Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Leef het leven waar je van houdt, houd van het leven dat je leidt Houd van het leven dat je leidt, leef het leven waar je van houdt. Als je een tussenjaar overweegt, wees dan dapper. Zet nog een stap vooruit. Doe wat je graag doet, iets waar je je passie in kwijt kunt. Als je het nu niet doet, krijg je misschien nooit meer de kans. Geloof in jezelf en vertrouw op de keuze die je hebt gemaakt. |
62e lid van de tussenjaarstam — reiziger met een tussenjaarLee Mi-kyung
Periode van het tussenjaar:januari 2015–januari 2016 (in totaal 1 jaar)
Echt geluk gevonden onderweg, terwijl ik de wereld rondreisde door te couchsurfen en te liften.
Op dit moment is Zuid-Korea een land waar
elk jaar 60.000 middelbare scholieren voortijdig met school stoppen; 346.000 twintigers doelloos nietsdoen omdat ze geen dromen hebben; en het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot 40 procent,75% van de studenten niet tevreden is met hun studentenleven en meer dan 80% van de werknemers aangeeft zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen hen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken,willen we het 'tussenjaar' in Zuid-Korea introduceren.
'Tussenjaar (Gapyear)'is een periode waarin je studie of werk kunt combineren of tijdelijk onderbreken en waarin je door allerlei activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs en startups,de richting bepaalt waarin je verder wilt, een praktijk die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en andere landen.
*Bekijk allerlei mogelijkheden om ervaring op te doen op de website over tussenjaren!(Klik)
# Ik wilde tijd besteden aan mezelf en met eigen ogen de wereld buiten mijn vertrouwde omgeving zien.
In de zomer van 2014 maakte ik mijn eerste soloreis naar Europa, die ongeveer 70 dagen duurde. Eerlijk gezegd was ik tot dan toe niet erg geïnteresseerd in reizen en maakte ik zelfs geen uitstapjes in eigen land. Ik wilde gewoon Europa zien, waar iedereen zo enthousiast over was. Toen ik de reis voorbereidde, had ik geen idee dat die mijn leven zo zou veranderen.
Maar gedurende zo'n tweeënhalve maand bonsde mijn hart elke dag en was de reis gevuld met gelukkige momenten die me deden uitkijken naar de volgende dag.Ik was zo overweldigd dat ik op de vlucht terug naar Korea mijn dagboek pakte en twee uur lang snikte. Terwijl ik in mijn kamer lag, flitsten de droomachtige momenten voorbij als een panorama: de keren dat ik voor de Eiffeltoren zat en de lichten zag uitgaan. Het was de eerste keer dat mijn hart elke dag zo tekeer wasgegaan.
Daarom nam ik me voor opnieuw te gaan reizen. Ik wist niet wanneer, maar vóór mijn afstuderen wilde ik beslist een lange reis maken.Ik wilde de passie, het geluk en de opwinding die ik tijdens het reizen had ervaren opnieuw voelen. En ik wilde tijd doorbrengen met alleen mezelf als middelpunt en met eigen ogen de wereld buiten mijn leefwereld zien.
# Ik wilde hun 'dagelijks leven' van dichtbij meemaken.
Toen ik voor het eerst naar Europa ging, had ik weinig informatie en omdat het mijn eerste reis was, verbleef ik in bekende hostels en beleefde ik een geweldige tijd. Het reisconcept van vorig jaar was om alles te proberen wat andere reizigers deden en zo veel mogelijk te zien en te leren. Het doel was om veel Europese landen te bezoeken. Ik gaf vrijuit geld uit, bezocht bezienswaardigheden, sleepte mijn koffer overal mee naartoe en genoot van wat ik een ietwat luxueuze reis vond.
Voor deze reis stelde ik daarom een ander doel: een reis maken met een heel klein budget. Ik had er vertrouwen in en dacht: 'Als andere reizigers het kunnen, kan ik het ook.' Ik begon blogs te lezen van mensen die eerder hadden gereisd. Ik nam rechtstreeks contact op met reizigers voor informatie en bezocht bijeenkomsten.
