landen als de Verenigde Staten, Europese landen en Japan.
*Ontdek allerlei ervaringen op de website over tussenjaren!(Klik)
# Heb je ooit het gevoel gehad dat het leven saai was? Ik wel.
Heb je ooit het gevoel gehad dat het leven saai was? Ik wel. Ik had nog maar zo’n dertig jaar geleefd, maar op een gegeven moment begonnen de dagen van werken, uitgeput thuiskomen en dat steeds opnieuw zich te herhalen. Mijn enige leven werd saai: ik verdiende alleen nog geld om rond te komen. Als ik terugkijk, was ik een kind met veel dromen. Maar in een samenleving die stabiliteit hoog in het vaandel draagt, ging ik uiteindelijk obsessief achter geld aan en leefde ik als een slaaf ervan.Ik dacht dat ik het juiste deed voor de toekomst, maar diep vanbinnen voelde ik me leeg.
Op een dag, toen ik de dertig naderde en zoals gewoonlijk van mijn werk naar huis ging, sprongen er plotseling tranen in mijn ogen. Toen schoot een uitspraak van iemand van in de twintig me te binnen.
‘Je verleden, je twintiger jaren en je jeugd komen niet terug.’
Het was waar. Als ik terugkijk, leerde ik naarmate ik ouder werd alleen maar mijn verlangens te onderdrukken en werd ik steeds banger. Tijd in mezelf investeren werd zo moeilijk als een onbereikbare droom, en mijn jeugd dreef steeds verder weg, tot ze onbereikbaar leek.Binnen een maand nam ik zonder aarzelen ontslag bij de baan die ik jarenlang had gehad en kocht ik een vliegticket.
‘Ik wilde mijn jeugd grijpen voordat die nog verder aan me voorbijging.’
# ‘Mijn grootste voorbereiding was de overtuiging “Nu of nooit” in praktijk brengen.’
In het begin voelde het overweldigend. Het was de eerste keer dat ik een reis van minstens zes maanden tot twee jaar plande, en ik aarzelde omdat ik niet wist hoe ik het moest aanpakken of hoeveel geld ik nodig zou hebben. Omdat ik bang was dat ik nooit zou vertrekken als ik bleef twijfelen, stelde ik mijn budget vast op vijf miljoen won en stapte ik aan boord van het vliegtuig.Voor sommigen is dat misschien veel en voor anderen weinig, maar ik dacht: ‘Ik zorg wel op de een of andere manier dat ik geld spaar of verdien en het voor elkaar krijg.’
Achteraf ben ik echt blij dat ik het heb gedaan. Soms vraag ik me af hoe het zou zijn geweest als ik me grondig had voorbereid op een lange reis, maar mijn grootste voorbereiding was het idee ‘Nu of nooit’ in praktijk brengen.
# Een belofte aan mezelf om mijn enige leven net iets meer te laten stralen.
Wat me angstig maakte toen ik aan mijn tussenjaar begon, was de onzekerheid over de toekomst en het loslaten van een stabiel leven. Ten eerste was ik niet meer jong. Omdat het een onvoorbereide reis zonder vaste terugkomstdatum was, vroeg ik me vooral af wat ik na mijn terugkeer zou doen. Ten tweede vroeg ik me af hoe de mensen om me heen naar me zouden kijken.
Mensen vroegen vaak wanneer ik ging trouwen, wanneer ik eindelijk volwassen zou worden of hoe ik met dat geld op reis kon gaan. De reacties van de mensen om me heen waren meestal niet vriendelijk. Toch kon ik vertrekken omdat mijn ouders in me geloofden en me altijd steunden, en omdat ik vrienden had die zeiden dat ze blij waren dat ik de moed had gevonden om te gaan. Maar...Ik denk dat mijn eigen gevoel het allerbelangrijkst is. De belofte die ik mezelf deed om mijn enige leven wat meer te laten stralen, speelde de grootste rol.
# Waarmensen ook wonen, overal leven mensen. De wereld is nog steeds warm en de moeite waard, dus ik hoop dat je eropuit gaat en het zelf probeert.
Het begon in Zuidoost-Azië. Het was er zo heet en ik kon niet goed tegen de kruiden, waardoor het eten me niet smaakte en ik het best moeilijk had. Toch denk ik dat ik iets meer dan een maand lang van het rustige leven heb genoten. In plaats van bezienswaardigheden te bezoeken, zat ik met een glas vruchtensap op straat naar voorbijgangers te kijken, lag ik in een hangmat naar muziek te luisteren of deed ik lange dutjes en bracht ik luie dagen door. Ik begon te denken: ‘Nu voelt het alsof ik echt leef.’
