Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Voor mij was het verlaten van het land het begin van een reis, en sindsdien ben ik die reis gewoon blijven voortzetten. Mijn huidige doel — en de grootste verandering sinds mijn tussenjaar — is dat ik, als een beslissing eenmaal is genomen, niet moet terugkrabbelen, maar gewoon rechtdoor moet gaan. De laatste tijd ben ik bijzonder trots op wat ik doe en heb ik echt het gevoel dat ik vlieg. - Heo Gan, deelnemer aan Gap Year Tribe |
1e deelnemer aan Gap Year TribeHeo Gan
Activiteitenschool voor het tussenjaar:Alternatieve reisschool
Momenteel in Zuid-Korea,
stoppen elk jaar 60.000 middelbare scholieren met school; zijn 346.000 twintigers doelloos omdat ze geen dromen hebben; en is het personeelsverloop binnen één jaar na indiensttreding opgelopen tot boven de 40 procent,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden met hun studentenleven en zegt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar er zijn geen praktische methoden of ondersteuning om dit probleem op te lossen,We willen ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
'Tussenjaar (Gapyear)'is een periode waarin je studie en werk combineert, of tijdelijk pauze neemt om uiteenlopende activiteiten te ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf beginnen,en zo de richting voor de toekomst bepaalt; het is een cultuur die in de Verenigde Staten, Europa, Japan en elders wordt aangemoedigd.
*Bezoek de website over het tussenjaar voor meer informatie over allerlei ervaringsmogelijkheden!(Klik)
# Eigenlijk had ik toen...Ik had een school nodig die me zou helpen mijn dromen en talenten te ontdekken, en daar wilde ik naartoe.
Misschien was ik in sommige opzichten anders dan anderen, maar ik hield mijn opleidingsmogelijkheden open en mijn ouders dachten er net zo over.Ik geloofde dat scholen niet beperkt waren tot reguliere scholen. Er waren alternatieve scholen, thuisonderwijs en gemeenschapsgericht onderwijs; elke school bood gewoon andere dingen om te leren.Op dat moment...Ik denk dat ik geloofde dat ik de middelbare school zelf als een tussenjaar kon beschouwen en later met de voorbereiding op toelatingsexamens kon beginnen.
Terwijl ik bleef zoeken naar een school...Er lagen twee scholen voor me. De ene was een internaat dat leerlingen voorbereidde op het toelatingsexamen voor de universiteit, zodat ze naar de universiteit van hun keuze konden gaan. De andere was een alternatieve reisschool waar je onderweg studeerde. Beide scholen hadden voor- en nadelen, en het waren niet per se plekken waar ik zomaar naartoe kon, ook al wilde ik dat.
Eigenlijk had ik toen...Ik had een school nodig die me zou helpen mijn dromen en talenten te ontdekken, en daar wilde ik naartoe.Ik vroeg me af of het reguliere onderwijs — vakken als Koreaans, wiskunde, geschiedenis en natuurwetenschappen — dit potentieel naar boven kon halen, dus zocht ik naar andere scholen dan reguliere scholen.Maar ik bleef twijfelen.
Dit leek de kern van mijn dilemma: moest ik de middelbare school gebruiken om mezelf te vinden en mijn dromen te verkennen, of naar de universiteit gaan waar iedereen naartoe gaat? Als ik voor het eerste koos, welke risico's zou ik dan nemen; als ik voor het tweede koos, waar zou ik dan spijt van krijgen? De vakken die ik op de middelbare school zou volgen waren ontzettend belangrijk voor me, dus piekerde ik er veel over.
Voordat ik mijn aanmelding indiende, woonde ik een voorlichtingsbijeenkomst bij van de alternatieve reisschool. Van alles wat daar werd gezegd, bleef deze zin me bij: hier studeer je, ontmoet je mensen, luister je met je hart naar hun verhalen en verwoord je die indruk in woorden.
Ik vond die woorden zo mooi. Destijds begreep ik niet helemaal wat ‘de indruk in woorden verwoorden’ precies betekende, maar de uitdrukking zelf raakte me. Reizen terwijl je schrijft en foto's maakt, en lange reizen maken met vrienden, leek mijn jongere ik ontzettend leuk. Ik raakte ervan overtuigd dat het een goede ervaring zou zijn. Dus vulde ik het aanmeldingsformulier in, deed ik een gesprek en werd ik toegelaten.
# Ik wil gewoon eerst reizen om mijn blik te verruimen en over mezelf na te denken.
De Koreaanse samenleving doet mensen die niet het pad volgen dat iedereen volgt af als minderwaardig, net als mensen die om wat voor reden dan ook op een andere manier studeren.Om preciezer te zijn: er wordt op hen neergekeken omdat ze de algemeen bekende basiskennis missen.
