Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Hel Joseon — zelfs de kleur van je lepels en het opbouwen van je cvJongeren in Zuid-Korea hebben het tegenwoordig erg druk en maken zich grote zorgen over een onzekere toekomst. Ik ook. Maar als we niet kortzichtig naar onze eigen toekomst kijken of ons land negatief beoordelen, maar samen delen, rekening met elkaar houden en ons inzetten voor de toekomst en elkaars geluk, zou Korea dan geen gelukkiger plek worden? Een jongere die de wereld positief beïnvloedt / Im Chung-man, deelnemer aan een tussenjaar (gap year) |
59e Gap Year Tribe — deelnemer aan een tussenjaarIm Chung-man
Periode van het tussenjaar:Juli 2014–augustus 2016 (in totaal 26 maanden)
Een pelgrimstocht van 1.200 km in 50 dagen
Zuid-Korea is momenteel:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen dromen en hangen ze maar wat rond, en ligt het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven, en meer dan 80% van de werknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen hen dat ze moeten 'dromen', maar om dit probleem aan te pakken, waarbij praktische methoden en ondersteuning ontbreken,willen we het 'tussenjaar' in Zuid-Korea introduceren.
Tussenjaar (gap year)is een periode waarin je studie of werk combineert met, of tijdelijk onderbreekt voor, allerlei activiteiten zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs en een eigen bedrijf starten,Het is een periode om richting te geven aan de toekomst en een culturele traditie die wordt aanbevolen in onder meer de VS, Europa en Japan.
*Bekijk de uiteenlopende ervaringen op de Gap Year-website!(klik)
# Ik had geen idee welke dromen ik wilde najagen of welke carrière ik moest kiezen.
Tot voor kort kon ik tijdens een verlof van twee jaar vrijuit de dingen proberen die ik wilde. De belangrijkste reden dat ik met nog één semester te gaan twee jaar verlof nam, was dat ik er spijt van had dat ik door drie keer het toelatingsexamen te doen en een overstap te regelen in mijn vroege twintiger jaren weinig uiteenlopende ervaringen had opgedaan. Ik koos voor de exacte vakken omdat ik wiskunde leuk vond, maar na het toelatingsexamen, toen ik een studierichting moest kiezen, kon ik niet beslissen welke.Ik had geen idee welke dromen ik wilde najagen of welke carrière ik moest kiezen. Ik dacht er veel over na, maar wist niet wat ik leuk vond of waar ik goed in was.
Achteraf denk ik dat ik door meer uiteenlopende ervaringen op te doen en meer boeken te lezen mijn carrièrepad had kunnen vinden. Maar omdat ik me alleen op het eerstvolgende toelatingsexamen richtte, kon ik geen duidelijke richting zien. Toen ik alleen opnieuw voor het examen studeerde, raakte ik soms erg somber. Daarom ging ik me voor de derde keer voorbereiden bij een examentrainingscentrum.
Ook bij het derde examen was mijn score nauwelijks verbeterd. Zonder duidelijk doel kon ik me niet blijven voorbereiden op het toelatingsexamen, dus koos ik een universiteit en studierichting die bij mijn score pasten. Toen ik daar eenmaal studeerde, vond ik de opleiding die niet bij me paste echter nog moeilijker. Ik bleef verlangen naar een nieuwe kans op het toelatingsexamen en besefte pas toen dat ik Engels leuk vond. Ik begon richting te vinden voor mijn droom en bereidde me voor op een overstap naar een andere universiteit.
Bij toelatingsexamens voor een overstap weegt Engels zwaar mee, dus besloot ik me daarop voor te bereiden. Ik wilde overstappen van de opleiding elektrotechniek, die niet bij me paste, naar bedrijfskunde of Engelse taal- en letterkunde.Mijn droom was toen iemand te worden die studenten helpt die, net als ik, onzeker zijn over hun dromen of carrièrepad. Ik dacht dat ik daarvoor een rolmodel moest zijn en begon daarom hard te studeren.
