Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
▶ Ga naar Heo-gans tussenjaarverhaal, deel 1 (klik)
# Tijdens het tussenjaar werd het ‘diepgaande denken’ steeds sterker.
Als ik vertel over de tijd vóór en na mijn tussenjaar, wil ik het eerst hebben overde ‘diepgang van hetdenken’.Toen ik tijdens mijn tussenjaar net naar de alternatieve reisschool was gegaan, had ik de gewoonte om gebeurtenissen of mensen te beoordelen nadat ik ze één keer had gezien. Kortom, ik dacht niet diep na over dingen en wist eigenlijk niet wat dat betekende.
Als ik studeerde, geloofde ik gewoon dat wat er in boeken stond de waarheid was, en ik geloofde het nieuws zoals het werd gebracht. Op een dag tijdens de ochtendbijeenkomst kwam iedereen om de beurt naar voren om een nieuwsbericht af te spelen dat diegene had uitgekozen. Een vriend bracht drie artikelen mee van drie kranten over één gebeurtenis. De drie kranten gaven verschillende interpretaties van dezelfde gebeurtenis, en de verschillen waren zo groot dat het erg verwarrend was.
De ene krant bekritiseerde iemand alleen op basis van de gebeurtenis zelf, een andere legde uit hoe het zover was gekomen en waarom het niet te voorkomen was, en weer een andere publiceerde plotseling een artikel over tieners en twintigers die veel gamen, met de bewering dat het daarom was gebeurd. Toen ik die totaal verschillende en absurde artikelen zag, was ik — die altijd alleen had geloofd wat ik zag — erg in de war.
Wat moest ik geloven? Het was het nieuws, en ik had het vertrouwd, maar voor het eerst zeiden alle nieuwsbronnen iets anders. Toen deelde een andere vriend zijn gedachten over die verschillende perspectieven. Hij sprak oprecht over het respecteren van elk standpunt en over objectiviteit; hij maakte echt indruk op me. En ik besefte dat ik had gedaan alsof de verhalen in het nieuws mijn eigen gedachten waren.
Ik leefde alsof ik de gedachten van iemand anders stal. Vanaf die dag probeerde ik mijn eigen meningen en gedachten te vinden. Vooral bij het bestuderen van geschiedenis vertelden boeken verschillende verhalen over dezelfde gebeurtenis, en dat maakte me nieuwsgierig. Wat is waar? Veel van die nieuwsgierigheid werd bevredigd doordat ik zelf op reis ging, musea bezocht of interviews afnam. Zo ontwikkelde ik geleidelijk het vermogen om na te denken en de waarheid te zoeken.
Er zijn drie jaar voorbijgegaan en zo ben ik in het heden beland. Ik heb veel boeken gelezen, er zijn allerlei dingen gebeurd en ik heb veel mensen ontmoet. Nu probeer ik, wat ik ook doe of zie, niets zomaar voor waar aan te nemen. Vooral bij dingen die ik via het nieuws of internet tegenkom en niet zelf heb gezien, doe ik dat nog meer. Het gaat niet alleen om twijfelen, maar om de waarheid proberen te vinden.Hoe meer aandacht ik eraan besteed, hoe vaker ik dingen opnieuw opzoek en hoe meer ik probeer andere waarheden onder ogen te zien, des te meer zal ik veranderen. Ik wil iemand worden met een heldere, juiste kijk op de wereld.
#Momenteel loop ik in Vietnam stage als lokale gids.
Momenteel loop ik in Vietnam stage als lokale gids. Ik ben nu al vijf maanden in het buitenland. Toen ik hier voor het eerst aankwam, voelde ik me eerlijk gezegd overweldigd.Een land dat ik helemaal niet kende en een taal die ik niet begreep: het Vietnamees.In die situatie was mijn eerste en enige gedachte: ‘Ik moet de cultuur hier leren kennen.’ Zo had ik tot dan toe gereisd en ik kende geen andere manier.
Impulsief zocht ik een taalschool om te beginnen met de meest elementaire taallessen. De lessen begonnen en ik ging Vietnamees leren via het Engels, een taal die ik helemaal niet begreep en nooit eerder had geprobeerd. Omdat ik nog nooit Engelse les had gehad, begreep ik eigenlijk helemaal niets. Ongeveer een maand lang begreep ik niets; ik droeg een woordenboek bij me, maakte huiswerk en ging naar de les. Doordat ik elke dag studeerde, raakte ik bevriend met iemand. Die vriend was Vietnamees en zei dat die over drie maanden Koreaans zou gaan leren om in Korea te studeren.