In die tijd was er toevallig iemand die met couchsurfing en een fiets drie maanden lang met een budget van 1.000.000 won door Turkije was gereisd. De gedachte dat ik geld moest verdienen stemde me somber, maar de mogelijkheid om met een klein budget te reizen gaf me hoop. EnTijdens deze reis wilde ik de cultuur van het land niet alleen van buitenaf bekijken, maar me onderdompelen in de lokale cultuur. Omdat ik het dagelijks leven van de plaatselijke bevolking van dichtbij wilde ervaren en begrijpen, besloot ik te gaan couchsurfen en liften.
In welke omstandigheden mensen in andere landen werken en hoe hun dagelijks leven verschilt van het mijne,Ik was benieuwd welke waarden leeftijdsgenoten met verschillende nationaliteiten erop nahouden, dus wilde ik hun 'dagelijks leven' van dichtbij meemaken.
# Meer dan 200 keer liften maakte mijn reis waardevoller en bijzonderder dan wat dan ook.
Als ik langs de weg sta om te liften, met mijn duim omhoog terwijl ik op een auto wacht, voel ik me op dat moment echt vrij. Maar ik denk niet dat liften zonder angst of zenuwen kan. Ik word gespannen. Wat als ik niet doorheb dat iemand kwaad in de zin heeft en instap? Het kan niet altijd honderd procent veilig zijn.Daarom controleerde ik grondig artikelen en nieuws om te zien of het land dat ik wilde bezoeken gevaarlijk was. Twee à drie dagen voordat ik naar een land ging, vulde ik A4'tjes met basiszinnetjes en oefende ik die tijdens het liften met de chauffeurs.Uiteindelijk denk ik dat de kwaliteit van een reis er sterk van afhangt of je ook maar een beetje de taal van het land spreekt.
In Turkije ging ik voor het eerst couchsurfen en in de Kaukasus begon ik serieus te liften. Mijn eerste couchsurfinggastheer in Turkije was een studente van mijn leeftijd; mijn tweede gastheer was een stel dat heel goed kon koken; de derde was een mannelijke tatoeëerder. Ik sliep op de bank in de woonkamer van de tattooshop. Elke ochtend kochten ze kebab en chocolademelk bij de kebabzaak vlak bij de tattooshop, aten en dronken die en openden daarna de shop.
De tattooshop was blijkbaar behoorlijk bekend in Trabzon en zat vol met Turken. Klanten kwamen langs, gingen in de woonkamer zitten en praatten met elkaar. Misschien omdat Engels niet werkte, schonken ze Turkse thee in en gaven ze me zelfs intensieve Turkse les. Als mijn gastheer klaar was met werken, dronk hij een biertje met vrienden uit de buurt, kwam thuis, keek een film en ging slapen. Toen ik de kunstuniversiteit in Jerevan, Armenië, bezocht, zag een docent fotografie toevallig de foto's op mijn camera en liet hij mijn werk zien op de fototentoonstelling van de universiteit.
Ik ging met Armeense vrienden naar een openluchtconcert en toen het begon te regenen, dansten we zelfs samen in de regen. Ik volgde acteerlessen en bezocht voorstellingen met Yeonyeong en vrienden die ik in Korea waarschijnlijk niet vaak had kunnen ontmoeten. Ook ontmoette ik een reismentor die ik enorm bewonder: iemand die op een motorfiets de wereld rondreist. Ik reisde met die mentor mee en kreeg veel tips en moed. Dankzij diens lessen kon ik, denk ik, een jaar lang met plezier, geluk en in veiligheid reizen.
Iran had een sterke sfeer van het Midden-Oosten, anders dan elk land dat ik eerder had meegemaakt.In Iran reisde ik zonder geld. Niet simpelweg omdat ik geen geld had, maar omdat ik door zonder geld te reizen de warmte en vrijgevigheid van de plaatselijke bevolking kon voelen, iets wat ik met geld niet had ervaren. Het stelde me ook in staat de toeristische bezienswaardigheden achter me te laten en dichter bij het leven en de cultuur van de lokale bevolking te komen.