Na de eerste zes maanden voorbereiding op de overstap zakte ik voor alle eerste examens. Maar deze keer waren mijn doelen en dromen duidelijk, dus kon ik gemotiveerder zijn en me beter op mijn studie concentreren. Ik had het gevoel dat ik mijn ouders teleurstelde, dus werkte ik tot mei parttime, verdiende ik geld voor het collegegeld en studeerde ik tegelijk. Daarna richtte ik me volledig op mijn studie.Na zeven jaar werd ik toegelaten tot de universiteit van mijn keuze. Na drie semesters te hebben gevolgd, besloot ik vóór mijn laatste semester verlof te nemen om de wereld buiten de schoolmuren te ontdekken.
# Geld inzamelen voor een tussenjaar
Toen ik jong was, kreeg ik geen zakgeld. Mijn ouders gaven me alleen geld voor maaltijden en vervoer als dat nodig was. Vanaf mijn twintigste werkte ik steeds parttime, onder meer bij trimsalons voor huisdieren, pc-cafés, restaurants, trouwlocaties en hotels. Vanaf mijn 24e gaven ze me echter een kleine toelage terwijl ik me voorbereidde op de overstap naar een andere universiteit.
Tijdens de voorbereiding op de overstap spaarde ik met parttimewerk ongeveer 7 miljoen won. Omdat ik me erg schuldig voelde tegenover mijn ouders, begon ik geld te verdienen voor de kosten van de voorbereidingscursus. Tijdens mijn studie betaalden mijn ouders die cursus, en omdat ik geen gelegenheid had om geld uit te geven terwijl ik studeerde, kon ik gestaag sparen. Het geld gebruikte ik voor mijn levensonderhoud na mijn toelating en voor een stage in Londen en reizen door Europa.
Daarna werkte ik zes maanden als stagiair op het internationale kantoor van de universiteit om in mijn levensonderhoud te voorzien. Het grote voordeel van die stage boven andere parttimebanen was dat ik buitenlandse studenten op de campus begeleidde. Zo ontmoette ik studenten uit allerlei landen en raakte ik met hen bevriend. Terwijl ik administratieve taken uitvoerde, kon ik vreemde talen gebruiken en meer leren over hun culturen. Dat was waardevol en leverde me het bedrag op dat ik nodig had.
# Mijn levenIk besloot dat ik mezelf niet met anderen hoefde te vergelijken en mijn tijd verstandig moest besteden.
Nadat ik drie keer het toelatingsexamen had gedaan en aan de universiteit was begonnen, was ik relatief ouder dan de anderen. Omdat ik me ook op een overstap had voorbereid, was ik op de universiteit echt een van de oudsten. Door mijn tussenjaar was ik soms ongerust, omdat ik bij buitenschoolse activiteiten en andere programma's steeds ouder was dan de anderen.
Mijn goede vrienden en jongere studiegenoten vonden een voor een een baan. Ik vroeg me af of ik na een tussenjaar op relatief latere leeftijd nog een goede baan kon vinden en een prettig leven kon leiden. Bovenal vroeg ik me vaak af of deze keuze me gelukkig zou maken.
Ik was bang, maar geloofde in mezelf. Als ik mezelf nu met anderen vergeleek, kon ik me zorgen gaan maken dat ik laat begon. Maar ik besloot dat dit mijn leven is en dat ik mezelf niet met iemand anders hoef te vergelijken. Als ik ontdek wat ik echt wil en waar ik goed in ben, en elke dag betekenisvol leef, zal mijn leven nooit verspild aanvoelen en hoef ik mezelf met niemand te vergelijken. Ik nam me voor de tijd die ik gekregen had te koesteren.
#Ik wilde bijzondere uitdagingen aangaan en allerlei verschillende mensen ontmoeten, in plaats van een voorspelbare reis te maken.
Na een verlof van één semester solliciteerde ik naar een stageprogramma in Londen voor de winter van 2015 en bezocht ik voor het eerst een Europees land. Als student bedrijfskunde bood een bezoek aan het Verenigd Koninkrijk, de bakermat van de industriële revolutie, me de kans om de cultuur van een ontwikkeld land zelf te ervaren. Ook bereidde ik de soloreis door Europa voor waar ik van droomde, voordat ik serieus naar een baan op zoek zou gaan.