RondreisIk bezocht nauwelijks toeristische attracties. Eigenlijk zijn er niet echt plaatsen die je per se moet zien..Bezienswaardigheden bezoeken vond ik een beetje saai. Deze reis draaide erom te doen wat ik wilde, te gaan waar ik wilde en zelf de regie over mijn reis te hebben. Zo dompelde ik me ongeveer veertig dagen onder in het leven van de lokale bevolking. Na die ontspannen rugzakreis door Zuidoost-Azië begon ik aan mijn Europese reis, te beginnen in Turkije.
Turkije, Bulgarije, Servië, Hongarije, Polen, Duitsland, Tsjechië, Oostenrijk, Slovenië, Kroatië, Bosnië, Albanië en Griekenland.Ik reisde uitsluitend door te liften en te couchsurfen. Ik wilde iets nieuws proberen en mijn grenzen opzoeken. Voor mijn vertrek beloofde ik mezelf dat ik zelfvertrouwen wilde opbouwen: wat er ook gebeurde, ik zou uitsluitend op deze twee manieren reizen.
De route plannen kostte niet veel tijd. Het doel was eenvoudigweg van de oostelijke rand van Europa naar de westelijke rand te reizen. Tot mijn vertrek maakte ik me grote zorgen, al wist ik niet precies waarom.Volgens allerlei blogs en verhalen van mensen — ‘vooroordelen maken mensen dom’ — zouden Oost-Europa en de Balkan onveilig, oninteressant, gevaarlijk en saai zijn.Daarom was ik oorspronkelijk van plan er alleen maar doorheen te reizen.
Mijn kijk veranderde compleet tijdens het reizen. De landen waar ik spijt van zou hebben gehad als ik er alleen maar doorheen was gereisd, boden me — tegen mijn verwachtingen in — veel hulp van heel aardige mensen, en de pittoreske plaatsen trakteerden me op ansichtkaartwaardige landschappen.Ik besefte dat ik me onnodig zorgen had gemaakt; ik hoefde alleen maar te genieten en alles zelf te ervaren. Daarom bleef ik veel langer dan gepland en heb ik ontzettend veel meegemaakt en genoten.
Tijdens mijn reis uitte iedereen die ik ontmoette zijn bezorgdheid en waarschuwde me voor de veiligheid, omdat ik als vrouw liftte en aan couchsurfing deed.Daarom stelde ik mijn eigen regels op: ga in principe ’s avonds laat niet alleen op pad, lift niet in het donker en ga de situatie hoe dan ook rechtstreeks tegemoet.
Ik kwam inderdaad perverse automobilisten en mannen die naar me floten tegen. In het begin wist ik niet wat ik moest doen en glimlachte ik alleen maar en riep ik ‘NEE’, maar na verloop van tijd leerde ik vanzelf om beslist te spreken en te weigeren.
Ik kan niet met zekerheid zeggen of reizen als vrouw gevaarlijk is of niet (aanvallen en onrust komen tegenwoordig overal vaak voor en veel plekken in de wereld zijn riskant),maar ik denk dat je niet te maken krijgt met de dingen waar mensen zich zorgen over maken als je op jezelf vertrouwt en jezelf niet in gevaarlijke situaties brengt.
Vrouw zijn betekent niet dat er dingen zijn die je niet kunt doen of bereiken. Als je het niet probeert omdat je denkt dat het gevaarlijk is, blijf je een jongere die alleen maar verlangt naar de wereld buiten de put en er nooit op uit trekt.Overal wonen mensen, en de wereld is nog steeds warm en de moeite waard om in te leven. Daarom hoop ik dat je eropuit trekt en kansen grijpt.Wat je bereikt met de instelling ‘ik kan het’ zal voelen als het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven!
#Denk niet dat je geen vertrouwen hebt in je Engels; misschien haal je perfecte scores voor toetsen, maar Engels spreken is moeilijk en eng — dat is heel normaal. Het is geen Koreaans.