Iran, waar de islam en vrijgevochten zielen op wilde wijze met elkaar verweven zijn. Nadat ik zonder geld was gaan reizen, vielen me eerst dingen op waar ik eerder nooit aandacht aan had besteed. Ik ontmoette allerlei gezinnen en werd uitgenodigd om in allerlei huizen te overnachten. Elk huis had tapijten met een heel eigen karakter, in sommige hingen verzen uit de Koran aan de muur en de meeste appartementen hadden hurktoiletten.
In elk huis dat ik bezocht, lagen komkommers, appels en luchtig brood netjes in de keuken, bijna als eerste levensbehoeften. Om vijf uur 's ochtends trok ik een chador aan en liep ik zonder plan de moskee in de buurt binnen. Ik leerde van Iraanse vrouwen hoe ik moest bidden, zat op de traptreden van de moskee chai te drinken en was opnieuw onder de indruk van de oogverblindende pracht van Iraanse moskeeën.
In Europa deed ik allerlei soorten werk. Ik vond dat werkervaring opdoen door rechtstreeks met de lokale bevolking te werken bij het reizen hoorde, dus probeerde ik alle kansen te grijpen die zich voordeden.In Slowakije leerde ik via Couchsurfing een jongen van mijn leeftijd kennen, die ik toevallig had ontmoet. Uiteindelijk ging ik als medewerker mee op een Slowaaks jeugdkamp van de scouts.
Het was echt een open plek midden in het bos, met niets in de omgeving. Een uitgestrekte weide strekte zich eindeloos uit en werd aan alle kanten omringd door stevige bomen. Er was geen elektriciteit en het lag behoorlijk ver van de stad. We verzamelden kruiden om natuurlijke thee van te zetten, bouwden zelf een douche en gebruikten water uit de beek om ons te wassen.
We renden met de kinderen door de bergen en velden, deden allerlei activiteiten en gaven een workshop Koreaanse taal.We hadden ook een winkeltje geopend. Waarschijnlijk was dit de eerste keer dat ik zo lang verstoken was van de elektriciteit, elektronische apparaten en alle gemakken van de beschaving die we normaal gebruiken. Zelfs nu zie ik, wanneer ik mijn ogen sluit, weer die midzomernacht voor me. Toen de avond viel, spreidde de Melkweg zich uit over de wolkenloze hemel, hoewel er geen elektriciteit was. Het was warm, dus spreidden mijn collega's en ik onze slaapzakken uit op het gras, kropen erin en praatten de hele nacht, terwijl we keken naar een hemel waar de sterren leken neer te regenen.
Als je in stilte de tijd voorbij ziet gaan, trekt er soms de ene na de andere meteoor langs de hemel. Elke keer dat dat gebeurde, deed ik een wens. Ik wenste dat ik, zelfs als ik deze plek ooit zou verlaten, nog steeds vallende sterren zoals die van vandaag zou zien, en dat ik dit gelukkige moment niet zou vergeten, maar het diep in mijn hart zou bewaren.
In België plukte ik pruimen op een ecodorp/boerderij en kookte ik maaltijden voor de mensen met wie ik werkte, met ingrediënten die door Carrefour waren gesponsord. Op het dromerige eiland Hvar in Kroatië werkte ik drie weken in een hostel: ik maakte pannenkoeken voor het ontbijt, mixte groentesapjes, maakte schoon en begeleidde gasten tijdens rondleidingen over het eiland. O, ik dook ook van een klif van meer dan 15 meter hoog in Dubrovnik, Kroatië. Dat was echt een adembenemend moment.