Dat klopt. Ik ken geen wiskunde. Ik ken geen meetkunde of vectoren en ik weet niet hoe je natriumwaterstofcarbonaat thermisch ontleedt. Maar door het leed van ons land heb ik etnische Koreanen uit de voormalige Sovjet-Unie ontmoet, mensen die tegenwoordig vergeten zijn. Ik hoorde hun verhalen en dacht na over mezelf; ik zag Jeju, een eiland vol hoopvolle dromen, niet alleen als toeristische bestemming, maar ook als een plek die de tranen van het Jeju-incident van 3 april in zich draagt. Daar zag ik de wreedheid van de mens en mijn eigen egoïsme.
Ik ben niet naar de alternatieve school gegaan om mezelf uit te dagen. Het gaat erom andere dingen te leren en andere prioriteiten te hebben. Leerlingen op reguliere scholen studeren in de eerste plaats om naar de universiteit te gaan, terwijl ik gewoon eerst wil reizen, mijn blik verruimen en over mezelf nadenken.Je hoeft niet op iemand neer te kijken omdat die iets niet weet, en je hoeft ook niet teleurgesteld te zijn als iemand iets niet weet. Ik denk dat we samen moeten komen, elkaar moeten onderwijzen en met elkaar moeten samenleven.
#Dromen vinden door ervaringen op te doen. Dat past het best bij mij, en ik heb geleerd dat het waardevoller is dan welke studie dan ook.
De alternatieve reisschool waar ik voor koos omdat ik wilde reizen, was heel anders dan ze op het eerste gezicht leek. Toen ik voor het eerst naar Jeju vertrok, wilde ik heel graag iets bereiken. Daarom deed ik aan alles vol overgave mee en ging ik zo ver dat ik ziek werd.
Ik denk dat ik onrealistische dingen verwachtte, zoals meteen na mijn inschrijving mijn droom vinden. Wat ik op school leerde, waren echter dingen die ik me nooit had kunnen voorstellen.Zo leerde ik de pijn van de geschiedenis en de geschiedenis die tot op heden voortduurt — de zogenaamde levende geschiedenis — kennen en me in die gevoelens inleven. En door een maand lang met tweeëntwintig vrienden samen te leven, ervoer ik zelf hoe moeilijk menselijke relaties zijn en hoe je die moeilijkheden overwint.
Ik heb veel gereisd, maar een van de indrukwekkendste reizen was een week met de Trans-Siberische spoorlijn.Deze trein is echt bijzonder. Ik kon mijn eigen einde en dat van mijn vrienden zien. Omdat de route bovendien ooit is afgelegd door etnische Koreanen uit de voormalige Sovjet-Unie, werden de gevoelens die bij me opkwamen nog ingewikkelder.
De week in de trein, samen met twee vrienden, mezelf inbegrepen, was wild. Van ochtenden die begonnen met scheten tot niet weten hoe laat het was omdat de trein tegen de tijdzones in reed — dus aten we lunch of avondeten wanneer de maaltijdbel klonk —, de vieze geur van ongewassen haar en het sterrenlicht dat na zonsondergang langzaam begon te stralen: de fantastische Siberische trein was werkelijk fantastisch.
Bovendien voelde ik me, omdat we op de route reisden waarlangs etnische Koreanen uit de voormalige Sovjet-Unie die we bestudeerden gedwongen waren gedeporteerd, als een schakel tussen verleden en heden. De mensen die deze bergen en velden zouden zijn gepasseerd, bevend van angst omdat ze niet wisten waar ze naartoe gingen, en zich tijdens koude nachten aan elkaars lichaamswarmte vastklampend om te overleven; en ik, die in de warme trein aan hen dacht en hen tegemoet reisde. Me inleven in mensen uit het verleden was verbazingwekkender en kostbaarder dan welke nieuwe ervaring ik tot dan toe had opgedaan.
Uiteindelijk kwamen deze kleine handelingen en gedachten samen en leidden ze tot ervaringen die me lieten ontdekken wat me gelukkig en blij maakt. Een droom vinden door ervaringen op te doen: dat past het best bij mij, en ik heb ook geleerd dat het waardevoller is dan welke studie dan ook.
#Door veel mensen te ontmoeten, leerde ik hoe ik mijn gevoelens kon overbrengen en begreep ik tijdens het reizen een klein beetje hoe je je in anderen kunt inleven.
Ik houd van mensen. Ik praat heel graag met mensen en ben nogal spraakzaam. Misschien ben ik daarom erg gevoelig voor de verhalen van mensen.
Toen we naar Samarkand in Oezbekistan gingen, ontmoette ik een oudere studente die daar woonde en van Koreaanse afkomst was. Ze liet ons de stad zien en vertelde over haar leven. Hoewel ze daar vanaf haar geboorte tot nu had gewoond, was het leven van een etnische Koreaan in Oezbekistan heel anders.
Ze vertelde dat er nog steeds discriminatie was vanwege etnische verschillen en dat hun cultuur en manier van leven totaal anders waren, hoewel ze in hetzelfde land woonden, daar waren geboren en staatsburgers waren.
Ik kan vooral het moment niet vergeten waarop ze zei: "Waar ik ook ga, ik ben een buitenlander. Als ik door mijn buurt loop, begroeten mensen me soms met 'hallo' (een Japanse begroeting). Ik ben geen Japanse, en zelfs als ik naar Korea ga, ben ik nog steeds een buitenlander," en waarop ik hoorde dat er nu ongeveer honderd van hen in Samarkand wonen en dat ze zich voorbereidden om te emigreren — dat hun migratieverhaal nog niet ten einde was.