Ongeveer een maand lang liep ik doordeweeks stage bij het marketingteam van een onderwijsbedrijf. In het weekend reisde ik naar nabijgelegen plaatsen of verkende ik het centrum van Londen. Het Verenigd Koninkrijk staat bekend om zijn musea, waarvan veel gratis toegankelijk zijn, dus bezocht ik ze vaak.Tijdens mijn verkenning van het centrum van Londen maakte ik kennis met cultuur en kunst. Dankzij mijn stage bij het marketingteam kon ik de sfeer binnen het bedrijf zelf ervaren — een waardevolle ervaring.
Tijdens mijn stage in Londen en de reis met mijn vriend leerde ik de dierbare mensen in mijn leven waarderen en voelde ik me dankbaar voor hen.
Na afloop van mijn stage besloot ik tijdens mijn reis door Barcelona de Camino de Santiago van León naar Santiago de Compostela te lopen — ongeveer 300 km.De resterende tijdIk wilde allerlei verschillende mensen ontmoeten en bijzondere uitdagingen aangaan, in plaats van een voorspelbare reis te maken.Omdat ik sinds mijn twintigste als begeleider op de piano in de kerk speelde, wilde ik bovendien de plaatsen bezoeken waar Jacob, een van Jezus' discipelen, het evangelie verkondigde.
Op de eerste dag wist ik niet wat me te wachten stond en liep ik in twaalf uur 50 km. Daarna had ik hevige pijn aan mijn voeten. Toch ontmoette ik tijdens het lopen van de Camino de Santiago mensen uit allerlei landen, luisterde ik naar hun levensverhalen en kreeg ik de gelegenheid mijn waarden en leven met hen te delen. En uiteindelijk...Toen ik mijn bestemming, de kathedraal van Santiago, bereikte, kwamen er als eerste drie dingen in me op.
Dankbaar dat mijn ouders me een goede gezondheid hebben meegegeven
Kostbare relaties
Het volgende item op mijn bucketlist
De gevoelens die ik tijdens de reis had, waren zelfs veel waardevoller en duurzamer dan het vluchtige gevoel van voldoening bij aankomst. Toen ik echter thuiskwam en serieus op zoek ging naar werk, vervaagden de gevoelens die de pelgrimstocht had achtergelaten geleidelijk.
# Reply 1988
Alles wat ik tijdens mijn tussenjaar heb geleerd en meegemaakt, was misschien wel bedoeld voor het project dat ik zo meteen ga beschrijven. Nadat ik vorig jaar een deel van de pelgrimsroute had gelopen, bleef ik de wens koesteren om ooit terug te komen. Ook had ik spijt dat ik de hele route niet had voltooid, enIk wilde opnieuw gaan wandelen, allerlei mensen ontmoeten en met hen in contact komen, en groeien door persoonlijke uitdagingen aan te gaan.
Toen vroeg ik me plotseling af: ‘Kan ik niet later gaan, maar nu meteen?’ Ik begon na te denken over de vraag of ik mijn ervaringen met meer mensen kon delen en of ik iemand daarmee kon helpen, enIk dacht na over hoe ik alles wat ik tijdens mijn tussenjaar had meegemaakt kon verwerken. Uiteindelijk besloot ik zowel te reizen als een project op te zetten waarmee ik iemand kon helpen door toe te passen wat ik had geleerd. Ik dacht na over wat ik leuk vond, waar ik goed in was en wat de samenleving kon helpen.
Omdat ik in 1988 ben geboren, deed ik mee aan de 88e bloeddonatieactie, en de pelgrimstocht deed me denken aan ongeveer 800 km. Ik begon na te denken over het verzamelen van 88 bloeddonatiebewijzen en die aan kinderen met kanker te schenken, terwijl ik aandacht vroeg voor de dankbaarheid dat we kunnen lopen en voor het plezier van reizen. Ik had ooit gehoord dat er in ons land een tekort is aan bloeddonoren en dat er soms bloed wordt geïmporteerd, en dat veel kinderen met kanker tragisch genoeg overlijden doordat er ondanks de technologische vooruitgang te weinig beenmergdonoren zijn. Om het bewustzijn rond bloeddonatie te vergroten, en in de hoop dat kinderen met kanker dankzij mijn kleine bijdrage volledig zouden kunnen genezen en ook zouden kunnen studeren en reizen zoals wij, begon ik me voor te bereiden om de pelgrimsroute nogmaals te lopen.