Er waren ook echt moeilijke momenten. Het was oktober, de periode waarin veel vluchtelingen uit Syrië en Afghanistan Europa binnenkwamen. In eerste instantie wilde ik gewoon de vluchtelingen helpen die door oorlog en terreur hun huis waren kwijtgeraakt. Ook al was het voor mij vanuit Korea ver weg geweest, op dat moment, toen er in Europa zoveel nieuws over vluchtelingen was, wilde ik dit echt graag doen.
Omdat de vrijwilligersgemeenschap voor vluchtelingen in Duitsland het actiefst was, ging ik op aanraden van een Duitse vriend zonder veel voorbereiding naar een vluchtelingenkamp. Eerst was ik van plan twee of drie dagen te helpen en daarna weer te vertrekken, maar uiteindelijk werkte ik er ongeveer twee weken. Omdat ik van tevoren al een vliegticket had geboekt, moest ik met tegenzin stoppen. Het vluchtelingenkamp was ontzettend intens. Ik denk dat mensen die er alleen over in de kranten lezen zich nooit echt kunnen voorstellen hoe het is. Ik was zelf ook zo.
Nadat ik de werkelijkheid van het vluchtelingenkamp had meegemaakt, zag ik de erbarmelijke omstandigheden en hoorde ik hartverscheurende verhalen. Ik voelde dat ik niet sterk genoeg was om te helpen en huilde de hele nacht. Zelfs als ik lichamelijk moe en uitgeput was, moesten we, wanneer er op één dag meer dan 5.000 vluchtelingen in het kamp aankwamen en bibberend op hun immigratiecontrole wachtten, met te weinig mensen werken. Soms sliepen we minder dan drie uur en werkten we door tot zonsopgang.
Op een koude dag waarop de herfstregen de hele nacht met bakken uit de lucht kwam, kreeg een vrouw die al bijna acht uur in de regen op haar immigratieprocedure had gewacht onderkoeling en kreeg ze een miskraam. Het was hartverscheurend. Ik nam het onverschillige wereld kwalijk dat de mensen de rug had toegekeerd, en was zo geschokt dat ik me alleen maar kon verstoppen en huilen. Kleding uitdelen aan vluchtelingen die van de kou rilden, warme maaltijden serveren en hen helpen hun immigratieprocedure onder betere omstandigheden te doorlopen was ontzettend zwaar. Maar wanneer ik vluchtelingen na het afronden van hun immigratiecontrole glimlachend het kamp zag verlaten, gaf me dat een voldaan gevoel.
Toen het in Europa kouder begon te worden, nam ik het vliegtuig naar Thailand.Als ik me verveel, gaan mijn voeten altijd richting de universiteit. Ik ging naar de universiteitsbibliotheek om de actualiteiten bij te lezen die ik had gemist en om te schrijven, keek naar plaatselijke studenten die op het veld basketbal speelden en mocht soms, met toestemming van een professor, naast lokale studenten zitten en ijverig aantekeningen maken tijdens colleges.
In Thailand reisde ik dus niet zozeer rond; ik bracht mijn tijd door als uitwisselingsstudent en trok op met allerlei Thaise universiteitsvrienden. Ik woonde met een Thaise vriendin in een vrouwenstudentenhuis in de wijk Maepaluang, reed op een scooter naar de universiteit om colleges te volgen en in de kantine te eten. Na de les ging ik met vrienden koffie drinken en naar de avondmarkt om iets te snacken. Zo leerde ik het dagelijks leven van Thaise studenten van dichtbij kennen.
Ik ging ook naar studentenfestivals en hielp vrienden met opdrachten of projecten. Daarna ging ik naar het strand, lag ik in een hangmat en genoot ik van wat tijd voor mezelf terwijl ik kokosdrank dronk. Ik bezocht verschillende gezinnen thuis en keek met glinsterende ogen toe hoe de vader van mijn vriendin tom yum goong klaarmaakte. Toen ik zag hoe gezinnen in heel uiteenlopende woonomstandigheden leefden, besefte ik ook hoe ernstig de welvaartskloof in Thailand is.