Het was toen ik in Griekenland aan het liften was. Ik dacht dat het weer een zware dag zou worden, dus vertrok ik vroeg in de ochtend. Mijn bestemming lag behoorlijk ver weg. Net toen ik me zorgen begon te maken omdat ik geen lift kreeg, pikte een jonge Griekse man die geen Engels sprak me op, nadat hij alleen mijn bordje had gezien.Hoewel we niet met elkaar konden communiceren, behandelde hij me steeds met een glimlach en reed hij voorbij zijn eigen bestemming om me naar die van mij te brengen. Daarna aten we samen en dronken we koffie, en hij zei:
Vandaag is mijn mooie dag
De tranen sprongen in mijn ogen; hij was degene die me een lift had gegeven en een maaltijd voor me had gekocht... Ik herinner me hoe dankbaar en ontroerd ik was door alle automobilisten die me hielpen, onder wie hij, die me steeds meer bedankte dan ik hem.
In Kroatië moet je een grens oversteken om Dubrovnik te bereiken, maar ik kon de grens niet over en de avond viel, dus moest ik het opgeven. Omdat ik nergens kon slapen, liep ik naar de kust en keek ik hoe de ondergaande zon de zee rood kleurde. Ik keek vol verwondering toe, liep langs de kust naar het strand en vond een plekje onder een dennenboom.Ik haalde mijn zakken leeg om één blikje bier te kopen, dronk het op terwijl ik luisterde naar de golven in de koele bries en viel in slaap op een naamloos strand. Het voelde als de meest romantische nacht.
Ik heb tijdens mijn reizen maar één keer gehuild. Ik moest van Bohol, een klein eiland in de Filipijnen en mijn eerste bestemming in Zuidoost-Azië, naar Thailand reizen. Daarvoor moest ik naar de luchthaven van Manilla, maar daar maakten ze een probleem van het gewicht van mijn bagage. Ik had over deze oplichterij op Filipijnse luchthavens gehoord en me erop voorbereid, maar toen het mij echt overkwam, raakte ik in paniek en kon ik geen Engels spreken. Terwijl mensen om me heen stonden, grinnikten en allerlei bedragen eisten, brak het zweet me uit en barstte ik in snikken uit. Uiteindelijk voelde ik me opgelicht, was mijn trots gekrenkt en voelde ik me heel klein. Ik gaf mezelf de schuld en vroeg me af waarom ik geen Engels had gestudeerd.
Maar dat gebeurde maar één keer; integendeel, veel mensen in Zuidoost-Azië zijn behoorlijk naïef en ik heb veel goede mensen ontmoet. Onze vooroordelen over Zuidoost-Azië kunnen ervoor zorgen dat we vanaf het begin denken dat het er gevaarlijk is, maar hun economische niveau ligt maar iets lager dan dat van ons. Je kunt er een zekere onbevangenheid ervaren, dus je hoeft je niet al te veel zorgen te maken!
Na het incident in de Filipijnen verbleef ik vanaf het moment dat ik in Thailand aankwam alleen nog in accommodaties waar buitenlanders verbleven — ik zag er nauwelijks Koreanen — en zelfs zonder met ze te praten, lette ik goed op hun gebaren en gesprekken. Als ik een tuktuk of ander vervoer nam, zocht ik van tevoren op wat ik moest zeggen en oefende ik dat. En als buitenlanders tegen me praatten, knoopte ik zo goed en zo kwaad als het ging zelfverzekerd een gesprek met ze aan.
Mijn Engels is nog steeds niet erg vloeiend, maar het is meer dan genoeg om te communiceren en grapjes te maken. Dat lukte me alleen om één reden: ik waagde het erop zonder te aarzelen.
Denk niet dat je geen vertrouwen hebt in je Engels; misschien haal je perfecte scores voor toetsen, maar Engels spreken is moeilijk en eng — dat is heel normaal. Het is geen Koreaans.Na verloop van tijd zal het vanzelf gaan.Beginnen met lichaamstaal, de universele taal, is meer dan genoeg.Probeer ‘Hoi’ te zeggen wanneer je op straat oogcontact maakt met een buitenlander.Waarschijnlijk krijg je een glimlach terug.
#Ik denk dat ik dingen waarmee ik van het leven kon genieten heb uitgesteld tot mijn pensioen. Nu ik erop terugkijk, was dat echt dom.
Toen ik in Korea woonde, zou het niet overdreven zijn om te zeggen dat ik een slaaf was van academische prestaties en geld. Ik probeerde altijd de fatsoenlijke, getalenteerde persoon te worden die onze maatschappij verwacht. Zelfs als ik iets niet wilde doen, voelde ik dat het moest, en moest ik mijn best doen om erkenning te krijgen. Omdat ik me zorgen maakte over wat anderen van me vonden, verwaarloosde ik mezelf. Waarschijnlijk had ik geen gevoel voor vrije tijd.