In die tijd was de dramaserie ‘Reply 1988’ razend populair, dus noemde ik het project ‘Reply 1988’.
Op 29 februari vertrok ik naar Barcelona, reisde door naar Saint-Jean-Pied-de-Port en begon op 3 maart te lopen.Ik liep ongeveer 50 dagen over de pelgrimsroutes: 800 km over de Franse route naar Santiago, 120 km naar Fisterra en Muxía en 260 km over de Portugese route, in totaal ongeveer 1.200 km.In die tijd ontmoette ik niet alleen Spaanse vrienden, maar ook Koreaanse vrienden en mensen van over de hele wereld. We deelden onze waarden en culturen en ik leerde over de wereld. Soms...Doordat ik alleen liep, kon ik nadenken over mijn leven tot dan toe en mijn gedachten over mijn toekomstdromen en carrière ordenen.
Het was een pelgrimstocht die ik met goede bedoelingen begon en die vreugdevol en aangenaam was, maar niet altijd gemakkelijk. De Pyreneeën oversteken op de eerste dag was een grote uitdaging. Hoewel maart een overgangsmaand is en Spanje bekendstaat om zijn felle zon, had ik vooral dunne kleding ingepakt om mijn rugzak lichter te maken. Het weer was echter uiterst wisselvallig, met sneeuw en slagregen. Tijdens de oversteek van de bergen was het door de sneeuw en de wind moeilijk om iets te zien. De steile hellingen en opgehoopte sneeuw zorgden ervoor dat ik meerdere keren bijna uitgleed, waardoor ik voor mijn leven vreesde. Sommige pelgrims verlieten vanwege het slechte weer de bergen en reden met hulp van plaatselijke bewoners over de weg verder.
Toch leverde de reis meer mooie herinneringen dan tegenslagen op. Ik ontmoette verschillende vrienden die een tussenjaar namen: een oudere jongen die de pelgrimsroute wilde lopen voordat hij in het Verenigd Koninkrijk ging studeren, een jongere jongen die vóór zijn militaire dienst kwam, een jongere jongen die na herhaaldelijk te zijn gezakt nieuwe energie kwam opdoen om opnieuw te beginnen, een jongere jongen die na een werkvakantie in Australië de wereld rondreisde, en jongere studenten die op hun twintigste voor het eerst naar het buitenland gingen om de pelgrimsroute van 800 km te lopen. Samen met hen dineren en praten was een moment waarop ik veel van hen leerde en zelf ook groeide.
Voor mij was het doel niet simpelweg de pelgrimstocht voltooien; ik had zelf een project voorbereid. Daarom deed ik via de app BigWalk een openbare belofte. Daarin wordt voor elke gelopen 10 meter virtueel geld, ‘1noon’ genoemd, opgebouwd dat kan worden gedoneerd. Gedurende de ongeveer 50 dagen dat ik de pelgrimsroute naar Santiago liep, vroeg ik aandacht voor bloeddonatie en beenmergdonatie en riep ik mensen op om mee te doen. Hoewel ik vaak wilde opgeven omdat het zwaar was, dacht ik vaak aan de mensen die me onderweg aanmoedigden...Ik dacht vaak aan de mensen die met me meeliepen. Ook dacht ik veel aan mensen die niet gezond zijn en moeite hebben met lopen. Mijn stappen waren misschien klein, maar ik bleef lopen in de hoop dat ze hen ook maar een beetje zouden helpen.
Naarmate de tijd verstreek, moedigden steeds meer mensen me aan en schonken ze bloeddonatiebewijzen. Toen ik zag dat mensen zich één voor één ook voor orgaandonatie uitspraken, was ik echt trots. Het gaf me de kracht om te blijven lopen.Toen de pelgrimstocht voorbij was, hadden in totaal 2.106 mensen aan het project meegedaan. Ik had 98 bloeddonatiebewijzen verzameld—meer dan mijn oorspronkelijke doel van 88—en kon die na mijn terugkeer schenken aan het sociale dienstenteam van het Hanyang University Hospital.