En uiteindelijk sloot ik de reis af in Japan, een buurland dat toch ver weg voelt. Een goede vriend van de universiteit kwam op bezoek en samen liftten we, maakten we lokale vrienden en hadden we het ontzettend naar onze zin. Op een koude, besneeuwde winterdag liftten we van Tokio naar Osaka, terwijl we in onze koude handen bliezen. Toen we na een uur wachten op een auto zo koud waren dat we het niet meer uithielden, renden we rondjes over de parkeerplaats van een wegrestaurant langs de snelweg.
We sliepen zelfs onder de open lucht bij station Kyoto, met folders uitgespreid als ondergrond, maar doordat mijn vriend bij me was, voelde ik me echt veilig. We gingen bij Japanse vrienden thuis op bezoek en kookten samen Japans eten, zetten de hele nacht variétéprogramma’s op en lagen in de kotatsu te kletsen. Nadat we de hele dag hadden gelopen om op vervoer te besparen, tot onze voeten pijn deden, gingen we een warme, knusse onsen in. Het was zwaar, maarZoals het gezegde luidt: als je jong bent, koop je zelfs ontberingen in. Dit waren kostbare, gelukkige momenten die met niets te vervangen zijn.
Voor mij was reizen een andere vorm van onderwijs. Natuurlijk was het een ‘school onderweg’, anders dan wat je op school leert.
Voor mij was reizen een andere manier van leren. Natuurlijk was het een ‘school onderweg’, anders dan wat je op school leert.Het was een nieuwe manier van leren, die ik met mijn twee voeten, mijn twee ogen en mijn hart ervoer. Ik wilde weten hoe het dagelijks leven eruitzag van mensen die buiten mijn kleine kamer woonden.
Hoe leven de talloze mensen van mijn leeftijd, de mensen die in allerlei sectoren werken en de gezinnen over de hele wereld eigenlijk? Welke waarden en culturen bepalen hun leven? Die vragen onderzoeken was mijn grootste interesse.Dag na dag leerde ik het leven opnieuw kennen, deelde ik perspectieven met mensen buiten mijn wereld en dwaalde ik ergens tussen de werkelijkheid en idealen. En terwijl ik de wereld rondreisde, deed ik allerlei dingen die ik nooit eerder had aangedurfd.
In 371 dagen reisde ik door 27 landen en observeerde ik het dagelijks leven van de lokale bevolking. Het begon heel eenvoudig met couchsurfen, maar op de een of andere manier raakte ik zo verslingerd aan liften dat ik in dat jaar de keren dat ik een intercitybus of trein nam op één hand kon tellen.Door te liften stak ik grenzen over en legde ik 19.105 km af. Tijdens het liften ontmoette ik meer dan 200 chauffeurs, van wie velen een diepe indruk op me maakten. Met sommigen heb ik nog steeds persoonlijk contact.
Zo,Meer dan 200 keer liften maakte mijn reis waardevoller en bijzonderder dan wat dan ook.Als ik niet had gelift, was ik nooit bij een Belgische familie thuis uitgenodigd om ’s ochtends Belgische pannenkoeken te maken. Ik had ook nooit een Hollywoodfilmregisseur ontmoet of een dag als uitzendkracht gewerkt bij een concert van een Slowaakse rockband. Liften biedt zoveel unieke ervaringen dat je er onmogelijk mee kunt stoppen. Door chauffeurs in de ogen te kijken en vóór het instappen korte gesprekjes met ze te voeren, en doordat ik zoveel mensen ontmoette, leerde ik mensen beter inschatten.
- Wat ik leerde tijdens het liften
Je leert de vriendelijkheid van anderen kennen, pikt de cultuur en taal van een land snel op, bezoekt lokale plekken die gewone toeristen makkelijk missen, maakt onvoorspelbare en dynamische gebeurtenissen mee en leert mensen van elkaar te onderscheiden en te vertrouwen.