En de verwarring die bij me opkwam was: 'Waarom voel ik me verdrietig? Waarom doet het me pijn? Is het wel goed dat ik iets voor hen doe?' We voelden samen de pijn en waren verdrietig.Na onze terugkeer naar Korea maakten we een toneelstuk over de etnische Koreanen om die band niet te laten verwateren. Daarin vertelden we de verhalen die we over hen hadden gehoord.
Natuurlijk weten we dat het leven van die oudere studente niet verandert alleen omdat we een toneelstuk opvoeren en het publiek zo iets over de etnische Koreanen leert.Maar als onze — of mijn — gevoelens ook maar een beetje zijn overgekomen en hun kracht hebben gegeven, kan ik daar tevreden mee zijn. Zo leerde ik door veel mensen te ontmoeten hoe ik mijn gevoelens kon uiten en begreep ik tijdens het reizen een klein beetje hoe je je in anderen kunt inleven.
# Dat ik ontdekte dat ik het kon, was een enorme kans voor mij.
We richtten ons op de verhalen van mensen, op hun leven en op het leven dat ze daarna zouden leiden.We reisden op die manier, bereidden onze reizen voor en maakten na terugkomst allerlei werk, zoals video's, reisgidsen, tentoonstellingen, foto's, theater en muziek. Die grondige voorbereidingen, de reizen en zelfs het samenwonen dat van ons werd verwacht, waren allemaal geweldige kansen voor mij.
Door nieuwe studiemethoden uit te proberen, boeken op te pakken die ik nog nooit had gelezen en te luisteren naar geschiedenissen waarin ik eerder niet geïnteresseerd was, kwamen er nieuwe kanten van mezelf naar voren. Ik vond dat fijn. Ik was trots op mezelf.
Dat ik ontdekte dat ik het kon, was een enorme kans voor mij. Dat betekende kort gezegd dat ik een belangrijke ervaring had opgedaan waaruit bleek dat ik alles kon doen wat ik me voornam. Tijdens mijn tienerjaren naar het buitenland gaan om te studeren, de wereld zelf ervaren en leren luisteren naar de wind en het geluid van water.Ik was ook echt gelukkig dat ik dit soort studies kon doen met mensen zoals mijn ouders, die me altijd krachtig steunden en het mogelijk maakten dat ik naar zo'n school kon gaan. Het vertrouwen in mezelf werd een heel belangrijke basis.
# Het verhaal dat ik heb verteld, kan op een bepaalde manier worden gezien als een ideaal leven.
Mensen stellen me vaak deze vraag: "Loop je misschien achter op anderen wat kwalificaties betreft — kun je daarmee omgaan?" Eerlijk gezegd is dat een reële zorg die je niet kunt negeren.
Zoals ik al zei, lijkt mijn verhaal misschien een ideaal leven uit te beelden. En net als ik weet iedereen dat het in Korea moeilijk is om van zulke idealen te leven — tenminste vanuit maatschappelijk oogpunt.
De Koreaanse samenleving die ik zie, lijkt geld verdienen als eerste doel na te streven. Het klopt dat je niet zonder geld kunt leven. Maar ik begrijp niet waarom een baan bij een groot bedrijf de droom zou zijn. Ik vind dat een droom of baan vanzelfsprekend ruimte moet bieden aan geluk, plezier en tijd voor jezelf.
Ik vind dat je bij het kiezen van een droom in ieder geval niet geld als belangrijkste criterium moet nemen.Maar de werkelijkheid is anders, en ik begon te zien hoe mensen steeds meer door geld werden beheerst. Ik wilde gewoon niet zo worden. Ik houd echt van geld. Lekker eten, stijlvolle kleren, auto's en huizen — voor dat alles heb je geld nodig, en zulke dingen geven mijn zelfvertrouwen vooral een boost.
Maar ikIk besloot dat ik nooit een leven zou leiden waarin geld de baas is.Er zijn veel verleidingen van geld en tegenwoordig lijken er allerlei manieren te zijn om meer te verdienen, maar ik besloot op mezelf te vertrouwen en mijn eigen weg te volgen. Kortom, ik geloof dat geld niet het belangrijkste doel moet zijn wanneer je nadenkt over een baan of toekomst. Als ik doe wat ik wil, zal ik efficiënter werken en zal het geld vanzelf volgen.
'Lees de gedachten van geld' heeft als ondertitel 'Dan zal het geld van de wereld mij volgen', een uitspraak die ik heel mooi vind. Het is ook een uitspraak die je tegenwoordig vaak op tv of internet ziet: 'Jaag niet op geld; laat geld jou volgen.' Met die instelling pak ik één ding aan en maak ik het helemaal af. Ik houd van geld, maar geld is niet de waarde die ik nastreef.
▶ Ga naar deel 2 van Heo Gans verhaal over haar tussenjaar (klik)
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