Die vriend sprak helemaal geen Engels. We kenden elkaar nog maar net en konden niet communiceren, maar we hielpen elkaar. Bij het Vietnamees hielp mijn vriend mij; bij het Koreaans hielp ik mijn vriend. Toen ik bij het bedrijf ging werken,bestudeerde ik de geschiedenis en cultuur van Vietnam.
Ik studeerde deels om reizigers die Vietnam bezoeken uitgebreidere en interessantere verhalen te kunnen vertellen, maar als buitenlander die besloot in Vietnam te gaan wonen, vond ik het de minimale vorm van respect.Nu ik had besloten hier te gaan wonen, wilde ik met hen omgaan. Ik wilde met hen praten.Tijdens mijn tussenjaar en later op de middelbare school leerde ik hoe belangrijk goede manieren zijn en waarom ik de geschiedenis en cultuur van de plaatsen die ik bezoek moet kennen.Als iemand die direct na het afstuderen naar het buitenland verhuisde, was dat vanzelfsprekend.
Onlangs zag ik in het nieuws dat dit soort artikelen vaak verschenen en voor opschudding zorgden: ‘Chinese gidsen geven onjuiste informatie over Gyeongbokgung en verschillende andere culturele erfgoedlocaties…’ Toen ik die artikelen las, begon ik te begrijpen wat ik als gids in de toekomst moest nastreven.
Ik wilde de waarheid vertellen. Daarvoor dacht ik dat ik niet op slechts één boek of internet moest vertrouwen, maar naar de lokale Vietnamezen moest luisteren, historische plekken zelf moest bezoeken om ze te bekijken en te begrijpen, en onderzoek moest doen aan de hand van verschillende boeken.
Tegenwoordig is mijn doel om alle Vietnamese boeken te lezen waarin de geschiedenis van Hanoi aan bod komt. Mijn vaardigheden zijn nog niet toereikend, maar ik geloof dat ik het kan afmaken als ik mijn best doe, hoe lang het ook duurt. Volgens mij is een goede gids iemand die verhalen vertelt die dichter bij de feiten staan, ook als die ongemakkelijk zijn en niemand bevoordelen.
# De universiteit is een plek waar je over gaat nadenken wanneer je je op een bepaald vakgebied verder wilt bekwamen.
Natuurlijk had ik de alternatieve reisschool kunnen afronden, me op het toelatingsexamen kunnen voorbereiden en naar de universiteit kunnen gaan, maar ik koos voor een stage.Zo zie ik de universiteit: een plek om je verder te bekwamen en te studeren en ontdekken met mensen die hetzelfde pad hebben gekozen. Misschien is dat een illusie. Maar ik wilde naar de universiteit toen ik voelde dat ik meer moest studeren.
Zowel direct na de middelbare school gaan werken, zoals ik, als naar de universiteit gaan heeft voor- en nadelen. We hebben twaalf jaar gestudeerd en veel geleerd. Maar is wat we tot nu toe hebben geleerd niet eerder de minimale algemene kennis om in de maatschappij te leven en ons op het toelatingsexamen voor de universiteit voor te bereiden, dan kennis die bij mij past?
Ik denk nog steeds dat ik niet weet waar ik gelukkig van word, wat me interesseert, hoeveel mensen er op de wereld zijn of hoe ze leven. Daarom koos ik voor een stage.Ik weet nog steeds niet of ik naar de universiteit ga. Ik weet ook niet in welk land, welke studierichting of aan welke universiteit ik zal studeren. Maar dat hangt allemaal af van wanneer ik echt wil studeren,Ik zal erover gaan nadenken wanneer ik me op een bepaald vakgebied verder wil bekwamen.
#Ik nam op relatief jonge leeftijd een tussenjaar. Daardoor kon ik mijn droom wat eerder ontdekken en alvast een voorsprong nemen op weg ernaartoe.