In het begin vertrouwde ik mensen echt niet. Waarschijnlijk voelde ik dat nog sterker nadat ik in India was geweest (die ronselaars...). Eerlijk gezegd zeiden mensen wanneer ik vertelde dat ik liftte: ‘Kom op, wie neemt je tegenwoordig nog mee?’ Maar mensen gaven me echt een lift. Er zijn veel vreemde mensen op de wereld, maar ook veel mensen met een warm hart.Ik voelde dat de wereld echt prachtig is en de moeite waard om in te leven.
Het is leuk. Wanneer je dit soort dingen leert en ervaart, voel je de plicht om iets terug te geven van wat je hebt ontvangen. Het is leuk om in allerlei verschillende auto’s mee te rijden, je op elke snelweg voor te bereiden en je aan de weg toe te vertrouwen. Lang wachten op een auto kan saai zijn, maar als het liften lukt, voelt dat voldaan en lonend. Je leert mensen meer te vertrouwen en krijgt veel meer kansen om een cultuur te leren kennen, waardoor liften je reis verrijkt. Tien uur alleen in een bus zitten kan saai zijn, maar liften is ontzettend dynamisch en verveelt geen moment. Je bent voortdurend met de chauffeur in gesprek. Ik was 24 uur per dag bezig.
Door te liften leerde ik veel basiszinnen in het Turks. Toen ik in Turkije was, kon ik zonder problemen met Turken communiceren. Als Engels helemaal niet werkte, had ik papiertjes met Turkse en Perzische zinnen op zak. Die haalde ik tevoorschijn om te oefenen met chauffeurs die geen Engels spraken; ik leerde nieuwe zinnen en liet mijn uitspraak corrigeren. Chauffeurs namen me soms mee naar lokale restaurants als ze honger kregen, en zo ontdekte ik echt lokale eettentjes. Bovendien kom je tijdens het liften, anders dan met de bus, vaak langs allerlei tussenstops die toeristen missen, of stop je er even. Dat is nog een mooi aspect van liften.
Je kunt je taalvaardigheid makkelijk verbeteren en ontmoet mensen met allerlei beroepen: artsen, filmregisseurs, monteurs, winkeliers, enzovoort. Je leert ook alledaagse dingen, zoals wat voor auto’s mensen meestal rijden en naar welke radiozenders of muziek ze luisteren. Daarnaast krijg je basiskennis over het land, de geschiedenis en de politiek. En natuurlijk is het een win-winsituatie, want je betaalt niet voor vervoer!
#In plaats van diploma’s en certificaten te verzamelen om alleen maar een regel aan mijn cv toe te voegen, wil ik werk doen dat mijn leven echt verrijkt en me de kans geeft om met meer passie te leven.
Tijdens mijn tussenjaar leerde ik dat de wereld groot is, dat er veel geweldige mensen zijn en dat ik zelf nog veel tekortkom. Tijdens het reizen blijf ik altijd leren. Er is een gezegde: ‘reizen is een school onderweg’. Door allerlei mensen te ontmoeten en verschillende dingen te zien en uit te proberen, leer ik steeds weer iets nieuws. (djembe spelen, portretten tekenen, ondernemers ontmoeten, geschiedenis bestuderen enz.)
Ik denk vaak dat de wereld de moeite waard is om in te leven en prachtig is.Het is echt leuk om tijdens het reizen je vooroordelen af te breken.De vooroordelen en vooringenomen ideeën die ik had over de islam, zwarte mensen en Europeanen zijn één voor één afgebrokkeld. Ik wil mensen als mensen zien, ongeacht hun religie, achtergrond of leeftijd. Ik denk voortdurend na over hoe ik in de toekomst moet leven en hoe ik mijn leven rijker en passievoller kan maken. Vroeger dacht ik dat een carrière gewoon betekende dat je een baan kreeg. Ik richtte me alleen op grote bedrijven en ging naar de universiteit om werk te vinden, maar die instelling is veranderd. Ik wil met passie leven.