Ik denk dat ik dingen waarmee ik van het leven kon genieten heb uitgesteld tot mijn pensioen. Nu ik erop terugkijk, was dat echt dom. Ik was zo druk met klagen over de saaie dagelijkse sleur dat ik nauwelijks merkte hoe de seizoenen voorbijgingen en niet eens wist waarvoor ik leefde.
En nu? Terwijl ik blijf reizen, leer ik tijd aan mezelf te besteden.Zelfs als ik niets productiefs doe, voel ik me helemaal niet ongeduldig en neem ik steeds vaker rustig de tijd. Dat bewijst dat ik gelukkiger word. Op dagen waarop ik veel wandel, ben ik misschien moe, maar ik merk dat ik glimlach om kleine dingen die ik onderweg zie en heb geleerd dankbaar te zijn voor de kleine dingen.
Door te liften en aan couchsurfing te doen, besefte ik dat de wereld nog steeds de moeite waard is om in te leven en dat je alles kunt als je je zinnen erop zet. Het mooiste is dat ik mijn eigen geluk creëer.Ik ben echt gelukkig!
#Hoewel mijn reizen voorlopig stilliggen, leef ik nog steeds gelukkig en doe ik wat ik wil!
Ik ben momenteel in Dahab, Egypte, op het Afrikaanse continent. Ik werk in een duikwinkel in een klein kustplaatsje. Voordat ik hierheen kwam, stuurde ik veel plekken een e-mail waarin ik vertelde dat ik er wilde werken. Vanwege mijn slechte Engels zocht ik alles zorgvuldig op in het woordenboek.
Gelukkig vond ik een plek waar ze me welkom heetten. Ik help er met eenvoudige rondleidingen voor gasten en leer duiken. Hoewel mijn reis voorlopig is onderbroken, doe ik gelukkig wat ik wil! Ik werk er drie maanden en trek daarna op pad om onder de indruk te raken van Afrika’s uitgestrekte wildernis.
#Alleen wie een besluit neemt en in actie komt, kan zijn dromen waarmaken.
Als je een tussenjaar hebt, hoop ik dat je niet aarzelt om iets te doen! Enwil doenAls er iets is wat je wilt doen, doe het dan zeker! Als je steeds excuses blijft verzinnen en het uitstelt met ‘dat doe ik later’, loop je uiteindelijk de kans mis. Alleen wie een besluit neemt en in actie komt, kan zijn dromen waarmaken.Ik wil zeggen dat reizen niet per se een lange voorbereiding, veel geld of veel tijd vereist. Als je de echte wereld instapt en de confrontatie aangaat, zijn er altijd mogelijkheden!
Verwacht niet alles zonder moeite te doen.Als je bijvoorbeeld gaat liften, zal niemand stoppen als je alleen maar stilstaat langs de weg. Op dagen dat ik geen lift kreeg, danste en zong ik! Couchsurfing draait niet alleen om besparen op accommodatie; het is een geweldige kans om vrienden uit de hele wereld te maken!
Aarzel niet omdat je geen Engels spreekt; als je hen oprecht als vrienden behandelt, zullen zij jou ook oprecht behandelen! (Ik kon eerst ook geen Engels spreken, maar nu lukt het me tot op zekere hoogte!) Liften en couchsurfing zorgen voor waardevolle ontmoetingen en geven reizen een extra dimensie, dus ik raad je sterk aan het eens te proberen.
Hmm, zorg er ook voor dat je je eigen, unieke reis beleeft.Blogs volgen om naar dezelfde plekken te gaan en hetzelfde eten te proberen als anderen... is dat niet ontzettend saai? Reisgidsen van allerlei bronnen zijn prima, maar de mensen en landschappen die je op onverwachte plekken tegenkomt, worden dierbare, onvervangbare persoonlijke herinneringen.
#Nu of nooit.
Ik hoop dat je kunt genieten van het geluk van het moment, in plaats van je zorgen te maken over de toekomst. De toekomst komt eraan, maar het heden komt niet meer terug zodra het voorbij is. Vertrouw dus op jezelf in het nu en wees gelukkig.We zijn nog jong en kunnen onze jeugd als troef inzetten; we kunnen alles aan. Vergeet niet dat niemand anders dan jijzelf je geluk kan creëren!
Ik steun alle dromende jongeren van Zuid-Korea.Kom op!! Jeugd!!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