Wat ik van mijn tussenjaar heb geleerd
# Geluk
Ik leerde mezelf beter kennen en werd gelukkiger. Mensen kennen vaak hun eigen mogelijkheden niet, omdat ze niet vaak genoeg hebben ervaren hoe het is om zichzelf tot het uiterste te drijven.Toen ik elke dag twaalf uur lang 50 km liep, vroeg ik me af hoe ver ik kon gaan en waartoe ik in staat was. Ik was blij dat ik de kans kreeg mezelf uit te dagen.
# Zelfvertrouwen
In het begin denken mensen misschien dat je gek bent. Maar als je in jezelf gelooft en stap voor stap verdergaat, groeit je zelfvertrouwen vanzelf.Mijn zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde namen enorm toe. Ik wilde ook een leven leiden waarin ik anderen meer help.
# Mijn tussenjaar is nog niet voorbij.
Mijn tussenjaar is nog niet voorbij. In juni nam ik in Manilla, op de Filipijnen, deel aan het kamp ‘Kennismaken met het thuisland van je ouders’. Volgende week ga ik naar Cambodja voor vrijwilligerswerk in het buitenland.Terwijl ik nieuwe ervaringen opdoe en nieuwe mensen ontmoet, krijg ik steeds weer nieuwe ideeën om de wereld een betere plek te maken.
Ik heb ook via BigWalk een inzamelingsactie voor kinderen met kanker opgezet en bereid samen met oudere oud-studenten ‘Reply 1988 seizoen 2’ voor. Onlangs heb ik me ook aangemeld als orgaandonor, en in de toekomst...Blijf ik liefde in de praktijk brengen door me te blijven inzetten als vrijwilliger en bloed te doneren.
#Onze stappen zijn voor iemand anders een bron van kracht.
Vind je eigen geluk; als je het deelt, wordt het groter.En wees niet ongeduldig; volg je eigen pad.Omdat ik drie keer opnieuw examen deed en daarna overstapte naar een andere universiteit, duurde het zeven jaar voordat ik kon studeren aan de universiteit die ik wilde. Spanje, dat ik al sinds de middelbare school wilde bezoeken, kon ik pas na meer dan tien jaar zien. Maar doordat ik stap voor stap verderging, leerde ik dat richting belangrijker is dan snelheid.
Net als de gele pijlen langs de pelgrimsroute is de bestemming van je pad misschien niet meteen vanaf het begin voor iedereen zichtbaar. Maar als je een eigen bestemming hebt, blijf dan stap voor stap vooruitgaan. Als je elke dag je best doet, ben je voor je het weet op je bestemming aangekomen.
‘Hell Joseon’, de kleur van je ‘lepel’ en het opbouwen van je cv.Jongeren in Korea hebben het tegenwoordig erg druk en maken zich grote zorgen over een onzekere toekomst. Ik voel dat ook. Maar in plaats van kortzichtig naar mijn toekomst te kijken of ons land negatief te beoordelen: zou Korea niet een gelukkigere plek worden als we delen, voor elkaar zorgen en samenwerken aan de toekomst en het land waarin we zullen leven, zodat we allemaal gelukkig kunnen zijn?
Daarvoor moet je eerst zelf gelukkig zijn.Laten we samen dankbaar zijn voor het leven en genieten van het reizen.
Onze stappen zijn voor iemand anders een bron van kracht.
Wij van Gap Year houden van iedereen die een tussenjaar neemt!
Ook als de activiteiten of ervaringen van mensen tijdens hun tussenjaar niet overeenkomen met jouw opvattingen...Geen kwetsende reacties.!:(
Om de waardigheid en rechten van mensen die een tussenjaar nemen te beschermen,worden alle ongerichte kwetsende reacties over mensen die een tussenjaar nemen
niet alleen intern worden beheerd en verwijderd, maarwe zullen actief en krachtig reageren.
We verwelkomen altijd nominaties en tips voor 100 deelnemers aan een tussenjaar.
Laat een reactie of bericht achter, of mail onze marketingmanager Da-young Choi via choi@koreagapyear.com!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