Eerder had ik me nooit echt gelukkig gevoeld.Soms voelde ik me gelukkig, maar ik had nooit het gevoel dat mijn hart elke dag sneller klopte, dat ik langer wilde leven of dat mijn leven liefdevol en vreugdevol was. Vroeger vroeg ik me af waarom mijn leven zo kleurloos en saai was, maar tegenwoordig is elke dag dynamisch en gelukkig.
Ik denk dat ik dankbaarder ben geworden voor kleine dingen en positiever ben. Ik denk meer na over het leven en over hoe ik een betekenisvol leven kan leiden. Zelfs als ik niet veel geld verdien, denk ik na over hoe ik een betere versie van mezelf kan worden dan gisteren en hoe mijn leven gelukkiger en bevredigender kan worden.
Tegenwoordig schrijf ik de dingen die vroeger alleen maar gedachten bleven op en probeer ik ze een voor een uit. Ik maak altijd een bucketlist.Aan het begin van elk jaar schrijf ik concreet op waar en hoe ik wil reizen. Als ik iets bedenk wat ik wil doen, noteer ik het, leg ik het op een zichtbare plek en kijk ik er vaak naar. Ik stel me dan voor hoe ik mijn bucketlist afwerk. Als ik mijn doelen bereik, beloon ik mezelf; soms stel ik ook een concrete termijn vast om in actie te komen.
Een tip voor het maken van een bucketlist is om die per categorie op te stellen. Ik heb de mijne verdeeld in reizen, cultuur, carrière en hobby’s. Als ik mijn bucketlist vaak bekijk, vraag ik mezelf steeds af wat voor persoon ik ben en denk ik na over hoe ik een gelukkig leven zonder spijt kan leiden. Vergeleken met vroeger, toen ik vaag dacht: ‘Dat doe ik ooit nog wel’, heb ik sinds het maken van een bucketlist meer dingen daadwerkelijk gedaan en meer vreugde in het leven gevonden. Ik geloof echt dat je leven zich ontvouwt zoals je denkt.
Ik wil mijn studierichting serieus bestuderen, zodat ik mijn kennis op dat gebied met vertrouwen met anderen kan delen. En in plaats van kwalificaties te verzamelen voor een regel op mijn cv, wil ik werk doen dat de waarde van mijn leven echt vergroot en me de kans geeft om met meer passie te leven.Niet net als andere studenten geobsedeerd zijn door het vinden van een baan is onrealistisch en idealistisch, maar het is mijn leven, dus ik wil doen wat ik graag wil. Ik heb het gevoel dat ik goed bezig ben, dus ik maak me niet echt zorgen dat ik geen baan zal vinden. Ik geloof dat er altijd een manier is als ik hard werk. Ik ben ook erg geïnteresseerd geraakt in talen.
Voordat ik mijn tussenjaar nam, had ik me eigenlijk veel zorgen gemaakt over mijn loopbaan. Was het wel verstandig om een pauze te nemen en te reizen? Maakte ik de juiste keuze? Ik piekerde er veel over, maar nadat ik genoeg advies had gevraagd aan professoren en ouderejaarsstudenten, besloot ik zonder spijt mijn tussenjaar aan reizen te besteden. Dat besefte ik pas nadat de reis voorbij was.Ik weet niet of het pad dat ik volg goed of verkeerd is, maar ik heb vertrouwen gekregen in de weg die ik bewandel. Het ideale leven waar ik van droom is misschien anders dan wat anderen voor ogen hebben, maar ik hou van mezelf omdat ik elke dag droom en vooruitga om het leven te leiden dat ik wil.
Mijn ouders, die zich in het begin grote zorgen maakten, stonden er later positiever tegenover toen ik reisde. Ik hield regelmatig contact, stuurde foto’s met lokale vrienden en liet zien hoe ik de wereld oprecht en vol overgave ervoer.
#Tegenwoordig kijk ik elke dag uit naar morgen.