Ik nam op relatief jonge leeftijd een tussenjaar. Daardoor kon ik mijn droom wat eerder ontdekken en alvast een voorsprong nemen op weg ernaartoe.Nu woon ik op jonge leeftijd in het buitenland en werk ik ook bij een bedrijf. Het fijne is dat ik in het dagelijks leven dingen meemaak die je in Korea niet zomaar tegenkomt: in het buitenland wonen, buitenlanders ontmoeten, Engels en Vietnamees. Ik geniet ervan.
Natuurlijk is niet alles rooskleurig. Het grootste nadeel is dat ik geen mentor heb. Het is een pad dat ik zelf moet uitstippelen. Of er duisternis of licht op me wacht, ontdek ik pas door verder te gaan — het is een riskante weg. Het is een avontuur. Niet het soort avontuur waarbij je weer tot leven komt als je sterft, maar een waarbij ik risico’s moet nemen en zelf actief moet meedoen. Toch ga ik liever één keer voor wat ik wil, zelfs als ik faal, dan dat ik het niet doe en mijn leven lijdzaam uitzit.
Wat maakt het uit als ik in een lang leven één of twee tussenjaren besteed aan een paar jaar doen wat ik wil? Hoe gelukkig zou ik zijn als ik in die tijd mijn droom kon vinden en dat pad kon volgen? Ik begon mijn avontuur iets eerder dan anderen en geniet er met volle teugen van. Daar ben ik tevreden mee. Laten we ervan genieten!
# We zijn nu jonger dan ooit. En dit is het moment waarop we onze dromen met de meeste passie kunnen najagen.
Iedereen heeft dromen, maar de mensen die ik heb gezien, bergen die diep in hun hart op en stellen ze uit tot later. Veel mensen maken hun dromen uiteindelijk op die manier niet waar. Wanneer we iets voelen wat we willen doen, wanneer we die innerlijke roep horen, zullen we naar onze droom toe rennen — zelfs als dat ons meer kost en zelfs als de tijd en alles wat we tot nu toe hebben gedaan daardoor verspild lijkt.
We zijn nu jonger dan ooit. En dit is het moment waarop we onze dromen met de meeste passie kunnen najagen.
Hoewel het nog gaande is, is mijn huidige doel om niet meer te veel na te denken en het gewoon eerst te doen.Tot nu toe heb ik te veel tijd besteed aan wikken en wegen en alles in twijfel trekken. Daardoor dacht ik vaak alleen maar na en kwam ik niet in actie. Dus tegenwoordig weeg ik alles niet meer af en maak ik me niet druk om details — ik doe het gewoon. Natuurlijk brengt zo’n aanpak risico’s met zich mee, maar is het niet juist nog meer verspilde tijd en onnodig om zo lang na te denken en me zorgen te maken over wat me tegenhoudt? Ik heb besloten mijn voorzichtigheid een tijdje opzij te zetten.
Voor mij was naar het buitenland gaan een reis, en ik ben die reis tot nu toe gewoon blijven voortzetten. Mijn recente doel — en de grootste verandering sinds mijn tussenjaar — is: als een beslissing eenmaal is genomen, niet terugkrabbelen, maar gewoon rechtdoor gaan. De laatste tijd, vooral nu ik trots ben geworden op wat ik doe, voelt het echt alsof ik vlieg.
Het tussenjaar van tieners isEen tussenjaar nemen als tienerDit zijn verhalen van mensen die een tussenjaar hebben genomen. Ze hebben hun tussenjaar ingevuld met allerlei activiteiten, zoals alternatieve scholen, reizen en vrijwilligerswerk, en gaan nu hun eigen nieuwe uitdagingen aan.
Tijdens de middelbare school staan velen van jullie, onder invloed van jullie ouders en de maatschappelijke druk om je alleen op de toelatingsexamens voor de universiteit te richten, gefrustreerd en met lege handen: jullie weten niet wat jullie dromen zijn. Ik wilde laten zien dat er ook andere wegen zijn dan de weg die voor jullie is uitgestippeld. Misschien sluit dit niet helemaal aan bij jullie huidige werkelijkheid, maar ik hoop dat jullie, net als zij, jullie kostbare dromen niet vergeten en blijven doorzetten.
Aanbevelingen en inzendingen voor het tussenjaar voor tieners zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of stuur een e-mail naar marketingmanager Da-young Choi (choi@koreagapyear.com)!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