Tegenwoordig voelt elke dag echt aan als een heerlijke reis. Ik oefen en herhaal wat ik tijdens mijn reizen heb geleerd. Ik volg voortdurend het internationale nieuws, de geschiedenis en de maatschappelijke kwesties waarin ik tijdens het reizen geïnteresseerd ben geraakt. Ook geniet ik van een rustig leven, anders dan het rondzwerven van vroeger.
Mijn loopbaanpad ligt eigenlijk nog niet helemaal vast, maar door allerlei ervaringen denk ik dat ik geleidelijk mijn richting vind. Ik leef elke dag zoals ik dat wil, zodat ik geen spijt krijg: ik werk hard en heb plezier.De laatste tijd schrijf ik een boek, reis ik en verdiep ik me in de onderwerpen die ik graag wilde bestuderen.
Onlangs heb ik een heerlijke zomervakantie doorgebracht op de Han-rivier, waar ik windsurf en aan suppen doe, hobby’s die ik pas kort geleden heb ontdekt. Tegenwoordig kijk ik uit naar elke nieuwe dag. Ik wil ook iemand zijn die iets voor de samenleving betekent: ik wil de vriendelijkheid die ik heb ontvangen doorgeven aan mensen die hulp nodig hebben. Als buitenlandse vrienden die ik tijdens het reizen heb ontmoet Korea bezoeken, laat ik ze Seoul zien en neem ik ze mee naar goede restaurants. Ik ben ook lid geworden van de uitwisselingsstudentenvereniging van de universiteit.
Net als de lokale vrienden die tijdens mijn reizen voor me zorgden en me enorm steunden, wil ik buitenlandse studenten helpen en een vriend voor hen zijn wanneer ze dat nodig hebben. Ik hoop dat uitwisselingsstudenten die naar Korea komen een fijne tijd hebben en met veel mooie herinneringen naar huis gaan.
Volgend jaar ga ik op uitwisseling naar Barcelona in Spanje. Daarom studeer ik hard Spaans. Eigenlijk wil ik ooit door Latijns-Amerika reizen, lokale gemeenschappen en ngo’s helpen en waar mogelijk vrijwilligerswerk doen. In 2018 wil ik als protocolmedewerker/tolk vrijwilligerswerk doen bij de Olympische Spelen van PyeongChang.Boven alles wil ik me erop richten mijn huidige leven betekenisvoller te maken en er meer van te houden.
#Leef het leven waar je van houdt, houd van het leven dat je leidt
Leef het leven waar je van houdt, houd van het leven dat je leidt
'Houd van het leven dat je leidt, leef het leven waar je van houdt'
Het is mijn lievelingsspreuk en iets waaraan ik mezelf altijd herinner wanneer ik mijn focus begin te verliezen.Als je je het leven dat je wilt steeds voor ogen houdt en voor je ziet, elke dag gelukkig en hard werkt en van je huidige leven houdt, zul je uiteindelijk toch het leven leiden dat je ooit bewonderde?
Als je van plan bent een tussenjaar te nemen, wees dan moedig. Zet een stap vooruit. Doe wat je graag doet en waar je je passie in kwijt kunt. Als je het nu niet doet, komt het er misschien nooit van. Vertrouw op jezelf en op de keuzes die je hebt gemaakt.Benut je tussenjaar goed om de dingen te doen die je graag wilde doen, maar waar je tijdens je studie moeilijk tijd aan kon besteden, en om de doelen te bereiken die je vóór je afstuderen wilde verwezenlijken.
'De ‘Tussenjaarganger van 100 tussenjaargangers’ is geen mentor die je op tv of in boeken tegenkomt.Het zijn de verhalen van mensen die net iets verder waren dan ik en iets meer moed toonden dan ik.Ik hoop dat de verhalen van 100 mensen die vergelijkbare situaties en zorgen hebben meegemaakt, je steun bieden wanneer je voor belangrijke beslissingen in je leven staat.
Aanbevelingen en inzendingen voor de reeks ‘100 tussenjaargangers’ zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of stuur een e-mail naar marketingmanager Da-young Choi (choi@koreagapyear.com)!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
